ခုိ

Share |

ေရးသူ/ဓါတ္ပုံ- မဒမ္ေပါဇူးဇင္။
စာစီစာ႐ုိက္- ကုိေပါဇူးဇင္။

ငွက္ကေလးေတြကို ခ်စ္တယ္။

ဘာေၾကာင့္ခ်စ္တာလဲ ဆိုရင္ေတာ့ တိတိက်က် မေျဖတတ္ဘူး။ “ခ်စ္လို႔ ခ်စ္တာ” လို႔ဘဲေျပာရမယ္ထင္တယ္။ ငယ္ငယ္ေလးထဲက ပံုဆြဲရင္ ငွက္ပံုေလးေတြ အၿမဲဆြဲေနမိတယ္။

ငွက္ကေလးေတြ သစ္ကိုင္းေပၚမွာ နားေနတာ.. ဒါမွမဟုတ္…လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပ်ံေနတာကို ေငးၾကည့္ရတာ ႏွစ္သက္တယ္။ သူတို႔ေလးေတြကို ဓါတ္ပံုလိုက္႐ိုက္ရတာမ်ိဳးဆို တခါမွ ပင္ပန္းတယ္လို႔ မခံစားရဘူး။ စင္ကာပူက Bird Park ေရာက္တိုင္း ငွက္ပံုေလးေတြ ေခၽြးတလုံးလုံးနဲ႔ လိုက္႐ိုက္ရတာ ေပ်ာ္တယ္။

*************

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္လေလာက္က ညေနေစာင္းေတြမွာ အမိႈက္သြားပစ္တိုင္း အံဖုံး႐ွိတဲ့ေနရာ နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ဝရန္တာလက္ရန္းမွာ ခိုတေကာင္ နားေနတတ္တာကို သတိထားမိတယ္။

Photo by Mdm Paw

ဘာရယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး၊ ငွက္ျမင္ရင္ မၾကည့္ဘဲမေနႏိုင္တာေၾကာင့္ပါ။ အဲဒီေနရာေလးကလည္း အမႈိက္ပစ္တဲ့ေနရာဆုိေပမယ့္ အိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္ႀကီးရဲ႕ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သစ္ပင္ပန္းပင္ေလးေတြ စိမ္းစိမ္းစုိစုိနဲ႔ ပန္းၿခံအငယ္စားေလးလုိပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ဒီခုိဟာ ေနရာေလးကုိ သေဘာက်လုိ႔ အိပ္တန္းလာတက္တယ္လို႔ဘဲထင္လုိက္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ တရက္ အမႈိက္သြားပစ္ရင္းနဲ႔ ဝရန္တာလက္ရမ္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းအုိးထဲက ခုိဥေလး ႏွစ္လုံးကုိ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဒီခုိလာၿပီး ရစ္သီရစ္သီလုပ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကုိ သေဘာေပါက္သြားပါေတာ့တယ္။

Photo by Mdm Paw

ငွက္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အသိုက္ေတြကို လူေတြ အလြယ္တကူနဲ႔ လက္လွမ္းမမွီတဲ့ေနရာေတြမွာ ေဆာက္တတ္ၾကတယ္။ စင္ကာပူမွာဆိုရင္ေတာ့ MRT ရထားလမ္းနဲ႔ ရထားလမ္းေဒါက္တိုင္ေတြၾကားက ကပ္သီးကပ္သပ္ ေနရာေလးေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေတြ႔ရတတ္တယ္။

ဒီ ခိုမ က်မွ ပန္းအိုးထဲမွာ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ အသိုက္လာလုပ္ေလတယ္။ အိမ္တုိင္းက တေန႔ အနည္းဆံုး တေခါက္၊ ႏွစ္ေခါက္ အမႈိက္သြားပစ္ၾကတဲ့ေနရာမွာဆုိေတာ့ ဒီခုိႏွယ္.. လူမေၾကာက္တတ္လိုက္တာ....လို႔ ေတြးမိတယ္။ အင္းေလ……ဒီမွာကလည္း ငွက္ေတြ႔ရင္ “ ဒါ...ေၾကာ္စားလို႔ရတယ္” လို႔ ေတြးမယ့္လူ ႐ွားေပတာကိုး။ စင္ကာပူမွာ ငွက္ေတြအားလံုး လြတ္လပ္ခြင့္႐ွိၾကပါတယ္။ က်ီးကန္းေတြကေတာ့ ခၽြင္းခ်က္ေပါ႔။ သူတုိ႔ကုိ သက္ဆိုင္ရာက ေလေသနတ္နဲ႔ မၾကာမၾကာ လိုက္ပစ္တာႀကံဳဖူးတယ္။

