ကုိေပါရဲ႕ ပိေတာက္ရိပ္၊ Ko Paw's Padauk-Yeik

ကုိေပါ နဲ႔ မဒမ္ေပါ (အသြင္တူ၏ မတူ၏)

တေန႔သ၌ ကၽြႏု္ပ္သည္ အခ်ိန္မ်ား ျဖဳန္းတီး၍ မကုန္ေအာင္ ပုိလွ်ံေနသျဖင့္ အက်င့္ပါေနသည့္အတုိင္း ဘေလာ့ဂ္မ်ားကို လွည့္လည္ဖတ္႐ႈရာ သက္ေဝ ဆုိသူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ကၽြႏု္ပ္အား “အသြင္တူ၏ မတူ၏” ဟူသည့္ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပုိ႔စ္တပုဒ္ေရးသားေပးရန္ တုိက္တြန္းထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည့္အခါ သက္ေဝအား ခင္မင္သည့္အေလ်ာက္ သူ၏ တုိက္တြန္းခ်က္ကုိ လက္ခံကာ ဤဇဗၺဴဒိပ္ကၽြန္းတြင္ စံျပလင္မယား ျဖစ္ခဲ့၊ ျဖစ္ဆဲ၊ ျဖစ္လတၱံ႕ေသာ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ မဒမ္ေပါတည္းဟူသည့္ လင္မယားအေၾကာင္းကုိ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား အတုယူစိမ့္ေသာငွာ က်ားကုတ္က်ားခဲ၊ မဆုတ္မနစ္ေသာ လုံလဥႆဟကုိ ထုတ္၍ ေရးသားလုိက္ပါသည္။ နည္းနမူနာယူကာ အတုယူမွတ္သားၾကပါကုန္။

အင္း… နိဒါန္းနဲ႔တင္ ခဲေတြ၊ ေျပာင္းဖူး႐ုိးေတြ ဝင္လာေတာ့မယ္။ ရီတာေျပာသလုိ လူခ်စ္လူခင္မ်ားေစတဲ့ ဂါထာဆုိတာ ဒါမ်ဳိးပဲျဖစ္ရမယ္။

ေနာက္တာပါဗ်ာ။ သူမ်ားေတြ မသိေသးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေၾကာင္း အခ်ဳိ႕ကုိပဲ နည္းနည္းေလာက္ ေရးသားျပပါ႔မယ္။ ေအာက္ဆုံးမွာလည္း ဘေလာ့ဂါ ပန္ဒုိရာရဲ႕ တခါက ေတာင္းဆုိခ်က္အရ လက္လွမ္းမီသမွ် ဟုိးငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံေတြကစလုိ႔ ယခုအခ်ိန္ထိ ဓါတ္ပုံေတြကုိ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ တခါပဲ ေတာင္းဆုိရတယ္။ ႏွစ္ခါေတာင္းဆုိစရာ မလုိတာကုိ သတိျပဳပါ။ က်ေနာ့္ ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိဘေတြအိမ္ မီးထဲပါသြားတုန္းက ဆုံး႐ႈံးသြားပါတယ္။ အနာဂတ္ သမုိင္းပညာရွင္ေတြအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈႀကီး ျဖစ္ေတာ့မွာပါပဲ…. သြပ္သြပ္သြပ္။

ကဲ…လာပါၿပီ။ မဒမ္ေပါနဲ႔ မတူတာက စေျပာရမယ္။ က်ေနာ္က သရဲမေၾကာက္တတ္ဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သခ်ဳႋင္းကုန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ေျမပဲခင္းမွာ တေယာက္တည္း ညအိပ္ေစာင့္တတ္တယ္။ က်ေနာ့္မဒမ္ေပါကေတာ့ သရဲေၾကာက္တတ္တယ္ခင္ဗ်။ (အခု သူနဲ႔ေပါင္းၿပီး က်ေနာ္ေတာင္ နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္ခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္လာတယ္။)

မဒမ္ေပါ သရဲေၾကာက္မွန္းသိေတာ့ က်ေနာ္ေရာ၊ သမီးကပါ မဒမ့္ကုိ အၿမဲလုိလုိ စတတ္ ေနာက္တတ္တယ္ဗ်။ ဥပမာ ညဖက္မွာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႕ေနာက္ကုိ ေျခဖြနင္းသြားၿပီး ေနာက္ကေန အသံမထြက္ဘဲ စိန္းစိန္းႀကီး စုိက္ၾကည့္ေနတာမ်ဳိးေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ေနာက္ေနာက္ အရမ္းစိတ္ဆုိးတတ္တယ္ဗ်။ လူေသအေလာင္းေတြ ဘာေတြဆုိလည္း သူက အရမ္းေၾကာက္တာ။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း မဒမ့္ကုိ တကူးတက မွာရတယ္။ က်ေနာ္ေသရင္ ခ်က္ခ်င္း မီးမသၿဂဳိဟ္ဖုိ႔၊ အိမ္မွာ အနည္းဆုံး သုံးရက္ေလာက္ေတာ့ ဆက္ထားဖုိ႔၊ အဲသည္သုံးရက္အတြင္းမွာလည္း ေနာက္ဆုံးလုိက္ေလ်ာျခင္းအေနနဲ႔ အေလာင္းေဘးနားမွာ အၿမဲ ေစာင့္အိပ္ေပးဖုိ႔၊ မဟုတ္ရင္ အေလာင္းအေနနဲ႔ အထီးက်န္ အားငယ္မွာကုိ စုိးရိမ္မိတဲ့အေၾကာင္းေတြ ညဖက္ေတြမွာ ေရြးၿပီး တဖြဖြ မွာၾကားရပါတယ္။ မဒမ္က ျပန္ေျပာတယ္။ “မင္း… ဒီေလာက္ဝေနတာ။ ဝတဲ့လူေတြက ေသရင္ အပုပ္ျမန္တယ္။ ဒီေတာ့ ေန႔မကူးဘဲ ခ်က္ခ်င္း သၿဂဳိဟ္မယ္”တဲ့။ ရက္စက္ပုံက။ နည္းနည္းမွ မၾကင္နာဘူး။

ဒီေလာက္ အေလာင္းေၾကာက္တဲ့ မဒမ္ေပါအတြက္ စိတ္မသက္သာစရာ ကုိးလုိ႔ကန္႔လန္႔ အျဖစ္တခု ႀကဳံရပါေသးတယ္။ ဒီလုိပါ…. တခါက ႏုိင္ငံျခားသား အသိတေယာက္ရဲ႕ ညီဝမ္းကြဲေလး ဆုံးသြားတယ္။ ျမန္မာလုိဆုိရင္ အစိမ္းေသ ေသတယ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔ရဲ႕။ ေသသူဟာ တခါမွ မသိမျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့ တစိမ္းတေယာက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ မိတ္ေဆြရဲ႕ ညီဝမ္းကြဲဆုိေတာ့ အိပ္ခ်္ဒီဘီ တုိက္ေအာက္မွာ လုပ္တဲ့ အဲဒီ အသုဘကုိ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သြားၾကပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေအာက္မွာ ေနၾကာစိစား၊ အေအးေသာက္၊ ထုံးစံအတုိင္း တျခား သိတဲ့လူေတြနဲ႔ ေတာ္ကီေလးေတြ ပြားရတာေပါ႔ေလ။

ခဏေနေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အသိက အားလုံးကုိ တုိက္တြန္းတယ္။ တုိက္အေပၚထပ္မွာ ေသဆုံးသူရဲ႕ မိခင္ (သူ႕အေဒၚ) ရွိတယ္။ တသုတ္ခ်င္း အေပၚကုိ တက္သြားၿပီး အားေပးလုိက္ၾကရေအာင္တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ႔။ လုပ္သင့္တာေပါ႔။ လုပ္ရမွာေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္က ေရွ႕ဆုံးကေန ဦးေဆာင္တက္ခဲ့တယ္။ မဒမ္က ေနာက္နားမွာ တျခားသူေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္း လုိက္ပါလာတယ္။ အိမ္ထဲဝင္ကာနီး ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ဆုိဖာေတြ၊ ထုိင္ခုံေတြ အျပင္ထုတ္ထားတာကိုေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္လည္း သံသယရွိလုိ႔ ေကာ္ရစ္ဒါကေန ဟထားတဲ့ တ႐ုပ္ကပ္ကတဆင့္ ဧည့္ခန္းထဲကုိ လွမ္းလည္း ၾကည့္လုိက္ေရာ… လားလား… အေလာင္းကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အစန္႔သား ခင္းက်င္း ခ်ထားတာေတြ႕ရတယ္။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က မဒမ့္ကုိ လွမ္း သတိေပးရတယ္။ “ခ်စ္ေလးေရ… အခန္းထဲမွာ အေလာင္းရွိေနတယ္ေနာ္။ လန္႔မသြားနဲ႔ဦး” လုိ႔။ မဒမ္က ေနာက္မွာ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္နဲ႔ စကားေဖာင္ေနေတာ့ က်ေနာ္ေျပာတာကုိ မၾကားဘူးဗ်။

ေရွ႕ဆုံးကေန အိမ္ထဲဝင္လုိက္ေတာ့ တံခါးေသာ့ကို ပူးခ်ည္ထားတဲ့ သံႀကဳိးစနဲ႔ ျခစ္မိၿပီး က်ေနာ့္လက္မွာ ေသြးနည္းနည္းစုိ႔သြားလုိ႔ အယူမသည္းဘူးဆုိတဲ့လူလည္း ထိတ္ကနဲျဖစ္ၿပီး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

ထင္တဲ့အတုိင္း မဒမ္က ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အေလာင္းႀကီးကုိ ဘြားကနဲျမင္လုိက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာဟာ သရဲအေျခာက္ခံလုိက္ရသူလုိ ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျခာက္ျခားသြားပုံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္က ဟန္သူ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဟန္မပ်က္ေပါ႔ေလ။ မာန္တင္းၿပီး က်ေနာ့္ေဘးမွာ လာရပ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။ အေလာင္းပတ္ပတ္လည္မွာ ဝုိင္းၿပီး မတ္တတ္ရပ္ရင္း အသုဘ ႐ႈၾကတယ္ေပါ႔။

ပန္းနဲ႔ အေမႊးတုိင္နံ႔ေတြက အခန္းတခုလုံးကုိ စူးစူးရွရွ လႊမ္းၿခဳံထားတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚက အေလာင္းမွာ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္းနဲ႔႔ လက္ကေလးေတြသာ ေဖာ္ထားၿပီး က်န္တာကေတာ့ ပိတ္ျဖဴနဲ႔ ပတ္၊ ကုိယ္ေပၚမွာ ပန္းေတြ က်ဳိးတုိ႔က်ဲတဲ လႊမ္းထားတယ္။ မ်က္ႏွာက ျပင္ထားေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ျပာခ်င္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ဘာသာစကားနဲ႔ ဘုရားစာလုိ႔ ထင္ရတဲ့ မႏၱာန္တပုိဒ္ကုိ ကက္ဆက္ကေန ထပ္ဖန္တလဲလဲ ရြတ္ေနတယ္။ “ဥဳံ…..ကြိစိနံကြ တကြမ္ကြ” ဆုိတာမ်ဳိးေပါ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြက တေယာက္ခ်င္း အေလာင္းရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ခ်ေပးထားတဲ့ ခြက္ထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြကုိ ယူၿပီး အေလာင္းေပၚမွာ ႀကဲျဖန္႔ ခ်ေပးရတယ္။

အသိကေတာ့ သူ႕ညီဝမ္းကြဲကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပုံရတယ္။ ေသသူရဲ႕ ပါးကေလးကုိ စမ္းၾကည့္လုိက္။ ဆံစေလးကုိ သပ္ေပးလုိက္။ လက္ကေလးကုိ ကုိင္လုိက္နဲ႔ေပါ႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ မဒမ္နဲ႔ က်ေနာ့္ဖက္ကုိ လွည့္ၿပီး “လာလာ…. ေအာင္နဲ႔ ဟန္။ လာကုိင္ၾကည့္လွည့္။ ဘယ္လုိမွ သေဘာမထားဘူး။ ထိလုိ႔ရတယ္။ ကုိင္လုိ႔ရတယ္” ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ သုံးႀကိမ္ထက္မနည္း လွည့္ေခၚၿပီး တုိက္တြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေစာေစာက ျခစ္မိလုိ႔ ေသြးစုိ႔ေနတဲ့လက္နဲ႔ သြားထိရမွာကို ဝန္ေလးေနတယ္။ မဒမ္ေပါ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရတာလည္း ၿပဳိေတာ့မယ့္ မုိးလုိပါပဲ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အႀကံအုိက္ေနၾကတယ္။ ျငင္းရမွာလည္း အားနာစရာႀကီးးမုိ႔လား။ က်န္တဲ့ လူေတြကလည္း ဘယ္သူမွေတာ့ သြားကုိင္မၾကည့္ၾကပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေသဆုံးသူရဲ႕ အေမျဖစ္ဟန္တူသူ မီးဖုိထဲက ထြက္လာတာေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း သြားၿပီး စကားေျပာၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ မဒမ္ေပါ ၾကည့္ရတာ တကၠစီေပၚေရာက္မွ အသက္ဝဝ ရွဴႏုိင္ပုံပဲ။

ညဖက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္က အိပ္ယာေပၚမွာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ စန္႔စန္႔ႀကီးလွဲၿပီး မဒမ့္ကုိ “လာ…. ဟန္။ ထိၾကည့္၊ ကုိင္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္” ဆုိတဲ့ ေန႔လည္က မိတ္ေဆြရဲ႕ အသံမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာမိလုိ႔ အဲဒီညက မဒမ္ေပါ စိတ္ဆုိးတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္။ (စကားစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ မုိးမခ ဝက္ဆုိက္က ဆရာသမားမ်ားဟာ အသုဘအခမ္းအနားေတြအေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့အခါတုိင္းမွာ လူေသအေလာင္းေတြကုိ မေမ့မေလ်ာ့ မ်က္ႏွာအနီးကပ္ ေဖာ္ျပရတတ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။)

ဒါကေတာ့ မဒမ္ေပါနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ အသြင္မတူပုံေတြထဲက တခ်က္ေပါ႔။

တကယ္ေတာ့ အစအေနာက္ သန္ပုံမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံး အသြင္တူပါတယ္။ မဒမ္ေပါဆုိရင္ က်ေနာ္တခါက ေလနဲ႔ဝမ္း မကြဲတာေလးေတာင္ ခ်မ္းသာမေပးဘူး။ ေအာက္ပါအတုိင္း ကဗ်ာစပ္ၿပီး က်ေနာ့္ကုိ ေနာက္လုိက္ေသးတယ္။ သူမ်ားကုိ ေနာက္ဖုိ႔အေရး… မစင္ ေနရာက ဝင္ၿပီး ခံစားေရးတာ။

" သြားခြင့္ျပဳပါ....သခင္ "

* သခင့္အပါး
အစိုင္အခဲဘဝနဲ႕ ကိုယ့္ရပ္တည္မႈဟာ
မေန႔ကစလို႔ ပ်က္သုဥ္း
အရည္ဘဝ လံုးလံုးေရာက္ခဲ့ၿပီ....။

* သခင္နာက်င္မယ္မွန္းသိေပမယ့္
မဆင္မျခင္ ထြက္ေပါက္႐ွာ
'ေလ'အလာကို ေစာင့္မိခဲ့တဲ့ကိုယ့္ကို
ခြင့္လႊတ္ပါ....သခင္။

* ဒီလိုနဲ႔ေစာင့္ေနတုန္း...
ေဟာဟိုက 'ေလ'တလံုး
ျဗဳန္းကနဲဆို..ေပၚအလာ
ပုန္းခိုကာ လိုက္လို႔သြား
အျပင္ဘက္နားအေရာက္မွာေတာ့
တုန္ခါေနတဲ့ သခင့္အသံ
မပီမသ ၾကားလိုက္မိတာက...
"ဟာ...ထြက္ကုန္ပဟ"...တဲ့"

မဒမ္ေပါ
23 Nov 2007

ကဲ... ဘယ္ေလာက္ဆုိးတဲ့ မဒမ္ေပါလဲဆုိတာ။

႐ုပ္ရည္အားျဖင့္ေရာ…။

က်ေနာ္က အညာသား။ အသားအေရာင္လွတယ္။ အေနာက္တုိင္းသားလူျဖဴေတြဆုိ က်ေနာ့္လုိ အသားအေရာင္မ်ဳိးကုိ လုိခ်င္လြန္းလုိ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ တေနကုန္တေနခန္းဆင္းၿပီး ေနလွန္းၾကပ္တင္တာေတာင္ လုိက္မမွီတဲ့ အသားအေရာင္မ်ဳိး။ ေၾကးနီေရာင္ အသားအေရာင္္ေပါ႔။ အဲ…အဲ ျပည့္စုံေအာင္ ေျပာရရင္ ေၾကးနီေရာင္မွာမွ ခဲမျဖဴတုိ႔ အၿဖဳိက္နက္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေရာစြက္တဲ့ ေၾကးနီေရာင္မ်ဳိး။

႐ုပ္ရည္ကေတာ့ “ကုိေပါက ဗမာေခ်ာ ေခ်ာၿပီး ၾကည့္ေကာင္းတယ္” တဲ့။ တခါက ကုိယ့္ကုိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး အဲသလုိ ေပၚတင္ႀကီး လာေျပာခ်လုိက္တာ မ်က္ႏွာမထားတတ္ေအာင္ပဲ ရွက္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္လုိ ေျဗာင္လာေျပာတာ ဘယ္သူမွတ္လုိ႔လဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ လူေပါ႔။ ဟြန္း… မုန္းစရာႀကီး။ ကဲကုိ ကဲတယ္။

မဒမ္ေပါကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ရဲ႕ Queen ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္မျမင္ေက်ာင္း တက္ခဲ့ေလသလားလုိ႔ေတာ့ မိတ္ေဆြတုိ႔ ေက်းဇူးျပဳ၍ မေတြးၾကပါနဲ႔ေပါ႔။ မဒမ္ေပါရဲ႕ ေက်ာင္းတုန္းက ဆံပင္ပုံက ကုိေလးပြ ပုံနဲ႔။ ကင္တင္းမွာ ဆင္းၿပီး ေကသာကုိ တခ်က္ဝဲလုိက္ရင္ အားလုံး ေႂကြသြားတယ္။ ကင္တင္းမွာ ဝဲပ်ံေနတဲ့ ယင္ေကာင္ေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ဆံပင္နဲ႔ ယမ္းမိလုိ႔။

ဘေလာ့ဂါ မသီတာ ေျပာသလုိ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ တမုိးတည္းေအာက္မွာ အတူေနၿပီး စားတဲ့ အာဟာရကလည္းတူေတာ့ ဥတုေတြ၊ အာဟာရေတြကပဲ ျပဳျပင္သလားမသိ။ ဒီေလာက္ အျဖဴအမဲ သဲကြဲေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွံကုိ တူတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။

ညားကာစက မဒမ္ေပါက ေျပာဖူးတယ္။ “ကိုကုိ… ခ်စ္ေလးက သူမ်ားမိန္းမေတြလုိ စိန္ေတြ၊ ေရႊေတြ၊ အဝတ္အစား၊ အသုံးအေဆာင္၊ အလွအပ ပစၥည္းေတြ စိတ္မဝင္စားဘူး။ အစားအေသာက္ကေလးပဲ တခုပဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားေနရရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ၊ အဲဒါေလးတခုေတာ့ လုိက္ေလ်ာပါ”….လုိ႔ ကတိေတာင္းဖူးတယ္။

အဲဒီစကားၾကားရေတာ့ ေမာင္ေပါတုိ႔ ပုိက္ဆံေတြ အပီ စုမိေတာ့မယ္၊ မိန္းမ အရေတာ္ေလစြဆုိၿပီး ပီတိေတြ လႈိင္လႈိင္ျဖာခဲ့ဖူးတယ္။ အစားအေသာက္ေတာ့ ဘာကုန္မွာလဲ။ ဒီေတာ့ လုိက္ေလ်ာပါ႔မယ္။ ကတိေပးပါတယ္ကြယ္ေပါ႔။ အစားမွာ ေမာ္လၿမဳိင္ဆုိတဲ့အတုိင္း ေမာ္လၿမဳိင္သူဆုိေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိေပမေပါ႔လုိ႔လည္း ေျဖေတြး ေတြးခဲ့သဗ်။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့မွ သိရတာ။ မဒမ္ေပါတုိ႔ အမ်ဳိးက ႏွယ္ႏွယ္ရရ အမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ “စားၿပီး ေဆးေသာက္တဲ့ အမ်ဳိး”တဲ့။ စာဖတ္သူမ်ား မရွင္းမွာ စုိးလုိ႔ နည္းနည္း ထပ္ေျပာျပပါမယ္။ သူတုိ႔အမ်ဳိးမွာ မတည့္တဲ့အစာ၊ ေရွာင္တဲ့အစာဆုိတာ ဘာဆုိ ဘာမွ မရွိဘူးတဲ့ ခင္ဗ်။ အစာမေၾကမယ့္ အစာဆုိလည္း စားၿပီး အစာေၾကေဆးေသာက္လုိက္တယ္။ ေသြးတက္မယ့္ အစာမ်ဳိးဆုိရင္လည္း စားၿပီး ေသြးက်ေဆးကုိ မွီဝဲလုိက္တယ္။ အိမ္မွာ အဲသည္လုိေသာက္ဖုိ႔ ေဆးမ်ဳိးစုံလည္း စုေဆာင္းထားတယ္။ ေကာင္းၾကပါေလေရာ။

ေမာင္ေပါရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ပ႐ုိဆက္ဆာ က ေႏွးေတာ့ လက္ထပ္ၿပီး ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ သေဘာေပါက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ စိန္ေတြ ေရႊေတြ ဆုိတာက တခါတရံမွ ဝယ္တတ္ၾကတာျဖစ္လုိ႔ တခါတရံမွ ကုန္တတ္တာမ်ဳိးကလား။ အစားအေသာက္ကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ဆုိေတာ့….. က်ေနာ့္ချမာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ထိရွာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေပါ မဒမ့္ကုိ တခါတေလ အစားအေသာက္လုိင္းကေန စိန္ေရႊ၊ အဝတ္အစားလုိင္းကုိ အေျပာင္းအလဲေလးျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔ ဖ်ားေယာင္းတုိက္တြန္းၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဒမ္က “ဟင့္အင္း…ရတယ္။ မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ စိန္ေတြ၊ ေရႊေတြက ကုိယ္ေသရင္ ကုိယ့္ေနာက္ပါမွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္မိန္းမ ေကာင္းစားဖုိ႔ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္” လုိ႔ ျပန္ေျပာတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္မွာ အႀကံအုိက္ေနပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း အ႐ႈံးမရွိရေအာင္ သူနဲ႔အတူ ဘာမဆုိလုိက္စားရတယ္။ အရင္က ဒူးရင္းသီးဆုိ အနံ႕မခံႏုိင္တဲ့အညာသားဟာ အခု ဒူးရင္းသီးကုိေတာင္ က်ိတ္မွိတ္ၿပီး စားတယ္။ မဒမ္ရဲ႕ လက္သုံးစကားရွိတယ္။ “စားႏုိင္တုန္း ေကၽြးထားေနာ္။ ေနာင္ အိပ္ယာထဲလဲၿပီး မစားႏုိင္ေတာ့မွ ငါမေကၽြးလုိက္ရေလျခင္း ဆုိၿပီးေတာ့ ေနာင္တရေနမယ္”တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း ျပန္ေျပာရပါတယ္။ “မင္း…. အခုေတာင္ တန္ေနၿပီပါကြာ” လုိ႔။

ဒီလုိနဲ႔ အစားမွာ တူလုိက္တာ အေသာက္တူတာမွာပါ ဂိတ္ဆုံးသြားတယ္။ ပထမေတာ့ မဒမ္ေပါကုိ ဘီယာအတူေသာက္ဖုိ႔ ဆြယ္လုိက္တယ္။ သူကလည္း ပါရမီရင့္သန္တဲ့အေလ်ာက္ ပထမ ဘီယာ၊ ေနာက္ေတာ့ ဝုိင္၊ ေနာက္ေတာ့ မာတီနီ၊ ေနာက္ေတာ့ ေကာ့ညက္၊ ေနာက္ေတာ့ ဝီစကီ (ဂ်က္ဒယ္နီယယ္၊ ခ်ီးဗတ္စ္၊ ဘလက္၊ ဘလူးေလဘယ္) စသျဖင့္ က်ေနာ့္ကုိေတာင္ ေက်ာ္တက္ခ်င္လုိ႔ မနည္း လမ္းပိတ္ထားရတယ္။ သူ႕အႀကဳိက္ဆုံးက ဘလူးေလဘယ္လ္ပါတဲ့။

အခုေတာ့ က်ေနာ့္အသည္းမေကာင္းလုိ႔ သိပ္မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မဒမ္ေပါအတြက္ေတာ့ ေၾကကြဲမုိးတိမ္ေပါ႔။ ဦးပုညစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္….