*************

အသုိက္ကုိ လူသူကင္းေဝးၿပီး လုံၿခဳံတဲ့ေနရာမွာ လုပ္ရမယ့္အစား ပန္းအုိးကုိ အသုိက္လာလုပ္တာကုိက လြန္လွၿပီ။ ဒီၾကားထဲ အသုိက္အတြက္ သစ္ကုိင္းေျခာက္ကေလးတစ၊ တံျမက္စည္းစေလးတမွ်င္ေတာင္ ခ်ီသယ္မလာဘဲ… ပန္းအုိးထဲက ေျမႀကီးေပၚမွာ ဥႏွစ္လုံးကုိ ဒီအတုိင္းႀကီး ဥ ခ် သြားတာ ေတြ႕ရေတာ့ ဒီခုိမ ပ်င္းပုံကုိ ၾသခ်မိပါတယ္။

တုိက္တထပ္တည္းမွာ ေနၾကသူေတြအားလုံးလုိလုိကေတာ့ ဒီခုိမနဲ႔ ခုိဥႏွစ္လုံးကိစၥကုိ စိတ္ဝင္စားၾကတာ ေတြ႕ရတယ္။ နဂုိက ဓါတ္ေလွကားထဲ ဆုံၾကရင္ေတာင္ ၿပဳံးျပေဖာ္မရဘဲ ဘာသိဘာသာေနတတ္သူေတြဟာ ဒီခုိေတြကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စကားစျမည္ ေျပာစရာ အေၾကာင္းဖန္လာပါေတာ့တယ္။

ပန္းအုိးပုိင္ရွင္ တ႐ုတ္ႀကီးကေတာ့ မ်က္ႏွာအပြင့္ဆုံးေပါ႔။ သူ႕ပန္းအုိးကုိ ေရြးၿပီး ခုိမက ဥသြားတာကုိ သူက ဂုဏ္ယူဝမ္းသာေနပုံရတယ္။ သြားရင္းလာရင္း လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္ သူ႕ကုိ ပန္းအုိးနားမွာ အျခားတေယာက္ေယာက္နဲ႔ ေဟာင္ဖြာ ေဟာင္ဖြာ စကားေျပာေနတာ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ မ်က္နွာကလည္း သကာရည္လိမ္းထားတဲ့ မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ေပါ႔။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္က လူဆုိလည္း မနက္တုိင္း ႐ုံးမသြားခင္ ဓါတ္ေလွကားေစာင့္ရင္း ခုိဥကုိ အရင္ အေျပးအလႊား သြားၾကည့္ရတာ အေမာ။ က်မ ညေန႐ုံးက ျပန္လာလို႔ ခုိဥ သြားၾကည့္ျဖစ္တဲ့ေန႔ေတြဆုိ ပန္းအုိးနားမွာ ပုိင္႐ွင္ အဖုိးႀကီးနဲ႔လည္း စကားေျပာျဖစ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိးမွာ… “ဥက ေပါက္ကာနီးၿပီး ထင္တယ္” အစခ်ီၿပီး ဘာညာသာရကာ ေျပာၾကတာေပါ့ေလ…။

ဥ ကေျမႀကီးေပၚမွာဆုိေတာ့ အေကာင္ေလးေတြေပါက္လာရင္ ေအးေနလိမ့္မလား ေတြးမိတာနဲ႔ မေနသာလုိ႔ ႐ုံးနားက သစ္ကုိင္းေျခာက္ေသးေသးေတြ၊ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြ ေကာက္လာၿပီး အသုိက္ကုိ ကူေဆာက္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္တေန႔ အိမ္က အထြက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္အိမ္ကလူရဲ႕ အေမ နဲ႔ ပက္ပင္းတုိးလုိ႔ ၿပဳံးျပႏႈတ္ဆက္လုိက္ေတာ့ အဖြားႀကီးကလည္း ျပန္ႏႈတ္ဆက္ရင္း စကားစလာပါတယ္။ သူ႕သားက သူ႕ကုိ “အေမေရ…ခုိမေတာ့ အသုိက္လုပ္ဖုိ႔ သစ္ရြက္ေတြ သယ္လာၿပီ”…လုိ႔ လာေျပာသတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ သူက “ဒီခုိမ သယ္လာတာေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ပန္းအုိးအဖုိးႀကီး ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေရွ႕အိမ္က တေယာက္ေယာက္ လုပ္ေပးတာေနမွာေပါ႔”..လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ရေသးတယ္ဆုိပဲ။ ဒီခုိမပ်င္းပုံအေၾကာင္း တထပ္လုံး သတိထားမိေနတာကုိ သိလုိက္ရတဲ့အတြက္ ၿပဳံးမိေသးတယ္။

*************

ဘယ္လုိပဲ ပ်င္းတယ္ဆုိေပမယ့္ ဥေတြကုိေတာ့ ခုိဖုိတလွည့္ ခုိမတလွည့္ တစုိက္မတ္မတ္ ဝပ္ေဖာ္ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္ေျပာရမယ္။

Photo by Mdm Paw

ဒီလုိနဲ႔ ခုိကေလးႏွစ္ေကာင္ ေပါက္လာပါတယ္။ ဥက ေပါက္ကာစ အသည္းယားစရာ အ႐ုပ္ဆုိးဆုိး ငွက္ေပါက္စေလးေတြေပါ႔။

Photo by Mdm Paw

ေပါက္ၿပီး မၾကာလုိက္ပါဘူး။ တရက္ႏွစ္ရက္ေလာက္လည္း ေနေရာ.. ခုိထီးေရာခုိမပါ ေပ်ာက္သြားလုိက္ၾကတာ၊ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီမွာတင္ ဟုိပန္းအုိးအဖုိးႀကီးချမာ အလုပ္ေတြ ပိုေတာ့တာေပါ႔။ ေလတုိက္တဲ့ဒဏ္က ကာကြယ္ဖုိ႔ရယ္၊ ခုိေလးေတြ ေအာက္ျပဳတ္မက်ေအာင္ရယ္ စကၠဴကတၳဴျပားေတြ သုံးၿပီး အသုိက္ကုိ ျပဳျပင္ေပးရ၊ ခိုေလးေတြကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ရနဲ႔။ အမႈိက္သြားပစ္ရင္းနဲ႔ဆုံရင္လည္း သူ႕ပါးစပ္က “ဒီ ခုိမ၊ ကေလးေတြကုိ ပစ္ထားၿပီး ဘယ္သြားေနပါလိမ့္” ဆုိတာမ်ဳိး တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္နဲ႔ ေျပာေနတတ္ေသးတယ္။

ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ခိုေလးတေကာင္ ေသသြားတယ္။ အေမရဲ႕ ကိုယ္ေငြ႔မရတာလဲ ပါမွာေပါ့ေလ။

Photo by Mdm Paw

အဖိုးႀကီးလည္း က်န္တဲ့တေကာင္ကို တအားဂ႐ုစိုက္ေတာ့တာ။ ေရခြက္ နဲ႔ ေပါင္မုန္႔စေလး ေတြကိုလည္း အသိုက္နားမွာ အဆင့္သင့္ ထားေပးတယ္။ ခိုကေလးကေတာ့ သိပ္စားတာကုိ မေတြ႕ရဘူး။ တခ်ိန္လုံး အိပ္ခ်ည္းေနတာပဲ။

Photo by Mdm Paw

အသက္ျပင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား။ က်န္တဲ့တေကာင္ကေတာ့ တေန႔တျခား အေကာင္ထြားလာတယ္။ သီတင္းႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ခိုေလးမွာ အေမႊးအေတာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္စုံလာၿပီး ေပါက္ကာစကေလာက္ အၾကည့္ရမဆုိးေတာ့ဘူး။

Photo by Mdm Paw

တေန႔ ႐ုံးက ျပန္လာေတာ့ သမီးက ဆီးေျပာတယ္။ “ေမေမေရ ဒီေန႔ ခုိမ သူ႕ကေလးကုိ ျပန္လာၾကည့္တယ္” တဲ့။ ေၾသာ္....ေကာင္းပါေလ့။ ဒီလုိဆုိေတာ့လည္း ခုိမက ထင္သေလာက္ေတာ့ မဆုိးေသးဘူးေပါ႔။ အစက ခုိကေလးကုိ ဘယ္သူအပ်ံသင္ေပးမလဲလုိ႔ စုိးရိမ္ေနခဲ့တာ။ သူ႕မွာ မိခင္ေမတၱာေတာ့ က်န္ေသးပုံရတယ္။

*************

ၿပီးခဲ့တဲ့ စေနေန႔႐ုံးပိတ္ရက္၊ မနက္ေစာေစာ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထုိင္ေနတုန္း ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ငွက္ေတာင္ပံ ခတ္သံေတြ တဖ်တ္ဖ်တ္ ၾကားေနလုိ႔ အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႕ကုိ အပ်ံစသင္တဲ့ေန႔ျဖစ္ေနပါေရာလား။ ခုိအေဖနဲ႔ ခုိအေမမွာ သူ႕ကုိ ပ်ံဖုိ႔ နားခ်ရင္း ေတာ္ေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနပုံရတယ္။ သူကေတာ့ လက္ရန္းေပၚမွာ နားေနတာ၊ တုပ္တုပ္မွ မလႈပ္ဘူး။

Photo by Mdm Paw

ဒီခုိကေလး စပ်ံတဲ့ အခ်ိန္ေလးကုိ အမိအရ မွတ္တမ္းတင္ခ်င္လုိ႔ ကင္မရာကုိ အျမန္ေျပးယူလုိက္တယ္။