“ဘဝေဟာင္းက၊ ငယ္ေပါင္းပီပီ၊ လည္ခ်င္းမွီ၍၊ တုိက္ဂါးပေညာင္၊ ဘီယာေခ်ာင္မွာ၊ ေဆြေမာင္နဲ႔မယ္၊ က်ီစယ္သမႈ၊ အျမည္းလု၍၊ ကယုကယင္၊ ခ်စ္တုန္႔တင္လ်က္၊ က်င္က်င္လည္လည္၊ ေပ်ာ္ခဲ့ဘူးသည္မ်ားကုိ၊ ႀကံစည္ေစ့ေစ့၊ တစိမ့္စိမ့္ေအာက္ေမ့၍၊ တေငြ႕ေငြ႕ဆင္ျခင္၊ ပူစကုိ ငင္မိလွ်င္၊ ပူပင္လယ္ေရ၊ လႈိင္းေဘာင္ဘင္ေဝေသာေၾကာင့္၊ မေျဖႏုိင္ မဆည္ႏုိင္၊ သည္းဆုိင္ေလာင္ျခစ္၊ က်မ်က္ရည္ ေခ်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္၍ငုိဆဲတြင္၊ နဂုိေသာက္ၿမဲ၊ ေမာင္ေပါရဲ႕လည္ဆြဲဟာ၊ ရင္ကြဲနာနဲ႔ တခါတရံမွ်သာ ေသာက္ရရွာေလသည္” လုိ႔ စပ္ရမလားမသိဘူး။

အဲဒါကေတာ့ လူမသိေသးတဲ့ ေမာင္ေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါရဲ႕ အသြင္တူျခင္း မတူျခင္းေတြပါ။ ေအာက္မွာ မဒမ္ေပါနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ငယ္ႏုစဥ္က (အခုလည္း ငယ္ပါတယ္) ႐ုပ္ပုံေလးေတြကုိ မျမင္ဘူးသူမ်ား ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ အမွတ္တရ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါသက္ေဝ က်ပ္ေန… အဲေလ….ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ (မသက္ေဝ ၾကည့္ရတာ စကားလိမ္ေတြကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္တာ မကၽြမ္းက်င္ဘူးထင္တယ္… ဟိဟိ။ ဟုိ စကားလိမ္ပုိ႔စ္တုန္းက က်ေနာ့္ကုိ ေက်းဇူးေတာင္ တင္လုိက္ေသးတယ္။ ဟီဟီဟီ။)

အေပၚကပုံႏွစ္ပုံက မဒမ္ေပါ ငယ္ငယ္က ပုံေလးေတြေလ။ မ်က္လုံးနက္နက္ကေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ သူ႕အေမ(က်ေနာ့္ေယာကၡမ)ကေတာ့ အဲဒါ ဓါတ္ပုံဆရာ ခဲထုိးထားလုိ႔ပါဆုိၿပီး အားေပးရွာတယ္။

က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံဆရာ ရြာကုိလာတုန္း အစ္မႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ရြာထိပ္က လယ္ကြင္းေတြနားမွာ ႐ုိက္ထားတာ။ ဓါတ္ပုံအျဖဴအမဲ ေခတ္ကေပါ႔။ ဝတ္ထားတဲ့အက်ႌေတြက “မယ္ရက္ခုိး”ဆင္တ့ဲ။ အထက္မင္းလွၿမဳိ႕နယ္ထဲက စမ္းမႀကီး ဆုိတဲ့ ရြာကထြက္တာ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဝတ္ရင္ ေႏြးတယ္။

ကုိေပါ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ရွာပါတယ္ေတာ္ေရ႕...ေတာ္ရွာပါတယ္ေအ့...... ခုနစ္တန္း လူရည္ခၽြန္။ ငပလီ ေရႊဝါခ်ိဳင္စခန္းမွာ ႐ုိက္ထားတာ။ အဲသည္ကတည္းက လူက နည္းနည္းေတာ့ ႏြဲ႕ခ်င္သား။ ၾကည့္ပါလားလုိ႔.... ပုံကုိ။

မဒမ္ေပါ၊ သန္းသန္း၊ စန္းသီတာဦး(ရိေမ).......ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ႐ုိက္ထားတာ။

စက္မႈတကၠသုိလ္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ။
(သိန္းေဆာင္၊ ေဇယ်ာသင္း၊ ကုိေပါ၊ ဝင္းေဇာ္ႏုိင္၊ ျမင့္လြင္ (ဝူးဝါး)၊ မ်ဳိးထြန္း၊ ေမာင္ေမာင္သန္႔၊ မုိးေဇာ္လြင္ (ပုံထဲတြင္ ရင္ေခါင္းအထိ ေျမမ်ဳိခံေနရသူ)၊ ရဲမုိးထြန္း၊ ဝင္းေမာင္ဦး)

မဒမ္ေပါ Extreme Makeover

အဲသည္တုန္းက လူေကာင္းေလး ကုိေပါ။ ဘုရားဒကာ ကုိေပါ။ ေသရည္ေသရက္ကုိ လွ်ာဖ်ားမွ်မတင္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သူ။ အခုေတာ့ လွ်ာမထိ အာမထိ ေမာ့တယ္။ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာ ကန္ေတာ့ခ်ဳိး တုိင္ေပးေနပုံပါ။
(ဝင္းေမာင္ဦး၊ ဟန္သက္ေအာင္၊ ေဇယ်ာသင္း(ကြယ္လြန္)၊ ကုိေပါ၊ ဝင္းသိန္း၊ ေက်ာ္ေဌးႀကီး)

အီလက္ထရြန္းနစ္ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ စက္မႈျပပြဲတြင္။ (ေက်ာ္မုိးလတ္၊ ဦးၾကင္စုိး (ပါေမာကၡခ်ဳပ္)၊ ေဒါက္တာစန္းတင့္ (ဌာနမွဴး)၊ ဦးမ်ဳိးၾကည္(ကထိက)၊ ကုိေပါ၊ ေဒၚျမင့္ျမင့္(ဌာနမွဴး)၊ ဦးညီလွငယ္ (ဒု-ပါခ်ဳပ္)၊ ဦးသာလႈိင္ (အၿငိမ္းစား ဌာနမွဴး)၊ သိန္းေအာင္)

စက္မႈတကၠသုိလ္ ပင္မအေဆာက္အဦးႀကီးအတြင္း ၾသဘာလမ္းထိပ္မွာ (မ်ဳိးထြန္း၊ ေဇယ်ာသင္း၊ မုိးေဇာ္လြင္၊ ျမင့္လြင္ (ဝူးဝါး)၊ ေဇာ္ႏုိင္၊ ရဲမုိးထြန္း၊ ကုိေပါ၊ ေမာင္ေမာင္သန္႔၊ ဝင္းေဇာ္ႏုိင္၊ ဝင္းေမာင္ဦး)

ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစု ရန္ပုံေငြအတြက္ စပါကလင္ ေရာင္းေနေသာ ကုိေပါႏွင့္ မဒမ္ေပါ။ မဒမ္ေပါရဲ႕ ထုိစဥ္က ေကသာမွာ ခ်ဳပ္ညရီတြင္ ျဖဳတ္ခ်ည္းျမင္သည္ လူပင္ေလေလာ၊ တေစၦေလာ ဆုိသည့္ ကုိေလးပြ ဆံပင္မ်ဳိးေပါ႔။

ဂ်ီေဟာသူ မဒမ္ေပါရဲ႕ မထင္မွတ္ဘဲ ဟာသ ေျမာက္တဲ့ ဓါတ္ပုံတပုံ။ မ်က္ႏွာေပၚက ၾကယ္သီးေလးႏွစ္လုံးနဲ႔ အက်ႌေပၚက ၾကယ္သီးေတြ အလွခ်င္းၿပဳိင္ေနပုံေပါ႔... ဟီးဟီး.... ဆံပင္ပုံကေတာ့ အတန္းထဲမွာ စကၠဴျမႇားနဲ႔ပစ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွမလြဲတဲ့ ဆံပင္ပုံမ်ဳိးေပါ႔။

မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့စဥ္က ပီနန္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕မွာ အမွတ္တရ (ေအာင္ခ်ဳိဦး၊ ကုိဉာဏ္စုိး၊ ညီညီေဇာ္မင္းနဲ႔ ကုိေပါ)

မဂၤလာပါ ခ်ရာမ။ မဒမ္ေပါ ဆရာမလုပ္စဥ္က။ ဘေလာ့ဂါ တီတီဆြိတုိ႔လုိေပါ႔။ အဲသည္တုန္းက ဘုန္းႀကီးမ်က္မွန္လုိလုိ ေရႊကုိင္းမ်က္မွန္ကုိ မဒမ္ေပါ တပ္လုိက္ေသးတယ္။ ခ်င္က်ားပူေရာက္မွ လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္လြန္လြန္းလုိ႔ မ်က္မွန္လဲလုိက္ရတယ္။

စကၤာပူကုိ ေရာက္လာၿပီ။ MRT ေပၚမွာ။ အဲသည္ေခတ္က ရထားဆုိတာ အဲသည္လုိ ေခ်ာင္တာကြဲ႕။

ဒီလုိ အမွတ္တရ ေလးေတြ။

ဒီလုိ ခ်ိန္းဝိုင္းေလးေတြနဲ႔လည္း ဘဝကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္။ အခုေတာ့ သူမ်ားေတြ ဂ်က္အေၾကာင္းေရးရင္ သြားၿပီး သြားရည္က်႐ုံပဲ တတ္ႏုိင္ေတာ့တယ္။

ယခုလုိ က်ိက်ိတက္မခ်မ္းသာခင္ ဟုိးယခင္ဘဝက။ (Bird Park မွာ)

ဒါက ဖလင္ကင္မရာအသစ္ ဝယ္လာကာစက ညဖက္ႀကီး စမ္းထားတဲ့ပုံ။ အဲဒီအခ်ိန္က မဒမ္ေပါ စိတ္ေကာက္ေနပါတယ္။ အိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္ရပဲ ကင္မရာအသစ္ကုိ မၿပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္ ကလိ ေနလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ခံ ဘက္ဂေရာင္းအတြက္ တအိမ္လုံးမွာ ေနရာလုိက္ရွာတာ... ဘယ္ေနရာမွ ရွာမေတြဘူး။ ေနာက္ဆုံး အခန္းထဲက အိမ္သာတံခါးကို ဆြဲေစ့လုိက္ၿပီး ဒီေရွ႕မွာ လာရပ္ ဆုိေတာ့မွ... စိတ္ဆုိးေနတဲ့မဒမ္ေပါလည္း ဘက္ဂေရာင္းကုိၾကည့္ၿပီး မေအာင့္ႏုိင္ဘဲ တဟီးဟီး ရယ္ပါေတာ့တယ္။

လူေတာ္တေယာက္ ဆုံး႐ႈံးျခင္း

မခင္ဦးေမ ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိ ေရးထားတာ ဖတ္ရတယ္။

ဒီညကလည္း အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတညရဲ႕ ညဥ့္လယ္သံသရာမုိ႔ အေတြးေတြထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ သတိရမိတယ္။

သူက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ အီလက္ထေရာနစ္ ေမဂ်ာမွာ တႏွစ္တည္း အတူတူတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲက စာအေတာ္ဆုံး ေက်ာင္းသားတေယာက္ေပါ႔။ ႏွစ္တုိင္းလုိလုိ ပထမစြဲတယ္။ အဲသည္တုန္းက Roll 1 လုိ႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ ပဥၥမႏွစ္ စာေမးပြဲနီးကာမွ ေဆး႐ုံတက္ရလုိ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ Roll 11 ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေအာင္ေတာ့ Roll 1 ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။

က်ေနာ့္ Yearbook ထဲက သူ႕ဓါတ္ပုံ၊ သူ႕နာမည္နဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ

VI Ec.E 11 (YIT)
အမွတ္ ၁၁၊ ၁၁၁ လမ္း
မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမဳိ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။

…….ဆုိၿပီး နံပါတ္ဝမ္းေတြ ေရာႁပြန္းေနတဲ့ သူ႕လိပ္စာကုိ ေဖာ္ျပထားလုိ႔ ေဘးနားမွာ တစုံတေယာက္က “ဝမ္းမ်ားကုိ လက္ကုိင္ထားသူ၊ သိပ္ညစ္ပတ္တာပဲေနာ္” လုိ႔ ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ ခဲတံနဲ႔ ေရးသား ေနာက္ေျပာင္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။

သူ႕ကုိ အားက်လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ကြန္ျပဴတာလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းမွာ လူႀကီးေတြဘာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ဘူးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဟာ စာၾကည့္စားပြဲေဘးမွာ “စာသည္ ပထမ၊ စာသည္ ဒုတိယ၊ စာသည္ တတိယ” လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္သံေဆာင္ပုဒ္ကုိ ကပ္ထားၿပီး သူ႕လုိ Roll-1 ျဖစ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားလုိက္တာ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ Roll-111 ျဖစ္သြားလုိ႔ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ၾကားမွာ ဟားစရာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

သူက စာေတာ္႐ုံတင္မက။ စိတ္ထားကလည္း ျပည့္တယ္။ ကူညီတတ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ စာေတြဘာေတြ ေမးရင္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကူညီရွင္းျပေပးတတ္တယ္။ အသင္းအပင္းကိစၥေတြမွာလည္း တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားတတ္တယ္။ သူ႕ကုိ လူခ်စ္လူခင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။

သူက အဆင့္တစ္ဆုိၿပီး ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ေနတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဟာသဉာဏ္ကလည္း ရွိတယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစုက ထုတ္ေဝတဲ့ Yearbook မွာ ေလေၾကာင္းစက္မႈဘာသာရပ္က ကုိၾကည္သြင္အတြက္ သူ ေရးထားတာေလးကုိ အခုထိေတာင္ သတိရမိလုိ႔ ၿပဳံးမိေသးတယ္။

“ကိုၾကည္သြင္….. ေကာင္းကင္တမြတ္ ၾကယ္ကုိ ဆြတ္ႏုိင္ပါေစ”….တဲ့။ ေအာက္မွာက်ေတာ့ သူဆြဲထားတဲ့ ကာတြန္းပုံကေလးတပုံ။ ဟုိးအျမင့္မွာ ၾကယ္ကေလးတပြင့္။ ၾကယ္ပြင့္ေအာက္နားဆီမွာ ေလယာဥ္ပ်ံတစင္းဟာ မီးခုိးေတြအူၿပီး ေအာက္ကုိ ထုိးစုိက္ဆင္းသြားတဲ့ ပုံကေလးနဲ႔။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူက သိမ္ျဖဴလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာ ကုမၸဏီတခုမွာ အီလက္ထေရာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ ဝင္လုပ္တယ္။ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ Asian Institute of Technology (A.I.T) တကၠသုိလ္က သူ႕ကုိ စေကာလားရွစ္ ေပးတဲ့အတြက္ မာစတာဘြဲ႕အတြက္ အဲသည္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ သူ႕အလုပ္ေနရာမွာ က်ေနာ့္ကုိ ထည့္ထားေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မေလးရွားက အလုပ္တခုက ခန္႔တဲ့အတြက္ အဲသည္အလုပ္မွာ ၾကာၾကာမေနလုိက္ရဘူး။ သူေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္နဲ႔ တခ်ိန္တည္းဆုိေတာ့ အီးေမးလ္ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူ႕အေၾကာင္းေတြ အၿမဲလုိလုိ ၾကားေနရတယ္။ အဲဒီတကၠသုိလ္က ျမန္မာေက်ာင္းသား အသင္းအဖြဲ႕မွာလည္း သူက ပါဝင္လႈပ္ရွားလုိက္ေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္က အီလက္ထေရာနစ္ေက်ာင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္ၾကဖုိ႔ egroup ေတြ ဘာေတြ သူက လုပ္ေပးလုိက္ေသးတယ္။

ေက်ာင္းၿပီးကာစ ႏုိင္ငံျခားကုိ မထြက္ခင္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကစဥ္က သူ႕ရဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႔တ္ ဓါတ္ပုံတပုံ က်ေနာ့္ကုိ ေပးထားဘူးတယ္။ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ႐ုပ္ေျပာင္ပုံတူေလးေတြ ဆြဲေပးတတ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ယီးယားဘြတ္ခ္မွာ သူ႕ပုံတူ အမွတ္တရ ဆြဲေပးဖုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ပူဆာတာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း လူရင္းဆုိေတာ့ ဆြဲေပးမယ္ ဆြဲေပးမယ္နဲ႔ လူခ်င္းသာ ကြဲကြာသြားေရာ…. ဆြဲမေပးလုိက္ရဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္စကၤာပူကုိ ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကလည္း ေအအုိင္တီမွာ ေက်ာင္းၿပီးကာ နီးေနၿပီ။ လူကလည္း က်ေနာ္နဲ႔အၿပဳိင္ ဝလာတယ္။

တရက္မွာ က်ေနာ္႐ုံးမွာ အိမ္သာတက္ရင္း ပုိက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ လွန္ေလွာေနတုန္းမွာ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလးကုိ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူ႕ဓါတ္ပုံကုိ ခဏထုတ္ၾကည့္ၿပီး အိတ္ထဲျပန္ထည့္မယ္ အလုပ္မွာ ဓါတ္ပုံက မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ၿပီး အိမ္သာအုိးထဲအထိ က်သြားတယ္။ ျပန္ေကာက္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေရဆြဲခ်လုိက္ရတယ္။ အဲသည္ကိစၥ သူ႕ကုိေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ မဒမ္ေပါနဲ႔ လက္ထပ္တယ္။ သူကလည္း စေကာလားရွစ္ ထပ္ရလုိ႔ ကေနဒါႏုိင္ငံမွာ ပီအိတ္ခ်္ဒီ သြားတက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူက က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားကုိ ကေနဒါ ေျပာင္းခဲ့ဖုိ႔ အၿမဲ တုိက္တြန္းတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သမီးကုိေမြးတာ၊ မဒမ္ေပါေက်ာင္းဆက္တက္တာ၊ က်ေနာ္ အခ်ိန္ပုိင္းေက်ာင္းတက္တာ စတာေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့အေလ်ာက္ သူ႕တုိက္တြန္းခ်က္ကုိ သေဘာက်႐ုံကလြဲလုိ႔ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ တရက္မွာ သူ႕ဆီက စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းကုိ ၾကားရတာပဲ။ သူ႕မွာ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ႐ုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လွဴဒါန္းသူရွိလုိ႔ အစားထုိးကုသတာ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ ဝမ္းသာစရာ ၾကားရတယ္။

အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ သူနဲ႔ ဖုန္း မၾကာမၾကာ ေျပာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံးနဲ႔ ခင္မင္သူျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ သူက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာကုိ ဝမ္းသာပုံရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားလည္း အၿမဲလုိလုိ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာတတ္ေတာ့ သူကလည္း ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္မၾကာခင္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ အျခားေရာဂါတခုနဲ႔ သူဆုံးသြားတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္တခုမွာ ညစာစားၿပီး Wash room ကုိ အသြားမွာ stroke နဲ႔ လဲက်ၿပီး ကြယ္လြန္သြားတယ္တဲ့။

အဲဒီသတင္းၾကားကာစက က်ေနာ္ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလး ျပဳတ္က်သြားတာကုိ ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ မသုိးမသန္႔နဲ႔ အျပစ္ရွိသလုိလုိေတာင္ ခံစားမိေသးတယ္။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတေယာက္၊ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ကုိ ႏွေျမာတသ သတိရမိပါတယ္။

တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက

ေက်ာင္းတုန္းက အေပါင္းအသင္းေတြအၾကား တခုခုကုိ အသည္းအသန္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ အျခားတေယာက္ေယာက္ကုိ (ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ) ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ၿပီဆုိရင္ ေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ လက္သုံးစကားတခုရွိတယ္။

“ေျပာပါေစ… ေျပာပါေစ။ သူ႕ဉာဏ္ေလး ရွိသေလာက္ ေျပာရွာတာ။ လႊတ္ေပးထားလုိက္”

အဲသလုိ ေျပာလုိက္ၿပီဆုိရင္ အေျပာခံရသူကလြဲလုိ႔ အားလုံးက ရယ္လုိက္ၾကတာပဲ။ အေျပာခံရသူမွာေတာ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ နည္းနည္း အခံရခက္တာေပါ႔။

တကယ္ေတာ့…. အဲသည္စကားဟာ ေတာ္ေတာ္မွန္ပါကလားလုိ႔ အခုေတြးမိပါတယ္။ ဘယ္သူမဆုိ သူသိသေလာက္ (သူ႕ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္)သာ ေျပာႏုိင္ၾကတာပါလား။

တထြာေလာက္ပဲ သိတဲ့သူက တေတာင္ေလာက္ ေျပာခ်င္လုိ႔ မရဘူး။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္လုိ႔ရပါတယ္။ ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥတခုကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးၾကည့္ပါ။ ဥပမာ… ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း ဆုိပါေတာ့။ ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း နကန္းတလုံးမသိတဲ့လူဟာ စာရြက္ေပၚကုိ စကားလုံးတလုံး ခ်ေရးႏုိင္ဖုိ႔ေတာင္ မလြယ္ပါဘူး။ နည္းနည္းသိတဲ့လူက ႏွစ္ေၾကာင္းသုံးေၾကာင္း ေရးျပႏုိင္မယ္။ မ်ားမ်ားသိတဲ့လူက မ်ားမ်ားေရးႏုိင္မယ္။ ခေရေစ့တြင္းက်သိသူက စာအုပ္စာတမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ေရးထုတ္ႏုိင္မယ္။

ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥကုိ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ၿဖီးျဖန္းၿပီး ေျပာမယ္ဆုိရင္ တခါတေလ စြတ္ရြတ္ မွန္သြားတတ္တာကလြဲလုိ႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ မွားတတ္ၾကပါတယ္။ ေရွ႕ေနာက္မညီေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အုိးနင္းခြက္နင္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာေတြလည္း ႀကဳံရတတ္တယ္။ တနည္းေျပာရမယ္ဆုိရင္ တကယ္ မသိဘဲနဲ႔ ရမ္းၿဖီးေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မၾကာခင္မွာဘဲ ေပၚသြားတတ္တယ္။

ဒီေတာ့ အမွားနည္းခ်င္ရင္ ကုိယ္တကယ္မသိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ သိသလုိလုိ တတ္ေယာင္ကားလုပ္ၿပီး ေျပာတာမ်ဳိးေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ဖုိ႔ လုိေပမေပါ႔။ ဆုိလုိတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႐ုိးသားဖုိ႔ အဓိက လုိလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ နဂုိကတည္းက အမွားႀကီးကုိပဲ အမွန္ထင္ေနတဲ့အေလ်ာက္ ႐ုိး႐ုိးသားသား မွားေျပာေနမိတာမ်ဳိးေတာ့ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိအခါမ်ဳိးမွာ အမွန္ကို သိတဲ့လူက ၾကားသြားရင္ ကုိယ့္မွားကြက္ကုိ လာေထာက္ျပလာပါလိမ့္မယ္။ႏႈတ္ဆိတ္ေနသူအဖုိ႔မွာေတာ့ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဳိးကုိ မႀကဳံရဘဲ အမွားႀကီးအတုိင္းပဲ တသက္လုံး ေသရာပါသြားႏုိင္တယ္။

ခံယူသူရဲ႕ ဉာဏ္အတိမ္အနက္၊ ခံယူသူရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြအေပၚမူတည္လုိ႔ ေအာက္ပါအတုိင္း တုံ႕ျပန္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္လာတတ္ၾကတယ္။

(၁) အမွားကုိ ေျပာေနရာက ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ အမွန္ကုိ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာက္ျပမႈကုိ လက္ခံတယ္။ ေထာက္ျပသူကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိးက ရွားတယ္။

(၂) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ (လူ႕သဘာဝ တလြဲမာနေၾကာင့္) ေထာက္ျပမႈကုိ ခ်က္ခ်င္း တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ဝန္ေလးေနတတ္တယ္။ ေသြးေအးသြားတဲ့အခါက်မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကုိေတာ့ အလြယ္တကူ မနာယူတတ္သူေတြလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးက သူသူကုိယ္ကုိယ္ အမ်ားစု ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့သေဘာ။

(၃) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္မွားပါတယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဝန္မခံလုိတဲ့အတြက္ (မဟုတ္တဲ့ဘက္မွာ မာန္မခ်ခ်င္တဲ့အေလ်ာက္) မူလ အျမင္မွားကုိပဲ ေသတပန္ သက္တဆုံး တြယ္ဖက္ၿပီး သြားတတ္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ယုံၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္တယ္လုိ႔ နာမည္တပ္ခ်င္လည္း တပ္လုိ႔ရေပမယ့္ ဒီလူမ်ဳိးေတြကိုေတာ့ အသိေခါက္ခက္ အဝင္နက္တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

(၄) ေထာက္ျပေပမယ့္လည္း ဉာဏ္တိမ္တဲ့အေလ်ာက္ အမွန္ကုိ မျမင္ႏုိင္ေသးဘူး။ အမွန္ကုိ မျမင္တဲ့အေလ်ာက္ အမွားကိုပဲ ဆက္လက္စြဲကုိင္ထားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ အေရအတြက္ အမ်ားဆုံးပဲ။ ေမာဟဖုံးတယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အမွန္ကုိ ျမင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့အထိ ဉာဏ္ရည္ျမင့္တက္လာၿပီးဆုိရင္ အမွန္ကုိ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။

ဒါေတြက မွားကြက္ကုိ ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ တုန္႔ျပန္ပုံ အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ (က်ေနာ့္ ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္ း-) ေတြးၾကည့္ၿပီး ေျပာျပတာပါ။

ျမန္မာစကားမွာ “အသံေၾကာင့္ဖားေသ” ဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။ မူလကေတာ့ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ သုံးစြဲဖုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ စကားပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အဲဒီစကားႀကီးကုိ ေနရာတကာမွာ တလြဲသုံးေနၾကတာကုိ ျမင္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာပါ။ အသံမထြက္တဲ့ ခ႐ုေတြလည္း တက္နင္းခံရလုိ႔ ေဖာင္းကနဲကြဲေၾကၿပီး ေသၾကရတာ အမ်ားအျပားပါ။ ဒီေတာ့ “တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက” ဆုိတဲ့ စကားပုံလည္း ျမန္မာစကားမွာ အသစ္ထြင္သင့္ၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။

“ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိရင္ မေျပာနဲ႔” ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ မွားယြင္းေနတယ္။ လူတုိင္းဟာ အလုံးစုံကုိ သိျမင္ႏုိ္င္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားၾကတာမဟုတ္။ ဒီေတာ့ သိသေလာက္ကုိ သိတဲ့အတုိင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိေစတဲ့ အေလ့အထကုိ ေမြးျမဴသင့္ၿပီ၊ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳသင့္ၿပီလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ စာမတတ္ရင္ လမ္းမွာဖတ္ ဆုိသလုိ ပုိသိတဲ့လူက ေထာက္ျပၾကေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေထာက္ျပတဲ့ေနရာမွာ ငါေထာက္ျပတာမွ အမွန္ပဲ၊ ငါေျပာတာကုိပဲ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံရမယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼ လက္မခံခုိင္းၾကနဲ႔။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလုိ လူေတြဟာ အမွန္ကုိ ျမင္သြားရင္ေတာင္မွ တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းၾကတယ္။ အတင္းအဓမၼလက္ခံခုိင္းသူေတြဟာ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပခ်င္တဲ့ေစတနာထက္ ကုိယ့္ဆႏၵကို ေရွ႕တန္းတင္တာ မ်ားေနပါတယ္။ သတိခ်ပ္သင့္တာက ေထာက္ျပသူကုိယ္တုိင္လည္း မွားႏုိင္ပါေသးတယ္။

ေနာက္စကားတခုက “လည္လြန္းတဲ့ဘီး ေခ်းနင္းတတ္တယ္” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ ရပ္ေနတဲ့ဘီးေတြလည္း ေခြးေသးပန္းတာကုိ ခံရတတ္ပါတယ္။ ယုတ္မာတဲ့စိတ္နဲ႔ မယွဥ္ဘူးဆုိရင္ လည္လည္ပတ္ပတ္ရွိတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ “႐ုိးတယ္” ဆုိတဲ့စကားမွာ “႐ုိးသား”တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ ေကာင္းတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး “႐ုိးအ” တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးတခုက “ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ မူလဇစ္ျမစ္ကေတာ့ မေကာင္းမႈျပဳရမွာကုိ ေၾကာက္တတ္ဖုိ႔ ဆုံးမခ်င္တဲ့ စကားျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကိစၥမဆုိ ေၾကာက္တတ္ရင္ပဲ ေဘးရန္ကင္းေဝးၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနၾကရတယ္လုိ႔ အမ်ားစုက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေနၾကဟန္တူတယ္။ အဲဒီ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိမႈ လြဲမွားေနတာကုိ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ အာဏာရွင္ေတြ ျပဳသမွ်ႏုေနရတဲ့အျဖစ္၊ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရတဲ့အျဖစ္၊ ကပ္ႀကီး သုံးပါးစလုံး ဆုိက္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ထင္ရွားလာပါတယ္။

ငွက္ကုလားအုပ္ေတြဟာ အႏၱရာယ္နဲ႔ ပက္ပင္းႀကဳံတဲ့အခါ သဲထဲကုိ ေခါင္းထုိးဝွက္ၾကသတဲ့။ ရန္သူကုိ သူတုိ႔မျမင္ရဘူးဆုိရင္ ရန္သူကလည္း သူတုိ႔ကုိ မျမင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ယူဆတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြ တကယ္အဲသည္လုိ လုပ္မလုပ္ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာတရပ္ကုိ ရင္ဆုိင္ရမွာ၊ ေျဖရွင္းရမွာ ေၾကာက္လုိ႔ ေရွာင္ပုန္းေနတတ္သူေတြကုိ သဲထဲ ေခါင္းထုိးဝွက္ထားတဲ့ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြနဲ႔ ႏႈိင္းတာေတာ့ သေဘာက်မိပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကုိယ့္အျမင္ကုိ ကုိယ္သိသလုိ ႐ုိး႐ုိးရွင္းရွင္းပဲ ေျပာၾကဆုိၾကရေအာင္။ မွားသြားေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ။ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပလာလုိ႔ ကုိယ္ကလည္း ျမင္ႏုိင္တဲ့ ဉာဏ္အဆင့္အတန္းေရာက္ေနရင္ လက္ခံလုိက္တာေပါ႔။ မာနေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း လက္မခံႏုိင္ရင္လည္း အသာၿငိမ္ေနလုိက္။ ေနာက္ေတာ့ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ခံတာေပါ႔။ ကုိယ့္ကုိ မွားပါတယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼဝန္ခံခုိင္းလာတဲ့လူေတြရွိရင္ သူတုိ႔ (ေဒါသ)ကုိ ဆြခ်င္တဲ့အခါ ဝန္မခံနဲ႔။ အသာ ၿငိမ္ေနလုိက္။ ကုိယ့္အမွားကုိ ေခ်ာင္ပိတ္ဖမ္းမယ့္လူေတြရွိလာရင္ (သူတုိ႔ကုိ မေခ်ပႏုိင္တဲ့အခါ) တခ်ဳိ႕ကြန္မင့္ေရးသူေတြလုပ္သလုိ ေရွာင္ေျပးလုိက္။ ေဝေဝဝါးဝါး လုပ္ပစ္လုိက္။ ကုိယ္မေျဖႏုိင္တဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေမးလာရင္ မေျဖနဲ႔ေပါ႔။ ၿငိမ္ေနလုိက္။ (ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ ႐ုိးသားတာက အေကာင္းဆုံးပါ။)

ဒါေပမယ့္ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ မေျပာႏုိင္လုိ႔ အသားလြတ္ဆဲေရးတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္မိေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် သတိထားရမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အသားလြတ္ ဆဲဆုိျခင္းဆုိတာ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ေျပာႏုိင္တဲ့ အစြမ္းအစ မရွိေတာ့လုိ႔ “က်ေနာ္(က်မ)ေတာ့ျဖင့္ ပက္ပက္စက္စက္ႀကီးကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားပါၿပီ”ဆုိတဲ့အေၾကာင္း တေလာကလုံးသိေအာင္ ေအာက္တန္းက်စြာ ေၾကညာလုိက္တဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

မွားမွားမွန္မွန္ တဖက္သားကုိ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ေပးတဲ့၊ သူတပါးရဲ႕ ေခ်ပခြင့္ကို မပိတ္ပင္တဲ့ အေလ့အထေလးကုိ ဘယ္သူမေမြးေမြး ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကုိယ့္ဘာသာ ေမြးျမဴမယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားပါတယ္။

ပဲပုံအသာဟစ္သံ

(၁) ပဲျပဳတ္နဲ႔နံျပား

“ႀကဳိင္ေရ…. ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားေလး စားခ်င္လုိက္တာ”

ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာလုိ႔ ၾကပ္ေျပးက ဗုိလ္သန္းေရႊရဲ႕ ေနအိမ္မွာ သြားရွာၾကည့္ၾကရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ အလုပ္စားပြဲမွာ ဒီလုိ စာတုိမ်ဳိးေလး မေတြ႕ရဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေကာင္းစားေတြကုိ တနင့္တပုိး စားေနရတယ္ဆုိဆုိ…. သူလည္းေလ ေလာကီသားေပမုိ႔ တခါတေလ ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားေလး ေတာင့္တခ်င္လည္း ေတာင့္တေပမေပါ႔။ (ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။.............။ Hero (Rita) )

(၂) ပုံေသ စြဲမွတ္သူမ်ား

လူဆုိးဆုိရင္ အၿမဲတမ္း ဆုိးတာေတြကုိ ျပဳေနသူလုိ႔ ထင္မွတ္တတ္ၾကၿပီး လူေကာင္းဆုိရင္လည္း တေလွ်ာက္လုံး ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ျပဳေနတတ္သူ၊ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္ကေလးေတြလုိ႔ ထင္မွတ္တတ္ၾကျပန္တယ္။ တသက္လုံး ေကာင္းလာတဲ့လူေပမယ့္လည္း တဒဂၤအခုိက္အတန္႔ေလးမွာ စိတ္လုိက္မာန္ပါ (သို႔မဟုတ္) အမွတ္မထင္ လုပ္လုိက္မိတာေလးတခုေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ အမွားႀကီးတခုကို က်ဴးလြန္မိသြားတာလည္း ရွိႏုိင္သလုိ တသက္လုံး ဆုိးယုတ္တာေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့သူေပမယ့္လည္း တခါတရံမွာ စိတ္ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ကုိ ျပဳမူလုိက္တာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ပါေသးတယ္။

(၃) အႏုိင္လုိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူမ်ား

လူတဖက္သားကုိ အတင္းအၾကပ္ ဖိအားေပးၿပီး ေတာင္းပန္ခုိင္းခ်င္တာမ်ဳိးေတြကုိလည္း ေတြ႕ေနရတယ္။ လူဆုိတာ သူ႕ဘာသာ အမွားကုိ သိလုိ႔ သူ႕ဆႏၵအေလ်ာက္ ေတာင္းပန္မွ အဓိပၸါယ္ရွိမွာေပါ႔။ အၾကပ္ကုိင္လြန္းလုိ႔ မလႊဲသာမေရွာင္သာ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္တာကုိ လုိခ်င္ေနသူေတြဟာ ႐ူးႏွမ္းေနသူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုိင္လုိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူေတြပဲ လားလုိ႔ ေတြးေတာ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီလူစားမ်ဳိးေတြဟာ တဖက္က ဝန္ခ်ေတာင္းပန္လာသည့္တုိင္ေအာင္ အမွန္တကယ္ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။

(၄) သာသနာ့သူရဲေကာင္းႀကီးမ်ား

အြန္လုိင္းေပၚမွာ ငါတုိ႔ ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရားကို လာမထိနဲ႔ေဟ့လုိ႔…ဆုိၿပီး ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ အသည္းအသန္ ျငင္းခုံ ကာကြယ္ေနတဲ့ သာသနာ့ သူရဲေကာင္းႀကီးေတြကုိ စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ သူရဲေကာင္းႀကီးေတြအေနနဲ႔ ဘာသာတရားရဲ႕ အဆုံးအမကုိ ကုိယ္တုိင္လုိက္နာက်င့္ႀကံၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ေလွ်ာ့ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။

(၅) ဟစ္တက္တဲ့ပုိ႔စ္ေတြ

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဖတ္ပရိသတ္ဟာ အျငင္းပြားဖြယ္ရွိတဲ့ပုိ႔စ္ (Controversial posts)ေတြကုိ သည္းေျခႀကဳိက္ေၾကာင္း Site meter ကတဆင့္ သတိထားမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဟစ္တက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ျဖင့္ အျငင္းပြားရမယ့္ ပုိ႔စ္ေတြသာ ဖိေရးေပေတာ့လုိ႔ တုိက္တြန္းရမလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

(၆) သံတူေၾကာင္းကြဲ (ဗုိင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိမ်ား မဖတ္ရ)

ျမန္မာျပည္က လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ မအိပ္ခင္ ဖုိမ ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ မိန္းမျဖစ္သူက ငွက္ေပ်ာတုံးႀကီးလုိ ၿငိမ္သက္ေနေတာ့ ေယာက္်ားျဖစ္သူဟာ စိတ္အလုိမက်လုိ႔ ကာမဆႏၵ ျပည့္ဝရွာပုံလည္း မေပၚဘူးေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ ေယာက္်ားျဖစ္သူက သူ႕မိန္းမကုိ ဒီလုိ ေျပာသတဲ့။

“မိန္းမရယ္… ေနာက္တခါက်ရင္ ၿငိမ္မေနပါနဲ႔။ ပါးစပ္ကလည္း ညည္းစမ္းပါ”….. လုိ႔ ေတာင္းဆုိသတဲ့။ ဘုိလုိ ေျပာရရင္ေတာ့ Please moan… လုိ႔ ေျပာတာ ေနမွေပါ႔ေနာ္။

မိန္းမျဖစ္သူကလည္း ေနာက္တခါလည္းက်ေရာ သူ႕ေယာက္်ားအလုိအတုိင္း ေဟာသည္လုိ ေအာ္ညည္းရွာပါသတဲ့။

“ဆန္အုိးထဲမွာလည္း ဆန္မရွိေတာ့ဘူးေတာ့္။ ဆီကလည္း ကုန္ေတာ့မယ္။ ပုိက္ဆံကလည္း တျပားမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ”……… တဲ့။

အင္း…. ဗမာစကား၊ ဗမာစကား… သံတူေၾကာင္းကြဲေတြနဲ႔ေတာ့ ခက္ေသးတယ္။

(မွတ္ခ်က္။...........။ ပုိ႔စ္ေခါင္းစဥ္က ဘာႀကီးလဲလုိ႔ ေခါင္းေျခာက္ခံမေနပါနဲ႔။ ကဗ်ာဆရာ ကုိေစာေဝ (အာဏာ႐ူးႀကီးမွဴးႀကီးသန္းေရႊ ကဗ်ာဆရာ) ရဲ႕ စတုိင္လ္ကုိ အားက်လုိ႔ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေျခာက္ခုက ေရွ႕ဆုံးစာလုံးေတြကုိ စဥ္ထားတာ။)

ရင္ကုိ လာမွန္ေသာ ဗေလာင္းဗလဲ ေျခာက္ခု

ပိတ္ရက္မွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ႔ စိတ္ထဲဝင္လာတဲ့ ဗေလာင္းဗလဲ ျဖစ္ရပ္ ေျခာက္ခုကုိ နံပါတ္စဥ္အလုိက္ ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ဗေလာင္းဗလဲျဖစ္ရပ္မ်ားဟာ လူအမ်ားရဲ႕ ဘဝကုိ ထိခုိက္ေစၿပီး တခ်ဳိ႕ဗေလာင္းဗလဲကေတာ့ က်ေနာ့္တေယာက္တည္းရဲ႕ စိတ္ကုိ ထိခုိက္ေစ႐ုံမွ်သာ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။

(၁) နအဖရဲ႕ အာဏာလႊဲေပးမယ္ဆုိတဲ့ ကတိ

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔ ရမွာမဟုတ္တဲ့ ႀကဳံဖူးသမွ် အႀကီးမားဆုံးေသာ ဗေလာင္းဗလဲႀကီး တခုပါ။ (၈ ရက္ ၈ လ ၁၉၈၈) ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံႀကီးကုိ လက္နက္အင္အားသုံး ေသြးထြက္သံယုိ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းၿပီး အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ စစ္အစုိးရဟာ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီေရြးေကာက္ပြဲကုိ ေခၚေပးမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးတာနဲ႔ အႏုိင္ရတဲ့ ပါတီကုိ အာဏာလႊဲေပးၿပီး စစ္တန္းလ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း ကတိကဝတ္ေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တတုိင္းျပည္လုံးေထာက္ခံမႈနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရတဲ့အခါ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားဟာ သူရဲေဘာေၾကာင္စြာ ကုိယ့္တံေတြးကုိယ္ျပန္မ်ဳိၿပီး အာဏာလႊဲေပးဖုိ႔ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဗေလာင္းဗလဲေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ဘဝေတြကုိ ဆုိးဝါးတဲ့ အက်ဳိးသက္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ အထူးေျပာစရာလုိမယ္မထင္ပါဘူး။

(၂) ကုိေပါ ကန္႔ကြက္မဲေပးျခင္း

နံပါတ္ႏွစ္ကေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲပါ။

အဲဒီဗေလာင္းဗလဲအတြက္ အခုထက္ထိ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတုိင္း မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ရပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ နအဖ စစ္အစုိးရရဲ႕ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအတည္ျပဳေရးအတြက္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲလုပ္တဲ့အခါ က်ေနာ့္ရဲ႕ မူလဆႏၵက အဲဒီဆႏၵခံယူပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္ဖုိ႔ ဆႏၵပါ။ ကုိယ္တုိင္လည္း မဲသြားမေပးဘူး။ သူမ်ားေတြကုိလည္း မဲမေပးၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းမယ္ေပါ႔။ သပိတ္ေမွာက္ဖုိ႔ ဆႏၵျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ မဲသြားေပးျခင္းအားျဖင့္ နအဖအစုိးရရဲ႕ လမ္းျပေျမပုံုကုိ တရားဝင္ေအာင္ လုပ္ေပးရာ က်သြားမွာကုိ စုိးရိမ္မိတာကတေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ ရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ လုံးဝမေထာက္ခံႏုိင္တာကတေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ဒီဆႏၵခံယူပြဲဟာ ပြင့္လင္းျမင္သာရွိမႈနဲ႔ တရားမွ်တမႈ လုံးဝရွိမွာ မဟုတ္တာကုိ သိေနတာကတေၾကာင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆႏၵခံယူပြဲ နီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က သြားေရာက္ ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလာတဲ့အခါ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ မူဝါဒကုိ ဝန္းရံရမယ္ဆုိတဲ့အသိနဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ မူလဆႏၵနဲ႔ၾကားမွာ မျပတ္မသား လြန္ဆြဲေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲသြားထည့္မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေနာင္တရမိၿပီး စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္လည္း မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ရပါတယ္။ မိမိရဲ႕ မျပတ္သားမႈအတြက္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ လက္ၫႇဳိးထုိးတာမဟုတ္ပါ။ လူတြင္ပါလုိ႔ ႏြားက်ားကုိက္ဆုိသလုိ မိမိဘာသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မျပတ္သားခဲ့ဘဲ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ခဲ့မိတာကုိ ဆုိလုိျခင္းမွ်သာပါ။ ေနာင္ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ကုိယ့္ဆႏၵအတုိင္းပဲ ကုိယ္လုပ္ဖုိ႔ အားခဲထားပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ရပ္ရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အတြက္ တျခားသူေတြကုိ ထိခုိက္ေကာင္း ထိခုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအေျခအေနမွာေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ျပန္လည္ထိခုိက္ေစျခင္းက ပုိပါတယ္။

(၃) ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း၊ ဦးစိန္လွဦးနဲ႔ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္း

ဧရာဝတီအြန္လုိင္းမဂၢဇင္းက အင္တာဗ်ဴးမွာ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းက ေျပာတယ္။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းဆုိတာ တကယ္ေတာ့ သူရယ္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြရယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဦးစိန္လွဦးရယ္ အဓိက ေရးဆြဲခဲ့တာပါတဲ့။ အဲဒီအဆုိ ဟုတ္မဟုတ္ကုိေတာ့ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က တာဝန္ရွိသူေတြကပဲ အတည္ျပဳႏုိင္မွာပါ။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းမွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ နအဖအေနနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္တကြ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးကုိ ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံမွာပါတဲ့ ဒီမုိကေရစီနဲ႔မညီတဲ့ အခ်က္ေတြကုိ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၿပီး ျပင္ဆင္ေပးဖုိ႔၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္းမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပက လြတ္လပ္တဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသူမ်ားကုိ ခြင့္ျပဳဖုိ႔ စတဲ့ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ လုိက္ေလ်ာပါမွ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖုိ႔ စဥ္းစားမယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ အခုအဲဒီအခ်က္ေတြအားလုံးကုိ နအဖက ဘာတခုမွ် မလုိက္ေလ်ာတဲ့အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြထုတ္ၿပီး ထပ္မံဖိႏွိပ္လာတဲ့အတြက္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္မၿပဳိင္ဖုိ႔၊ တရားဝင္ပါတီအျဖစ္ မွတ္ပုံမတင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းကုိ သူတုိ႔ေရးခဲ့တာပါလုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ေနတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းနဲ႔ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔က “ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး” ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္စြာနဲ႔ ပါတီအသစ္ေထာင္ကာ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖုိ႔ စုိင္းျပင္းေနပါၿပီ။ စကားမစပ္ႀကဳံလုိ႔ေျပာရရင္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက က်ေနာ္မဲေပးခဲ့တဲ့ အင္းစိန္မဲဆႏၵနယ္ အမွတ္(၂)က ဒီခ်ဳပ္ ကုိယ္စားလွယ္က ဦးစိန္လွဦးပါခင္ဗ်ား။ အဲဒီတုန္းက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သူ႕ကုိမဲေပးခဲ့ရတာ က်ေနာ့္ေထာက္ခံမဲ “သန” တယ္လုိ႔ အခုေတာ့ ခံစားေနရပါတယ္။

ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းကလည္း ဧရာဝတီအင္တာဗ်ဴးထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ဗေလာင္းဗလဲ ေျပာသလဲဆုိေတာ့… ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းက ဒီအခ်က္ ဒီအခ်က္ေတြကုိ လုိက္ေလ်ာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖုိ႔ စဥ္းစားမယ္လုိ႔ပဲေျပာခဲ့တာ…တဲ့။ ဒီအခ်က္ေတြကုိ မလုိက္ေလ်ာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ မဝင္ဘူးလုိ႔ မေျပာထားဘူး….တဲ့။ မွားပါတယ္ ေဒါက္တာရယ္...ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီး ေသသင့္ပါတယ္လုိ႔သာ ေျပာရမလားမသိ။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ယုံၾကည္စရာမေကာင္းတဲ့၊ မ႐ုိးသားတဲ့၊ ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိးေျပာတတ္တဲ့ အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးသမားဆုိတာရွိရင္ ဒီလုိလူမ်ဳိးပါလားလုိ႔ေတာင္ မွတ္သားႏုိင္ဖြယ္ပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ဆုိးက်ဳိးေတြ အေျမာက္အျမား ျဖစ္ေပၚေစဦးမွာေတာ့ အေသအခ်ာပါ။

(၄) စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ ပီအာရ္ ေပၚလစီ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ကအထိ စကၤာပူမွာ ပီအာရ္ (အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္) က်ဖုိ႔ဆုိတာ အေတာ္အတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ပီအာရ္က်ဖုိ႔ အရည္အခ်င္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိ တရားဝင္ထုတ္ျပန္ေၾကညာထားတာမ်ဳိးမရွိေပမယ့္ စကၤာပူမွာ ေနထုိင္တဲ့ လုပ္သက္ကလည္း အတန္အသင့္ရွိရမယ္။ ဝင္ေငြအဆင့္အတန္းကလည္း မဆုိးရဘူး။ စကၤာပူက ဘြဲ႕၊ ဒီပလုိမာ လက္မွတ္တခုခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ရမယ္။ ေရွးတုန္းက အဲသလုိ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စကၤာပူအစုိးရက ပီအာရ္ေတြကုိ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအၾကားမွာ ဟာသ တခုေတာင္ေပၚလာတယ္။ “အုိင္စီေအ(လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၊ လဝက)အေဆာက္အဦးေရွ႕က လမ္းေတာင္ ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲဘူး။ လက္ကုိ ဖမ္းဆြဲၿပီး ပီအာရ္ခ်ေပးလုိက္မွာ စုိးလုိ႔” ဆုိတာမ်ဳိးေပါ႔။ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ စကၤာပူမွာ လူဦးေရ အဆမတန္ တုိးတက္လာၿပီး ဘတ္စ္ကား၊ မီးရထား၊ စားေသာက္ဆုိင္၊ အုိးအိမ္ စတာေတြအားလုံးမွာ လူေတြ ၾကပ္ညပ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ စီးပြားပ်က္ကပ္ကလည္း ဆုိက္လုိက္ေသးေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းထားျမင့္တက္လာတဲ့အခါ ေဒသခံ စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ သူတုိ႔အစုိးရရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားသားအလုပ္သမားငွားရမ္းမႈ မူဝါဒကုိ ေဝဖန္စရာ၊ ကန္႔ကြက္စရာ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔။ အဲသည္မွာတင္ပဲ စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ လဝက ေပၚလစီဟာ ခ်က္ခ်င္း ဂ ငယ္ေကြ႕ေကြ႕ၿပီး ပီအာရ္ခ်ထားမႈကုိ တင္းၾကပ္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒီအထိကေတာ့ သူ႕ႏုိင္ငံ၊ သူ႕လုိအပ္မႈအရ ေပၚလစီေျပာင္းရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္က ႏုိင္ငံျခားသားလည္း ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ေဝဖန္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြထဲမွာ၊ အသိေတြထဲမွာ ပီအာရ္မိဘႏွစ္ပါးကေန (စကၤာပူမွာ)ေမြးလာတဲ့ ကေလးကုိ ပီအာရ္ခ်မေပးတဲ့အတြက္ မၾကာခဏဆုိသလုိ အုိင္စီေအကုိ သြားၿပီး ကေလးအတြက္ Social Visit pass သက္တမ္းတုိးေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡကုိ ျမင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ လဝက ေပၚလစီ ဗေလာင္းဗလဲကုိ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ေပၚလာပါတယ္။ ပီအာရ္ခ်တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တင္းၾကပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္….လုပ္ခ်င္သလုိ လုပ္ၾကပါ။ ဒါေပမယ့္ ပီအာရ္မိဘႏွစ္ပါးက (စကၤာပူမွာ)ေမြးလာတဲ့ ကေလးကုိ ပီအာရ္ခ်မေပးတာကေတာ့ လူေတြကုိ အလုပ္မ႐ႈပ္႐ႈပ္ေအာင္ သက္သက္ ညစ္ရာက်ေနပါတယ္လုိ႔သာ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္။