အပ်ံသင္တာကုိ ေခ်ာင္း႐ုိက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ဒစၥကာဗာရီတုိ႔ ဘီဘီစီတုိ႔ထဲကလုိ ေတာထဲ ေတာင္ထဲမွာ မဟုတ္ဘဲ ေရခ်ဳိးခန္းျပဴတင္းေပါက္ ေသးေသးေလးက တဆင့္ပါ။ လူတရပ္ထက္ ျမင့္တဲ့ ျပဴတင္းေပါက္မုိ႔ ေခြးေျခခုံအပုေလးေပၚမွာ မတ္တတ္ရပ္၊ တ႐ုတ္ကပ္ မွန္ျပားေပၚ ကင္မရာကုိ ေမးတင္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေစာင့္ခဲ့ရတယ္။

တနာရီ နီးပါးေလာက္ ၾကာလာတဲ့အထိ ဒင္းကေလးက မပ်ံေသးေတာ့ လူကလည္း ေညာင္း၊ ကင္မရာေပါက္ထဲ ေခ်ာင္းရလြန္းလို႔ မ်က္စိေတြကလည္းျပာ၊ ေခၽြးေတြကလည္း တၿပဳိက္ၿပဳိက္နဲ႔ေပါ႔။

ခုိႏွစ္ေကာင္ ချမာလည္း သူတုိ႔ ကေလးေရွ႕က ဟန္ေရးျပၿပီး ပ်ံျပေနရတာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ဘူး။

Photo by Mdm Paw

ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူ စ ပ်ံပါေတာ့တယ္။

Photo by Mdm Paw

ခဏေနေတာ့ ႐ုတ္တရက္ ေရခ်ဳိးခန္းျပဴတင္းေပါက္နဲ႔ အနီးဆုံး လက္ရန္းေဘာင္ေပၚမွာ လာနားပါတယ္။

Photo by Mdm Paw

သူ႕အေဖနဲ႔အေမကေတာ့ အသုိက္ေနရာကေန သူ႕ကုိ ျပန္ေစာင့္ေနၾကပါၿပီ။

Photo by Mdm Paw

ေနာက္ဆုံးမွာ သူလည္း သူ႕အသုိက္ဆီကုိ ပ်ံသြားပါေတာ့တယ္။

ေနာက္တရက္ ႏွစ္ရက္ေလာက္ေနရင္ ပန္းအုိးအသုိက္ကုိစြန္႔ၿပီး သူဟာ အရြယ္ေရာက္တဲ့ ခုိကေလးတေကာင္အျဖစ္ အေဝးကုိ ျပန္ထြက္သြားေတာ့မွာပါ။ သြားရင္းလာရင္း တုိက္ေခါင္မုိးေပၚမွာ၊ MRT လမ္း လက္ရန္းေဘာင္ေတြေပၚမွာ ခုိကေလးေတြကုိ ျမင္မိရင္ ပန္းအုိးထဲက ခုိကေလးမ်ားလားလုိ႔ သတိတရ ေတြးျဖစ္ေနဦးမယ္ ထင္ပါရဲ႕။

Photo by Mdm Paw

28 comments:

pandora said...

မဒမ္ေပါရဲ႕ စာေရာ ပံုပါ မိုက္တယ္ဗ်ိဳ႕...
အမွတ္တရ မွတ္တမ္းတင္ထားတာ အိုင္ဒီယာ ေကာင္းပါေပတယ္။

ကိုေပါရဲ႕ ငယ္စဥ္ပိန္ပိန္ပါးပါးဘ၀ကေန အခုအခ်ိန္အထိ ဒီလို မွတ္တမ္းတင္ေလးမ်ား ရွိရင္လည္း လုပ္ပါဦး။

သက္ေဝ said...

ဒါေလးကိုဖတ္ရေတာ့ အေတာင္အလက္စံုၿပီး အပ်ံသင္လို႕ တတ္သြားရင္ အသိုက္ေလးကို စြန္႕ၿပီး ေဝးရာကို ပ်ံသြားတတ္တဲ့ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ သဘာဝအေၾကာင္း ေတြးရင္း ဝမ္းနည္းမိပါတယ္...

သဘာဝဆိုေတာ့လဲ... အင္း... သဘာဝေပါ့ေလ...

မဒမ္ေပါရဲ႕ ဖိုတို အက္ေဆးေလးက ရိုးရိုးေလးနဲ႕ ဆန္းေနပါတယ္ လွလဲ တကယ္လွပါတယ္...
ေနာက္ကိုလဲ အခုလို စာလွလွေလးေတြ အမ်ားၾကီး ေရးပါအံုး... း))

Ko Paw said...

>>>>>Pandora
အံမယ္ေလး...ေဒၚပန္ဒုိရာ....တတ္ႏုိင္ပါေပ့ကြယ္။ “အသက္ႀကီးၿပီတုိ႔၊ အရမ္းဝေနတယ္”တုိ႔ တလုံးတပါဒမွ မေျပာဘဲ စကားလုံးေတြကုိ ကစားၿပီး ဇာတ္ေကာင္စ႐ုိက္ေပၚလြင္ေအာင္ ဝိနည္းလြတ္ သ႐ုပ္ေဖာ္သြားႏုိင္ပါတယ္။ ကေဒါင္းစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ ဖတ္သူမွာ မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ ေငါက္ေတာက္ပန္းထြက္ခ်င္တယ္။

မဒမ္ေပါက ကြန္မင့္အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါသတဲ့ဗ်ဳိး။

>>>>>သက္ေဝ......
ကေလာင္သစ္ကေလးကုိ လာအားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မဒမ္ေပါဟာလည္း သက္ေဝလုိပဲ လူမွန္ရင္ ႏွစ္က်ပ္ခြဲ တလုံး နဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနသူ တေယာက္ပါ။

ေမဓာ၀ီ said...

မဒမ္ေပါေရးတာေရာ ဓာတ္ပံုေတြေရာ သေဘာက်လိုက္တာ။ ကိုေပါေရးတာထက္ေတာင္ ေကာင္းေသး။ (ဟဲဟဲ အဲဒီလို ကိုေပါမ်က္ႏွာႀကီး ရႈံ႕တြသြားမလား မသိဘူးေနာ္။ ေနာက္တာပါ။ တကယ္ေကာင္းပါတယ္ မဒမ္ေပါလက္ရာက)
ခုလို တဆင့္ခ်င္း ဓာတ္ပံုေလးေတြနဲ႔ တခုတ္တရ ေသခ်ာမွတ္တမ္းတင္ထားတာလည္း အဟုတ္ကို ခ်ီးက်ဴးပါတယ္ မဒမ္ေပါ။

ဒါနဲ႔ ကိုေပါေရ ဘာလို႔ ဇူးဇင္ေတြ တပ္ထားတာတုန္း။ ႏိုကိုဇူးဇင္ မီကိုဇူးဇင္ကို အားက်လို႔လား။ သူတို႔ကေတာ့ ရွဲဒိုးလို႔ ေျပာၾကတာပဲေနာ္။ မဒမ္ေပါကေတာ့ ရွဲမဒိုးေလာက္ပါဘူး။ :)

khet myint myint said...

ေပါဇူးဇင္မိသားစုရဲ႕ စာေတြဆက္ဖတ္ခ်င္ပါေသးတယ္ ။ ဟိုးတစ္ခါတုန္းကလည္း ပန္းပံုေလးေတြ ဒါ့ပံုရိုက္တင္ေသးတယ္ေနာ္ ။ မိသားစုလိုက္ စာေတြေရးပါဦး ။


regards,
ခမမ

Ko Boyz said...

မဒမ္ေပါ..
ဆလု ဆလု...
ရသမ်ိဳးစံုေပးႏိုင္တယ္....။
ဒဂယ္.. ဒဂယ္...

khin oo may said...

ႀကိဳးစားပါေပတယ္။ ဂုဏ္ထူးထြက္မယ္။

ဒီလိုဇူးဇင္/ဟိုလိုဇူးဇင္ said...

သေဘာက်တယ္။ ခိုေလးေတြကို အေႀကာင္းၿပဳလို႔ အိမ္နီးခ်င္းလူေတြ စုေပါင္းဆံုဆည္းရာ focal point ေလးတစ္ခုရသြားတာေပါ႔။ စာနဲ႔ ပံုေလးေတြနဲ႕ အလြန္လွပလိုက္ေလ်ာညီေထြတယ္။ စလံုးကလူေတြ ဓါတ္ပံု ရိုက္တတ္ပံုမ်ား အိမ္ရွင္မေတာင္ ဟင္းခ်က္ေနရင္း ၿဖစ္သလိုလက္ညိႈ္းတစ္ခ်က္ေကြးလိုက္ ဂလိုပံုေကာင္းေလးေတြထြက္တယ္ ဆိုတာ သက္ေသၿပသြားသလိုပဲ။
မီး.. ေနာက္ထြက္မယ္႔ စာအုပ္မွာ မေၿပာမဆိုယူသံုးအံုးမွ :B

Moe Cho Thinn said...

ဓာတ္ပုံေလးေတြနဲ႔ဆိုေတာ႔ ပုံၾကည္႔လိုက္၊ စာဖတ္လိုက္ နဲ႔မို႔ ေကာင္းလိုက္တာ.. ဒါမ်ိဳး ၾကည္ၾကည္ေလးေတြ ဖတ္ခ်င္ပါတယ္။ ေရးၿပီးသားရွိရင္ တင္ပါအုံး။

ဓာတ္ပုံရိုက္ ေတာ္တာေတာ႔ မေျပာေတာ႔ပါဘူး။ ကိုေပါ ရိုက္ခ်က္နဲ႔ မဒမ္ေပါ ရိုက္ခ်က္ အကြာၾကီး ကြာသလိုပါပဲ။ စာေရာ ပုံမွာပါ အားေပးလ်က္ပါ။ :)

T T Sweet said...