(၅) သီးေလးသီးနဲ႔ ဗေလာင္းဗလဲ

နံပါတ္ ၅ အေနနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ သီးေလးသီးရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲကုိ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္း သီးေလးသီး ျမန္မာျပည္ကထြက္လာေတာ့ စကၤာပူမွာ အရင္ဆုံးလာ ကျပ တာမုိ႔လား။ သူတုိ႔ရဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႔၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စတာေတြအားလုံးအတြက္ စကၤာပူက စီစဥ္သူေတြ အိပ္ကပ္ထဲက အရင္းစုိက္ထုတ္ၿပီး ေခၚၾကတာပါ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ေခၚတဲ့လူေတြမွာ တာဝန္ရွိတဲ့အေလ်ာက္ သူတုိ႔ သေဘာထားကုိ အတိအလင္း ေဆြးေႏြးရပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲကုိ ျပန္ဝင္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိမရွိ၊ ဒုကၡသည္ခံဖုိ႔၊ ႏုိင္ငံေရးခုိလႈံခြင့္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိမရွိ ေပါ႔။ ဒီေမးခြန္းေတြကုိ ေမးရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ျမန္မာျပည္ထဲကုိ ျပန္ဝင္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိတယ္ဆုိရင္ ျပက္လုံးျပက္တဲ့ေနရာမွာ သတိထားျပက္ဖုိ႔အတြက္ရယ္၊ မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ေနရာမွာ စကားအေျပာအဆုိ သတိထားဖုိ႔ရယ္အတြက္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ့ သူတုိ႔ ျပန္သြားဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတယ္ဆုိရင္ ျပည္ပက စီစဥ္သူေတြကေတာ့ ျပည္ပမွာ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ က်န္ရစ္မယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ပရိသတ္အႀကဳိက္ လုိက္ျပက္ၿပီး ေထာင္ထဲဝင္သြားရတယ္ဆုိတာမ်ဳိး မျဖစ္ေစလုိတဲ့အတြက္ ႀကဳိတင္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးျမန္းေဆြးေႏြးရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္က ျပန္မယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့အေလ်ာက္ စီစဥ္သူေတြကလည္း အဲဒီအခ်က္ကုိ ထည့္စဥ္းစားၿပီး ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ မီဒီယာေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံရာမွာပါ ဂ႐ုတစုိက္ စီစဥ္ခဲ့့ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္း ျပည္ပပြဲစဥ္ခရီးေတြအတြင္း သီးေလးသီးဟာ မီဒီယာအင္တာဗ်ဴးေတြအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ “သူတို႔ဟာ အမ်ားထင္သလုိ ျပည္ပမွာ ခုိလႈံခြင့္ ေတာင္းၿပီး ေနမယ့္လူေတြမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ၿပီး ျမန္မာျပည္သူေတြကုိ ေဖ်ာ္ေျဖမွာျဖစ္ေၾကာင္း” တေလွ်ာက္လုံး ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီစကားကုိ ၾကားကာစကေတာ့ သီးေလးသီးရဲ႕ သတၱိကုိ ေလးစားမိပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပက ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သီးေလးသီးရဲဲ႕ သတၱိကုိ အတုယူသင့္တယ္ေပါ႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၈ ႏွစ္ဦးပုိင္းကတည္းက ထြက္လာလုိက္တဲ့ သီးေလးသီးဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ျပည္ပမွာပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ၿပီး ျမန္မာျပည္သူလူထုကုိ ေဖ်ာ္ေျဖမယ္ဆုိတဲ့ သူတုိ႔စကားဟာလည္း ေလလႈိင္းထဲကလာၿပီး ေလလႈိင္းထဲမွာပဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားပုံရပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာခဲ့ဘဲ ျပည္ပမွာ ဆက္လက္ေနထုိင္တယ္ဆုိရင္လည္း သူတုိ႔ကုိ ဘယ္သူကမွ ဘာမွ ေျပာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ျပန္ဖုိ႔ ဆႏၵလည္း မရွိဘဲ ဘာေၾကာင့္ အဲသည္လုိ ပါးစပ္ကေန ဗလြတ္ရႊတ္တြ ေျပာထြက္ခဲ့သလဲဆုိတာ သီးေလးသီးကုိယ္တုိင္မွအပ အျခားသူကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၆) ေမၿငိမ္းရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲ

ေမၿငိမ္းဆုိတာက စာေရးဆရာမ၊ တကၠသိုလ္ဆရာမေဟာင္း၊ ဘေလာ့ဂါ ေဒၚေမၿငိမ္းပါ။ ဆရာမေမၿငိမ္း ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံးမွာေရာ၊ ျပည္ပက အင္တာနက္မဂၢဇင္းေတြမွာ ေရးတဲ့ စာေတြကုိ ဖတ္မိသမွ်လုိလုိကုိ အခုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ႏွစ္ၿခဳိက္ခဲ့တာေတြခ်ည္းပါ။ (သူကုိယ္တုိင္က သူ႕ကုိယ့္သူႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႔ မခံယူေပမယ့္) သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူ႕ခံစားခ်က္၊ သူ႕အယူအဆ၊ သူ႕အျမင္ေတြကုိ ေရးတဲ့အခါတုိင္း က်ေနာ္နဲ႔ ထပ္တူက်လြန္းလုိ႔၊ ႏွစ္သက္လြန္းလုိ႔ ကြန္မင့္က႑မွာ မၾကာခဏဆုိသလုိ သြားေရာက္ေထာက္ခံေရးသားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲသည္လုိ ေထာက္ခံလြန္းလုိ႔ နအဖ ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ဟန္တူတဲ့ သူမ်ားနဲ႔ ေမၿငိမ္းကုိလည္း မုန္းတီးဟန္တူတဲ့ သူမ်ားက “ကုိေပါ… ခင္ဗ်ား သူ႕ကုိ ဘလုိင္းႀကီး ပင့္မေနနဲ႔” ဆုိတဲ့ ကြန္မင့္မ်ဳိး အေရးခံရတဲ့အထိပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ဆရာမေမၿငိမ္း ဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ထိခုိက္ေစတဲ့ ဗေလာင္းဗလဲတခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္ ဗေလာင္းဗလဲက တျခားသူေတြကုိေတာ့ ထိခုိက္ခ်င္မွ ထိခုိက္မွာပါ။ အေသးအမႊားကိစၥေလးလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ကုိေတာ့ ႀကီးႀကီးမားမား ထိခုိက္ေစပါတယ္။

ဘာလဲဆုိေတာ့….. အဲသည္တေလာက ညီလင္းဆက္နဲ႔ ေမၿငိမ္းတုိ႔ “ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ” ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက အစျပဳလုိ႔ ၿငိၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္က ေဖ့စ္ဘုတ္ေတြ ဘာေတြအထိ တက္မဖတ္လုိ႔ အေၾကာင္းစုံ မသိရေပမယ့္… အဲဒီအခ်ိန္က ေဖ့စ္ဘုတ္သုံးသူ မဒမ္ေပါအေျပာနဲ႔ ကုိယ္ဖတ္မိတာေတြ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္မိတဲ့အခါ အဲသည္ကိစၥမွာ က်ေနာ္က ေမၿငိမ္းမွန္တယ္ယူဆတဲ့အေလ်ာက္ ေမၿငိမ္းဖက္မွာ ရပ္ပါတယ္။ ညီလင္းဆက္ကုိ က်ေနာ္ႀကဳိက္တာမွန္ေပမယ့္ အရာတုိင္းမွာေတာ့ ညီလင္းဆက္နဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း ထပ္တူက်တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲသည္လုိ ညီလင္းဆက္ကိစၥက အစျပဳလုိ႔ ေမၿငိမ္းေရးတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြတုိင္းမွာ ေမၿငိမ္းကုိ မလုိလားသူမ်ားက ကြန္မင့္ေတြနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ လာေရာက္တုိက္ခုိက္တာကုိလည္း က်ေနာ္သတိထားမိပါတယ္။ အရင္ကလည္း နအဖ ဘက္ေတာ္သားေတြ ဒီလုိပဲ လာေရာက္တုိက္ခုိက္ေနၾကမုိ႔ ဆရာမေမၿငိမ္းက လုံးဝ ၿဖဳံမွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔လည္း က်ေနာ္တြက္ဆထားၿပီးသားပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ေမၿငိမ္းက “ေပးသူယူသူ ေနာက္ဆက္တြဲ” ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္မွာ ကြန္မင့္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူမရဲ႕ သေဘာထားကုိ ေျပာရာမွာ...

“ေနာက္တခုက ေလာက္ေလာက္လားလား ေဝဖန္တာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ၾကေလေတာ့ မွတ္သားစရာလည္း မရွိ...။ ဒီေတာ့ Blog စည္တယ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားလုိက္ေတာ့တယ္..။ ..................................................................... ....................................................................................... .......................................................... ကဲ... Comment ခ်င္ၾကေသးသူမ်ား... ႀကဳိဆုိပါတယ္ဗ်ားးးး” လုိ႔ ေရးထားတာေတြ႕ရေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ကုိ အေလးထားသူတေယာက္အေနနဲ႔ ဆရာမရဲ႕ သေဘာထားကုိေရာ၊ အေဝဖန္ခံႏုိင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကုိပါ ပုိၿပီး သေဘာက်မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ဆရာမဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္ထားတာ ေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္သုံးတဲ့ ကြန္ျပဴတာေတြမွာ ကြန္မင့္ဖတ္မရတာေၾကာင့္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ဘူးလုိ႔ တြက္ဆရတာပဲ။

ဒီကိစၥကလည္း ေျပာရရင္ သီးေလးသီး အျဖစ္တုန္းကလုိပဲ။ ဘေလာ့ဂါ တေယာက္အေနနဲ႔ သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္ျခင္း၊ မပိတ္ျခင္းက သူ႕လြတ္လပ္ခြင့္ပဲ။ ဆရာမေမၿငိမ္းမွာလည္း သူ႔ပုိ႔စ္ထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့အတုိင္း သူ႕ဘေလာ့ဂ္ကုိ နည္းပညာအရ ကူညီေပးေနတဲ့ တပည့္သားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ဆႏၵကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္လုိက္ရတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိေတြးရင္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဗေလာင္းဗလဲက က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ဘာေၾကာင့္ထိခုိက္ေစသလဲဆုိေတာ့…. ဆရာမေမၿငိမ္းဟာ ျမန္မာျပည္မွာ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာတေယာက္ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ စာေပစိစစ္ေရးရဲ႕ ဆုိးရြားမႈကုိ သာမန္ဘေလာ့ဂါေတြထက္ ပိုသိသူျဖစ္တာက တခ်က္၊ ေနာက္လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ကုိ အေလးထားသူျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ယုံၾကည္တာက တခ်က္၊ ေနာက္ၿပီး ေဝဖန္မႈကုိ မေၾကာက္ရြံ႕သူ၊ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း အမွန္ကုိ မေၾကာက္မရြံ႕ေျပာရဲသူျဖစ္တယ္ဆုိတာ အတိတ္က သူမရဲ႕ အျပဳအမူအေျပာအဆုိ လုပ္ရပ္ေတြကတဆင့္ သိႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့အခ်က္… စတဲ့အခ်က္ေတြကုိ က်ေနာ္သိထားေတာ့ ဒီကိစၥမွာ သာမန္ဘေလာ့ဂါတေယာက္က ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္လုိက္ရင္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ေနမွာမဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာမေမၿငိမ္းက ပိတ္လုိက္တဲ့အခါ က်ေနာ့္အ႐ႈိက္ကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိးလုိက္သလုိ၊ စစ္ေျမျပင္မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး တုိက္ေဖာ္ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ဆုံးသြားသလုိ ရင္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ေအာင့္ၿပီး ႏွေျမာသတလည္း ျဖစ္မိပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ႐ုံးပိတ္ရက္မွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္စဥ္းစားရင္း ရင္ကုိလာမွန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲ ဗေလာင္းဗလဲ ေျခာက္ခု အေၾကာင္း ေရးျပလုိက္တာပါ။

ပုစဥ္းရင္ကြဲ

ေတာဖက္မွာ ေနဖူးသူေတြအဖုိ႔ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံေတြကုိလည္း ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံက ေအာ္ေနတုန္းေတာ့ ဆူညံေနမွန္းမသိရဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ီတခ်ီမွာ ႐ုတ္ခ်ည္းဆုိသလုိ တၿပဳိင္တည္း အေအာ္ရပ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ညဥ့္ယံတခုလုံး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတာကုိ အာ႐ုံျပဳမိၿပီး သူတုိ႔ တခ်ိန္လုံးဆူညံေနခဲ့တာကုိပါ တဆက္တည္း သတိထားမိသြားတတ္တာမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ၿငိမ္က်သြားတာကလည္း ခဏတျဖဳတ္ပါ။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေနရင္ ျပန္ေအာ္ၾကတာပါပဲ။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏွစ္တဝက္က်ဳိးလုိ႔ စစ္အစုိးရရဲ႕ တတုိင္းျပည္လုံးကုိ စစ္ကၽြန္ျပဳေရး ဖြဲ႕စည္းပုံ အတည္ျပဳမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးလည္း နီးသထက္ နီးကပ္လာပါေခ်ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံေတြလုိ ေတာက္ေလွ်ာက္ေအာ္လာတဲ့ အသံေတြတခ်ဳိ႕ ျဗဳန္းစားႀကီး တိတ္ဆိတ္သြားတာကုိ သတိထားမိတယ္။ ေမာသြားတာလား။ တကယ္ပဲ ရင္ကြဲသြားေလသလားေတာ့ မေျပာတတ္။ ဘယ္အသံေတြလဲဆုိေတာ့ “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ” ဆုိတဲ့ အသံေတြပါ။ အထူးသျဖင့္ ၂၀၁၀ ကုိ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ျဖစ္ရမယ္လုိ႔ ေအာ္ေနၾကသူေတြ အခုတေလာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အသံတိတ္သြားတာကုိ သတိထားမိလုိ႔ပါ။

ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက တခါတရံ သုံးတာဆုိရင္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးေပါ႔။ လူဆုိတာ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္ထားၿပီး အလုပ္လုပ္တတ္ၾကတာ သဘာဝမုိ႔ ပန္းတုိင္မရွိတာနဲ႔ စာရင္ ေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ တႏွစ္တခါဆုိသလုိ ဒီႏွစ္ထဲမွာ “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ” ဆင္ႏႊဲမယ္လုိ႔ အခ်ိန္မွန္မွန္ႀကီး ေျပာလာခဲ့ၾကတာေတြကုိ ေတြ႕ရေတာ့့ ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ အဲဒီစကားမ်ဳိးဟာ ေျပာဖန္မ်ားေလ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့ေလ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔။ တကယ္လုိ႔သာ တႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရးရေစရမယ္ဆုိတဲ့စကားကုိ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔အတူ ျပန္ဝင္လာစဥ္ကတည္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွစ္တုိင္းေျပာလာခဲ့ရင္ ဘယ္သူမွ အဲဒီစကားကုိ အယုံအၾကည္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆုိခဲေစ ၿမဲေစ ဆုိတဲ့ စကားကုိ သတိရမိပါတယ္။ ဒါက “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ”ဆုိတာကုိ တႏွစ္တခါ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တုိက္ေနသူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးျပခ်င္တာပါ။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ “အခုေတာ့ မပါေသးဘူး။ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲက်ရင္ေတာ့ ဝင္ပါၿပီကြာ…” ဆုိၿပီး တခ်ိန္လုံး လက္ေမာင္းပင့္ေနတဲ့ လူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ဖုိ႔ ေသခ်ာေနၿပီဆုိေတာ့မွ ဝင္ပူးေပါင္းတာမ်ဳိးက်ေတာ့ ဘာလုပ္ေတာ့မလဲ။ သူဝင္မပါလည္း ႏုိင္ဖုိ႔က က်ိန္းေသေနၿပီကုိး။ ႏုိင္မွ ဝင္ပါတာမ်ဳိးက ေဘာလုံးပြဲ အ႐ႈံးအႏုိင္ အေျဖထြက္ၿပီးမွ ေလာင္းေၾကးထပ္ခ်င္တဲ့လူလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အုတ္တခ်ပ္သဲတပြင့္လုိ ဝင္ပူးေပါင္းၿပီး ပါဝင္တာက ႏုိင္မယ္ေသခ်ာမွ ဝင္ပူးေပါင္းပါဝင္တာထက္ ပုိၿပီး တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ အဲဒီ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ျပန္ရင္လည္း…. “အာလိန္ငါးဆင့္၊ နဂါးႏွင့္ဂဠဳန္အရံ၊ ဂုဏၻန္ယကၡ၊ စတုဇ္မဟာရာဇာ မခံႏုိင္ျငားမွ သိၾကားထြက္တဲ့အခါ” ဆုိတဲ့ သီခ်င္း စာသားလုိ… “မင္းတုိ႔ တုိက္ထားႏွင့္ၾကကြာ။ မင္းတုိ႔ မႏုိင္ကာမွ ေနာက္ဆုံးမွာ ငါဝင္ပါမယ္…” လုိ႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ႏုိင္ပါေသးတယ္။

အဲဒီ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ဆုိတဲ့ အသံေတြကုိ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ၾကားရေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက အဂၤလိပ္နန္းရင္းဝန္ ခ်ာခ်ီ ေျပာခဲ့တာကုိ သတိရမိတယ္။

“Now this is not the end. It is not even the beginning of the end. But it is, perhaps, the end of the beginning.”

Sir Winston Churchill, Speech in November 1942

ခ်ာခ်ီကလည္း ဒီစကားကုိ (သူ႕ႏုိင္ငံသားေတြက) ပြဲသိမ္းေရာက္ကာနီးၿပီလုိ႔ လႈိင္လႈိင္ႀကီး ေျပာလာၾကတဲ့အတြက္ နားကေလာဟန္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာလုိ႔ တေနရာမွာ မွတ္သားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အခုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာ့အေရးမွာ ပြဲသိမ္းလုိ႔ မဆုိႏုိင္ေသးပါဘူး။ ပြဲက စ႐ုံပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီအေနအထားမွာ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲလုိ႔ တစာစာ ေအာ္ေနၾကရင္ ပြဲမစခင္က ဇာတ္သိမ္းသြားႏုိင္တဲ့အတြက္… တခါက ဒီလုိ ကဗ်ာနဲ႔ ကာတြန္း ပုိ႔စ္ေလးတခုကုိ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

“ပြဲသိမ္းငုိခ်င္း”

ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
အာေတြလည္း ၿပဲခဲ့ေပါ႔
အေသႏႊဲမယ့္ သ႑ာန္လုိ
ေလထဲက ရမ္ဘုိေတြေၾကာင့္
အံမယ္ေလး….. အရပ္ကတုိ႔ရဲ႕
ပြဲမစခင္က ဇာတ္သိမ္းရပါေပါ႔လား…..

ကုိေပါ။
July 03, 2010

“မ်ဳိးေစ့ ပါလာေသာ”

အာဏာရွင္စနစ္ဟာ Self-destructive တဲ့။ စကတည္းက သူ႕ကုိယ္သူ ျပန္ဖ်က္ဆီးမယ့္ မ်ဳိးေစ့ပါလာသတဲ့။

ဘယ္ေလာက္ခုိင္ခံ့တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဆုံးရတာကုိ သမုိင္းေတြထဲမွာ ေတြ႕ေနျမင္ေနရတယ္။

ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္စနစ္ဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က စၿပီး ေရတြက္ရင္ ရာစုႏွစ္ဝက္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီဆုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္တဲ့လူေတြလည္း ထင္ၾကမယ္။ စနစ္ကသာ မပ်က္ေသးတာ။ အာဏာရွင္ေတြေတာ့ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေသမင္းေခၚရာေနာက္ကုိ လုိက္သြားၾကကုန္ၿပီ။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ ဦးသန္းေရႊလည္း အသက္အရြယ္အရ ေနရလြန္းလွ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္ေပါ႔။

စနစ္ဆုိတာမ်ဳိးကလည္း တခ်ိန္လုံးေတာ့ တည္တံ့ေနႏုိင္တာမဟုတ္။ လူထုက ၾကည္ျဖဴတဲ့စနစ္၊ လက္ခံတဲ့စနစ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာရွည္ခံ ေကာင္းခံမယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလက္ရွိစနစ္ကုိ လူအနည္းစုကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူမွ မႏွစ္သက္ၾကဘူး။ လူေတြ မလွန္ရဲဘူးဆုိတာ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မလွန္ရဲေအာင္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ထားလုိ႔သာျဖစ္တယ္။ အခြင့္သာတာနဲ႔ လွန္ၾကဖုိ႔ ႀကဳိးစားၾကဦးမွာပဲ။

ေနာက္တခ်က္က ဒီအာဏာရွင္စနစ္က ေခတ္နဲ႔ တကယ္အံမဝင္ဘူး။ အရင္ ျမန္မာရွင္ဘုရင္ေတြေခတ္ကလုိ ကုန္းတြင္းပုိင္းမွာ မင္းေနျပည္ေတာ္ တည္ေထာင္ၿပီး အျပင္ေလာက ကမၻာႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပည္သူျပည္သားေတြလည္း ျပင္ပကမၻာနဲ႔ ထိေတြ႕မႈနည္းတဲ့အေလ်ာက္ တသီးတျခား မတုိးတက္ဘဲ က်န္ရစ္ေနႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။ ဒါေတာင္မွ ဘာသာေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာမ်ဳိးေတြ သမုိင္းတေလွ်ာက္မွာ စိမ့္ဝင္ထုိးေဖာက္တာကုိေတာ့ ခံရေသးတာပါပဲ။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ကမၻာတဖက္ျခမ္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ တျခားတဖက္က ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သိႏုိင္ၾကားႏုိင္ျမင္ႏုိင္ၾကတဲ့ေခတ္။ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း ကူးသန္းသြားလာမႈကလည္း ဘယ္တုန္းကနဲ႔မွ မတူညီေအာင္ လြယ္ကူျမန္ဆန္တဲ့ေခတ္။

ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ရွင္ဘုရင္ေခတ္တုန္းကလုိ လူေတြဟာ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ လူေတြကုိ ဝါဒျဖန္႔မႈိင္းေတြ အရင္ကလုိ တုိက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ လူေတြက ျမန္မာ့အလင္းနဲ႔ ျမန္မာ့အသံေလာက္ပဲ ဖတ္ၾက၊ နားေထာင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ လႈိင္းတုိေရဒီယုိေတြကတဆင့္ ျပည္ပက လြတ္လပ္တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ေတြကုိ ဖမ္းယူနားေထာင္ၾကတယ္။ ၿဂဳိဟ္တုစေလာင္းေတြ ၾကည့္လာၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ ဥဒဟုိ သြားလာေနၾကတယ္။

႐ုပ္ရွင္၊ ဂီတ၊ ဖက္ရွင္ စတာေတြကတဆင့္လည္း ကမၻာတလႊားက ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲ တုိးတက္မႈေတြကုိ သိျမင္လာၾကတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအလုိက္ အနည္းနဲ႔အမ်ား ေျပာင္းလဲ လက္ခံလာၾကတယ္။ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈကအစ ေျပာင္းလာတယ္။ ရန္ကုန္ဓါတ္ပုံေတြထဲမွာ ေဘာင္းဘီဝတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ အမ်ဳိးသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတာကုိ ေတြ႕ရလုိ႔ သေဘာက်မိတယ္။ အဝတ္အစားတြင္မက ေတြးေခၚပုံေတြပါ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း လူငယ္ေတြဆုိရင္ ေတြးေခၚပုံေတြမွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္က လူႀကီးေျပာတာဆုိရင္ မ်က္စိမွိတ္ ယုံလုိက္တာပဲ။ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြက ပုိၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္လာၾကတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

စစ္အစုိးရကုိယ္တုိင္ကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ စနစ္ႀကီးဟာ အလုပ္မျဖစ္ဘူး၊ မမွန္ကန္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ သြားဖုိ႔လုပ္ေနပါတယ္လုိ႔ (လူၾကားေကာင္း႐ုံျဖစ္ေစ) ေအာ္ျပေနရတယ္။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ျဖစ္ေစ အေပၚယံေတြ လုပ္ျပေနတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ လုံၿခဳံေရးအတြက္၊ အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ အခ်ိန္ဆြဲတဲ့နည္း၊ မ်က္လွည့္ျပတဲ့နည္းေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ႀကံဆ သုံးစြဲေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔မွာလည္း စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္က မေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲဆြဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွည့္ဖ်ားဖုိ႔ ႀကဳိးစားႀကဳိးစား တခ်ိန္မွာေတာ့ ဗုန္းဗုန္းလဲရမွာပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူ႕ဘာသူ လဲက်ပ်က္သုဥ္းတဲ့အခ်ိန္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာႏုိင္ေသးတယ္။ ကုိယ္တုိင္အတြက္၊ ကုိယ့္မ်ဳိးဆက္ေတြအတြက္ လြတ္လပ္တဲ့ ပစၥဳပၸာန္နဲ႔ အနာဂတ္ကုိ တမ္းတသူ၊ ဆႏၵျပင္းျပသူမ်ားကေတာ့ ထုိင္မေစာင့္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ပ်က္သုဥ္းေရးကုိ အစဥ္သျဖင့္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကတယ္။ ဒီလုိ ႀကဳိးစားသူမ်ားလာေလေလ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ဖုိ႔ ျမန္ေလေလပါပဲ။ မႀကဳိးစားဘဲ ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူ မ်ားရင္လည္း ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူေတြအပါအဝင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဒုကၡေတြကုိ ပုိၿပီးၾကာၾကာ ခံၾကရဦးမွာပဲ။ ကုိယ့္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ကုိယ္ထူကုိယ္ထပဲ ႀကဳိးစားၾကရမွာပါ။ သူမ်ားကယ္တာ ထုိင္ေစာင့္ေနလုိ႔ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အနည္းဆုံး… လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ျခင္းေတြကုိ မိသားစုအတြင္းမွာ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအသုိင္းအဝိုင္းမွာ၊ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စတင္က်င့္သုံးလာၾကရင္ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တဖက္တလမ္းက အေထာက္အကူျဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ေဖာင္ခ်ဳိး တုိက္ပြဲ

ျမစ္တဖက္ကမ္း၌ ေဖာင္မ်ား ဆုိက္ကပ္လုိက္သည့္အခ်ိန္မွာပင္ ေနမင္းသည္ ႐ုိးမေတာင္တန္းေနာက္ကြယ္သုိ႔ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ငုပ္လွ်ဳိးသြားေခ်ၿပီ။