မဒမ္ေပါရဲ႕ လက္ရာေလး လာဖတ္သြားပါတယ္။ ေရးထားတာေရာ ပံုေလးေတြေရာ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ဒါမ်ိဳးေလးေတြ မ်ားမ်ားေရးေပးပါ ... (မဒန္ေပါမွ သြားတက္ကေလးမ်ားေပၚေအာင္ ၿပံဳးေစ... )
(ကိုေပါမွ မန္႔သူထံ ညက္ေစာင္းတစ္ခ်က္ ပစ္ထိုးေစ ... း))))

Ko Paw said...

>>>>ေမဓာဝီ......

ဇူးဇင္ေတြ တပ္ရတာကေတာ့ စင္တင္ကေလာင္သစ္ကေလးလုိ႔ ေၾကာ္ျငာထားတာနဲ႔အညီ လုိက္ဖက္ညီေအာင္ နာမည္ေပးလုိက္ရတာပါဗ်ဴိး။ အင္းေလ ျမန္မာျပည္က ဟုိ ဘက္ဆဲလား ေတြကုိ အားက်တာလည္း ပါတာေပါ႔။ း-)

>>>>ခပ္ျမင့္ျမင့္.... မိသားစုလုိက္ေတာ့ မလုပ္ပါရေစနဲ႔။ သမီးက က်ေနာ့္မေကာင္းကြက္ေတြ လူသိေအာင္ ေရးခ်င္လုိ႔ ဘေလာ့ဂ္စေပါ႔တ္ေလးတခုေလာက္ ေထာင္ခ်င္တယ္ ေျပာဘူးလုိ႔ မ်က္ခုံးလုပ္ေနတာ။

>>>>ကုိဘြဳိက္ဇ္.... ဆလု၊ ဆလု လား။ ဂလု... ဂလုလား။ ရသမ်ဳိးစုံေပးတယ္ဆုိေတာ့ ခုိဥျပဳတ္တုိ႔ ခုိေၾကာ္တုိ႔ စားခ်င္ေနသလား ေတြးမိလို႔ပါ။

>>>>ခင္ဦးေမ..... ဒါလည္း ေခတ္စားေနတဲ့ အထဲက တခုပဲ။ KMSL ကုိ ကင္မရာတလုံးနဲ႔ လႊတ္လုိက္ၿပီး စာေရးခုိင္းေပေတာ့။ း-)

>>>> ဒီလိုဇူးဇင္/ဟိုလိုဇူးဇင္ .....
ဟုိက္ရွာလပတ္ရည္..... ဒီတေယာက္က ကေလာင္ကုိေရာ၊ နည္းပညာပါ ကူးယူဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနပါကလား။

>>>> မုိးခ်ဳိသင္း ..... မဒမ္ေပါရဲ႕ လက္ရာ ကဗ်ာေတြ ရွိေသးတယ္။ သူ႕ကုိယ္ပုိင္ ပ႐ုိက္ဗိတ္ဘေလာ့ဂ္မွာ ေရးထားတာ။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ကတည္းက။ ေနာက္ပုိင္းမွာ တင္ေပးပါ႔မယ္။

မွန္တယ္ဗ်။ နတ္သုဒၶါေတြခ်ည္း ေကၽြးလြန္းျပန္ရန္လည္း လူေတြက အီၿပီး ငပိရည္ကေလးကုိ ေတာင့္တတတ္ၾကတယ္.... း-) (အတည္ေျပာတယ္ မထင္နဲ႔ဦးေနာ္)

>>>> တီတီဆြိ ..... လာမယ္၊ ၾကာမယ္... ကြန္မင့္ကုိ မ်က္ေမွာင္ၾကဳပ္ၿပီး ဖတ္လုိက္ပါတယ္။

လာေရာက္ အားေပးသြားသူအေပါင္းကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ဂ်စ္တူး ( မံုရြာ ) said...

ဓါတ္ပံုကေလးေတြကိုစိတ္ရွည္လက္ရွည္ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ
ကိုျဖတ္သန္းျပီးရိုက္ထားလို ့ မဒမ္ေပါရဲ ့စိတ္ရွည္မွု ့ ကို
ေလးစားသြားပါတယ္ဗ်ာ -

Rita said...

အစ္မရဲ႕ အိုင္ဒီယာ ေကာင္းလိုက္တာ။

အေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ အလကားေနရင္း ေသသြားတယ္။ ခိုစံုတြဲက ဘယ္သြားၿပီး ဘာလုပ္ေနၾကလို႔ အၾကာႀကီး ပစ္ထားရတာလဲ လို႔ ေတြးေနမိတယ္။

shin said...