ျမစ္ကမ္းနဖူးရွိ ေတာတန္းထက္မွ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ေက်းတုိ႔၏ က်ီက်ီက်ာက်ာ ေအာ္ျမည္သံမ်ားကုိ ၾကားရပါ၏။ ျမစ္တဖက္ကမ္းဆီမွာေတာ့ ခရီးတေထာက္ နားခုိခဲ့ရာ ေညာင္ႏွစ္ပင္စခန္းကုိ ဆည္းဆာရိပ္တြင္ ခပ္ပ်ပ် လွမ္းျမင္ေနရေသးသည္။

“ကဲကဲ…. လူေတြ စုံမစုံ စစ္ၾကေဟ့။ လက္နက္နဲ႔ ရိကၡာေတြ ကမ္းေပၚကုိ ခ်ၾက”

မုိးခ်ဳန္းသံပမာ က်ယ္ေလာင္လွေသာ တပ္မွဴးႀကီး၏ အမိန္႔သံကုိ နာခံကာ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ တာဝန္ေတြကုိ တက္ညီလက္ညီ ေဆာင္ရြက္ၾကရသည္ပ။ သည္အခုိက္မွာပင္ ကမ္းနဖူးဆီသုိ႔ ျမင္းဒုန္းစုိင္းစီးလာသူ တဦးကုိ ျမင္လုိက္ၾကရသည္။

“ဟာ…. ကင္းေထာက္ တပ္မွဴးေလး ေပြးလြင္ ပါလားေဟ့၊ စစ္သတင္းထူးမ်ား ပါသလား”

တပ္မွဴးေလးေပြးလြင္သည္ ျမင္းေပၚမွ ဖုတ္ကနဲ ခုန္ဆင္းကာ တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ ၏ ေရွ႕တြင္ ကပ်ာကယာ ဒူးေထာက္ခစားလုိက္ရင္း…

“မွန္ပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊတုိ႔၊ ဗုိလ္သိန္းစိန္တုိ႔သည္ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္၊ လားတပ္ တပ္မႀကီး သုံးခုႏွင့္ မ်က္ႏွာတူ႐ူ ကုန္းေၾကာင္းက စစ္ကုန္ဖြင့္၍ ခ်ီလာေၾကာင္းပါ။ ႀကံဖြံ႕၊ စြမ္းအားရွင္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ စစ္သည္အင္အား စုစုေပါင္းလုိက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးတုိ႔ အင္အားထက္ အဆေပါင္း သိန္းနဲ႔ခ်ီ၍ မ်ားျပားလွေၾကာင္းပါ”

တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြလည္း တပ္မွဴးေလးေပြးလြင္၏ စစ္သတင္းစကားကုိ လည္လည္ထပ္ထပ္ နားေထာင္သုံးသပ္ၿပီးလတ္ေသာ္……

“အိမ္း၊ တခ်ီတေမာင္းေတာ့ ေတြ႕ၾကေသးတာပ။ ကဲဲ…. တပ္မွဴးတို႔… ငါတုိ႔ စီးနင္းလာခဲ့တဲ့ “ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္း” ေဖာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ “၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္” ေဖာင္ေတာ္ႀကီးေတြကုိ အခုခ်က္ခ်င္း ဖ်က္ၾက”

တပ္မင္းအမိန္႔ကုိ ၾကားေသာအခါ “တပ္မွဴး ဗညားသန္းထိန္း” က စိတ္မသက္မသာျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း အတြန္႔တက္လုိက္သည္။

“တပ္မွဴးႀကီး… ေဖာင္ေတြ ဖ်က္လုိ႔ ေကာင္းပါ႔မလား။ ကုိယ့္အင္အားက နည္းပါးေနေတာ့ မေတာ္တဆ အေရးအရာ နိမ့္ပါးခဲ့လွ်င္ ျပန္ဆုတ္ရန္အတြက္ ေဖာင္ေတြျပင္ ဖုိ႔ အခ်ိန္မရရင္ မခက္ပါလား”

ဤစကားကုိ ၾကားေသာ္ တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြလည္း နည္းနည္းေတာ့ တင္းသြားေလသည္။ အင္း….အေရးထဲ ဗုိလ္သန္းေရႊေရွ႕မွာ ေဖာင္ျပင္ ခ်င္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ကလည္း ရွိေသးသကုိး။ သုိ႔ေသာ္ အႀကီးအကဲပီသစြာ ေဒါသစိတ္ကုိ ခၽြန္းနဲ႔ ထိန္းအုပ္လုိက္ၿပီး ေအာင္ျမင္ခန္႔ျငားေသာ အသံဝါႀကီးျဖင့္ ဤသုိ႔ မိန္႔ၾကားေလသည္။

“အစ္ကုိတုိ႔ စိတ္ႏွစ္ခြ မျဖစ္ၾကလင့္။ ေသလွ်င္ေရေဝး ရွင္လွ်င္ၾကပ္ေျပး ဆုိတဲ့အတုိင္း စြန္႔စြန္႔စားစား တုိက္ၾကမွသာ ေတာ္ကာက်မည္။ စစ္တုိ႔မည္သည္မွာ အင္အားအနည္းအမ်ားသည္ ပဓာနမက်။ ေလေၾကာင္းအသာစီးရမႈ…အဲအဲ.. လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ႏွင့္ ရဲစြမ္းသတၱိသာလွ်င္ အဓိက ျဖစ္ေပသည္”

ဤေနရာတြင္ တပ္မွဴးေလး စိန္လွျပဴး ကလည္း မ်က္ႏွာလုိအားရျဖင့္ ကပ်ာကယာ….

“တပ္မွဴးႀကီးေျပာတာ မွန္ေၾကာင္းပါ။ ေသနဂၤဗ်ဴဟာသာလွ်င္ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ ဟုိသီခ်င္းထဲမွာလည္း ပါတယ္မဟုတ္လား။ ဘာတဲ့… ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ဆိတ္၏အဂၤါ…တဲ့။ ရန္သူအင္အားႀကီးတယ္ဆုိရင္လည္း ဘာမႈစရာလုိလဲ။ ဆိတ္ဟုိဒင္းဗ်ဴဟာသုံးၿပီး ေျပးဝင္ ပူးေပါင္းလုိက္တာေပါ႔” ......... ဟု ဝင္ေရာက္ ေျပာဆုိေလရာ ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ လည္း သူ႕လူမ်ားအား စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ ဟန္႔တားရေလသည္။

“ေဟ့… အားလုံး အတြန္႔မတက္ၾကနဲ႔။ ၾကားဖူးတယ္မုိ႔လား။ ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ တဲ့။ တေဆြပဲ ရွိတယ္။ ေဖာင္ေတြဖ်က္လုိက္ၾက။ မနက္ျဖန္ ၂၀း၁၀ နာရီမွာ တုိက္ပြဲစမယ္။ ဘယ္ေတာင္ပံမွာ ဗုိလ္သမိန္ေသဝုနဲ႔ အအုိေတာ္ယိမ္းတသုိက္က တာဝန္ယူၾက။ ညာေတာင္ပံမွာ ဗညားသန္းထိန္းနဲ႔ အဖြဲ႕ ။ ငါက အလည္ေၾကာင္းက ခ်ီေတာ္မူမည္။ ငါတုိ႔၏ ဆုံရပ္သည္ ၾကပ္ေျပးလႊတ္ေတာ္။ သေဘာမတူတာ၊ မရွင္းလင္းတာရွိရင္ ဗဟုိေကာ္မတီအစည္းအေဝး အဲ…ခုကတည္းက ထေျပာၾက။ ေနာက္မွ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္မေျပာၾကနဲ႔။ အဲဒါ ငါလုပ္ေနက် အထာေတြကြ… ႐ုိး….ဟုိး…ဟုိး…ေနၿပီ… ဝူးထြား…ဟား….ဟား။”

တပ္မွဴးမ်ားလည္း တပ္မွဴးႀကီး၏ စကားကုိ မလွန္ဝံ့သျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရန္… အဲေလ ေဖာင္ေတြကုိ ခ်ဳိးဖ်က္၍ တုိက္ပြဲဝင္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကရေလသည္။

(ကားလိပ္ခ်)

ဤသမုိင္းေနာက္ခံဝတၳဳႀကီးမွာ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီတည္း ေရးသားစီရင္ေနရသည္ျဖစ္၍ နိဂုံးအထိ တထုိင္တည္းေရးသားရန္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ႏုိင္သည့္အေလ်ာက္ ဤမွာပင္ တခန္းရပ္ပါဦးမည္။ ဤဝတၳဳကုိ ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ကူးလုိသူမ်ား အျမန္ကမ္းလွမ္းႏုိင္ပါသည္။

အဲ…အဲ… ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔လည္း တခ်ိန္တြင္ လုိအပ္လာႏုိင္သည့္အေလ်ာက္ ဆိတ္ေသနဂၤဗ်ဴဟာမ်ားကုိ ေက်ေက်ညက္ညက္ ေလ့လာထားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ရပါသည္။

ေမာင္ႀကီးတုိ႔ ဘယ္ရြာသား ...

ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ....
သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေယာက္မတုိ႔ေရ။

သူမ်ားေမာင္မွာ
စစ္သံၾကားလွ်င္ နာဖ်ားဥပါယ္ ခုိၾကတယ္။

ႏွမေလး မယ္တုိ႔ေမာင္မွာ
စစ္သံၾကားလွ်င္ Proposal ပုိက္ကာ
အလွဴ႕ရွင္ကုိ လုိက္လုိ႔ရွာသည္၊
Donor ကနည္း၊ ေဒၚလာမြဲႏွင့္
မဲေဆာက္ကုိ ကူးပါ႔မလားေတာ္။

စစ္မွာတမူ၊ ေဒၚလာေပး ခုိင္းတဲ့လူကုိ ယူမလားေတာ္။
စစ္မွာယြန္းမ၊ ေဒၚလာျပ ႀကဳိးဆြဲၾကသူကုိ ရမလားေတာ္။
စစ္မွာေဆြမ်ဳိး၊ ဘုိးဘြားေမာင့္မွာ ရွိသလားေတာ္။

စစ္မွာတမူ၊ ေဒၚလာေပး ခုိင္းတဲ့လူကုိ မယူဘူးဗ်ာ။ (သူမ်ားနဲ႔ၿပဳိင္မလုႏုိင္လုိ႔)
စစ္မွာယြန္းမ ေဒၚလာျပ ႀကဳိးဆြဲၾကသူကုိ မရဘူးဗ်ာ။ (contact မရွိလုိ႔)
စစ္မွာေဆြမ်ဳိး ဘုိးဘြားေမာင့္မွာ မရွိဘူးဗ်ာ။ (တပ္ထဲမွာ ေဆြမ်ဳိးရွိရင္ အခုအခ်ိန္ ပါမစ္ေရာင္းစားေနၿပီေပါ႔ ဟဲဟဲ)

ေဒၚလာ့သခင္
အလွဴ႕ရွင္က
မိန္႔ေတာ္စာႏွင့္ အပါခ်သည္
လုိက္ရေတာ့မယ္...။

တႏွစ္တခါ
႐ုိးရာမပ်က္
ေလလႈိင္းထက္က
ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ
အာၿပဲလုနီး
အခ်ီႀကီးေတြ ႏႊဲခဲ့ေလသမုိ႔....

တုိက္ပြဲတရာ...အာ..အာ
ေအာင္ပြဲမွာ သာေစေရးအတြက္
ႏွမေလးတုိ႔ ေပးလုိက္ပါ႔မယ္...
ေတြးမိသမွ် ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ား....။

ေရရွားပါးမႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ေရလွ်ံမႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

မီးမလာမႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

မီးေလာင္မႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

အင္းေလးကန္ တိမ္ေကာမႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ဝုိင္းစု စကပ္တုိမႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ထက္ထက္မုိးဦး ပါး႐ုိက္မႈမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ကမၻာ့ဖလား ေဘာလုံးပြဲမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ဟန္နီဦး ေရကူးဝတ္စုံမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။

ကုိေပါကဗ်ာမွသည္
လူထုတုိက္ပြဲဆီသုိ႔။............... း-)

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။..............။ ပြဲသိမ္းငုိခ်င္း (ကုိေပါ)

ေကာ္ပီကက္

အိမ္မွာ ေကာ္ပီကက္ တေကာင္ရွိတယ္။

“အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း” ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္မွာ သ႐ုပ္ေဖာ္ပုံကုိ Paint ထဲမွာပဲ အလြယ္ဆြဲလုိက္မိတယ္။ အဲဒါကုိ ေနာက္တေန႔မွာ သမီးျမင္ေတာ့ သူကလည္း Paint ထဲမွာပဲ လုိက္ဆြဲတယ္။ သူကလည္း သူ႕စတုိင္လ္နဲ႔ သူေပါ႔။ ရယ္ေနတဲ့ ပါးစပ္ေတာင္ အပုိပါလာေသးတယ္။

သမီးငယ္ငယ္ကတည္းက ရယ္စရာေတြကုိ အရမ္းေတြးတတ္ လုပ္တတ္တယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္ေလာက္ကဆုိရင္ Animation လုပ္လုိ႔ရတဲ့ Software ေလးတခု ဝယ္လာၿပီး က်ေနာ့္ ဘေလာ့ဂ္ပုိ႔စ္ေတြမွာ က်ေနာ္လက္တည့္စမ္းတယ္။ အဲဒါကုိ သမီးျမင္ေတာ့ သူကလည္း လုိက္ၿပီး လက္တည့္စမ္းေတာ့တာပါပဲ။

ေဟာဒါက သမီးလက္ရာတခု။ မုိးေရစက္က်လုိ႔ ဇီးကြက္လန္႔သြားတာ ဆုိပဲ။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္။

ဒါကေတာ့ Pull Game လုိ႔ သူ႕ဘာသာ နာမည္ေပးထားတဲ့ သမီးရဲ႕ Animation ေလးေပါ႔။

လူေတြက လြန္ဆြဲသလုိ ႀကဳိးစရဲ႕ တဖက္တခ်က္ကေန ဆြဲေနၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ တဖက္ကလူေတြက ႀကဳိးစကုိ ႐ုတ္တရက္ လႊတ္လုိက္တဲ့အခါ က်န္တဖက္က လူေတြ ဖင္ထုိင္လဲက်သြားတဲ့ပုံေလ။

အဲဒီလုိ ညစ္က်ယ္က်ယ္ အေတြးေတြ သူဘယ္က ဘယ္လုိ ရလာသလဲမသိဘူး။ ဖေအလုပ္သူ ဒီေလာက္ တည္တည္တံ့တံ့ေနတဲ့ ၾကားက အတတ္ေကာင္းေတြ တတ္လာတယ္။ ဧကႏၱေတာ့ ငယ္ငယ္က တြန္မ္ နဲ႔ ဂ်ယ္ရီ ေတြ အၾကည့္မ်ားၿပီး အတုျမင္ အတတ္သင္လာတာပဲျဖစ္ရမယ္။

ဒါကေတာ့ က်ေနာ့္ပုံတဲ့။ ၾကည့္ဦး....ဖုိင္နာမည္ေပးထားတာကုိက “ေအာင္ခ်ီးတုံး”တဲ့.... ဟင္း။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။...........။ သူ႕လက္ရာ

“စကားလိမ္”

“ဒီေန႔… မင္း သမီး အက်ႌအသစ္ ဝတ္ထားတယ္။ အဲဒါ ခေလးကုိ မလွဘူးလုိ႔ မင္း သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္။ သူက အဲဒီအက်ႌနဲ႔ သူ႕ကုိယ္သူ အရမ္းလွတယ္လုိ႔ ယူဆေနတာ။ မင္းကုိ ျပခ်င္လြန္းလုိ႔ အခု သူဝတ္ထားတာတဲ့”

႐ုံးမွ အိမ္သုိ႔ အျပန္လမ္းတြင္ မဒမ္ေပါက က်ေနာ့္အား တတြတ္တြတ္ မွာၾကားေနျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က သမီးကုိ စတတ္ေနာက္တတ္လြန္း၍ စိတ္အပူလြန္ကာ ႀကဳိတင္ ေျပာေနရျခင္းျဖစ္သည္။ သမီးကလည္း သူ႕အေမနဲ႔ သူ႕အဖြားရဲ႕ အထင္အျမင္ေတြကုိ အေလးမထား။ က်ေနာ့္ထံက ခ်ီးက်ဴးသံ၊ အတည္ျပဳသံကုိသာ အစဥ္သျဖင့္ ၾကားခ်င္သူျဖစ္သည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကရင္သင္တုိင္းအက်ႌလုိလုိ အနီေရာင္အက်ႌအသစ္ကေလးကုိ ဝတ္ဆင္ထားေသာ သမီးက တံခါးလာဖြင့္ေပးသည္။

“ဟာ…. အက်ႌအသစ္ကေလးနဲ႔ ငါ႔သမီး တယ္လွပါကလား”

ဤသည္ကား မဒမ္ေပါ မွာထားသည့္အတုိင္း အတည္ေပါက္ ေျပာလုိက္ျခင္း။ ၿပီးေတာ့မွ ထုံးစံအတုိင္း မေနာက္ရလွ်င္ မေနႏုိင္သျဖင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ထပ္ေျပာလုိက္သည္။

“အခုလုိဆုိေတာ့ သမီးက ကရင္မေလး ေနာ္လဲမူ နဲ႔ တူသြားတယ္”

လဲမူ ဆုိသည္မွာ စကားလိမ္ျဖင့္ လူမဲ ဟု အသံထြက္သည္။ သမီးကုိ လူမဲႏွင့္တူသည္ဟု ဆုိလုိျခင္း။ သမီးကလည္း က်ေနာ့္အထာကုိ ညက္ေနသူပီပီ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ….

“ေဖေဖကလည္း ဝုတ္ပက္ နဲ႔ တူတယ္”

ဝုတ္ပက္ ဆုိသည္မွာ “ဝက္ပုပ္” ကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ထားသည့္ အသံထြက္ ျဖစ္ပါသည္။ မၾကာခဏဆုိသလုိ သမီးႏွင့္ က်ေနာ္သည္ ဗမာစကား စကားလိမ္မ်ားကုိ အျပန္အလွန္ စတတ္၊ ေနာက္တတ္ပါသည္။

“သမီးက အသဲမား (=အသားမဲ)”
“ေဖေဖက ကီပလပ္ (=ကပၸလီ)”
“သမီးက မဲေသြးခီး (=မီးေသြးခဲ)”

သမီးသည္ စကားလိမ္မ်ားကုိ က်ေနာ့္ေလာက္ေတာ့ မကၽြမ္းက်င္သျဖင့္ အတန္ငယ္ စဥ္းစားၿပီးမွ ေျပာရသည္။ ယခုလည္း….

“ေဖေဖက ျဖဳတ္……(ဤေနရာတြင္ တုိးလုိ႔တန္းလန္း ရပ္ဆုိင္းသြားၿပီး ခဏၾကာမွ)…..ဗ။ ျဖဳတ္ဗ”

“ဘာလဲ….. ျဖဳတ္ဗ….ဆုိတာ”

“ေဖေဖကလည္း ႏုံလုိက္တာ။ ျဖဳတ္ဗ…ဖျဗဳတ္ (ဖားျပဳတ္)ေပါ႔”

က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အရည္မရ အဖတ္မရ အခ်ီအခ်ေျပာေနၾကသည္ကုိ ေဘးက နားၾကားျပင္းကပ္ေနပုံရေသာ မဒမ္ေပါသည္ပင္ ဤေနရာေရာက္ေသာအခါ မေနႏုိင္။ တခြိခြိ ရယ္ေမာေလေတာ့သည္။

ျမန္မာစကားလိမ္မ်ားကုိ ေနရာမ်ဳိးစုံတြင္ သုံးၾကသည္။ နာမည္ေက်ာ္ ဦးပုညဆုိလွ်င္ ေတးထပ္ထဲတြင္ပင္ ထည့္စပ္လုိက္ေသးသည္။

“ကၽြတ္တမ္းကြယ္ စာမလိပ္ခ်င္ဘု…..
အဝါဇိတ္ မႈိင္းေမွာင့္ညစ္ေပ…
႐ုိင္းေခါင့္ ျဖစ္ေထြ…”။

စာမလိပ္…..စိတ္မလာ။ အဝါဇိတ္….. အဝိဇၨာ။ ေၾသာ္… တတ္လည္း တတ္ႏုိင္တဲ့ ဦးပုညပါကလား။

တသက္တာတြင္ ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရေသာ နာမည္မ်ားအနက္ စကားလိမ္ျဖင့္ ေျပာင္းျပန္လွန္လုိက္လွ်င္ ရယ္စရာျဖစ္လာေသာ နာမည္(လိမ္)မ်ားကုိ သတိရမိပါသည္။

မေလးရွားတြင္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကစဥ္က က်ေနာ္တုိ႔အထဲတြင္ ကုိဉာဏ္စုိး ဆုိသည့္ အစ္ကုိႀကီးတေယာက္လည္း ပါသည္။ ။ တခါတေလ ကုိဉာဏ့္ကုိ စခ်င္ေနာက္ခ်င္သည့္အခါ “သခင္ဉာဏ္စုိး” ဟု ေခၚၾကပါသည္။ အေကာင္း ေခၚၾကျခင္းကား မဟုတ္ေပ။ ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္လွ်င္ “သူခုိးဉာဏ္ဆင္” ဟု အသံထြက္ေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

“သက္ေထြး” ဟူေသာ အမည္မွာလည္း သိပ္မေကာင္း။ ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါၿပီး လူပုံအလယ္တြင္ အရယ္လြန္မိပါက ဒုကၡေရာက္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္။

၁၉၉၆ ခုႏွစ္ဆီက စက္မႈတကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈျဖစ္ေသာအခါ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးၾကင္စုိး၏ ကုိင္တြယ္ပုံကုိ မေက်နပ္ေသာ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕က ကြယ္ရာတြင္ ဆရာႀကီးနာမည္အား (ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ) ေျပာင္းျပန္လွန္ေခၚဆုိၾကသည္ကိုလည္း ၾကားခဲ့ဖူးပါေသးသည္။

စကားစပ္မိ၍ ေျပာရလွ်င္ တေလာဆီက မငယ္ႏုိင္၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ “ေပေတာကုန္းမွ ကုိေပါေတႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး”ဟု ပုိ႔စ္တခု တင္ေသာအခါ မိမိကုိ ေစာင္းေျပာေလသလားဟု အေျပးအလႊား သြားဖတ္ရေသးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်ေနာ္၏ ဇာတိ ခ်က္ျမႇဳတ္ ရြာအမည္မွာ ေပေတာရြာ ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ နာမည္ကလည္း ကုိေပါေတ…တဲ့။ ဟြန္း… တူစရာ ရွားလုိ႔။ ေပေတာကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ထားပုံရသည္။

ယခုလည္း ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ေလာကမွ ဘေလာ့ဂါအခ်ဳိ႕၏ နာမည္မ်ားကုိ (အားေနသည့္အေလ်ာက္) ေျပာင္းျပန္လွန္ၾကည့္ရာ ရယ္ခ်င္စရာ အသံမ်ားထြက္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။

ႏွစ္က်ပ္ခြဲအားကုိးျဖင့္ စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ရာ ဓါတ္ပုံမ်ားကုိ တင္ဆက္ေနေသာ ဘေလာ့ဂါ “သက္ေဝ” ၏ အမည္ကုိေတာ့ ခင္မင္ေသာအားျဖင့္ ေျပာင္းျပန္မလွန္ဘဲ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ရန္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါသည္။ အလားတူပင္ မွတ္သားဖြယ္ရာ ထုိထုိစာကုိ တင္ဆက္ေလ့ရွိသည့္ “ကုိဧရာ” အားလည္း ေလးစားေသာအားျဖင့္ ေျပာင္းျပန္မလွန္မိရန္ သႏၷိ႒ာန္ခ်လုိက္ျပန္ပါသည္။

“ခ်ဳိသင္း”ဟူသည့္ ကဗ်ာဆန္ေသာ နာမည္မွာမူ ေျပာင္းျပန္အလွန္ မေတာ္ပါက “ခ်ဥ္သုိး” ဟု ဆန္႔က်င္ဖက္ အနက္အဓိပၸါယ္ပင္ ထြက္သြားတတ္ေၾကာင္း သတိျပဳမိပါသည္။ စကားလိမ္အမွန္မွာ “ခ်င္းသုိ” ျဖစ္ပါသည္။

ေခဦးမင္…ကား….. ေခေသာ ဦးမင္ မဟုတ္ေခ်ပါတကား။

လစ္သူ… ဆုိသည္မွာ လစ္ေျပးသူ (သုိ႔မဟုတ္) အလစ္သုတ္သူ (သုိ႔မဟုတ္) အစုိးရဌာနတြင္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ဖူးသူသာ ျဖစ္ရေခ်မည္။

ညဥ့္ငွက္တုိ႔အေၾကာင္းကုိ ခေရေစ့တြင္းက် ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ေရးသားတင္ဆက္တတ္သူ စိန္ရတုမွတ္တမ္းပုိင္ရွင္ႀကီးအား “ေကာက္ႀကီးက်ဳိး”ဟု စကားလိမ္ျဖင့္ ေျပာင္းျပန္လွန္ ေခၚဆုိရလွ်င္ လုိက္ဖက္မည္ေလာ မသိ။

ဤသုိ႔လွ်င္ (အားေနသည့္အေလ်ာက္) ေရာက္တတ္ရာရာ ေရးလုိက္ရပါသည္။

ခင္ဗ်ားဟာ
မေကာင္းျမင္စိတ္ မ်ားလြန္းတယ္။
က်ဳပ္သြားတတ္သလို သြားေနတာ ျမင္ရင္ပဲ
ခင္ဗ်ားကုိ ကန္႔လန္႔တုိက္တယ္လုိ႔ ထင္တတ္တယ္။
က်ဳပ္ဟာ အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း
ကန္႔လန္႔သြားတာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။

ခင္ဗ်ားဟာ
ကဲ့ရဲ႕သၿဂဳႋဟ္ စကားတင္း ဆုိတတ္တယ္။
က်ဳပ္လက္ေမာင္းေညာင္းလုိ႔ ေျမႇာက္မိရင္ေတာင္
ဒီေကာင္ လက္မေထာင္ျပန္ၿပီတဲ့။
က်ဳပ္ဟာ အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း
လက္မေထာင္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။

ခင္ဗ်ားဟာ
မယုံသကၤာစိတ္ မ်ားလြန္းတယ္။
က်ဳပ္လမ္းသြားရင္း စကားေျပာရင္ေတာင္
ေစာင္းေျပာတယ္လုိ႔ ထင္ျပန္တယ္။
က်ဳပ္ဟာ အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း
ေစာင္းေျပာတာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။

ခင္ဗ်ားဟာ
လုိရာဆြဲၿပီး ထင္တတ္တယ္။
က်ဳပ္စကားမေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနတာေတာင္
ဒီေကာင္ အျမႇဳတ္တစီစီထြက္ေအာင္ ေျပာပေလ့ေစတဲ့။
က်ဳပ္ဟာ အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း
အျမႇဳတ္တစီစီထြက္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ။

ေရးသူ- ကုိေပါ။

ျမန္မာျပည္လုိ႔ ေခၚတဲ့ေနရာ

သနပ္ခါးအဖြဲ႕မွ စီစဥ္တည္းျဖတ္ေသာ “ျမန္မာႏုိင္ငံ-ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ အသံမ်ား” စာအုပ္ကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၆၅ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ ႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံအမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၿပီးခဲ့တဲ့ သတင္းပတ္အတြင္းက ထုတ္ေဝခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ မဒမ္ေပါရဲ႕ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ ေဖာ္ျပထားတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ မဒမ္ေပါကုိယ္တုိင္ ေရးျခစ္ထားတဲ့ ပုံကေလးနဲ႔အတူ ျပန္လည္မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

A Place Called “Burma”

Prison without iron bars…
People always live in fear…
Midnight knocks you’ll get used to hear…
Heavy hearts are weeping with silent tears…and
Hope is the only thing people have for years…
That’s a place we call “Burma”

(by MDP)

---------------------------------

“ျမန္မာျပည္”လုိ႔ ေခၚတဲ့ေနရာ

သံတုိင္မဲ့ အက်ဥ္းေထာင္လုိ႔
တင္စားရမယ့္ေနရာ … …။

လူေတြဟာ
အၿမဲ အေၾကာက္တရားနဲ႔ပဲ ေနထုိင္ၾကရတဲ့ ေနရာ … …။

သန္းေခါင္ယံ တံခါးေခါက္သံေတြကုိေတာင္
ေနသားက်လုိ႔ ယဥ္ပါးၾကရတဲ့ ေနရာ … …။

ေလးလံေနတဲ့ ႏွလုံးသားတုိ႔
အသံတိတ္ က်ိတ္လုိ႔ ငုိေႂကြးၾကရတဲ့ ေနရာ … …။

“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္”ကလြဲလုိ႔ ဘာဆုိဘာမွ မရွိဘဲ
ကာလရွည္ၾကာ ေနခဲ့ၾကရတဲ့ ေနရာ … …။

အဲဒီေနရာဟာ
ငါတုိ႔ “ျမန္မာျပည္”လုိ႔ ေခၚေနၾကတဲ့ ေနရာတခုသာ … …။

(ေရးသူ-မဒမ္ေပါ)

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။...............။ Burmese women speak up for peace to mark Suu Kyi's 65th birthday (The Nation)

Symphony No. 5

ဇြန္လ ၁၉ ရက္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၆၅ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႔အတြက္ ဘာပုိ႔စ္တင္ရမလဲ စဥ္းစားလုိက္တဲ့အခါ Walt Disney က ထုတ္လုပ္တဲ့ Fantasia 2000 ထဲက Beethoven's Symphony No.5 ေတးသြားနဲ႔ သ႐ုပ္ေဖာ္ Animation ေလးကုိ ထူးထူးျခားျခား သြားသတိရမိတယ္။ ဒါနဲ႔႔ ယူက်ဳ မွာ ရွာေဖြၿပီး ေမြးေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ တင္လုိက္ပါတယ္။

ဒီလင့္ခ္မွာ သြားၾကည့္လုိ႔လည္း ရပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တေယာက္ ေမြးေန႔မွာ စိတ္ေရာကုိယ္ပါ က်န္းမာခ်မ္းသာေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ သားငယ္ႏွစ္ဦးနဲ႔တကြ ေျမးငယ္ေလးေတြနဲ႔ပါ အျမန္ဆုံး ျပန္လည္ ဆုံးဆည္းႏုိင္ပါေစေၾကာင္း ထပ္ဆင့္ဆုမြန္ေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႀကီးျမတ္မႈ၊ ျဖဴစင္မႈ၊ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈ၊ ေမတၱာ၊ ဂ႐ုဏာႀကီးမႈတုိ႔ကုိ အစဥ္ ေလးစားဦးၫႊတ္လ်က္....

ကုိေပါ။
(၁၉ ရက္၊ ဇြန္လ၊ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္)

ခုိ

ေရးသူ/ဓါတ္ပုံ- မဒမ္ေပါဇူးဇင္။
စာစီစာ႐ုိက္- ကုိေပါဇူးဇင္။

ငွက္ကေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။

ဘာေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲ ဆိုရင္ေတာ့ တိတိက်က် မေျဖတတ္ဘူး။ “ခ်စ္လို႔ ခ်စ္တာ” လို႔ဘဲေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ပံုဆြဲရင္ ငွက္ပံုေလးေတြ အၿမဲဆြဲေနမိတယ္။

ငွက္ကေလးေတြ သစ္ကိုင္းေပၚမွာ နားေနတာ.. ဒါမွမဟုတ္…လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ံေနတာကို ေငးၾကည့္ရတာ ႏွစ္သက္တယ္။ သူတို႔ေလးေတြကို ဓါတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ရတာမ်ိဳးဆို တခါမွ ပင္ပန္းတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ စင္ကာပူက Bird Park ေရာက္တိုင္း ငွက္ပံုေလးေတြ ေခၽြးတလုံးလုံးနဲ႔ လိုက္႐ိုက္ရတာ ေပ်ာ္တယ္။

*************

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္က ညေနေစာင္းေတြမွာ အမိႈက္သြားပစ္တိုင္း အံဖုံး႐ွိတဲ့ေနရာ နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ဝရန္တာလက္ရန္းမွာ ခိုတေကာင္ နားေနတတ္တာကို သတိထားမိတယ္။

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ ငွက္ျမင္ရင္ မၾကည့္ဘဲမေနႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီေနရာေလးကလည္း အမႈိက္ပစ္တဲ့ေနရာဆုိေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္ႀကီးရဲ႕ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သစ္ပင္ပန္းပင္ေလးေတြ စိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ႔ ပန္းၿခံအငယ္စားေလးလုိပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခုိဟာ ေနရာေလးကုိ သေဘာက်လုိ႔ အိပ္တန္းလာတက္တယ္လို႔ဘဲထင္လုိက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရက္ အမႈိက္သြားပစ္ရင္းနဲ႔ ဝရန္တာလက္ရမ္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းအုိးထဲက ခုိဥေလး ႏွစ္လုံးကုိ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီခုိလာၿပီး ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကုိ သေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္။

ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အသိုက္ေတြကို လူေတြ အလြယ္တကူနဲ႔ လက္လွမ္းမမွီတဲ့ေနရာေတြမွာ ေဆာက္တတ္ၾကတယ္။ စင္ကာပူမွာဆိုရင္ေတာ့ MRT ရထားလမ္းနဲ႔ ရထားလမ္းေဒါက္တိုင္ေတြၾကားက ကပ္သီးကပ္သပ္ ေနရာေလးေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေတြ႔ရတတ္တယ္။

ဒီ ခိုမ က်မွ ပန္းအိုးထဲမွာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ အသိုက္လာလုပ္ေလတယ္။ အိမ္တုိင္းက တေန႔ အနည္းဆံုး တေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္ အမႈိက္သြားပစ္ၾကတဲ့ေနရာမွာဆုိေတာ့ ဒီခုိႏွယ္.. လူမေၾကာက္တတ္လိုက္တာ....လို႔ ေတြးမိတယ္။ အင္းေလ……ဒီမွာကလည္း ငွက္ေတြ႔ရင္ “ ဒါ...ေၾကာ္စားလို႔ရတယ္” လို႔ ေတြးမယ့္လူ ႐ွားေပတာကိုး။ စင္ကာပူမွာ ငွက္ေတြအားလံုး လြတ္လပ္ခြင့္႐ွိၾကပါတယ္။ က်ီးကန္းေတြကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ေပါ႔။ သူတုိ႔ကုိ သက္ဆိုင္ရာက ေလေသနတ္နဲ႔ မၾကာမၾကာ လိုက္ပစ္တာႀကံဳဖူးတယ္။

*************

အသုိက္ကုိ လူသူကင္းေဝးၿပီး လုံၿခဳံတဲ့ေနရာမွာ လုပ္ရမယ့္အစား ပန္းအုိးကုိ အသုိက္လာလုပ္တာကုိက လြန္လွၿပီ။ ဒီၾကားထဲ အသုိက္အတြက္ သစ္ကုိင္းေျခာက္ကေလးတစ၊ တံျမက္စည္းစေလးတမွ်င္ေတာင္ ခ်ီသယ္မလာဘဲ… ပန္းအုိးထဲက ေျမႀကီးေပၚမွာ ဥႏွစ္လုံးကုိ ဒီအတုိင္းႀကီး ဥ ခ် သြားတာ ေတြ႕ရေတာ့ ဒီခုိမ ပ်င္းပုံကုိ ၾသခ်မိပါတယ္။

တုိက္တထပ္တည္းမွာ ေနၾကသူေတြအားလုံးလုိလုိကေတာ့ ဒီခုိမနဲ႔ ခုိဥႏွစ္လုံးကိစၥကုိ စိတ္ဝင္စားၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ နဂုိက ဓါတ္ေလွကားထဲ ဆုံၾကရင္ေတာင္ ၿပဳံးျပေဖာ္မရဘဲ ဘာသိဘာသာေနတတ္သူေတြဟာ ဒီခုိေတြကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စကားစျမည္ ေျပာစရာ အေၾကာင္းဖန္လာပါေတာ့တယ္။

ပန္းအုိးပုိင္ရွင္ တ႐ုတ္ႀကီးကေတာ့ မ်က္ႏွာအပြင့္ဆုံးေပါ႔။ သူ႕ပန္းအုိးကုိ ေရြးၿပီး ခုိမက ဥသြားတာကုိ သူက ဂုဏ္ယူဝမ္းသာေနပုံရတယ္။ သြားရင္းလာရင္း လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္ သူ႕ကုိ ပန္းအုိးနားမွာ အျခားတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ စကားေျပာေနတာ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ မ်က္နွာကလည္း သကာရည္လိမ္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ေပါ႔။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္က လူဆုိလည္း မနက္တုိင္း ႐ုံးမသြားခင္ ဓါတ္ေလွကားေစာင့္ရင္း ခုိဥကုိ အရင္ အေျပးအလႊား သြားၾကည့္ရတာ အေမာ။ က်မ ညေန႐ုံးက ျပန္လာလို႔ ခုိဥ သြားၾကည့္ျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြဆုိ ပန္းအုိးနားမွာ ပုိင္႐ွင္ အဖုိးႀကီးနဲ႔လည္း စကားေျပာျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ… “ဥက ေပါက္ကာနီးၿပီး ထင္တယ္” အစခ်ီၿပီး ဘာညာသာရကာ ေျပာၾကတာေပါ့ေလ…။

ဥ ကေျမႀကီးေပၚမွာဆုိေတာ့ အေကာင္ေလးေတြေပါက္လာရင္ ေအးေနလိမ့္မလား ေတြးမိတာနဲ႔ မေနသာလုိ႔ ႐ုံးနားက သစ္ကုိင္းေျခာက္ေသးေသးေတြ၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေကာက္လာၿပီး အသုိက္ကုိ ကူေဆာက္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္တေန႔ အိမ္က အထြက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္ကလူရဲ႕ အေမ နဲ႔ ပက္ပင္းတုိးလုိ႔ ၿပဳံးျပႏႈတ္ဆက္လုိက္ေတာ့ အဖြားႀကီးကလည္း ျပန္ႏႈတ္ဆက္ရင္း စကားစလာပါတယ္။ သူ႕သားက သူ႕ကုိ “အေမေရ…ခုိမေတာ့ အသုိက္လုပ္ဖုိ႔ သစ္ရြက္ေတြ သယ္လာၿပီ”…လုိ႔ လာေျပာသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူက “ဒီခုိမ သယ္လာတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ပန္းအုိးအဖုိးႀကီး ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က တေယာက္ေယာက္ လုပ္ေပးတာေနမွာေပါ႔”..လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ရေသးတယ္ဆုိပဲ။ ဒီခုိမပ်င္းပုံအေၾကာင္း တထပ္လုံး သတိထားမိေနတာကုိ သိလုိက္ရတဲ့အတြက္ ၿပဳံးမိေသးတယ္။

*************

ဘယ္လုိပဲ ပ်င္းတယ္ဆုိေပမယ့္ ဥေတြကုိေတာ့ ခုိဖုိတလွည့္ ခုိမတလွည့္ တစုိက္မတ္မတ္ ဝပ္ေဖာ္ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္ေျပာရမယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ခုိကေလးႏွစ္ေကာင္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဥက ေပါက္ကာစ အသည္းယားစရာ အ႐ုပ္ဆုိးဆုိး ငွက္ေပါက္စေလးေတြေပါ႔။

ေပါက္ၿပီး မၾကာလုိက္ပါဘူး။ တရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္လည္း ေနေရာ.. ခုိထီးေရာခုိမပါ ေပ်ာက္သြားလုိက္ၾကတာ၊ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီမွာတင္ ဟုိပန္းအုိးအဖုိးႀကီးချမာ အလုပ္ေတြ ပိုေတာ့တာေပါ႔။ ေလတုိက္တဲ့ဒဏ္က ကာကြယ္ဖုိ႔ရယ္၊ ခုိေလးေတြ ေအာက္ျပဳတ္မက်ေအာင္ရယ္ စကၠဴကတၳဴျပားေတြ သုံးၿပီး အသုိက္ကုိ ျပဳျပင္ေပးရ၊ ခိုေလးေတြကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ရနဲ႔။ အမႈိက္သြားပစ္ရင္းနဲ႔ဆုံရင္လည္း သူ႕ပါးစပ္က “ဒီ ခုိမ၊ ကေလးေတြကုိ ပစ္ထားၿပီး ဘယ္သြားေနပါလိမ့္” ဆုိတာမ်ဳိး တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေျပာေနတတ္ေသးတယ္။

ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ခိုေလးတေကာင္ ေသသြားတယ္။ အေမရဲ႕ ကိုယ္ေငြ႔မရတာလဲ ပါမွာေပါ့ေလ။

အဖိုးႀကီးလည္း က်န္တဲ့တေကာင္ကို တအားဂ႐ုစိုက္ေတာ့တာ။ ေရခြက္ နဲ႔ ေပါင္မုန္႔စေလး ေတြကိုလည္း အသိုက္နားမွာ အဆင့္သင့္ ထားေပးတယ္။ ခိုကေလးကေတာ့ သိပ္စားတာကုိ မေတြ႕ရဘူး။ တခ်ိန္လုံး အိပ္ခ်ည္းေနတာပဲ။

အသက္ျပင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား။ က်န္တဲ့တေကာင္ကေတာ့ တေန႔တျခား အေကာင္ထြားလာတယ္။ သီတင္းႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ခိုေလးမွာ အေမႊးအေတာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္စုံလာၿပီး ေပါက္ကာစကေလာက္ အၾကည့္ရမဆုိးေတာ့ဘူး။

တေန႔ ႐ုံးက ျပန္လာေတာ့ သမီးက ဆီးေျပာတယ္။ “ေမေမေရ ဒီေန႔ ခုိမ သူ႕ကေလးကုိ ျပန္လာၾကည့္တယ္” တဲ့။ ေၾသာ္....ေကာင္းပါေလ့။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း ခုိမက ထင္သေလာက္ေတာ့ မဆုိးေသးဘူးေပါ႔။ အစက ခုိကေလးကုိ ဘယ္သူအပ်ံသင္ေပးမလဲလုိ႔ စုိးရိမ္ေနခဲ့တာ။ သူ႕မွာ မိခင္ေမတၱာေတာ့ က်န္ေသးပုံရတယ္။

*************

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔႐ုံးပိတ္ရက္၊ မနက္ေစာေစာ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထုိင္ေနတုန္း ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ငွက္ေတာင္ပံ ခတ္သံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ၾကားေနလုိ႔ အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႕ကုိ အပ်ံစသင္တဲ့ေန႔ျဖစ္ေနပါေရာလား။ ခုိအေဖနဲ႔ ခုိအေမမွာ သူ႕ကုိ ပ်ံဖုိ႔ နားခ်ရင္း ေတာ္ေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနပုံရတယ္။ သူကေတာ့ လက္ရန္းေပၚမွာ နားေနတာ၊ တုပ္တုပ္မွ မလႈပ္ဘူး။

ဒီခုိကေလး စပ်ံတဲ့ အခ်ိန္ေလးကုိ အမိအရ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္လုိ႔ ကင္မရာကုိ အျမန္ေျပးယူလုိက္တယ္။

အပ်ံသင္တာကုိ ေခ်ာင္း႐ုိက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ဒစၥကာဗာရီတုိ႔ ဘီဘီစီတုိ႔ထဲကလုိ ေတာထဲ ေတာင္ထဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ေရခ်ဳိးခန္းျပဴတင္းေပါက္ ေသးေသးေလးက တဆင့္ပါ။ လူတရပ္ထက္ ျမင့္တဲ့ ျပဴတင္းေပါက္မုိ႔ ေခြးေျခခုံအပုေလးေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္၊ တ႐ုတ္ကပ္ မွန္ျပားေပၚ ကင္မရာကုိ ေမးတင္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေစာင့္ခဲ့ရတယ္။

တနာရီ နီးပါးေလာက္ ၾကာလာတဲ့အထိ ဒင္းကေလးက မပ်ံေသးေတာ့ လူကလည္း ေညာင္း၊ ကင္မရာေပါက္ထဲ ေခ်ာင္းရလြန္းလို႔ မ်က္စိေတြကလည္းျပာ၊ ေခၽြးေတြကလည္း တၿပဳိက္ၿပဳိက္နဲ႔ေပါ႔။

ခုိႏွစ္ေကာင္ ချမာလည္း သူတုိ႔ ကေလးေရွ႕က ဟန္ေရးျပၿပီး ပ်ံျပေနရတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ စ ပ်ံပါေတာ့တယ္။

ခဏေနေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ေရခ်ဳိးခန္းျပဴတင္းေပါက္နဲ႔ အနီးဆုံး လက္ရန္းေဘာင္ေပၚမွာ လာနားပါတယ္။

သူ႕အေဖနဲ႔အေမကေတာ့ အသုိက္ေနရာကေန သူ႕ကုိ ျပန္ေစာင့္ေနၾကပါၿပီ။

ေနာက္ဆုံးမွာ သူလည္း သူ႕အသုိက္ဆီကုိ ပ်ံသြားပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တရက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရင္ ပန္းအုိးအသုိက္ကုိစြန္႔ၿပီး သူဟာ အရြယ္ေရာက္တဲ့ ခုိကေလးတေကာင္အျဖစ္ အေဝးကုိ ျပန္ထြက္သြားေတာ့မွာပါ။ သြားရင္းလာရင္း တုိက္ေခါင္မုိးေပၚမွာ၊ MRT လမ္း လက္ရန္းေဘာင္ေတြေပၚမွာ ခုိကေလးေတြကုိ ျမင္မိရင္ ပန္းအုိးထဲက ခုိကေလးမ်ားလားလုိ႔ သတိတရ ေတြးျဖစ္ေနဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဘြန္ဆုိင္းပင္တဲ့။
သစ္ပင္ေတာ့ သစ္ပင္ပါဘဲ။
ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ အငယ္စား၊ အပုစားေလးေပါ႔။
ဧည့္ခန္းမေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြထဲမွာ ပသာဒအတြက္ တကူးတက ျပဳျပင္ေမြးျမဴထားတဲ့ သစ္ပင္ကေလးေတြေပါ႔။

ဘြန္ဆုိင္းပင္ေလးေတြ အခုလုိ ပုေန ညႇက္ေနတာဟာ မ်ဳိး႐ုိးဗီဇေၾကာင့္ မဟုတ္ရပါဘူးတဲ့။ အကုိင္း၊ အခက္၊ အရြက္ နဲ႔ အျမစ္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မႀကီးထြားႏုိင္ေအာင္ ကာလ ရွည္ၾကာ ျပဳျပင္ပုံသြင္းခံထားရလုိ႔သာပါတဲ့။

သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ဘြန္ဆုိင္းပင္ရဲ႕အစဟာ ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀၀၀ ခန္႔ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဟန္မင္းဆက္ လက္ထက္ကတည္းက စခဲ့တယ္ လုိ႔ ယူဆၾကပါသတဲ့။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ကုိရီးယားနဲ႔ ဗီယက္နမ္တုိ႔မွာ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကုိ အသြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕လာၾကရတယ္။

သစ္ပင္ေတြသာ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပုံသြင္းခံရတာလား.......။

အခ်ဳိ႕ေသာ လူမႈအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာေဒသမွာ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရတာဟာလည္း လူျဖစ္ေပမယ့္ ဘြန္ဆုိင္းပင္နဲ႔ မျခားပါကလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။

လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ဖြံ႕ထြားခြင့္မရေအာင္ မိမိႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္၊ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက ႏွစ္ရွည္လမ်ားဆုိသလုိ ျပဳျပင္ပုသြင္းတာကုိ လွလွႀကီး ခံလုိက္ရၿပီးတဲ့ေနာက္.... ကုိယ္တုိင္ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကေလးလုိ ပုညႇက္ႀကဳံလွီသြားသလားလုိ႔ေတာင္ ခံစားမိပါရဲ႕။

က်ေနာ္တုိ႔တေတြဟာ ဘြန္ဆုိင္းပင္လုိ လူသားေတြလား။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လူလိမၼာေလးေတြ၊ လူယဥ္ေက်းေလးေတြ။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ႐ုိးရာအစြဲအလမ္းႀကီးသူေလးေတြ၊ လူေၾကာက္ကေလးေတြ။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လူ႐ုိးလူအ ကေလးေတြ.....။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကုိယ့္ယဥ္ေက်းမႈသာ အေကာင္းဆုံးလုိ႔ ထင္မွတ္ေနသူေတြ။
တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သင္ေပးလုိက္တဲ့ ဓေလ့ထုံးစံေတြဟာ ထာဝရ မွန္ကန္ ေကာင္းမြန္ေနမယ္လုိ႔ တရားေသ မွတ္ယူေနၾကသူေတြ။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ၊ စံခ်ိန္စံညႊန္းေတြ၊ က်င့္၀တ္သိကၡာေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရားေတြ ၾကားမွာ ကုိယ့္ဘာသာ ပိတ္မိၿပီး မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ ရွားရွားပါးပါး လူ႔ဘြန္ဆုိင္းေလးေတြ....။

ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ေတြမွာ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကုိ အလွအပ ပသာဒအျဖစ္ ႐ႈျမင္တတ္သူေတြရွိသလုိ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာလည္း ႀကဳံလွီေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း (Retarded Society)ကုိမွ ပသာဒ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ရွိေလရဲ႕။

ဧည့္ခန္းထဲက ဘြန္ဆုိင္းပင္ကေလးသာ စကားေျပာတတ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္....

“ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ့္ကုိ သဘာ၀အတုိင္းသာ လြတ္ လြတ္လပ္လပ္ ရွင္သန္ႀကီးထြားခြင့္ေပးပါ။ က်ေနာ္ဟာ ေတာင္ကုန္းထက္မွာ အ႐ုိးၿပဳိင္းၿပဳိင္း အထီးက်န္က်န္ အ႐ုပ္ ဆုိးဆုိး ပသာဒမရွိတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးဘ၀နဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရလည္း ခ်ဳပ္ရပါေစေတာ့။ ဒါေပမယ့္ သီးခ်ိန္တန္သီး၊ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္။ အကုိင္း အခက္ အလက္ေတြ ေ၀ေ၀စည္စည္နဲ႔ ေလျပည္ထဲမွာ၊ မုန္ တုိင္းထဲမွာ၊ မုိးသည္းထဲမွာ၊ ေနပူက်ဲထဲမွာ ေလာကဓံကုိ ႀကံ႕ ႀကံ႕ခံရင္း သူလုိငါလုိ သာမန္ သစ္ပင္တပင္ဘ၀နဲ႔ဘဲ ရွင္သန္ ပါရေစခင္ဗ်ား” .....လုိ႔မ်ား ေျပာရွာေလမလားမသိ။

တကယ့္တကယ္မွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြက စကားမေျပာတတ္ရွာလုိ႔ ဒီလုိ ဖြင့္မေျပာၾကပါဘူး။ လူေတြမွာေတာ့ စကားေျပာတတ္ေပမယ့္ လူ႕ဘြန္ဆုိင္းပင္ဘ၀မွာပဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကသူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ပါ။

(၂၀၀၈ ခု ဧၿပီလတုန္းက ေရးတင္ခဲ့တဲ့ “ဘြန္ဆုိင္း”ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္ကုိ နည္းနည္းျပဳျပင္ၿပီး ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။)

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မွတ္သားဖြယ္ စကား

ေရွ႕ပုိ႔စ္ထဲက ကြန္မင့္က႑မွာ အမည္မသိတေယာက္က လာေရာက္ ၫႊန္းဆုိသြားလုိ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ စကားေလးကုိ ရွာေဖြၾကည့္႐ႈမိပါတယ္။ လက္တေလာ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ေရးသားေနၾကတဲ့ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ်က်ၿပီး က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ႏွစ္ၿခဳိက္မိတဲ့အေလ်ာက္ ပုိ႔စ္အတုိေလး အျဖစ္ သီးသန္႔တင္လုိက္ပါတယ္။

"It is not a sacrifice, it's a choice. If you choose to do something, then you shouldn't say it's a sacrifice, because nobody forced you to do it"
- Aung San Suu Kyi-

ျမန္မာလုိ ဘာသာျပန္ဆုိၾကည့္ရမယ္ဆုိရင္.....

“ဒါဟာ စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ေရြးခ်ယ္မႈပါပဲ။ သင္ဟာ တစုံတခုကုိ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္ ဒါကုိ အနစ္နာခံတာပါလုိ႔ သင့္အေနနဲ႔ မေျပာသင့္ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဘယ္သူကမွ သင့္ကုိ ဒါလုပ္ရမယ္လုိ႔ အတင္းဖိအားမေပးခဲ့တဲ့ အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။”

ဒီ စကားကုိ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ မွတ္သားဖြယ္ရာ စကားေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ေတြမွာ ေဖာ္ျပထားျခင္း ခံရတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။

(၁) “ႏွစ္သက္မိေသာ သူ႕အျမင္”
(၂) ေက်းဇူးရွင္ မႈိလုိေပါတဲ့ ေလာကႀကီးအလယ္မွာ

“ႏွစ္သက္မိေသာ သူ႕အျမင္”

ေက်းဇူးတရားအေၾကာင္း ေနာက္ထပ္ ကုိယ္တုိင္ေရး ပုိ႔စ္တပုဒ္မေရးခင္စပ္ၾကား ရီတာကုိ ဘေလာ့ဂ္က သူမရဲ႕ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပုိ႔စ္အေနနဲ႔ တင္ခ်င္ပါတယ္။

ဂါရေဝါစ.... ႐ုိေသထုိက္ေသာသူကုိ ႐ုိေသျခင္းဆုိတာမွာ အသက္ႀကီးသူေတြကုိခ်ည္း ႐ုိေသရမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ မယူဆခ်င္ပါဘူး။ က်ေနာ့္တသက္တာမွာ ေတြ႕ႀကဳံဖူးသေလာက္ လူႀကီးျဖစ္ေနၿပီး သုံးစားမရတဲ့လူေတြ တပုံႀကီးရွိသလုိ ငယ္ရြယ္သူေတြျဖစ္ေပမယ့္လည္း ေလးစားအပ္တဲ့လူေတြ ရွိေနတာ မၾကာခဏ ႀကံဳဖူးပါတယ္။

ညီလင္းဆက္နဲ႔ ရီတာကုိ တုိ႔ရဲ႕ အျမင္ေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ အႀကိမ္တုိင္းမွာ က်ေနာ္နဲ႔ အျမင္တူတာမ်ဳိး မဟုတ္ေပမယ့္လည္း တခ်ဳိ႕ေသာ ကိစၥေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ အျမင္ေတြကုိ ႏွစ္သက္ေလးစားမိပါတယ္။

အခု “ေက်းဇူးတရား”နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ရီတာရဲ႕ ပုိ႔စ္ ကြန္မင့္က႑မွာ ကုိအင္ဒီျမင့္ရဲ႕ ကြန္မင့္အေပၚ ရီတာ ျပန္ေျဖထားပုံက မွတ္သားစရာလည္းေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔လည္း အင္မတန္ ႏွစ္သက္မိတဲ့အေလ်ာက္ ရီတာ့ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီး (ခြင့္ျပဳခ်က္မရခင္မွာဘဲ) က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ပုိ႔စ္တခုအေနနဲ႔ သပ္သပ္ တင္လုိက္ပါတယ္။ က်ေနာ္ႏွစ္ၿခိဳက္လက္ခံေသာ္လည္း စာဖတ္သူ မႏွစ္ၿခဳိက္လုိက မႏွစ္ၿခဳိက္ဘဲ ေနႏုိင္ခြင့္ အျပည့္ရွိပါတယ္။

ကုိအင္ဒီရဲ႕ ကြန္မင့္ကေနစလုိ႔ ရီတာေျဖထားတဲ့ကြန္မင့္ေတြကုိ အဆုံးထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။

Andy Myint said...

စာတစ္ပုဒ္တည္းက အေၾကာင္းအေရာေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ေက်းဇူးတင္တာနဲ႔ ပက္သတ္ၿပီး နည္းနည္း ၀င္ရွည္လိုက္ဦးမည္။ ဒီေနရာမွာ ဘိုေတြနဲ႔ “ဗမာ”ေတြ ကြာသြားတာက ဘိုေတြက ေသးေသးႀကီးႀကီး လုပ္ေပး Thank You လိုက္တာပဲ။ ေျပာၿပီးလည္း ခဏပဲ ခံတယ္။ ေနာက္ေန႔မွာ မင္းကိုငါ မေန႔က ကူညီထားတာေလ သြားေျပာရင္ေတာင္ မမွတ္မိဘဲ ဘာေတြ လာေၾကာင္ေနတာလဲ ေျပာထည့္လိုက္ဦးမည္။
တို႔ဗမာမ်ားကေတာ့ ပါးစပ္က မသြက္ေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာ တစ္သက္လံုး စြဲစြဲၿမဲၿမဲ မွတ္ေနေရာ။ ညီလင္းဆက္ေပးတဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ေက်ာင္းဆရာေတြ ဥပမာက ေကာင္းတယ္။ ဆရာ၀န္၊ ေက်ာင္းဆရာ အတန္းအစားထဲကဆို ကိုယ့္ကို ကုသေပး၊ သင္ၾကားေပးတဲ့သူ မဟုတ္တာေတာင္ အဲဒီ အတန္းအစားဆို ေလးစားၿပီး ေက်းဇူးေတြ တင္ေနလိုက္ၾကတာထဲမွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ပါခ်င္တယ္။
စာဖတ္နာတဲ့သူကေတာ့ အေတြးအေခၚ (မွန္ခ်င္လည္း မွန္မည္။ မွားခ်င္လည္း မွားမယ္) တမူထူးေပမယ့္ ေလာကမွာ လူသာမန္ေတြက အမ်ားသားလား။ တကယ္ေျပာခ်င္တာက “ကိုယ္ လုပ္စရာရွိ လုပ္လိုက္ လူေတြ ေက်းဇူးတင္ေအာင္ အထင္ႀကီးေအာင္ မလုပ္နဲ႔”လို႔ ေျပာခ်င္တာကို “(ဥပမာ) လုပ္အားေပးတဲ့သူေတြ ဘေလာ့ေရးတဲ့သူေတြက အားယားေနလို႔ လုပ္တာ စိတ္အပန္းေျဖလုပ္ေနၾကတာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနသူေတြက သူ႔ခံယူခ်က္နဲ႔မို႔ သူလုပ္ေနတာ ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုဘူး” လို႔ ယူသြားမည့္လူေတြ ရွိႏိုင္တာ ကိုယ္ေတြ႔ပဲေလ။
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္က ကေလးအေဖမို႔လားမသိ့ လူသာမန္ေတြကို (ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း လူသာမန္ပါပဲ) ေျပာတဲ့ အခါ ကေလးေတြကို ေျပာျပသလို ရွင္းရွင္းရိုးရိုးနဲ႔ တည့္မတ္မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းေပၚကိုပဲ ေလွ်ာက္ေစခ်င္တယ္။ ခပ္ျမင့္ျမင့္ အေတြးအေခၚေတြနဲ႔ လူသာမန္ေတြကို ရႈပ္ေထြးလမ္းမွားေစတာနဲ႔ စာရင္ ဒီလိုပဲ ေကာင္းတယ္လို႔ Personally ထင္တယ္ေလ။ ဒီ ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုထဲမွ မဟုတ္ပါဘူး တျခားဟာေတြကိုလည္း ဒီလိုပဲ ေျပာေလ့ရွိတာေတြ႔မိမွာပါ။
ဒါနဲ႔ စာမေပါက္တဲ့ ဗမာေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ပါမယ္။ ရီတာက ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္ ဆိုတာလား မဆိုတာလားကို အေသအခ်ာ မရေသးဘူး။ (ဒါကိုကလည္း စာေရးနည္း တစ္ခုပဲကိုး…)

June 8, 2010 10:17 AM
Rita said...

တကယ္ေတာ့ ဒီ post အတြက္ comment ေတြ လာရင္ ဘာမွ မျပန္ဘဲေနမယ္လို႔ စဉ္းစားထားခဲ့တာပါ။ ခါတိုင္းျပန္ေနက် comment မ်ိဳး (ဇြန္ ေမးထားတာမ်ိဳး) ကိုေတာင္ မျပန္ဘဲ ေနလိုက္တယ္။ ေနာက္ မြန္ ဆိုတဲ့ တစ္ေယာက္ ပို႔တဲ့ comment ကိုလည္း သူ႕ကို ေသခ်ာေျပာျပၿပီး မတင္ဘဲ ထားလိုက္တယ္။ မြန္က အေကာင္းေတြ ေရးထားလုိ႔ပါ။

ဒါေပမဲ့ ကိုအင္ဒီ comment ကိုေတာ့ ျပန္ခ်င္စိတ္ေပါက္မိလို႔ေရာ၊ ျပန္သင့္တဲ့ comment ျဖစ္လုိ႔ေရာ ျပန္ပါမယ္။

(တကယ္ေျပာခ်င္တာက “ကိုယ္ လုပ္စရာရွိ လုပ္လိုက္ လူေတြ ေက်းဇူးတင္ေအာင္ အထင္ႀကီးေအာင္ မလုပ္နဲ႔”လို႔ ေျပာခ်င္တာ)

အဲလို ေျပာခ်င္တာလည္း မဟုတ္ဘူး ကိုအင္ဒီ။ ေျပာလည္း ဘာမွ ထူးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ ဆိုလိုရင္းက "လုပ္စရာ႐ွိတာ လုပ္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေနတာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစား ေက်းဇူးတရား ဆုိတာေတြ၊ အနစ္နာခံတယ္ဆိုတာေတြ မဆုိင္တာေတြ ထည့္ေျပာေနရင္ ေျပာေနတဲ့ သူေတြဟာ စိတ္ကုန္စရာႀကီး၊ ကၽြန္မကေတာ့ အဲလိုလူမ်ိဳးကို ႐ိုးသားတယ္ မထင္ေတာ့ဘူး။ မယံုၾကည္ဘူး" လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါပဲ။ ေက်းဇူးတင္ေအာင္ အထင္ႀကီးေအာင္ လုပ္ခ်င္လုပ္၊ မလုပ္ခ်င္ မလုပ္နဲ႔။ သူ႕သေဘာအတိုင္းပါ။ အထင္ႀကီးတာ မႀကီးတာ၊ ယံုၾကည္တာ မၾကည္တာလဲ ကိုယ့္သေဘာပဲေပါ့။ ဒါ ႐ွင္းပါတယ္။

ညီလင္းဆက္ ဆီမွာ အဲဒီ စကားလံုးက ဘယ္ကေန အရင္းခံလာသလဲ ကၽြန္မ ထင္တာ ေျပာၾကည့္မယ္။ မီဒီယာနဲ႔ အႏုပညာသမား အျပန္အလွန္ ေက်းဇူး႐ွိၾကတယ္ ဘာညာ ဘာညာကေန စလာတယ္ လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာဆုိင္လဲ။ မီဒီယာဘက္က မေအာင္ျမင္ခင္ပဲ တင္ေပးေပး၊ ေအာင္ျမင္မွ တင္ေပးေပး မဂၢဇင္း ဂ်ာနယ္ ေရာင္းရဖို႔၊ သတင္းရဖို႔ သူ႕အလုပ္ သူလုပ္တာပဲ။ ဒီလိုပဲ အႏုပညာသမား ဆိုတာေတြဘက္ကလည္း ေပါင္းကူးတံတားေခၚေခၚ၊ အငွားပါးစပ္နဲ႔ ပရိသတ္ကို စကားဆုိတယ္ေျပာေျပာ သူ႕အလုပ္သူ လုပ္တာပဲ။ အျပန္အလွန္ အက်ိဳးျပဳႏိုင္တယ္ဆုိရင္ အျပန္အလွန္ အေလးထားၾကေပါ့။ ဒါပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ျဖစ္သြားတဲ့ကိစၥက ႏွစ္ေယာက္တည္းရဲ႕ အေရးကိစၥပဲ။ ဘယ္သူက ဘယ္ဘက္ကမို႔လို႔ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးေတြက ဘယ္လိုရပ္တည္တယ္ ဆုိတာေတြ ဖတ္ရ သိရတာ အေတာ္ ေလ စရာပါပဲ။ ထားပါေတာ့။

June 8, 2010 11:46 AM
Rita said...

(ရီတာက ေက်းဇူးတင္သင့္တယ္ ဆိုတာလား မဆိုတာလားကို အေသအခ်ာ မရေသးဘူး)

ကၽြန္မအေနနဲ႔ တင္သင့္၊ မတင္သင့္ ဆုိတဲ့ဘက္က ဘယ္ေတာ့မွ ေဆြးေႏြးမွာ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ အဲဒါက ခံယူတဲ့သူနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ ကိစၥမို႔လို႔ပါ။ ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မ ခံယူတာကို post ထဲမွာ ထည့္ေျပာၿပီးပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ တိက်ေအာင္ ထပ္ျဖည့္ခ်င္ေသးတယ္။ ထပ္ေျပာရင္ေတာ့ အဲဒါ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ 'တင္' တာနဲ႔ တူသြားမွာကိုလည္း ေသခ်ာေပါက္ သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ တမင္ကို ထပ္ျဖည့္ေျပာပါမယ္။ မေန႔က ေန႔လည္ ႐ံုးေအာက္က fab လုပ္တဲ့ေနရာကို ဆင္းေတာ့ ကၽြန္မေလွ်ာက္လာမယ့္လမ္းမွာ ႐ွိေနတဲ့ စတီးလ္ ပိုက္လံုးေတြကို ကၽြန္မ လာေနတာျမင္လို႔ ေဘးကို ေသခ်ာကပ္ၿပီး ႐ွင္းေပးတဲ့ ဘဂၤလားေဒ့႐ွ္ အလုပ္သမားတေယာက္ကိုလည္း ေက်းဇူးတင္တယ္။

(သူ႐ွင္းမေပးလည္း ကၽြန္မ ေက်ာ္သြားလို႔ ရတယ္။ ေဘးက ေကြ႕ၿပီး ေလွ်ာက္လို႔ရတယ္။ ဒါ့ျပင္ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေက်ာ္သြားရလို႔ အိေႁႏၵပ်က္မွာေတြ ဘာေတြလည္း ပူေနမယ့္ အစားကို မဟုတ္ဘူး) အဲဒီ အလုပ္သမားကလည္း ကၽြန္မဆီက မ်က္ႏွာသာရႏိုင္လုိ႔၊ အခြင့္အေရးတခုခု ရႏိုင္လို႔ လုပ္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕ ပင္ကိုဗီဇအရ စိတ္ေစတနာေကာင္းနဲ႔ လုပ္ေပးတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ႐ံုးမွာက S'porean MD က စလို႔ မိန္းမေတြကို ဦးစားေပးတာ ႐ံုးေပၚမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ံုးေအာက္က အလုပ္သမားေတြေ႐ွ႕မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သိသိမွတ္မွတ္ကို လုပ္ျပထားလို႔ သူတို႔မွာပါ အဲဒီ အက်င့္ ကူးေနတာလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မဆုိင္သလိုေနလည္း ျဖစ္တာကို မေနၾကဘဲ လုပ္ေပးလိုက္တဲ့ အဲဒီ ေသးေသးမႊားမႊားကိစၥအတြက္ ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္တယ္။

ကိုအင္ဒီရဲ႕ စကားလံုးကို ထပ္ျပန္ေကာက္ၿပီး ေျပာရရင္၊ လုပ္ခ်င္လို႔ပဲ လုပ္လုပ္၊ လုပ္သင့္လို႔ပဲ လုပ္လုပ္၊ အနစ္နာခံတယ္ပဲ ေျပာေျပာ၊ မခံဘူးပဲ ေျပာေျပာ အဲဒီလို လုပ္ေနတဲ့ (ေပးေနတဲ့) လူေတြကို ခံယူတဲ့ လူေတြဘက္က ေက်းဇူးတင္သင့္ မတင္သင့္ ကၽြန္မ ဘယ္ေတာ့မွ မေဆြးေႏြးပါဘူး။ ဒါ ခံယူတဲ့ လူေတြရဲ႕ စိတ္သေဘာအတုိင္းပါပဲ။ လုပ္ေပးေနၾကတဲ့ လူေတြနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ ကၽြန္မ ဘယ္လိုခံယူလဲ ဆိုတာကိုပဲ ေျပာတာပါ။

ခု လုပ္ေနတဲ့ (ေပးေနတဲ့) လူဘက္က ေျပာၾကည့္ပါမယ္။ ဒါလဲ post မွာ ထည့္ေရးၿပီးသားပါ။ ကိုယ္တိုင္ ဘေလာ့ေရးေနေတာ့ ဘေလာ့ေရးတဲ့သူေတြ ေနရာကပဲ ေျပာထားပါတယ္။ ကၽြန္မ ေရးခ်င္လို႔ ေရးေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ႕အတြက္မွ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ စိတ္ေက်နပ္မႈအတြက္ပဲ ေရးတယ္။ အက်ႌတစ္ထည္ ဝတ္တာနဲ႔ ဘာမွ မထူးဘူး။ ႀကိဳက္တဲ့လူက ၾကည့္ၿပီး ႏွစ္သက္ၾကည္ႏူးေနမွာေပါ့။ မႀကိဳက္တဲ့လူက မ်က္ေစ့စပါးေမႊးစူးေနမွာေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ကၽြန္မ စိတ္ေက်နပ္မႈကို ဦးစားေပးလို႔ လုပ္တာပါပဲ။

June 8, 2010 11:47 AM
Rita said...

ကၽြန္မ တကူးတက စာ႐ိုက္တင္ျဖစ္ေနတဲ့ ေမာင္သစ္ဆင္း စာေတြေရာ... ဘယ္သူ႕အတြက္မွ အနစ္နာခံလို႔ အခ်ိန္ေပးလို႔ လုပ္ေပးေနတဲ့ ဂုဏ္ေက်းဇူးႀကီး မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တာပါ။ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ဒီစာေတြ ႐ွိေစခ်င္လို႔ပါပဲ။ အဲဒါ ကၽြန္မရဲ႕ သူတို႔အေပၚ ႏွစ္ၿခိဳက္တာ၊ သူတို႔ အလုပ္ကို ဂုဏ္ျပဳခ်င္တာေတြပါတဲ့အျပင္ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ blog ID ကို ထူေထာင္ခ်င္တဲ့စိတ္လဲ က်ိန္းေသ ျငင္းမရေအာင္ပါတယ္။ (ဒီေနရာမွာ post တခုျဖစ္မယ့္ စာမ်ိဳး ႐ိုက္တင္တာ မေျပာနဲ႔။ side bar မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ကိုယ္ဖတ္တဲ့ blog roll စာရင္းကစလို႔ blogger နဲ႔ blog ရဲ႕ ID ကို ျပဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ကၽြန္မအတြက္ အတိအက်ပါတယ္)

ဒါေပမဲ့ ဂ်ဴး ဝင္းၿငိမ္း အင္တာဗ်ဴး တင္တုန္းက hit သိသိသာသာ တက္ေပမယ့္ ေမာင္သစ္ဆင္းစာေတြ တင္ေတာ့ ေလ်ာ့ေတာင္ ေလ်ာ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္ တစ္အုပ္လံုး ႐ိုက္တင္ဦးမွာ။ hit ဘာလုပ္ဖို႔လဲ။ ထက္ဝက္ေလ်ာ့ခ်င္ ေလ်ာ့ပေစ။ ႐ိုက္တင္မွာ။ ဘာလို႔ဆုိ ကၽြန္မက ႀကိဳက္တယ္ေလ။ ကိုယ္လိုပဲ ႀကိဳက္တဲ့လူေတြ မ်ားရင္ေတာ့ ဝမ္းေျမာက္စရာေပါ့။ မႀကိဳက္လို႔ အမ်ားစုက လွည့္မၾကည့္ဘူးဆိုေတာ့ ဝမ္းမေျမာက္ဘူးေပါ့။ ဒါ့ထက္ပိုလို႔ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ႀကိဳက္ေစခ်င္တဲ့၊ ကိုယ့္လို စိတ္ဝင္စားမႈတူတဲ့ လူေတြ႐ွိရင္ ဖတ္မိေစခ်င္တဲ့ စိတ္႐ွိေပမယ့္ ကိုယ္ လုပ္ခ်င္တာကို လုပ္ေနတာပါပဲ။ အခ်ိန္ကုန္ခံလို႔ အနစ္နာခံ ျဖန္႔ေဝေနတာ မဟုတ္ရပါ။ အႏၱရာယ္ႀကီးေပမဲ့ တခု ေျပာရဦးမယ္။ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႕ သူလိုလူ စာအုပ္ ျပန္႐ိုက္ပါလား ေျပာလာရင္ လံုးဝ စဉ္းစားမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို လံုးဝ မႀကိဳက္လို႔။ (ဒီေနရာမွာ ဒီစာေလးပဲ ျဖတ္ဖတ္လိုက္ၿပီး၊ ဒါ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္စံုတြဲကို ေစာ္ကားေမာ္ကားေျပာေနတာလို႔ လာရင္လည္း လာႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သေဘာထားကို post တစ္ခုမွာ အတိအလင္းေရးၿပီးသားမို႔ ဒါေလးပဲ ျဖတ္ဖတ္ၿပီး ဘာေျပာေျပာ ဂ႐ုစိုက္ေနမွာ မဟုတ္ဘူး)

လုပ္ေနတဲ့သူအတြက္မွာ ကိုယ္လုပ္လိုက္တာက သက္ေရာက္မႈ တခုခု ႐ွိသြားၿပီ၊ လူသိသြားၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ေက်းဇူးတင္တာေတြေရာ၊ မတင္တာေတြေရာ၊ ဆဲတာေတြေရာ၊ ဆုိတာေတြေရာ လာမွာပဲ။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္လို႔ကို လုပ္တဲ့ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ အသိအမွတ္ျပဳလာတာ၊ ေက်းဇူးစကားဆုိလာတာနဲ႔ ႀကံဳရင္ ဝမ္းေျမာက္မိတာသာ မကဘဲ အဲဒီလူကို ေက်းဇူးေတာင္ ျပန္တင္မိဦးမယ္။ ကၽြန္မႀကိဳက္လို႔ ႐ိုက္တင္တဲ့ ေမာင္သစ္ဆင္းစာေတြ ဖတ္ၿပီး သေဘာက်တယ္ ေျပာရင္ လာဖတ္တဲ့လူကို ကၽြန္မ ေက်းဇူးတင္တယ္။

မေန႔က မမကြမ္ စီေဘာက္မွာပဲ ဒီ post ကို ဖတ္ၿပီး zyt ဆိုတဲ့ nick နဲ႔ တေယာက္က လာေျပာတယ္။ သူေျပာတဲ့ စကားလံုးအတုိင္း ျပန္ေျပာရရင္... ကၽြန္မေျပာတာ မွန္ပါတယ္တဲ့။ post ထဲမွာပါတဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးအေၾကာင္း ႐ိုက္တင္ေနတဲ့ မေ႐ႊမိက လာဖတ္တဲ့လူေတြကို သူကေတာင္ ျပန္ေက်းဇူးတင္ေနေသးတာ တဲ့။ ဒီသေဘာတရားက ဘာမွ အက်ယ္ေျပာစရာမလုိဘဲ နားလည္ႏိုင္ပါတယ္။

လုပ္တဲ့သူေတြဘက္က ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္ခ်င္တာကို ေ႐ြးလုပ္ေနၿပီး၊ မလုပ္ခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ ရပ္လိုက္လို႔ရတာကို ဘယ္သူ႕ ေက်းဇူးတင္ခံေနခ်င္ရမလဲ။ ဘယ္သူ႕ေခါင္းထဲမွာမွ အဲဒါမ႐ွိဘူးလို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ေက်းဇူးတင္ခံခ်င္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ေက်းဇူးခံ ေက်းဇူးစားသေဘာနဲ႔ လုပ္ေနတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒါ သူ႕လမ္းေၾကာင္းပဲ။ သူ႕ခံယူခ်က္နဲ႔ အဆင့္အတန္းပါပဲ။

June 8, 2010 11:48 AM
Rita said...

ခံယူသူဘက္မွာ ကိုအင္ဒီေျပာတဲ့...
( “(ဥပမာ) လုပ္အားေပးတဲ့သူေတြ ဘေလာ့ေရးတဲ့သူေတြက အားယားေနလို႔ လုပ္တာ စိတ္အပန္းေျဖလုပ္ေနၾကတာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနသူေတြက သူ႔ခံယူခ်က္နဲ႔မို႔ သူလုပ္ေနတာ ေက်းဇူးတင္စရာ မလိုဘူး” လို႔ ယူသြားမည့္လူေတြ ရွိႏိုင္တာ ကိုယ္ေတြ႔ပဲေလ)
အဲလို ခံယူသြားေအာင္လို႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိ႐ွိ ေျပာလိုက္ရင္ေတာင္ ဘယ္သူက နားေယာင္ပါလိမ့္မလဲ လို႔ ဆက္ေတြးေနမိတယ္။ ထားပါေတာ့။ ဘယ္သူမွေတာ့ နားမေယာင္ပါဘူး ဆုိတာ ကိုအင္ဒီလည္း သိပါတယ္။ ဆုိလိုရင္းကို တလြဲေကာက္တာမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲလုိ ေကာက္ယူတဲ့လူေတြ႐ွိတာကို ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ အေတြးအျမင္အတြက္ ဘာလုပ္ေပးလို႔မွ မရဘူးလို႔ပဲ ယူဆမိတယ္။ မင္းကိုႏိုင္ ကိုေတာင္ ေယာအတြင္းဝန္လို ေျပာလိမ့္မယ္လို႔ ၾကည္ညိဳစိတ္နဲ႔ ထင္ေနၾကတဲ့လူေတြ ႐ွိေနေသးတာပဲ။ (ေယာအတြင္းဝန္ ျမင္းထိန္းငတာနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ လုပ္လိုက္တဲ့ အကြက္ဟာ ကေလးကလားပါလားဆုိတဲ့ အေတြးမ႐ွိဘူး။ ေက်ာင္းျပ႒ာန္းစာမွာေတာင္ ပါလာေသးတာ ဒါထည့္ေျပာလိုက္ရင္ ဟုတ္လွၿပီလို႔ပဲ ေတြးတယ္)

ေနာက္တခုက ေက်းဇူးတရားနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ ကိစၥမွာ ဘာလို႔ အဲဒီလို တလြဲေကာက္ၾကသလဲ။ ကၽြန္မစဉ္းစားမိသေလာက္က ဆုိလိုရင္းကို ေသခ်ာမစဉ္းစားႏိုင္တာထက္၊ မစဉ္းစားခ်င္တာ နဲ႔ သူမ်ားကို ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္စိတ္ မ်ားေနလို႔ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဥပမာ- ဗမာဝတ္စံု ဝတ္ျခင္း၊ မဝတ္ျခင္း။ ဝတ္တဲ့လူေတြ၊ ဝတ္သင့္တယ္လို႔ ထင္တဲ့လူေတြဟာ သူတို႔ဘာသာ ဝတ္ခ်င္လို႔၊ ယဉ္ေက်းမႈကို ခ်စ္လြန္းလို႔ ဆိုတာထက္ ဒါကို နင္းၿပီး မဝတ္တဲ့လူေတြကို ေဆာ္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ဦးေဆာင္တယ္။ ဒီလိုပဲ ခုကိစၥမွာ သူမ်ားကို ေက်းဇူးတင္တတ္တာထက္ လိုရာဆြဲၿပီး ေဆာ္ခ်င္တဲ့ စိတ္က ဦးေဆာင္ေနတယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။

ေသခ်ာစဉ္းစားၾကည့္ရင္ ေက်းဇူးတင္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ေပၚဖို႔ (ေက်းဇူးစကားဆိုဖုိ႔ မဟုတ္) ဆုိတာ ဘာခက္သလဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုအင္ဒီေျပာသလို အ႐ိုးစြဲေနတတ္တဲ့ ဗမာေတြမွာ ဘာခက္သလဲ။ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္အေနအထားအရ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြအရ အလိုလို က်င့္သားရေနၾကတာပဲ။ ေနာက္တခု ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ထပ္ၾကည့္လုိက္ပါ။ ေက်းဇူးတင္စိတ္ဟာ ဘယ္ကေန ျဖစ္လာသလဲလို႔။ ပုထုဇဉ္မွန္သမွ်အတြက္ ကိုယ္က်ိဳးအတၱကို ျပည့္စံုေစတဲ့အတြက္ ေက်နပ္မိတဲ့စိတ္က ျဖစ္တယ္လို႔ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ စိတ္သေဘာနဲ႔ ေတြ႕တဲ့ အေရးကိစၥေတြ လုပ္ေဆာင္ျပတာ ေတြ႕ရတဲ့အခါ ျဖစ္မယ္ေပါ့။ ဆရာဝန္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြကို ေက်းဇူးတင္ၾက ေလးစားၾကတာ အဲဒီသေဘာတရားရဲ႕ အျပင္ကို ထြက္သြားတာ ဘာ႐ွိလို႔လဲ။ ဆိုေတာ့ ေက်းဇူးတင္မိဖို႔ တင္တတ္ဖို႔ဆိုတာ အတၱ႐ွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာမ်ားခက္လို႔လဲ။ မတင္မိဖို႔သာ ခက္တာပါ။

June 8, 2010 11:48 AM
Rita said...

ညီလင္းဆက္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ညီလင္းဆက္ေလာက္မွ မဟုတ္တဲ့ဟာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ညီလင္းဆက္ထက္ မကတဲ့ဟာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ (ဒီေနရာမွာ နာမည္အစား ေနာက္ပိုင္းမွာ နာမ္စားေျပာင္းသံုးလုိ႔ရတယ္။ တမင္ကို အဲဒီနာမည္ကို 3 ခါတိတိ ထည့္ခ်င္လို႔ ထည့္ေရးတာ) သူတို႔ ေက်းဇူးတင္စရာ႐ွိတာ တင္ဖို႔ ဘယ္သူကမွ ေဝဖန္ေစာေၾကာ၊ တြန္းအားေပးေထာက္ျပေနဖို႔မလုိပါဘူး ထင္မိတယ္။

ေက်းဇူးတင္ရတာထက္ ခက္ခဲတာ၊ ေလးနက္တာ၊ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သင့္တာက ေက်းဇူးတင္စရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္းျမတ္တဲ့ အမႈကိစၥတစ္ခုကို ကိုယ့္အေပၚ ျပဳဖူးသူအေပၚ သူလိုအပ္ရင္ တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ျပန္ဆပ္ႏိုင္ဖို႔ရယ္၊ ကိုယ့္ကို ေက်းဇူးျပဳဖူးသူအေပၚမွာ တိုက္႐ိုက္တုန္႔ျပန္ဖို႔ မလိုရင္ေတာင္ အဲဒီ အမႈကိစၥကို ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္ကို ကိုယ္ကေန လက္ဆင့္ျပန္ကမ္းႏိုင္ဖို႔ရယ္သာ ခက္တာပါ။

ညီလင္းဆက္ စလုိက္တဲ့ ကိစၥကေန ေက်းဇူး ေက်းဇူး ေက်းဇူး တင္တတ္ရမယ္လို႔ မိုးမႊန္ေအာင္ေျပာေနတဲ့လူေတြ ကိုယ့္ဘာသာ လြယ္တာပဲ လုပ္ေနသလား၊ မလြယ္တာပဲ လုပ္ေနသလားဆုိတာ ေျပာေနမယ့္အစား စဉ္းစားၾကည့္တာ ပိုေကာင္းမယ္ ထင္မိတယ္။

ကိုအင္ဒီ comment ကို ျပန္ရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာလဲ ျပန္စဉ္းစားမိသြားတဲ့ အတြက္ ပတ္သတ္ရာ ပတ္သတ္ေၾကာင္းမ်ားကို ေက်းဇူးဥပကာရ အထူးတင္ပါေၾကာင္း ေျပာလိုပါတယ္။ :)

comment ေရးခဲတဲ့ ကိုအင္ဒီဆီ တကူးတက ေရးသြားတဲ့ comment ရလို႔လည္း တကယ္ဝမ္းေျမာက္မိတာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

(စာ ေရးပံုေရးနည္းနဲ႔ ပတ္သတ္လို႔ကေတာ့ ကေလးကို ေျပာသလိုပဲ ေရးေရး၊ ဓမၼာစရိယကို ေျပာသလိုပဲ ေရးေရး နားမလည္တဲ့လူက လည္ကို မလည္ဘူး၊ အ႐ိုးစြဲေနတဲ့လူက စြဲကိုစြဲေနမွာပဲ ျဖစ္လို႔ သိပ္မထူးဘူး ထင္မိပါတယ္။ အတိုက္အခိုက္က ဘယ္လိုေရးေရး ဘယ္လိုလုပ္လုပ္ လြတ္မွာမဟုတ္တဲ့ တူတူေတာ့ ကိုယ္ အာ႐ံုလာသလိုပဲ ဆက္ေရးမယ္။ အဲဒီ အတြက္ စာဖတ္သူကို မေလးစားတာေတြ၊ ထည့္မတြက္တာေတြ ေျပာလာခဲ့ရင္လည္း ခံပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဘေလာ့ေရးတာ ဘယ္သူ႕အတြက္မွ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္ပါပဲ။

ဒါျဖင့္ ေရးၿပီး ဘယ္သူ႕မွ ျပမေနနဲ႔။ ကိုယ့္ဘာသာ သိမ္းထားလို႔ ေျပာလို႔လည္း မရဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ဆုိေတာ့ ကိုယ္ေရးတာကို သူမ်ား ဖတ္ေစခ်င္တာ၊ ျပခ်င္တာကိုက ေရးသူရဲ႕ အတၱနဲ႔ ယွဉ္တဲ့ ဆႏၵပဲ။ သူရဲ႕ စိတ္ေက်နပ္မႈ အတြက္ပဲ။ ဒါကိုမွ မေက်နပ္လို႔ လာမဖတ္ၾကလည္း ဘာမွ မတတ္ပါ။ မေရးဘဲ မတင္ဘဲေတာ့ ေနမွာမဟုတ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္)

ကိုအင္ဒီရဲ႕ comment ကို ျပန္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ စကားလံုးေတြက ကိုအင္ဒီကို မရည္႐ြယ္ဘူးဆိုတာ နားလည္မယ္လို႔ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

ေက်းဇူးရွင္ မႈိလုိေပါတဲ့ ေလာကႀကီးအလယ္မွာ

အခုတေလာ “ေက်းဇူးရွင္၊ ေက်းဇူးခံ၊ ေက်းဇူးစား၊ ေက်းဇူးစကား” ဆုိတာေတြ ၾကားေန ေတြ႕ေန ဖတ္ေနရတယ္။ “ေက်းဇူး”ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ဝင္းေဖ ေရးသားတဲ့ “မ်က္မွန္” ဆုိတဲ့ ဝတၳဳတုိေလးတပုဒ္ကုိ အရင္ဆုံး ေျပးသတိရမိပါတယ္။ ကိစၥရပ္ကေလးတခုအတြက္ ေက်းဇူးရွိခဲ့ဖူးတာအေပၚ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ အသားယူရင္း လုိတာထက္ပိုၿပီး အခြင့္အေရးေတြယူေနတဲ့ လူတေယာက္အေၾကာင္းနဲ႔ အဲဒီဒဏ္ကုိ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့လုိ႔ ေပါက္ကြဲထြက္ရသူတေယာက္အေၾကာင္း ကေလာင္သြက္သြက္နဲ႔ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ေပၚလြင္ေအာင္ ေရးဖြဲ႕ထားတဲ့ ဝတၳဳတုိတပုဒ္ေပါ႔။

မွန္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လူေတြဟာ သူ႕ေက်းဇူးေလး နည္းနည္းေလာက္ ရွိခဲ့ဖူးရင္ပဲ တဖက္လူက တသက္လုံး အသက္ေပးၿပီး ဆပ္ရေတာ့မယ့္ အေပါက္မ်ဳိး ခ်ဳိးတတ္တာ ေတြ႕ရဖူးတယ္။

တခ်ဳိ႕လူေတြက်ျပန္ေတာ့ သူ႕သေဘာနဲ႔သူ ဇြတ္အတင္းအဓမၼ ဝင္ကူညီၿပီး တဖက္လူရဲ႕ ေက်းဇူးတင္တာကုိ အေခ်ာင္ ခံခ်င္ၾကတာမ်ဳိးလည္း ရွိေသးတယ္။

ၾကားဖူးၾကမယ္ထင္ပါတယ္။။ “တုိင္းျပည္ႀကီး ေခ်ာက္ထဲက်ေတာ့ဖုိ႔ လက္တလုံးအလုိမွာ အခ်ိန္မီ ဝင္ၿပီး ကယ္တင္လုိက္ရတယ္”….ဆုိတာမ်ဳိးေလ။ အသားလြတ္ႀကီး ကယ္တင္ရွင္အေပါက္မ်ဳိး ဝင္ခ်ဳိးေနတာ။ ဒါမ်ဳိးက နအဖ သာလွ်င္ မဟုတ္။ ေတာ္လွန္ေရးသမားဆုိသူေတြထဲမွာလည္း ဒီအခ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လူေတြ တပုံႀကီးရွိေနျပန္တယ္။ “မင္းတုိ႔ ေထာင္က်ခံခဲ့ဘူးလုိ႔လား။ ငါတုိ႔ေလာက္ ေပးဆပ္ခဲ့ရဘူးလုိ႔လား”…စသျဖင့္ေပါ႔ေလ။

ဒီလုိလူမ်ဳိးေတြ ဘာေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာရသလဲလုိ႔ အေၾကာင္းရင္းကုိ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။

က်ေနာ့္အထင္မမွားဘူးဆုိရင္ေတာ့ “ေက်းဇူးသိတတ္တာဟာ ေကာင္းတယ္” ဆုိတဲ့ အယူအဆကေန အစျပဳတယ္လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ ဒီအယူအဆကုိ လူမ်ဳိးဘာသာမေရြး လက္ခံက်င့္သုံးၾကတာပါ။ ဗုဒၶဘာသာမွာဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ေတြဟာ မိဘနဲ႔ ဆရာသမားကုိ အနေႏၱာအနႏၱငါးပါး ဂုိဏ္းဝင္ ေက်းဇူးရွင္ေတြဆုိၿပီးေတာ့ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့ၾကတယ္။ ပူေဇာ္ထုိက္ေသာသူကုိ ပူေဇာ္ျခင္း၊ သူ႕ေက်းဇူးကုိ သိတတ္ျခင္း ဆုိတဲ့အတုိင္းဆုိေတာ့ အဲဒီအထိကေတာ့ ဟုတ္ေနပါေသးတယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး ရလာခဲ့တဲ့ အေလ့အထ မွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ကုိယ့္ကုိ ပညာသင္ေပးတဲ့ ဆရာေတြကုိသာမက တျခားအသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းနဲ႔ လူေတြကုိပါ ေတြ႕ကရာ“ဆရာ” တပ္ၿပီး ေခၚေနၾကတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ ဥပမာ ဆရာဝန္ကုိလည္း ဆရာလုိ႔ပဲ ေခၚတယ္။ စာေရးဆရာကုိလည္း ဆရာပဲ။ သတင္းသမားေတြကိုလည္း သတင္းစာဆရာပဲ။ ကားေမာင္းတဲ့လူကုိလည္း ကားဆရာ၊ အသံခ်ဲ႕စက္ဖြင့္တဲ့လူကုိလည္း စက္ဆရာ၊ ပန္းပဲထုတဲ့လူကုိ ပန္းပဲဆရာ၊ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဆုိက္ကားနင္းတဲ့ လူကုိေတာင္ ဆုိက္ကားဆရာလုိ႔ ေခၚတတ္ၾကပါတယ္။ (ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ လူထုစိန္ဝင္းက ေဆာင္းပါးတပုဒ္ေရးဖူးပါတယ္။)

အဲဒီမွာတင္ ဇာတ္လမ္းက နည္းနည္း႐ႈပ္လာၿပီး ေရာေထြးမႈေတြ စျဖစ္လာတယ္လုိ႔ ယူဆရပါတယ္။ ဆရာဝန္က ေဆးကုေပးရင္ ကုသခကုိ “ဉာဏ္ပူေဇာ္ခ” လုိ႔ ေခၚလာၾကတယ္။ အစုိးရေဆး႐ုံက ဆရာဝန္မုိ႔ ေဆးကုသခ ေပးစရာမလုိရင္ေတာင္ ေက်းဇူးတင္လုိ႔ဆုိၿပီး လက္ေဆာင္ ေပးခ်င္ၾကတယ္။ အဲဒီလက္ေဆာင္ကုိလည္း “ကန္ေတာ့လက္ေဆာင္” လုိ႔ ေခၚၾကျပန္တယ္။ (ေနာက္ပုိင္း ကန္ေတာ့လက္ေဆာင္ ေတြ အျဖစ္ကေန မူလသဘာဝ ေပ်ာက္ပ်က္ၿပီး အဆုံးသတ္မေတာ့ အစုိးရဌာနဆုိင္ရာေတြအတြင္းမွာ အဓိက လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ နည္းလမ္းႀကီးတခုအျဖစ္ ဆက္လက္ အသုံးေတာ္ခံေနပါေတာ့တယ္။)

အလားတူပဲ…. “စာေရးဆရာ” ေတြကုိလည္း စာမူခေပးတယ္ဆုိရမယ့္ေနရာမွာ ဉာဏ္ပူေဇာ္ခဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းကုိပဲ သုံးစြဲၾကတယ္။ သတင္းစာဆရာေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း ထုိ႔အတူပဲ။ ဒါေတြဟာ ေဝါဟာရ သက္သက္ပဲ။ သိပ္အေရးမႀကီးပါဘူးလုိ႔ ထင္မယ္ဆုိရင္လည္း ထင္လုိ႔ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေလ့အထႀကီးဟာ က်ေနာ္တုိ႔ လူမႈအသုိင္းအဝုိင္းၾကားထဲမွာ ၾကာရွည္ျမင့္စြာ အျမစ္တြယ္လာတဲ့အခါ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာဝန္၊ စာေရးဆရာ၊ သတင္းစာဆရာ စတဲ့ လူေတြကုိ ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေတြလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ေတြက အျမင္မွာပါ မသိလုိက္မသိဘာသာ စြဲထင္မွတ္ယူလာတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီလူတန္းစားအသီးသီးမွာ လူေကာင္းသူေကာင္းေတြပါသလုိ အက်င့္မေကာင္းတဲ့လူေတြလည္း တပုံႀကီးရွိေနတယ္။ အက်င့္မေကာင္းေပမယ့္ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဲဒီနယ္ပယ္ထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့လူေတြကုိ သူ႕အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းကုိ ေထာက္ၿပီး ေက်းဇူးရွင္ႀကီးေတြသဖြယ္ ဆက္ဆံေနရမွာေတာ့ သဘာဝ မက်ဘူးေပါ႔ေနာ္။

နအဖ အစုိးရ တက္မလာမီေခတ္ကလည္း ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီရဲ႕ ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရး ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ေတာင္သူလယ္သမားေတြဟာ ေနရင္းထုိင္ရင္း က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္ေတာင္သူဦးႀကီးေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ လယ္သမားေတြနဲ႔အတူ ရႊံ႕ထဲမွာ ဒုိးတူေပါင္ဖက္ ႐ုန္းေနၾကတဲ့ ႏြားသတၱဝါေတြကုိေတာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္လုိလုိ ေျပာလာၾကေတာ့ လမ္းမွာ ႏြားေတြ႕ရင္ပဲ ထုိင္ကန္ေတာ့ရမလုိ ဘာလုိလုိ ျဖစ္လာတယ္။

ထားပါေတာ့။ ေက်းဇူးခံ၊ ေက်းဇူးစားလူေတြဖက္က မဂၤလာတရားနဲ႔အညီ ေက်းဇူးတင္တယ္ပဲ ထား။ အဲ….. ေက်းဇူးရွင္ေတြဖက္ကလည္း ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် အက်င့္ပ်က္ၿပီး နည္းနည္းပါးပါး စိတ္ႀကီးေတာ့ ဝင္လာၾကတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ကုိယ့္ဆႏၵအေလ်ာက္ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းကုိ ဝတၱရားအရ လုပ္ကုိင္တဲ့ေနရာမွာေတာင္ ေနရင္းထုိင္ရင္း ေက်းဇူးတင္ခံခ်င္တာမ်ဳိးေတြ ရွိလာၾကတယ္။ ျပည္သူ႕အတြက္တုိ႔၊ စာဖတ္ပရိသတ္အတြက္တုိ႔၊ လူအမ်ားအတြက္တုိ႔ စတဲ့ စကားေတြနဲ႔ အသံေကာင္းဟစ္လာၾကတယ္။

သူ႕ဘာသာသူ ေသနတ္ကုိင္ခ်င္လုိ႔ လက္ယားၿပီးေတာ့ တပ္ထဲဝင္သြားတဲ့သူေတြကလည္း “အသက္ေသြးေခၽြး စဥ္မေႏွး၊ ေပးဆက္သည္မွာ တပ္မေတာ္ပါ” ဆုိတာမ်ဳိး ေအာ္လာၾကတယ္။

တကယ္ကေတာ့ လူတေယာက္ဟာ သူ႕အလုပ္ကုိသူ မွန္မွန္ကန္ကန္ လုပ္ေဆာင္ေနသေရြ႕ သူ႕အက်ဳိးအတြက္ေရာ၊ အမ်ားအက်ဳိးတြက္ေရာ သယ္ပုိးၿပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္သားကလည္း စစ္သားအေလ်ာက္၊ ေစ်းသည္ကလည္း ေစ်းသည္အေလ်ာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာကလည္း အင္ဂ်င္နီယာအေလ်ာက္၊ အိမ္ရွင္မကလည္း အိမ္ရွင္မအေလ်ာက္၊ ေလွသမားကလည္း ေလွသမားအေလ်ာက္၊ ဆရာဝန္ကလည္း ဆရာဝန္အေလ်ာက္၊ ေက်ာင္းဆရာကလည္း ေက်ာင္းဆရာအေလ်ာက္ သူ႕နည္းနဲ႔သူ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကုိ ညီတူညီမွ် ေက်းဇူးျပဳေနၾကသူေတြခ်ည္းပါ။ မယုံလုိ႔ရွိရင္ ေစ်းသည္ေတြ၊ အိမ္ရွင္မေတြ မပါဘဲ စစ္သားေတြ၊ ဆရာဝန္ေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာေတြနဲ႔ခ်ည္း လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို တည္ေဆာက္ၾကည့္ပါ။ (ခၽြင္းခ်က္အေနနဲ႔ လက္နက္ကုိင္ေတြ မပါဘဲ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တည္ေဆာက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ ပုိၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာမႈတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကုိ ရမယ္လုိ႔ ယုံၾကည္မိပါတယ္။)

ဒီေတာ့ တခုခုကုိ လုပ္တယ္ဆုိရင္ ေက်းဇူးတင္ခံခ်င္လုိ႔ လုပ္တာထက္ ကုိယ့္ေရြးခ်ယ္မႈအေလ်ာက္၊ ကုိယ့္ဝါသနာအေလ်ာက္၊ ကုိယ့္ယုံၾကည္မႈအေလ်ာက္၊ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တယ္လုိ႔ ယူဆတဲ့အေလ်ာက္၊ လုပ္တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္သင့္တယ္လုိ႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ညီလင္းဆက္တုိ႔ ရီတာတုိ႔ရဲ႕ အယူအဆကုိ သေဘာက် ႏွစ္ၿခဳိက္မိပါတယ္။

ေက်းဇူးခံ၊ ေက်းဇူးစားေတြဖက္က ၾကည့္ရင္ ေက်းဇူးတင္တာဟာ မေကာင္းဘူးလားဆုိေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ ေက်းဇူးမသိတတ္သူ၊ ေက်းဇူးကန္းသူအျဖစ္ထက္စာရင္ ေက်းဇူးသိတတ္တာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်းဇူးကုိ ဘယ္လုိ ျပန္ဆပ္မလဲ။ ဆပ္ပုံဆပ္နည္း နည္းလမ္းက်ဖုိ႔ေတာ့ လုိမယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္တပုိ႔စ္မွာက်မွ ေက်းဇူးဆပ္ပုံဆပ္နည္းေတြအေၾကာင္း က်ေနာ္ေတြးမိသမွ် ထပ္ေရးပါဦးမယ္။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္.....
(၁) မ်က္မွန္ (ဝင္းေဖ)
(၂) ထက္ထက္မုိးဦး တကယ္ပဲ မလြန္ဘူးလား (ညီလင္းဆက္)
(၃) One Minute Interview (Ritako)
(၄) ေက်းဇူးတင္လုိက္ပါ (ဝီရွီမီ)
(၅) ေက်းဇူးတရား self-ownership and all that (ဝတုတ္ -zizawa)

ကုိေပါ နဲ႔ မဒမ္ေပါ (အသြင္တူ၏ မတူ၏)

လူေတာ္တေယာက္ ဆုံး႐ႈံးျခင္း

တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက

ပဲပုံအသာဟစ္သံ

ရင္ကုိ လာမွန္ေသာ ဗေလာင္းဗလဲ ေျခာက္ခု

ပုစဥ္းရင္ကြဲ

“မ်ဳိးေစ့ ပါလာေသာ”

ေဖာင္ခ်ဳိး တုိက္ပြဲ

ေမာင္ႀကီးတုိ႔ ဘယ္ရြာသား ...

ေကာ္ပီကက္

“စကားလိမ္”

အေမေမြးကတည္းက ဂဏန္း

ျမန္မာျပည္လုိ႔ ေခၚတဲ့ေနရာ

Symphony No. 5

ခုိ

ဘြန္ဆုိင္း သဘာဝ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မွတ္သားဖြယ္ စကား

“ႏွစ္သက္မိေသာ သူ႕အျမင္”

ေက်းဇူးရွင္ မႈိလုိေပါတဲ့ ေလာကႀကီးအလယ္မွာ

ဘေလာ့ဂ္ေရးသူအေၾကာင္း

ေၾကာ္ျငာက႑ (ကလစ္ေခါက္ပါ)

ဝီကီပိဒိယ

စာအုပ္အၫႊန္း

ေရးခဲ့သမွ် ပုိ႔စ္မ်ား

သူတုိ႔ေရးသမွ်