ဒီမွာကလည္း ငွက္ေတြ႔ရင္ “ ဒါ...ေၾကာ္စားလို႔ရတယ္” လို႔ ေတြးမယ့္လူ ႐ွားေပတာကိုး။

ဒီစာေၾကာင္းဖတ္ရင္းနဲ႕ျပဳံးမိတယ္။

P.Ti said...

National Geographic အေသးစားမ်ိဳးၾကည့္လိုက္ရသလုိ ေကာင္းပါတယ္။ မဒမ္ေပါရဲ႕ ဓာတ္ပံုနဲ႔ စာသားေတြ ေကာင္းလုိ႔ ကြန္မန္႔ေရးလိုက္မိပါတယ္။

ေနာက္ကိုလည္း အခုလုိ အသစ္၀ယ္ထားတဲ့ ႏွစ္က်ပ္ခြဲနဲ႔ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းေလးေတြ ေရးပါဦး။

ဧပရယ္လ္ပူး@ပူးေတ said...

မဒမ္ေပါရဲ႔ ငွက္ကေလးေတြအေပၚမွာထားတဲ႔ သံေယာဇဥ္ေလးေတြကို သရုပ္ေဖာ္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းတယ္... ပံုေလးေတြကို ေသခ်ာ စနစ္တက် ရိုက္ထားတယ္....

ဒါမ်ိဳးေလးေတြ ထပ္ဖတ္ခ်င္ေသးပါတယ္...

ashley said...

Ko Paw: I suggest to tarnslate in English and post to Strait Times. It can be social harmony article in HDB from Myanmar PR's point of view.

My idea is nothing realted to politics but we do need a nest for time being while we are at Singapore (when we need a little nest like a little dove).

Indirectly the Government should care us like your neighbor,Chinese Uncle.

If I sounds like pro-government or pro-LKY, please delete my comment.

By the way, I regularly visit your blog and like your view.

Pyei Soan

Anonymous said...

@Pyei Soan

It is not time for verbal sucking
@ST. After Spore's elections perhaps!!!

What you have suggested will make
things worse (Burmese will be targetted). Everycountry loves
hot chicks coming down to their
country but not La Das coming
to their home to nest. We are
sad to say it but La Das in
their view. My 2 cents is that contemporary Singapore political environment is not right for throating or sucking. Try another time mate!

SDL said...

မဒမ္ေပါဇူးဇင္က ကေလာင္သစ္ေပမယ့္ ရြက္ပုန္းသီးကေလးျဖစ္မယ္။ သိပ္ေကာင္းတာပဲ၊ ေရးထားတာ...။ ကိုေပါကို ေက်ာ္တက္သြားၿပီ :P

Bino said...

It is a good presentation.

I got a worry while the couple pigeon left their babies.

BINO

PhotoVigor said...

Dear Ko Paw
Love your third picture, very well taken. And your post as well, very well written.

Cheers..

mg lay said...

ေကာင္းတယ္ခင္ဗ်
ေနာက္ထက္အဲဒါမ်ိုးေလးေတြရွိရင္လည္းတင္ေပးပါေနာ္
အစ္ကိုေပါကိုေတာ့ ဘေလာ့ပင္စင္ေပးလိုက္ေပါ့ေနာ့

TZA said...

ဟူး.. ေတာ္ေသးတာေပါ႔ဗ်ာ၊ ခိုမဟုတ္ပဲ တျခားငွက္တေကာင္ေကာင္မ်ား ေပါက္လာမလားလို႔ စိတ္ပူလိုက္ရတာ.. အဲဒါဆို ခိုမေတာ့ ရွင္းလို႔မၿပီးေတာ့ဘူး..

တန္ခူး said...

ညီမေလးေရ... ရင္ထဲကို ထိသြားတဲ့ေဆာင္းပါးေလးပါ... ခိုေပါက္ေလးေတြထားျပီး သူ ့ေဖေရာေမပါျပန္သြားတယ္ဆိုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ အေတာ္မေကာင္းလုိက္တာ... ခိုေလးတေကာင္ေသးသြားတယ္ဆုိေတာ့ ငိုေတာင္ငိုခ်င္မိတယ္... အိမ္ရွင္အဖုိးၾကီးက အေတာ္ၾကင္နာတတ္တာပဲေနာ္.. ဒီနုိင္ငံမွာ ဒါမ်ိဳးသူေတြေတြ ့ရခဲသလားလုိ ့... တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ေလးကို ခုလုိ ဓာတ္ပံုေလးနဲ ့မွတ္တမ္းတင္တာ ေတြ ့ရခဲတာမို ့ေက်းဇူးပါညီမေရ... ခုိဥကို ခုမွျမင္ဖူးတာ... ေနာက္အဲဒါမ်ိဳးစိတ္၀င္စားစရာဆို တို ့ကိုလက္တုိ ့လုိ္က္ေနာ္... ငွက္ေလးေတြခ်စ္တတ္တာသိတယ္မိုလား

Lun Lunn said...

မဒမ္ေပါဇူးဇင္ …

ပထမဦးဆံုး ဖြင့္ပြဲမွာ ေကာင္းမြန္ေသာ တင္ျပပံုေၾကာင့္ ေဘာ္ဒါေဘာ္ခ်က္ေတြနဲ႔ စည္ကားသိုက္ျမိဳက္ေနတာေတြ႕ရလို႔ ၀မ္းသာေၾကာင္းပါ။

စိတ္အ၀င္စားဆံုးက ဘာေၾကာင့္ ခိုေမြးကင္းစေလးေတြကို ခိုလင္မယားက ရက္သတၱပတ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာ ပစ္ထားျပီးမွ ျပန္လာတာလဲ။

ဒါ ခိုေတြရဲ႕ သဘာ၀လား။ ဒါမွမဟုတ္ …

စာေရးသူအေနနဲ႔ ထပ္မံ ရွာေဖြ ျဖည့္စြက္ေပးရင္ ပိုျပည့္စံုေကာင္းမြန္တဲ့ ပို႔စ္တစ္ခု ျဖစ္လာမွာပါ။

စိတ္ထဲကေန ဒီေကာင္ အခၽြန္နဲ႔ မျပီလို႔ မထင္ေစခ်င္ပါ။ ဟီး ဟီး …

စိတ္၀င္စားဖြယ္ ပို႔စ္ေကာင္းမ်ား ဆက္တိုက္ေရးသားႏိုင္ျပီး ကိုေပါလည္း လက္အျမဲ ေညာင္းႏိုင္ပါေစ။

Nge Naing said...

ကိုေပါက ကၽြန္မပထမဦးဆံုးတင္တဲ့ Cookatoo အေၾကာင္းပို႔စ္မွာ မဒမ္ေပါလည္း ငွက္ေတြကို စိတ္၀င္စားေၾကာင္း မွတ္ခ်က္လာေရးဖူးတာ အခုမွ ျပန္သတိရတယ္။ ကၽြန္မလည္း တိရိစာၦန္ထဲမွာ ငွက္ကို အႀကိဳက္ဆံုးပဲ။ ငွက္ေတြရဲ့ အေလ့အထကို ေလ့လာရတာ သိပ္ကို စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ငွက္ကေလးေတြကို မဒမ္ေပါက ဒီေလာက္အထိ စိတ္၀င္တစား အခ်ိန္ယူဓါတ္ပံုေစာင့္ရိုက္ၿပီး တင္ထားေပးႏိုင္တာ ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္၀င္တစားရွိလို႔ဆိုတာ ယံုသြားၿပီ။ ဒီေလာက္အထိ အခ်ိန္ယူႏိုင္ၿပီးမွေတာ့ ေနာက္တခါတင္ျဖစ္ရင္ ပိုၿပီး ျပည့္စံုသြားေအာင္ အဲဒီငွက္ရဲ့ သေဘာသဘာ၀ေလးပါ အင္တာနက္က ရွာၿပီးနည္းနည္းျဖည့္ေရးေပးဖို႔ အၾကံျပဳပါတယ္။ မဒမ္ေပါက ဓါတ္ပံုရိုက္လည္း ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ေနာ့္။ ဒီပို႔စ္ေလးအတြက္ မဒမ္ေပါကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ခ်စ္ၾကည္ေအး said...

ေနာက္က်သြားတယ္ဗ်ိဳ႕...ကိုေပါလက္ရာထက္ ပိုႀကိဳက္တာက ေႏြးေထြးမႈေလးပါေနလို႔... ပိုလူသားဆန္တယ္...။

ဟမ္...အဲသလို ဆိုျပန္ေတာ့ ေတာင္ေတာရယ္သာ ဆိုလိုက္လို႔ ေျမာက္ေတာက အလိုလို ငုပ္သြားတယ္ ျဖစ္အံုးမယ္။

တလိုင္းစီေပါ့ဗ်ာ...ဆက္ေရးပါ ဆက္႐ိုက္ပါ မဒမ္ေပါဇူးဇင္ေရ ေစာင့္ေမွ်ာ္အားေပးပါ့မယ္...

ႈIris said...

က်ေနာ္တုိ.ဘေလာက္မွာလဲ လာဥေသးတယ္ဗ်..documentry မရုိက္လုိက္ရတာ နာလုိက္တာဗ်ာ..အဲ ကုိေပါခုိမေတာ.မဟုတ္ေလာက္ ဘူး

မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs