“သုံးၾကမယ္ ျဖဳန္းၾကမယ္”

“ေရွးထုံးလည္း မပယ္နဲ႔၊ ေစ်းသုံးလည္း မလြယ္နဲ႔”
“ေရွးထုံးပယ္က လြဲတတ္သည္။ ေစ်းသုံးလြယ္က မြဲတတ္သည္”
----------------------------------------------------(က်ည္းကန္ရွင္ႀကီးေမတၱာစာမွ)


အဲဒါက ေရွးတုန္းက ဗမာအယူအဆေပါ႔။ အခုေတာ့ အစစ အရာရာ ေရွးထုံးကုိလုိက္ေနရင္ ေရွး႐ုိးစြဲ ဗမာအဖုိးႀကီးလုိ႔ လူငယ္ေတြက ကြယ္ရာမွာ အတင္းအုပ္တာ ခံရနင္းကီး ရွိလယ္။

အလားတူပါဘဲ။ အရင္ကေတာ့ ဗမာေတြကုိ စုဘုိ႔ေဆာင္းဘုိ႔ အားေပးတဲ့ စကားပုံေတြဆုိတာ တင္းၾကမ္းျပည့္။ အေပၚမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ က်ည္းကန္ရွင္ႀကီးေမတၱာစာအျပင္ “ေခၽြတာစုေဆာင္း သူေဌးေလာင္း”တုိ႔၊ “လူမုိက္နဲ႔ေငြ အတူမေန”တုိ႔ စသျဖင့္ ေငြစုဘုိ႔ အားေပးတဲ့ ဆုိ႐ုိးေတြရွိတယ္။ (တင္းၾကမ္းျပည့္လုိ႔သာ အေပၚမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ အုပ္ထည့္လုိက္တာ။ တကယ္စဥ္းစားေတာ့ ဆုိ႐ုိးက ႏွစ္ခုဘဲ ထြက္လာတယ္...ဟီး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ျပန္မျပင္ေတာ့ဘူး။ ငါ႔စကားအတြက္ ႏြားတေကာင္ရလည္းမနည္းဘူး)။ ဒါေပမယ့္ ေငြခ်ည္းသက္သက္ စုတာကုိေတာ့ စီးပြားေရးအျမင္နဲ႔ ၾကည့္ရင္ မုိက္မဲရာက်သတဲ့။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ေငြတန္ဘုိးဟာ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈဒဏ္ေၾကာင့္ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် တန္ဘုိးက်ဆင္းေနတာမုိ႔ ေငြခ်ည္းသက္သက္စုတာထက္စာရင္ တျခားရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈလုပ္တာက ပုိၿပီး အက်ဳိးရွိတယ္လုိ႔ ျမင္ၾကတယ္။

ဒီလုိ ေငြစုျခင္း၊ သုံးျဖဳန္းျခင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ တဦးတေယာက္ခ်င္းအေနအထား သုံးသပ္ရာကေန လူမ်ဳိးတမ်ဳိးအေနနဲ႔၊ တုိင္းျပည္တျပည္အေနနဲ႔ၿခဳံငုံၿပီး စဥ္းစားရင္ေရာ....ဘယ္လုိမ်ား သုံးသပ္ႏုိင္ၾကမလဲ။ စကၤာပူက စထရိတ္တုိင္းမ္းစ္ သတင္းစာ ေပးစာက႑က စာဖတ္သူတဦးရဲ႕ စာကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ျပလုိက္တယ္။ မူရင္းကုိေတာ့ မေဖာ္ျပေတာ့ပါဘူး။ က်ေနာ္တလြဲႀကီး ဘာသာျပန္ထားတာကုိ ျမင္သြားရင္ အလကားေနရင္း အထင္ စေမာ သြားမွာစုိးလုိ႔။
..............................................................................................................

ဂ်ပန္ေတြ ပုိက္ဆံစုတယ္။ မျဖဳန္းၾကဘူး။ ဂ်ပန္ျပည္ရဲ႕ ျပည္ပပုိ႔ကုန္ဟာ သြင္းကုန္ထက္ ပုိမ်ားတယ္။ ကုန္သြယ္ေရးရွင္းတမ္းမွာ ၾကည့္ရင္ ႏွစ္စဥ္ ေဒၚလာ ၁၀၀ ဘီလီယံေက်ာ္ ပုိေငြြရွိတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း…အဲ…တဲ့ေပါ႔ေလ။ ဂ်ပန္ရဲ႕ စီးပြားေရးကုိ အားမေကာင္းဘူးလုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္။ ၿပဳိက်လုနီးနီး စီးပြားေရးလုိ႔ သမုတ္ၾကတယ္။

ေဟာ…အေမရိကန္ေတြက်ေတာ့ သုံးတယ္၊ျဖဳန္းတယ္။ လုံးလုံး မစုသေလာက္ဘဲ။ အေမရိကန္ရဲ႕ သြင္းကုန္က ျပည္ပပုိ႔ကုန္ထက္ အဆမတန္မ်ားတယ္။ ႏွစ္စဥ္ကုန္သြယ္ေရးရွင္းတမ္းမွာ ေဒၚလာ ဘီလီယံ ၄၀၀ ေက်ာ္ လုိေငြျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမရိကန္စီးပြားေရးကုိ ခုိင္မာေတာင့္တင္းတယ္လုိ႔ ဆုိၾကျပန္ေရာ ။ ပုိၿပီး ခုိင္မာလာဦးမယ္လုိ႔ လည္း ယုံၾကည္ၾကလုိက္ေသးတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေမးစရာရွိတာက အေမရိကန္ေတြ သုံးဘုိ႔ျဖဳန္းဘုိ႔ေငြ ဘယ္ကမ်ား ရပါလိမ့္…….ေပါ႔။ ဂ်ပန္၊ တ႐ုတ္ နဲ႔ အိႏၵိယ စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြဆီက ေခ်းယူပါသတဲ့ခင္ဗ်ား။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ အေမရိကန္ေတြ သုံးခ်င္တုိင္းသုံးဘုိ႔ တျခားႏုိင္ငံအားလုံးလုိလုိက ေခၽြတာစုေဆာင္းေနၾကတယ္။ ကမၻာတလႊားႏုိင္ငံေတြက သူတုိ႔ စုေငြေတြကုိ အေမရိကန္ျပည္မွာဘဲ ေဒၚလာဘ၀နဲ႔ ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံထားၾကတယ္ေလ။

အိႏၵိယ တႏုိင္ငံတည္းက သူ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေငြ ပုိင္ဆုိင္မႈေပါင္း ေဒၚလာ ဘီလီယံ ၅၀ ေက်ာ္ကုိ အေမရိကန္ အာမခံစာခ်ဳပ္ေတြအျဖစ္နဲ႔ ထားရွိတယ္။ အလားတူဘဲ တ႐ုတ္ျပည္ကလည္း အားက်မခံ၊ ေဒၚလာ ဘီလီယံ ၁၅၀ ေက်ာ္ကုိ ယူအက္စ္အာမခံစာခ်ဳပ္ေတြအေနနဲ႔ ပစ္ထည့္ထားျပန္တယ္။ ဂ်ပန္ရဲ႕ ျမွဳတ္ႏွံမႈဆုိရင္ေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ထရီလီယံနဲ႔ကုိ ခ်ီၿပီးရွိတယ္ဆုိကုိး။

ရလာဒ္က…..
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဟာ ကမၻာတလႊားကပုိင္ဆုိင္တဲ့ ေငြေၾကး ေဒၚလာ ၅ ထရီလီယံကုိ သူ၏လယ္၀ယ္ အပုိင္လႊဲေျပာင္းရယူထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကမၻာတလႊားကလူေတြ ျခစ္ျခဳတ္ၿပီး ေငြစုေနၾကခ်ိန္မွာ “ေမာင္ဘုရွ္(Mr. Bush)တုိ႔တုိင္းသူျပည္သားေတြ”ကေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ႀကီး သုံးျဖဳန္းေနၾကတယ္။ (ေက်းဇူးျပဳ၍ “ေမာင္ပြတ္တုိ႔ တုိင္းသူျပည္သားေတြ” လုိ႔ မွားယြင္း မဖတ္႐ႈၾကပါရန္)။

ဒီကေန႔အေနအထားမွာဆုိရင္….အေမရိကန္ေတြရဲ႕ ျဖဳန္းတီးအားေကာင္းေနဘုိ႔အတြက္ (တနည္းေျပာရရင္) အေမရိကန္စီးပြားေရးႀကီး ေခ်ာေမြ႕စြာလည္ပတ္ေနေစဘုိ႔အတြက္ က်န္တဲ့တုိင္းျပည္ေတြက ေလးလတႀကိမ္ဆုိသလုိ ေဒၚလာ ၁၈၀ ဘီလီယံေလာက္ကုိ ယူအက္စ္ေအအေရာက္ိ ပုိ႔ေပးၿပီး ေခ်ာဆီထည့္ေပးေနရတယ္။ တြက္ၾကည့္ရင္ ေဒၚလာ ၂ ဘီလီယံေလာက္ ေန႔စဥ္ ယူအက္စ္ကုိ ပူေဇာ္ပသ ေနရတယ္။

တ႐ုတ္စီးပြားေရးပညာရွင္တေယာက္က ေမးတဲ့ ေမးခြန္းေလးတခု အရမ္းသင္းတယ္။ အေမရိကန္က တ႐ုတ္ျပည္တြင္းမွာ ျမႇဳတ္ႏွံထားတာနဲ႔ တ႐ုတ္ျပည္က အေမရိကန္ျပည္တြင္းမွာ ျမႇဳတ္ႏွံထားတာ၊ ဘယ္ဒင္းက ပုိမ်ားပါသလဲ….တဲ့။ အေမရိကန္ျပည္က ျမႇဳတ္ႏွံမႈဟာ တ႐ုတ္က ျမႇဳတ္ႏွံထားတာရဲ႕ ထက္၀က္ခန္႔ဘဲ ရွိပါသတဲ့ကြယ္။

အလားတူပါဘဲ။ အိႏၵိယျပည္ဟာ ေဒၚလာ ဘီလီယံ ၅၀ ေက်ာ္ အေမရိကန္ျပည္မွာ ျမႇဳတ္ႏွံထားေလရဲ႕။အဲဒီအခ်ိန္မွာ အိႏၵိယမွာထားရွိတဲ့ အေမရိကန္ျမႇဳတ္ႏွံမႈကေတာ့ ေဒၚလာဘီလီယံ ၂၀ ေအာက္မွာဘဲရွိတယ္။

အိႏၵိယက အႂကြယ္၀ဆုံးနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ စက္မႈလုပ္ငန္းရွင္ မစၥတာ ဒီ႐ူဟုိင္း အမ္ဘန္နီ (ကြယ္လြန္)က တခါက ေျပာဘူးတယ္။ အိႏၵိယအစုိးရဟာ အင္မတန္ မုိက္မဲတယ္။ တုိင္းျပည္ပုိင္ ႏုိင္ငံျခားေငြေတြကုိ အေမရိကန္ထံ အတုိးႏႈန္း မည္ကာမတၱေလာက္နဲ႔ ခ်ေခ်းေပးၿပီးတဲ့ေနာက္ ကုိယ္ကက်ေတာ့ အတုိးႏႈန္းႀကီးႀကီးနဲ႔ ျပန္လည္ ေခ်းယူတဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ပါတဲ့။ (ထူးေထြတည့္ အံ့ရာေသာ္)။

ဒါဆုိ ဘာေၾကာင့္မ်ား တကမၻာလုံးက ယူအက္စ္ေနာက္ကုိ ေငြေတြ လုိက္ၿပီး ေခ်းေပးေနၾကရေသးသလဲ…….။

၀ွက္ဖဲကေတာ့ အေမရိကန္ေတြရဲ႕ ျဖဳန္းတီးအားပါဘဲ။……ျဖဳန္းသမွ လုံး၀ မစုသေလာက္ကုိ ျဖဳန္းၾကတယ္ဆုိဘဲ။ (႐ုပ္ရွင္ၾကည့္လုိက္၊ဒီအိတ္တီးကင္မရာမ်ား၊ နားၾကပ္မ်ား ၀ယ္ယူလုိက္လုပ္ေနသူ ဘေလာ့ဂါသူငယ္အား ေစာင္းေျမာင္းေရးျခင္းမဟုတ္ပါဗ်ဳိး)။ တကယ္တမ္းေျပာရရင္ အေမရိကန္ေတြဟာ အေႂကြး၀ယ္ကဒ္ (ခရက္ဒစ္ကဒ္)ေတြကုိ သုံးၿပီး အနာဂတ္မွာရမယ့္ ၀င္ေငြကုိေတာင္ ႀကဳိတင္သုံးျဖဳန္းၾကသတဲ့။ အဲဒီလုိ အေမရိကန္ေတြ ျဖဳန္းအားေကာင္းလာေလေလ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကုိ (က်န္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြက) ထုတ္ကုန္ေတြ တင္ပုိ႔ဘုိ႔ရာ ဆြဲေဆာင္မႈအား ပုိေကာင္းလာေလေလ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ သြင္းကုန္ပမာဏဟာ ပုိ႔ကုန္ထက္ ပုိမုိမ်ားျပားေနတာျဖစ္တယ္။


ရလာဒ္ကေတာ့……
တကမၻာလုံးဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ စီးပြားဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္မႈအတြက္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သုံးစြဲအားအေပၚမွာ မွီခုိမွန္းမသိ မွီခုိလာရတယ္။ အေမရိကန္ဟာ သူ႔လူမ်ဳိးေတြရဲ႕ ျဖဳန္းတီးတတ္တဲ့ ဓေလ့ထုံးစံကုိ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးျခင္းအားျဖင့္ က်န္တဲ့တကမၻာလုံးကုိ သူ႔ရဲ႕ျဖဳန္းတီးအားေပၚမွာ မီွခုိအသက္ေမြးတတ္ေအာင္ မသိမသာေလ့က်င့္ေပးေနတယ္။ အဲဂလုိနဲ႔ အဲဒီျဖဳန္းတီးအားကုိ အသက္ဆက္ႏုိင္ဘုိ႔ ယူအက္စ္မွာ ပုိက္ပုိက္ေတြ လုိလာတဲ့အခါ တကမၻာလုံးက အဲဒီ “လုိေငြ” ကို ထုတ္ေခ်းၾကရေလသတည္းေပါ႔ေလ။

ဘာနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူလဲဆုိေတာ့………ေစ်းဆုိင္ပုိင္ရွင္တေယာက္က ေဖာက္သည္တေယာက္ သူ႔ဆုိင္မွာ အၿမဲဆက္လက္ ေစ်း၀ယ္ေနႏုိင္ဘုိ႔အတြက္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေငြထုတ္ေခ်းေပးေနရတဲ့ အျဖစ္နဲ႔ တူတယ္။ သူ႔ေဖာက္သည္လာမ၀ယ္ေတာ့ရင္ သူ႔အတြက္ အလုပ္မျဖစ္ေတာ့ဘူးမုိ႔လား။ ဒါေၾကာင့္ အဲသည္ေဖာက္သည္ကုိဘဲ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ေငြထုတ္ေခ်းေနရရွာတယ္။ ယူအက္စ္ကလည္း အဲသည္လုိ ကံေကာင္းတဲ့ ေဖာက္သည္မ်ဳိးေပါ႔။ အဲ…အဲ….က်န္တဲ့ တကမၻာလုံးကေတာ့ ႀကံရာမရတဲ့ ေစ်းဆုိင္ပုိင္ရွင္တပုိင္း ေငြေခ်းသူတပုိင္းနဲ႔ တူေနတယ္။

ဒါထက္ အေမရိကန္ကုိ အဲသည္လုိ ေၾကးပ့ံေနတဲ့ ေစ်းဆုိင္ပုိင္ရွင္တပုိင္း ေငြေခ်းသူတပုိင္းဟာ ဘယ္သူျဖစ္မယ္ ထင္သလဲ….။ တျခားဟုတ္႐ုိးလား။ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံဘဲေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ စီးပြားေရးဟာ အားမေကာင္းဘူးလုိ႔ သတ္မွတ္ထားၾကတဲ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံပါ။ (အခုေတာ့ ဘဘလီတုိ႔ စကၤာပူကေတာင္ ကၽြန္၀ယ္ရာ အဆစ္ပါလုိက္ေသး။ ၾကားလုိက္တယ္မုိ႔လား။ ယူအက္စ္မွာ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ဘဏ္ေတြကုိ ေငြေတြ အေျမာက္အျမားေထာက္ကူလုိက္တာ။ အခုေတာ့ “ပလုံ” သြားေတာ့မယ့္ကိန္းဆုိက္ေနေလရဲ႕။ ေၾသာ္...မွားလုိ႔။ မွားလုိ႔။ သူတုိ႔က ေရတုိအတြက္ ျမႇဳတ္ႏွံတာ ဟုတ္ဘူးတဲ့။ ေရရွည္အတြက္ပါတဲ့။ ဘြာေတးေနာ္၊ ဘြာေတး။ Just honest mistake lah....)

ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြ ဒီလုိသာမသုံးမျဖဳန္းေနၾကမယ္ဆုိရင္ျဖင့္ သူတုိ႔ စီးပြားေရးလည္း ႀကီးထြားမလာႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေခတ္မီစီးပြားေရးပညာရွင္အမ်ားစုက ညည္းတြားၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြ သုံးလာျဖဳန္းလာေအာင္ ဖိအားေပးတဲ့အေနနဲ႔ ဂ်ပန္အစုိးရက စုေငြေတြအေပၚမွာ ထားတဲ့ အတုိးႏႈန္းေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်ပစ္လုိက္တယ္။ အလြန္အမင္းစုေဆာင္းသူေတြကုိဆုိရင္ တရားေတာင္စြဲလုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြက ထူးၿပီးေတာ့ သုံးျဖဳန္းမလာၾကပါဘူး။ အက်င့္ဆုိတာ ေဖ်ာက္ႏုိင္ခဲတယ္မဟုတ္လား။ အခြန္အတုတ္ေတြ စည္းၾကပ္မယ္ ဆုိေတာင္မွ အဲဒီအက်င့္က ေပ်ာက္မယ္မထင္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးတုိ႔ထုံးစံ စာတုိက္ကတဆင့္ စုေဆာင္းေငြ ခ်ည္းသက္သက္ၾကည့္ရင္ေတာင္ ေဒၚလာ ၁ ဒသမ ၂ ထရီလီယံ ရွိပါသတဲ့။ အိႏၵိယရဲ႕ ဂ်ီဒီပီထက္ သုံးဆေလာက္ မ်ားတယ္။ အဲသလုိ စုေဆာင္းမႈဟာ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံအတြက္ ခြန္အားျဖစ္လာရမယ့္အစား ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ တခုသာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။

အဲဒီေတာ့….ေမာင္ညီမေလးတုိ႔ေရ….. သင္ခန္းစာက ဘာတဲ့လဲ။

တျခားမဟုတ္….။ လူထုရဲ႕ သုံးအားျဖဳန္းအားမရွိဘဲ တုိင္းျပည္တျပည္ဟာ မႀကီးထြားမဖြံ႕ၿဖဳိးႏုိင္ဘူးဆုိတဲ့ သင္ခန္းစာဘဲကြဲ႕။ ႐ုိး႐ုိးသုံး႐ုံျဖဳန္း႐ုံနဲ႔ မရေသးဘူးေနာ္။ ေခ်းငွားၿပီးေတာ့ကုိ သုံးရျဖဳန္းရမတဲ့။

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာေနထုိင္တဲ့ အိႏၵိယျပည္ဖြား နာမည္ေက်ာ္ စီးပြားေရးပညာရွင္ ေဒါက္တာ ဂ်ာဒစ္ရွ္ ဘာ၀ါတီက အိႏၵိယျပည္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မန္မုိဟာဆင္း ကုိ ေျပာတယ္။ အိႏၵိယလူမ်ဳိးေတြဟာ အလဟႆျပဳန္းတီးစြာ စုေဆာင္းေနၾကသတဲ့(Wastefully save)။ သူတုိ႔ကုိ ျပည္ပက တင္သြင္းလာတဲ့ ႏုိင္ငံျခားျဖစ္ကားေတြ၊ အလွကုန္ေတြ မ်ားမ်ား၀ယ္သုံးခုိင္းပါ။ အဲဒါဆုိရင္ အိႏၵိယျပည္ကုိ ႀကီးထြားမႈလမ္းေၾကာင္းေပၚကုိ ျပန္လည္ပုိ႔ေဆာင္ေပးႏုိင္ပါလိမ့္မယ္ တဲ့။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အဲသလုိ သုံးစြဲမႈအားကုိ ျမင္ေတြ႕ရျခင္းသည္ပင္လွ်င္ ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီ ေတြကို အိႏၵိယမွာ လာေရာက္ျမႇဳတ္ႏွံခ်င္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ့ အခ်က္တခ်က္ျဖစ္တယ္လုိ႔လည္း သူက ဆုိတယ္။

ကဲကဲ….အခုေျပာျပခဲ့တဲ့ ေခတ္သစ္စီးပြားေရးပညာရပ္ကုိ ခေရေစ့တြင္းက် မေလ့လာ အားေသးဘူး ဆုိရင္ေတာင္ ေလာေလာဆယ္ ပုိက္ဆံစုေနတဲ့ လူတခ်ဳိ႕ဆီက အရင္ ေငြေခ်းၿပီး သုံးျဖစ္ေအာင္ေတာ့ သုံးလုိက္ဦးဗ်ဳိ႕။
Read more

“မြန္းၾကပ္ျခင္း”

ေလေအးစက္ဖြင့္ဘုိ႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားတဲ့
ကုန္တင္ကားတစင္းရဲ႕
အလုံပိတ္ အေအးခန္းတြင္းမွာ
အသက္႐ႈမြန္းလုိက္တာကြယ္…..တဲ့။

ေၾသာ္…အရင္ကေတာ့
ပစၥည္းမဲ့၊ ပညာမဲ့၊ အနာဂတ္မဲ့….
အခုေတာ့ အသက္မဲ့၊ ပုိင္ရွင္မဲ့….
ၾကမ္းေပၚမွာ တုံးလုံးပက္လက္နဲ႕
ပုိးစုိးပက္စက္ ေသဆုံးေနရွာတဲ့
၅၄ ဦးေသာ မ်က္ႏွာမြဲႏုိင္ငံသား
လက္လုပ္လက္စားေတြေရ……
ေနာင္ဘ၀ေတြမွာ
လြတ္လပ္တဲ့
တရားမွ်တတဲ့
အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ကုိ
အကာအကြယ္ေပးႏုိင္မယ့္ တုိင္းျပည္မွာ
သင္တုိ႔…လူျပန္ျဖစ္ႏုိင္ၾကပါေစ။

တကယ္္ေတာ့….
သင္တုိ႔ ၅၄ ေယာက္သာမဟုတ္
ငါတုိ႔ ၅၄ သန္းလုံး
ဖုန္းဆုိးေျမမွာ
မြန္းၾကပ္ေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။


(အၫႊန္း။ ။ ျမန္မာအလုပ္သမား ၅၄ဦး ကုန္တင္ယာဥ္အေအးခန္းအတြင္းမြန္းၾကပ္ေသဆံုး)
Read more

“ဘြန္ဆုိင္း”



ဘြန္ဆုိင္းပင္တဲ့။
သစ္ပင္ေတာ့ သစ္ပင္ပါဘဲ။
ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ အငယ္စား၊ အပုစားေလးေပါ႔။
ဧည့္ခန္းမေတြ၊ ဥယ်ာဥ္ေတြထဲမွာ ပသာဒအတြက္ တကူးတက ျပဳျပင္ေမြးျမဴထားတဲ့ သစ္ပင္ကေလးေတြ...ေဟာဒီ ကမၻာေလာကမွာ ရွိေနၾကတယ္။

ဘြန္ဆုိင္းပင္ေလးေတြ အခုလုိ ပုေန ညႇက္ေနတာဟာ မ်ဳိး႐ုိးဗီဇေၾကာင့္ မဟုတ္ရပါဘူးတဲ့။ အကုိင္း၊ အခက္၊ အရြက္ နဲ႔ အျမစ္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ မႀကီးထြားႏုိင္ေအာင္ ကာလ ရွည္ၾကာ ျပဳျပင္ပုံသြင္းခံထားရလုိ႔သာပါတဲ့။

သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ဘြန္ဆုိင္းပင္ရဲ႕အစဟာ တ႐ုတ္ျပည္မွာ ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ေပါင္း ၂၀၀၀ ခန္႔ ဟန္မင္းဆက္ လက္ထက္ကတည္းက စခဲ့တယ္ လုိ႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ ကုိရီးယားနဲ႔ ဗီယက္နမ္တုိ႔မွာ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကုိ အသြင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႕လာၾကရတယ္။

သစ္ပင္ေတြဘဲ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ပုံသြင္းခံရေလသလား.......။

အခ်ဳိ႕ေသာ လူမႈအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အခ်ဳိ႕ေသာ ေနရာေဒသမွာ ရွင္သန္ႀကီးျပင္းရတာဟာ လည္း လူျဖစ္ေပမယ့္ ဘြန္ဆုိင္းပင္နဲ႔ မျခားပါလားလုိ႔ ေတြးမိတယ္။

လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္ဖြံ႕ထြားခြင့္မရေအာင္ မိမိႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္၊ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းက ႏွစ္ရွည္လမ်ားဆုိသလုိ ပုံသြင္းျပဳျပင္တာကုိ လွလွႀကီး ခံလုိက္ရၿပီးတဲ့ ေနာက္.... ကုိယ္တုိင္ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကေလးလုိ ပုညႇက္ႀကဳံလွီသြားေလသလားလုိ႔ ခံစားမိ ပါရဲ႕။

က်ေနာ္တုိ႔တေတြဟာ ဘြန္ဆုိင္းပင္လုိ လူသားေတြလား။

တခ်ဳိ႕ကေတာ့ လူလိမၼာေလးေတြ၊
လူယဥ္ေက်းေလးေတြ၊
႐ုိးရာအစြဲအလမ္းႀကီးသူေလးေတြ၊ လူေၾကာက္ကေလးေတြ၊
လူ႐ုိးလူအ ကေလးေတြ.....
သ႐ုပ္ပ်က္လုိ႔ သူမ်ားက သတ္မွတ္ထား တာေတြနဲ႕ အေနာက္တုိင္းအယူအဆလုိ႔ သူမ်ားက ကင္ပြန္းတပ္ထားတာေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ႀကဳိက္မႀကဳိက္ ေယာင္လုိ႔ေတာင္မွ စမ္းသပ္မၾကည့္၀ံ့တဲ့ သမား႐ုိးက် လူ႕ဘြန္ဆုိင္းေလးေတြ.....။

တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ၊ စံခ်ိန္စံညႊန္းေတြ၊ က်င့္၀တ္သိကၡာေတြ၊ တာ၀န္၀တၱရားေတြ ၾကားမွာ ကုိယ့္ဘာသာ ပိတ္မိၿပီး မြန္းၾကပ္ေနတဲ့ ရွားရွားပါးပါး လူ႔ဘြန္ဆုိင္းေလးေတြ....

ဒါေပမယ့္ သစ္ပင္ေတြမွာ ဘြန္ဆုိင္းပင္ကုိ အလွအပအျဖစ္ ႐ႈျမင္တတ္သူေတြရွိသလုိ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာလည္း ႀကဳံလွီေနတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း (Retarded Society)ကုိမွ ပသာဒ ျဖစ္ေနသူေတြလည္း ရွိေလရဲ႕။

ဘြန္ဆုိင္းပင္ကေလးသာ စကားေျပာတတ္ခဲ့မယ္ ဆုိရင္....
“ဥယ်ာဥ္မွဴးႀကီးခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ့္ကုိ သဘာ၀အတုိင္း လြတ္ လြတ္လပ္လပ္ ရွင္သန္ႀကီးထြားခြင့္ေပးပါ။ က်ေနာ္ဟာ ေတာင္ကုန္းထက္မွာ အ႐ုိးၿပဳိင္းၿပဳိင္း အထီးက်န္က်န္ အ႐ုပ္ ဆုိးဆုိး ပသာဒမရွိတဲ့ သစ္ပင္ႀကီးဘ၀နဲ႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ရလည္း ခ်ဳပ္ရပါေစေတာ့။ သီးခ်ိန္တန္သီး၊ ပြင့္ခ်ိန္တန္ပြင့္။ အကုိင္း အခက္ အလက္ေတြ ေ၀ေ၀စည္စည္နဲ႔ ေလျပည္ထဲမွာ၊ မုန္ တုိင္းထဲမွာ၊ မုိးသည္းထဲမွာ၊ ေနပူက်ဲထဲမွာ ေလာကဓံကုိ ႀကံ႕ ႀကံ႕ခံရင္း သူလုိငါလုိ သာမန္ သစ္ပင္တပင္ဘ၀နဲ႔ဘဲ ရွင္သန္ ပါရေစခင္ဗ်ား” .....လုိ႔မ်ား ေျပာရွာေလမလားမသိ။

လူေတြမွာေတာ့ စကားေျပာတတ္ေပမယ့္ လူ႕ဘြန္ဆုိင္းပင္ဘ၀မွာဘဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနခ်င္ၾကသူေတြလည္း ေဟာဒီကမၻာေလာကမွာ ရွိေနေလရဲ႕။
Read more

"ဘ၀ ပုံစံခြက္ထဲမွာ”

"ဘ၀ ပုံစံခြက္ထဲမွာ”



ငါ့ရဲ႕ မနက္ခင္းေတြကလဲ ပံုေသ။
ငါ့ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြကလဲ ပံုေသ။
ငါ့ရဲ႕ တေန႔တာကလဲ ပံုေသ။
ငါ့..ဘဝ ကလဲ ပံုေသ။
အဲဒီ ပံုေသေတြထဲက 'ငါ' ကေတာ့....
တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ နဲ႔ အညႇာေႂကြ။
…………………………………..ေရးသူ-MDP

အင္း....ကဗ်ာဖတ္ရပုံေထာက္ေတာ့…..မဒမ္ေပါ စိတ္က်ေနပုံရတယ္။

မျဖစ္ေခ်ဘူး။ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ အေျပာင္းအလဲေလးဘာေလးရေအာင္ (ပုံေသမျဖစ္ေအာင္) သႀကၤန္ၿပီးတာနဲ႔ အလုပ္ကခဏနားၿပီး ကရစ္ဘီယံပင္လယ္ထဲမွာ အေပ်ာ္စီးရြက္ေလွနဲ႔ ငါးသြားမွ်ားဦးမွ။ ဟုတ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္က အဲသည္ကုိ သြားလည္ဘုိ႔ အခ်ိန္ေကာင္းဘဲတဲ့။




သယ္သြားမယ့္ စားေသာက္စရာေတြထဲမွာ ႏွင္းဆီ၀ုိင္တခ်ဳိ႕ပါမယ္၊ ကာဗီယာ ငါးဥဆီစိမ္ပါမယ္။ စြံပလြန္သီးေျခာက္ဘူးေတြလည္း သယ္ခဲ့ဘုိ႔ ေမ႔လုိ႔မျဖစ္ဘူး။ (၀တၳဳထဲမွာ ဖတ္ဘူးတဲ့ အစားအေသာက္ေတြမ်ား ေျပာပါတယ္။)

အဲ…အဲ….အခု စေနတနဂၤေႏြမွာေတာ့ ပုလာဥဘင္ (Pulau Ubin) ကၽြန္းမွာ နာစိလမက္(Nasi Lemak) နဲ႔ဘဲ ေက်နပ္လုိက္ဦးေနာ္။


Read more

“သူေတာ္စင္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံျခင္း”

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသမုိင္းမွာ စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားသူေတြ၊ ႐ုိးေျဖာင့္သူေတြကုိ မၾကာခဏဆုိသလုိ ေတြ႕ရတတ္ေပမယ့္ “သူေတာ္စင္” အဆင့္ေလာက္အထိ သတ္မွတ္လုိ႔ရေအာင္ စင္ၾကယ္သူေတြကေတာ့ ရွားမွရွားလွပါတယ္။ ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းတုိ႔လုိ တတုိင္းျပည္လုံးရဲ႕ ၾကည္ညဳိေလးစားခ်စ္ခင္မႈကုိ ခံရသူေတာင္မွ “သူေတာ္စင္”တေယာက္ ရယ္လုိ႔ သုံးႏႈန္းထားတာေတာ့ မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။
ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ မၾကာေသးမီက သူေတာ္စင္ တေယာက္ ရွားရွားပါးပါး ေပၚထြန္းခဲ့တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ တျခားသူမဟုတ္ပါဘူး။ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ပါ။ သူဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ေလာဘ ေဒါသနည္းသလဲဆုိရင္ သူသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းၾကည္ေနရာမွာ ရွိခဲ့ရင္ သူ႔သေဘာထားႀကီးတဲ့အေၾကာင္းကုိ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ လုပ္ရပ္ေတြနဲ႔ သက္ေသထူမယ္လုိ႔ ရဲရဲႀကီး ေၾကညာခဲ့တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ (မဇၩိမ သတင္းဌာနမွာ ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္နဲ႔ ေတြ႕ဆုံျခင္းကုိ ဖတ္ၾကည့္ပါ။)
သူ႔စကားအတုိင္း ထုတ္ႏႈတ္ကုိးကားရရင္
“က်ေနာ္သာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနရာမွာရွိခဲ့ရင္ နံပါတ္တစ္က ဘာလုပ္မလဲဆိုေတာ့ ဒီ Road Map အတိုင္း လိုက္သြားလိုက္မယ္။ ဒါဟာ တပ္မေတာ္အစိုးရရဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥရပ္လည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏွစ္ဘက္ ေျပလည္ဖို႔အတြက္ ဒါဟာ အေရးႀကီးတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒုတိယ တခုကလည္းပဲ၊ ျဖစ္သင့္ ျဖစ္ထိုက္တဲ့ ဆက္ဆံေရးေကာင္း တခုျဖစ္လာဖို႔အတြက္ က်ေနာ့္ဘက္က ရန္မလိုပါဘူး ဆိုတာကို ျပတဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ္က က်ေနာ္သာ ဆိုခဲ့ရင္ေတာ့၊ အိုေက က်မ NLD က အခုလာမယ့္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာလည္းပဲ၊ အာဏာကို ျဖတ္လမ္းက လိုခ်င္တဲ့သေဘာ မရွိဘူး ဆိုတာကို ျပတဲ့အေနနဲ႔ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ လုပ္ခ်ိန္မွာ ၃၃ဝ (မဲဆႏၵနယ္ေျမ) ရွိတယ္ဗ်ာ။
အဲဒီ ၃၃ဝ မွာ က်ေနာ္ဆို တဝက္ပဲ ဝင္ၿပိဳင္မယ္၊ ပထမဦးဆံုး ၁၆၅ ေနရာေလာက္ပဲ ဝင္ၿပိဳင္ၿပီးေတာ့ အေစာႀကီးကတည္းက က်မဟာ ဒီႏိုင္ငံတည္ေထာင္ေရးမွာ တနည္းမဟုတ္ တနည္းနဲ႔ ပါဝင္ခ်င္ေနတာ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ အာဏာကိုျဖတ္လမ္းက လိုခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ ျပတဲ့အေနနဲ႔ ဝင္ကတည္းက ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ တဝက္ပဲ ဝင္မယ္။ This is indicated that I am not seeking any political power. အဲလိုအတြက္နဲ႔ မလိုအပ္ဘဲ အက်ဥ္းခ်ခံေနရတဲ့ သူေတြအားလံုးကိုေတာ့ လႊတ္ေပးလိုက္ၿပီးေတာ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ တိုင္းျပည္ရဲ့ စည္းလံုး ညီညြတ္မႈတခု တည္ေထာင္ရေအာင္ဆိုတဲ့ သေဘာပါပဲဗ်ာ။ က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက Strong Opposition တခုအေနနဲ႔ဘဲ ရပ္တည္ၿပီးေတာ့ ျပတ္ျပတ္သားသား ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ေျပာတာပါ။ ”
ကဲ။ က်ဳပ္မေျပာဘူးလား။ အဲဒီလူဟာ သူေတာ္စင္တမွ် စိတ္ႏွလုံးသား ျဖဴစင္တယ္ဆုိတာ။ သူသာ လူ၀တ္ေၾကာင္မဟုတ္ဘဲ ဘုန္းႀကီးသာဆုိရင္ ရဟႏၱာဘဲလုိ႔ က်ိန္းေသတပ္အပ္ က်ဳပ္စြတ္စြဲမိမွာ အမွန္ဘဲ။
ရန္မလုိဘူးဆုိတာကုိ ျပဘုိ႔အသင့္ရွိတဲ့အျပင္ (တနည္းေျပာရရင္ ေမတၱာတရားႀကီးမားတာ ေပါ႔ဗ်ာ) အေျပာမဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႕လည္း စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျပမယ့္လူဗ်။ ၾကည့္ေလ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေနရာေတြေတာင္ ရွိတဲ့အေရအတြက္ရဲ႕ ထက္၀က္ကုိဘဲ ၀င္ၿပဳိင္မယ္ေျပာတာ။ လုံး၀ကုိယ္က်ဳိးဆႏၵသက္သက္ကုိ မၾကည့္ဘူး။ အဂၤလိပ္လုိေျပာတာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထက္ မညံ့ဘူးဆုိတာ ျပလုိက္ႏုိင္ေသးတယ္။။
ကဲပါ။ သူ႔အင္တာဗ်ဴးကုိ ဆက္ဖတ္ၾကည့္ရေအာင္။
“ေမး။ အႀကံျပဳခ်က္ ၆ ခ်က္ ထြက္လာဖို႔ ဘယ္လို အေျခခံ အေၾကာင္းအရာေတြက လႈံ႔ေဆာ္ေပးတာလဲ။
ေျဖ။ က်ေနာ္က Basically I am political animal. (က်ေနာ္က အေျခခံ ႏိုင္ငံေရးသတၱဝါ) ေလ။ အဲဒါေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ရင္းႏွီးၿပီးသားေလ။ အဲဒါ က်ေနာ္ရတဲ့ဟာကို အဓိက ဒီမွာရွိေနတဲ့ တဖက္နဲ႔ တဖက္ အမုန္းပြားေနတာ၊ ရန္ျဖစ္ေနတဲ့ Circle (သံသရာ) ကို ရပ္သြားေစခ်င္ၿပီ။ ျပည္သူေတြမွာ ဘယ္လို ဒုကၡရွိတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ အေသအခ်ာ သိပါတယ္။ ဆိုေတာ့ က်ေနာ္လည္း တစိတ္တပုိင္းအားျဖင့္ ခံစားေနရတာပါပဲ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ဒီဟာ ၿပီးသြားဖို႔အတြက္ တကယ္ကို သေဘာထားႀကီးတဲ့၊ အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ လမ္းစဥ္ေတြသာလွ်င္ အေျဖ ျဖစ္တယ္ဆိုေတာ့ ေသခ်ာ ယံုၾကည္တဲ့အတြက္ ဒါကို က်ေနာ္ ေျပာတာပါ။
ေမး။ ဒီအႀကံျပဳခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ လူတခ်ဳိ့ရဲ့ တုံ႔ျပန္မႈ ဘာေတြရသလဲရွင့္။ လူေတြ လက္ခံႏိုင္မယ္လို႔ ျမင္သလားရွင့္။
ေျဖ။ ဘာမွ မရပါဘူး။ လူေတြ လက္ခံႏိုင္မယ္လို႔ က်ေနာ္ သိပ္မထင္ဘူး။ လူေတြက စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ေနေတာ့ ဒီ ႏိုင္ငံေရးပိတ္ဆို႔မႈက နစ္ေနဆဲ ျဖစ္ေနတာ။ အဓိက ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြအပါအဝင္ စိတ္ခံစားခ်က္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ အေျဖက ထြက္တာ ၾကာလွပါၿပီ။ အႏိုင္၊ အ႐ႈံးစဥ္းစားရင္ေပါ့။ ဘယ္သူမွ လက္ခံႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီကိစၥက အႏိုင္အ႐ႈံးကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြဘဝနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ ကိစၥေတြ ျဖစ္တယ္။ တပ္မေတာ္က ႏိုင္ႏိုင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကပဲ ႏိုင္ႏိုင္ ျပႆနာမရွိပါဘူး။ မရွိႏိုင္ပါဘူး။ အဲလို စဥ္းစားေနလို႔ ျပႆနာရွိေနတာပါ။ ”
ေတြ႕လား...ေတြ႕လား။ က်ဳပ္အထင္ကုိ ပုိမုိခုိင္မာသြားေစတဲ့အခ်က္။ “လူေတြက စိတ္ခံစားခ်က္နဲ႔ေနေတာ့ ဒီ ႏိုင္ငံေရးပိတ္ဆို႔မႈက နစ္ေနဆဲ ျဖစ္ေနတာ။ အဓိက ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ေတြအပါအဝင္ စိတ္ခံစားခ်က္ မျဖစ္ဘူးဆိုရင္ အေျဖက ထြက္တာ ၾကာလွပါၿပီ။” တဲ့။
သူ႔မွာ ခ်စ္ျခင္း၊မုန္းျခင္း စတဲ့ သာမန္လူေတြ ခံစားရတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟစတဲ့ အကုသုိလ္ ေစတသိက္ေတြကုိလည္း ပကတိၾကည္လင္ေနတဲ့ သူ႕စိတ္သြင္ျပင္က အၿပီးတုိင္ ေမာင္းထုတ္ၿပီးသားဘဲျဖစ္ရမယ္။ ၾကည္ညဳိစရာမေကာင္းဘူးလား။
“ေမး။ အႀကံျပဳခ်က္ေတြကို အစိုးရ အာဏာပိုင္ေတြကို ခင္းျပေပးေသးလား။
ေျဖ။ က်ေနာ္တို႔ အစိုးရကို၊ ဒီဘက္ပိုင္းကို ထားလိုက္ပါေတာ့။ ”
ဒီအေျဖမွာေတာ့ ျဗဟၼစုိရ္တရားတပါးျဖစ္တဲ့ ဥေပကၡာတရားကုိလည္း လက္ကုိင္ထားတယ္ဆုိတာ ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ က်င့္စဥ္ေလ။ နအဖ အစုိးရကုိ လုံး....၀၊ လုံး၀....ဥပကၡာျပဳထားလိုက္တယ္။ မွတ္ကေရာ။
“ေမး။ ျမန္မာျပည္ လက္ရွိ အေနအထားမွာ ျဖစ္သင္ ့ျဖစ္ထုိက္တယ္ ထင္တာကို ဘယ္လို အႀကံျပဳခ်င္ပါသလဲ။
ေျဖ။ တကယ္ကေတာ့ဗ်ာ၊ ဒီကိစၥက တကယ္ သေဘာထားႀကီးႏိုင္တဲ့လူက ထစ္ကနဲ မစဥ္းစားဘဲနဲ႔ ထၿပီးေတာ့ သေဘာထားႀကီးတဲ့ အေၾကာင္းကို တကယ္ ရဲရဲျပလိုက္ဖို႔ပါပဲ။ တကယ္သေဘာထားႀကီးတဲ့ လူက တကယ္သေဘာထားႀကီးေၾကာင္း ျပလိုက္ရင္ ျဖစ္သင့္တာ အားလံုး ျဖစ္သြားမွာပါ။ ဒီကိစၥက 'သင္ေကာင္းလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္ မဆိုးပါ' ဆိုၿပီး စဥ္းစားရမယ့္ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ 'သင္ေကာင္းလွ်င္ ကၽြႏု္ပ္မဆိုးဘူး' ဆိုရင္ ျပႆနာ ရွိႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ အယူအဆအရ ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း အေပါင္းလကၡဏာျဖစ္တဲ့ ရလဒ္တခု ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ တင္သြင္းေပးရမယ့္ Input ေတြ အားလံုးဟာ တကယ္ အစစ္အမွန္ အေပါင္းလကၡဏာ ျဖစ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲဒါမွပဲ အျပဳသေဘာ ျဖစ္ႏိုင္မယ္။ အႏုတ္ေပးရင္ ထြက္လာတာလည္း အႏုတ္လကၡဏာ ေဆာင္တဲ့ ရလဒ္ေတြပဲ ရမယ္။ ”

က်ဳပ္ယုံၾကည္တယ္ေလ။ တကယ္လုိ႔သာ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ဟာ ေတာႀကီးမ်က္မဲထဲမွာ လူသားစားက်ားနဲ႔ ပက္ပင္းတုိးမိတယ္ဆုိရင္ေတာင္ သေဘာထားႀကီးေၾကာင္းျပတဲ့အေနနဲ႔ လက္ထဲမွာပါတဲ့ အမဲလုိက္ေသနတ္ကုိ လႊတ္ခ်ျပလုိက္မွာေသခ်ာတယ္။ ေၾသာ္...မွားလုိ႔...... ကန္ေတာ့ေနာ္...ကန္ေတာ့။ သူေတာ္စင္ပါ ဆုိမွ အမဲလုိက္ေသနတ္ကုိ ဘယ္ကုိင္ပါ႔မလဲေနာ္။
က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံး ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်တာကေတာ့ အဲဒီလုိပုဂၢဳိလ္မ်ဳိး လူထုေခါင္းေဆာင္ေနရာကုိ ေရာက္မလာတာပါဘဲ ။ဒါကလည္း က်ဳပ္ထင္ပါတယ္။ သူဟာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေနရာကို ေရာက္ေအာင္ မႀကဳိးစားေတာ့ဘဲ သေဘာထားႀကီးေၾကာင္း ျပတဲ့အေနနဲ႔ တမင္သက္သက္ အေစာႀကီးကတည္းက ေဘးထြက္ထုိင္ေနလုိက္ တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္တုိ႔ တမ်ဳိးသားလုံးအတြက္ေတာ့ အစားထုိးမရတဲ့ နစ္နာဆုံး႐ႈံးမႈႀကီးတရပ္ေပါ႔ဗ်ာ။

ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးျဖစ္စဥ္ႀကီးတရပ္လုံးကုိ တရားဓမၼနဲ႔ ယွဥ္ သုံးသပ္ၿပီး ေကာက္ခ်က္ဆြဲသြားပုံမ်ား အင္မတန္ ၾကက္သီးထဘုိ႔ေကာင္းတယ္။ ဒီေနရာမွာ က်ဳပ္လုိ ပုထုဇဥ္ အမုိက္အမဲေလးအေနနဲ႔ ဉာဏ္မမီေတာ့ ဘာသာေရးအရေတာ့ နားမလည္ႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းတုန္းက သခ်ာၤဘာသာရပ္မွာ အႏႈတ္နဲ႔ အႏႈတ္နဲ႔ ေျမွာက္ရင္ အေပါင္းထြက္တာတုိ႔၊ အေပါင္းနဲ႔ အႏႈတ္ ေပါင္းလုိ႔ အေပါင္းက မ်ားရင္ အေပါင္းလကၡဏာထြက္တာတုိ႔ကေတာ့ ေဒါက္တာႀကီး ရွင္းျပတာနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကြဲလြဲတယ္။ ထားပါေလ။ ဒီကိစၥက က်ဳပ္တုိ႔လုိ သာမန္ ဉာဏ္စဥ္ေလာက္နဲ႔ နားလည္ဘုိ႔ မလြယ္ေလာက္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေနာက္ၿပီး သူ႔အင္တာဗ်ဴးကုိ ဖတ္လုိက္ရမွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆုိတဲ့ အမ်ဳိးသမီးဟာ အင္မတန္ သေဘာထားေသးသိမ္တယ္ဆုိတာကုိ က်ဳပ္သိလာရေတာ့တာကုိးဗ်။ ဒီေလာက္ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအတြက္ သူ႔တဘ၀လုံးေပးဆပ္ၿပီး သေဘာထားေသးသိမ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးပါလားလုိ႔ သေဘာေပါက္လာတယ္။ တကယ္ဆုိရင္ ကိုေန၀င္းေမာင္တုိ႔လုိ ေဘးထြက္ထုိင္ေနၿပီး သေဘာထားႀကီးျပသင့္တာေပါ႔။
“ေမး။ ေမလ လုပ္မယ့္ ဆႏၵမဲေပးဖို႔ ဆိုတာကေရာ ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။ တရားမွ်တၿပီး လြတ္လပ္တဲ့ ဆႏၵမဲေပးပြဲျဖစ္၊ မျဖစ္။
ေျဖ။ မဲေပးမယ့္ ကိစၥကေတာ့ သူတို႔ ဥပေဒ ထြက္ထားတာေပါ့ေနာ္။ ထြက္ထားတဲ့ ဥပေဒကို ၾကည့္လို႔ ရွိရင္ တရားမွ်တမႈ ျဖစ္မွာပါ။ သူေမးတာ ေမးခြန္းက တခုပဲ ရွိတယ္ေလ။ Yes လား/ No လား ေမးတယ္ေလ။ ဒီလို ေမးတာက လူတိုင္းရဲ့ ဆႏၵကို ရဲရဲထြက္ေပၚလာေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ မွ်တတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ”
ခုေလာက္ဆုိ ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ဘယ္ေလာက္ အေကာင္းျမင္တတ္သလဲ။ ဘယ္ေလာက္ သမာသမတ္ရွိသလဲ ဆုိတာ အားလုံး သံသယ ရွင္းသြားေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။ နအဖက ထုတ္ထားတဲ့ (လူထုဆႏၵခံယူပြဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့) ဥပေဒဟာ တရားမွ်တမႈရွိမွာပါတဲ့။
ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြနဲ႔ ဒီမုိကေရစီအင္အားစု ဆုိသူေတြသာ တဆိတ္ရွိ နအဖ လုပ္သမွ် မေကာင္းျမင္၊ အစြန္းေရာက္အျမင္ေတြနဲ႔ ဘက္လုိက္ၿပီးေျပာ။ ေဒါက္တာ့လုိ ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္း၊ ေၾကာက္ျခင္း၊ မုိက္မဲျခင္းေတြကုိဖယ္ၿပီး၊ ဆႏၵာဂတိ၊ ဘယာဂတိ၊ ေမာဟဂတိ ဆုိတာေတြကုိ ေဖ်ာက္ၿပီး သမာသမတ္ရွိရွိဆုံးျဖတ္ၾကစမ္းပါ။
ဘာဗ်....ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္ ဟာ နအဖကုိ ေၾကာက္လုိ႔ ဒီလုိေျဖတယ္ ဟုတ္လား။ သူေတာ္စင္ကုိ မျပစ္မွားနဲ႔၊ ေျမမ်ဳိမယ္။ ၾကပ္ၾကပ္သတိထား။
ခက္တယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြ။ သူ႕အင္တာဗ်ဴး မဇၩိမသတင္းဌာနမွာလည္း ပါလာေရာ အင္တာနက္ကတဆင့္ ေအာက္မွာ မွတ္ခ်က္(ကြန္မင့္)ေပးၾကတဲ့အခါ လူတရာမွာ ကုိးဆယ့္ကုိးေယာက္ေလာက္က ထုံးစံအတုိင္း အမွန္အတုိင္းမျမင္တတ္ၾကဘူး။ သူ႔ကုိ တုိက္ခုိက္ေျပာၾကားတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ ေသခ်ာတယ္။ အပါယ္လားမယ့္လူေတြ။ လူတေယာက္ဆုိရင္ “ဆိတ္မ်ဳိးလုံးကေလးကုိ ခြင့္လႊတ္ၾကပါကြယ္တုိ႔” ဆုိၿပီးေတာင္ ေရးလုိက္ေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ဆုိးတဲ့လူ။ အ၀ီစိမွာ ခ်ဳိးကပ္မယ့္လူ။ ေတာ္ေသးတယ္....မစၩိမက အယ္ဒီတာေတြက စကားလုံးၾကမ္းၾကမ္းေတြဆုိ ဖ်က္ပစ္လုိက္လုိ႔ အဲဒီမၾကား၀ံ့မနာသာေတြကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခု မျမင္ရ၊ မဖတ္ရေတာ့တာ။
“ေမး။ Third force အဖြဲ႔အေၾကာင္း ေျပာေပးပါလားရွင္။
ေျဖ။ Third force ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ သတင္းအခ်က္အလက္ ဖလွယ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲ။ အဖြဲ႔ရယ္လို႔ တကယ္ဖြဲ႔ထားတာ မရွိပါဘူး။ ဖြဲ႔ထားရင္လည္း က်ေနာ္ ဖြက္ထားမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါ ျပႆနာမရွိပါဘူး။ ဖြဲ႔ထားမယ္ဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရး ရည္႐ြယ္ခ်က္ တခုရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ က်ေနာ့္မွာ ႏိုင္ငံေရး ရည္႐ြယ္ခ်က္ မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္ ႏိုင္ငံေရးသတၱဝါပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ေနာ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲ မဝင္ဘူး။ အာဏာ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ က်ေနာ္ မပတ္သက္ခ်င္ဘူး။
ေမး။ အရင္တုန္းက ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါခဲ့ေသးလား။
ေျဖ။ ႏိုင္ငံသားတေယာက္အေနနဲ႔ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးကိုေတာ့ က်ေနာ္တသက္လံုးပဲ လုပ္လာတာ။ က်ေနာ့္ Living Color မွာ ေရးတဲ့ဟာေတြကလည္း ႏိုင္ငံေရးပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ႏုိင္ငံေရးအာဏာ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္ ေက်ာင္းတုန္းကတည္းက ဒါပဲ လုပ္လာခဲ့တာ။”
ကဲ....အားလုံးသံသယ ရွင္းၿပီေနာ္။ သူဟာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလုိဘဲ ႏုိင္ငံေရးသတၱ၀ါ ျဖစ္ေပမယ့္ အာဏာႏုိင္ငံေရးနဲ႔ေတာ့ မပတ္သက္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ပါမပါဆုိတာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတုိက္အခံေတြနဲ႔အတူ လုိက္ၿပီး လႈပ္ရွားေနမွ မဟုတ္ပါဘူး။ လူထုလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ တခ်ိန္လုံး ပါေနမွမဟုတ္ပါဘူး။ ႏုိင္ငံသားတေယာက္အေနနဲ႔ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးကုိ တသက္လုံးလုပ္လာတာဘဲ တဲ့။
ႀကဳိက္တယ္။ က်ဳပ္အရမ္းႀကဳိက္တယ္။ အခု က်ဳပ္ဘေလာ့ဂ္ေရးေနတာ ႏုိင္ငံေရးမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာမလဲ။ အာဏာႏုိင္ငံေရးမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ပါတီႏုိင္ငံေရးလည္း မဟုတ္ဘူး။ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံေရး....ဟင္းဟင္း။ ေနာက္ဆုိရင္...က်ဳပ္က ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္နဲ႔ လက္တြဲၿပီး သိပၸံနည္းက်အမ်ဳိးသား ႏုိင္ငံေရးတုိ႔၊ စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေရးတုိ႔ လုပ္ဦးမွာ။ လုပ္ျပဦးမွာ။
Read more

“ဇာတိေျမ (သုိ႔မဟုတ္) သတိတရ ရွိလွတဲ့အိမ္”.......(၂)

က်ေနာ့္ဇာတိေျမကုိ မေျပာခင္ အိမ္အေၾကာင္းကုိ အရင္ေျပာျပခ်င္တယ္။

အိမ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ စဥ္းစားလုိက္ရင္ က်ေနာ္ငယ္စဥ္တုန္းကတည္းက “ဒီေကာင္ေလး ႀကီးလာရင္ လူ႕ဂြစာကေလး ျဖစ္မွာဘဲ” လုိ႔ လူေတြ ေဟာကိန္းအထုတ္ခံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလး တခုကုိ အရင္ဆုံး ေျပးသတိရေတာ့တာပါဘဲ။

သည္လုိ…။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေနတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ သံကုတင္တလုံးနဲ႔ သစ္သားကုတင္ႀကီး တလုံးရွိတယ္။ အိမ္ေအာက္ ေျမေျပာင္ေျပာင္မွာ သည္အတုိင္း ခ်ထားတာဘဲ။ သစ္သားကုတင္ ေပၚမွာ အေဖနဲ႔ အေမနဲ႔ အိပ္ၾကတယ္။ သံကုတင္က က်ေနာ္ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ အိပ္တာ။

အဲသည္ႏွစ္ထပ္အိမ္မွာ အိမ္ေပၚကုိတက္တဲ့ သစ္သားေလွကားနဲ႔ ေလွကားခုံရွိတယ္။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္ စကားတတ္ကာစ အရြယ္ေလာက္က အဲဒီသစ္သားေလွကား အထစ္တ ထစ္မွာ ထုိင္ၿပီး အိမ္ေပၚတက္လာတဲ့လူေတြကုိ ဒါမွမဟုတ္ အိမ္ေအာက္ကုတင္ေပၚမွာ ၀င္ထုိင္မယ့္လူေတြကုိ ေလွကားေပၚကေန ေဟာသလုိ လွမ္းၿပီး အမိန္႔ေပးေလ့ရွိတယ္။

“အိမ္ေပၚတက္နဲ႔၊ ေအာက္ဆင္းနဲ႔”
“ဂင္ေပၚတက္နဲ႔၊ ေအာက္ဆင္းနဲ႔”

“ဂင္” ဆုိတာ ကုတင္ကုိ ေျပာတာ၊ မပီလုိ႔ပါ။ အဲသည္လုိ ေျပာေနတဲ့ၾကားက တက္သြားတာေသာ္လည္းေကာင္း ဆင္းသြားတာေသာ္လည္းေကာင္း လုပ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ အာေခါင္ကုိ ျခစ္ၿပီး တက္မတတ္ ခ်က္မတတ္ ေအာ္ငုိတတ္တယ္။ ကဲ..မွတ္ကေရာ။ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဘုိ႔ေကာင္းတဲ့ လူကေလးလဲ၊ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

အဲေတာ့ “မင္းဟာက ဘာလဲကြာ။ ဆင္းဆုိလဲဆင္း၊ တက္ဆုိလည္းတက္ေပါ႔။ အခုက ႏွစ္ခုလုံးမလုပ္ရဘူးဆုိေတာ့ တယ္လဲ ဂြက်ပါလား။ ႀကီးလာရင္ေတာ့ ဂြစာေလး ျဖစ္ေတာ့မွာဘဲ”ဆုိၿပီး လူႀကီးေတြက ညည္းၾကတာေပါ႔။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အေဖကေတာ့ က်ေနာ့္ကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာပါတယ္။ သူသြားေလရာကုိ ေခၚတယ္။ တခါက ကုိင္းထဲကုိ ႏြားစာေျပာင္းရိတ္သြားတာ က်ေနာ့္ကုိ ေခၚသြားၿပီး ရပ္ထားတဲ့ လွည္းေပၚမွာ ထားခဲ့တယ္။ အေဖနဲ႔ အေမ ေျပာင္းရိတ္ေနၾကတုန္း လွည္းေပၚကေန ႐ုတ္တရက္ မေျပာမဆုိ ၀ါးကနဲ ေအာ္ငိုခ်လုိက္ေရာ။ အေဖက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ က်ေနာ့္ေျခေထာက္ လွည္းရံတုိင္ေတြၾကားမွာ ညပ္တယ္ထင္လုိ႔ တံစဥ္ခ်ၿပီး လွည္းဆီကုိ ပ်ာပ်ာသလဲေျပးလာတယ္။ အနားေရာက္ေတာ့ ဘာမွမျဖစ္တာ ေတြ႕ေတာ့ အေဖက “မင္းႏွယ္ကြာ၊ ေျခေထာက္မ်ား ညပ္သလားလုိ႔”။

အေမကေတာ့ အဲသေလာက္ စိတ္မရွည္ဘူး။ “ေတာ့္မလဲ၊ ဒီအက်ဳိးမေပးတဲ့ ဟာေလးကုိ ေခၚလာခ်င္ရတာကုိး” လုိ႔ လွမ္းေျပာတယ္။ အဲသည္မွာ ပုိဆုိးေတာ့တာဘဲ။ က်ေနာ္က အသံရွည္ဆြဲၿပီးေတာ့ “အက်ဳိးေပးဘူးတဲ့……..အက်ဳိးေပးဘူးတဲ့” နဲ႔ ငိုေတာ့ အေဖက “မင္းကုိ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ အေဖ့ကုိ ေျပာတာပါ”ဆုိၿပီး ေခ်ာ့ရွာတယ္။

အေဖနဲ႔ အေမ့မွာ အငယ္ဆုံးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္အပါအ၀င္ သားသမီး စုစုေပါင္း ကုိးေယာက္။ အဲသည္ေခတ္က ရြာထဲက မိသားစုတုိင္းလုိလုိ အဲသည္လုိဘဲ မိသားစုႀကီးေတြက အႀကီးႀကီးေတြ။

(ဒီေတာရြာဓါတ္ပုံကုိ အင္တာနက္ကေန ယူပါတယ္)

က်ေနာ္တုိ႔ အိမ္က အိမ္ေျခ ၂၀၀-၂၅၀ ေလာက္ရွိတဲ့ ရြာႀကီးတရြာရဲ႕ ထိပ္နားမွာေပါ႔။ အိမ္ၿခံ၀န္းက အညာေဒသထုံးစံ အေတာ္ေလးက်ယ္၀န္းၿပီး ၿခံစည္း႐ုိးတေလွ်ာက္မွာ မန္က်ည္းပင္ႀကီးေတြ မဲဇလီပင္ေတြနဲ႔ စီရရီ။ ၿခံေထာင့္မွာေတာ့ ကုကၠဳိပင္ႀကီးေတြ။ အိမ္အေရွ႕ဘက္က စည္း႐ုိးမွာ ဗမာကုကၠဳိပင္ႀကီး တပင္ရွိတယ္။ ႏွစ္စဥ္ အရြက္ႏုေတြ ဖားဖားေ၀ၿပီဆုိရင္ ကုကၠဳိရြက္ႏုေတြကုိ ခူး၊ ျပဳတ္။ ၾကက္သြန္ဆီခ်က္၊ ငံျပာရည္၊ ပဲမႈန္႔၊ ေျမပဲေထာင္း စတာေတြနဲ႔ သုတ္စားရင္ ကုကၠဳိရြက္သုတ္အရသာဟာ ေမႊးေမႊးဆိမ့္ဆိမ့္ေလးနဲ႔ အင္မတန္ စားလုိ႔ အရသာရွိသကုိး။ ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာကလူေတြ ကုကၠဳိရြက္သုတ္ စားဘူးၾကမယ္ မထင္ဘူး။

ၿခံထဲမွာ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ဘူး၊ ဖ႐ုံ၊ ၾကက္ဟင္းခါး၊ ဘူးရြက္၊ ပဲရွည္၊ ႐ုံးပတီ စတာေတြ စုိက္ထားပ်ဳိးထားတယ္။ ပဲရွည္သီးကုိ ေအာက္အရပ္မွာ ဗုံလုံသီးလုိ႔ ေခၚတယ္ထင္ပါရဲ႕။ စင္ေပၚက တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့ အသီးကုိ ႏုစဥ္ကတည္းက ေအာက္မွာ ႀကဳိးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး ခဲဆြဲေပးရတယ္ေလ။ ေအာက္ကုိ ေျဖာင့္ေျဖာင့္တန္းတန္း ႀကီးထြားလာေအာင္လုိ႔ေပါ႔။ အိမ္ေရွ႕တည့္တည့္ကပ္လ်က္မွာေတာ့ အစ္မေတြ စုိက္ထားတဲ့ ႏွင္းဆီပင္ေတြနဲ႔ စံပယ္႐ုံေတြ။ စံပယ္ေတြ ပြင့္တဲ့အခ်ိန္ဆုိ မနက္ေစာေစာ အိပ္ယာထဲမွာကတည္းက စံပယ္ပန္းနံ႕ ေမႊးေမႊးေလး ရေနတတ္တာကလား။

မာလကာပင္ေတြလည္း ရွိတယ္။ ပဲရွည္သီးနဲ႔ ဘူးသီးကလြဲလုိ႔ က်န္တာေတြကေတာ့ ဘယ္အိမ္နီးခ်င္းက လာခူးခူး၊ အလကား ေပးလုိက္တာပါဘဲ။ ေတာမွာက အဲသည္လုိဘဲ။ ဟင္းခ်က္ကာနီးမွ တခြက္စာေလာက္ ခူးပါရေစဆုိၿပီး လာေတာင္းၿပီး ခူးယူၾက၊ ခ်က္ၾကတာမ်ဳိး။ က်ေနာ္တုိ႔ေတာင္ တခါတရံ မုန္းေခ်ာင္းမွာ ေရသြားခ်ဳိးၿပီး အျပန္ ကုိင္းစပ္မွာ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္းရွိေနတဲ့ ပဲလြန္းရြက္ေတြကုိ ခူးယူလာၿပီး အိမ္ေရာက္တာနဲ႔ ပဲလြန္းရြက္ ဟင္းခ်ဳိလုပ္ေသာက္ၾကတယ္။ ဗုိက္ဆာဆာမွာ ထမင္းပူပူနဲ႔ ပဲလြန္းရြက္ဟင္းခ်ဳိပူပူ ခ်ဳိခ်ဳိေလး ေသာက္လုိက္ရရင္ အင္မတန္ အရသာရွိတာဘဲ။ ကုိင္းစပ္ၿခဳံေတြေပၚက ႏြယ္ေတြကေန ကင္းပုံသီးေလးေတြ ရတတ္တယ္။ ၿခံထဲက ဘူညြန္႔ေလးေတြကုိ ခူးခပ္ၿပီး ဟင္းခ်ဳိဘဲလုပ္ေသာက္ေသာက္၊ ပုဇြန္ေျခာက္နည္းနည္းနဲ႔ ေၾကာ္စားစား အင္မတန္ စားလုိ႔ၿမိန္တယ္။

ေနာက္ၿပီး အညာကလူေတြက မန္းက်ည္းရြက္ကုိ ခ်ဥ္ရည္လုပ္ေသာက္တာထက္ င႐ုပ္သီးစပ္စပ္နဲ႔လည္း ခ်က္စားတတ္တာကုိ သတိထားမိတယ္။ ရွားရွားပါးပါး ရတတ္တဲ့ အမဲသားနဲ႔ မန္က်ည္းရြက္ကုိ င႐ုတ္သီးနဲ႔ ရဲေနေအာင္ခ်က္ထားတဲ့ ဟင္းတခြက္ဟာ အဲသည္အခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔အတြက္ အေကာင္းဆုံး ဟင္းလ်ာတခြက္ေပါ႔။ မၾကာမၾကာဆုိသလုိ မန္က်ည္းသီး အမွည့္ကုိ ပုဇြန္ေျခာက္နဲ႔ ခ်က္တာလည္းရွိတယ္။ ဘာလုိ႔လည္းမသိ၊ အဲဒီဟင္းကုိ အိမ္မွာ က်ဴက်ဴဟင္း လုိ႔ ေခၚတာကုိ မွတ္မိတယ္။ ငယ္ငယ္က ထမင္းကုိ က်ဴက်ဴဟင္းနဲ႔ နယ္ေကၽြးရင္ အရမ္းသေဘာက်တယ္။

ရြာထဲမွာ အမ်ဳိးေတြကလည္းမ်ားေတာ့ အကုိအစ္မ၀မ္းကြဲေတြ၊ ေမာင္ႏွမ၀မ္းကြဲေတြနဲ႔ အိမ္မွာ လူမျပတ္ဘူး။ ညဘက္ေတြမ်ားဆုိ အိမ္ေဘးကပ္လ်က္ ေျမေျပာင္ေျပာင္မွာ ကစားတဲ့သူ ကစားၾက၊ စခေရဘယ္လ္ ဆက္တဲ့အခါဆက္၊ ဂစ္တာတီးတဲ့သူကတီး၊ ႐ုပ္ရွင္ဖြက္တဲ့အခါ ဖြက္ၾကေပါ႔ေလ။ အစ္မ ေက်ာင္းဆရာမက မဂၢဇင္းေတြ၊ စာအုပ္ေတြ ၀ယ္စုတာ ၀ါသနာပါေတာ့ စာအုပ္လာဖတ္တဲ့လူကလည္း မရွား။ အဲသည္တုန္းကေတာ့ ျငင္းၾကခုန္ၾက ရယ္ၾကေမာၾကနဲ႔ ေပ်ာ္စရာႀကီးေပါ႔။

ဘာမွလုပ္စရာမရွိရင္ မန္က်ည္းပင္ရိပ္က စားပြဲ၀ုိင္းမွာ ၀ုိင္းထုိင္ၿပီး အမ်ဳိးစပ္ၾကၿပီ။ အေကာင္းေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ားအတင္းကုိ ရယ္စရာျဖစ္ေအာင္ တုပ္ၾကတာမ်ဳိး။ ဥပမာ ကုန္းေဇာင္းက လာတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေၾကာ္ျငာ ျမင္းလွည္းက “ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္နဲ႔ မတေထာင္ တေကာင္ဘြား” ဇာတ္ကား လာေၾကာ္ျငာသြားေတာ့ အိမ္နားက အပ်ဳိႀကီး မစိမ္းယဥ္က “သားကေလးမင္းေမာင္” လုိ႔ တလြဲၾကားတယ္။ ႐ုပ္ရွင္မဂၢဇင္းေတြ လစဥ္ဖတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ တသုိက္ကေတာ့ အဲဒီအျဖစ္ဟာ က်ိတ္ၿပီးရယ္ပြဲဖြဲ႕စရာကိစၥႀကီးေလ။ ခုနင္ကလုိ အမ်ဳိးစပ္ၾကၿပီဆုိရင္ “ဆားပုလင္းႏွင္းေမာင္ကုိ သားကေလးမင္းေမာင္ဟု တလြဲၾကားေသာ အပ်ဳိႀကီး မစိမ္းယဥ္ႏွင့္ ဘာမွ မေတာ္စပ္ေသာ” ဆုိတာမ်ဳိး တေယာက္က စပ္ျပလုိက္ၿပီဆုိရင္ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း တခစ္ခစ္ တခြိခြိနဲ႔ေပါ႔။ အဲ သူတုိ႔အလွည့္ေရာက္ရင္လည္း အားက်မခံ သူတုိ႔သိတဲ့ ရီစရာေလးေတြနဲ႔ ဆက္ၿပီး ၀ိေသသျပဳၾကတာေပါ႔။

ရြာထဲမွာကေတာ့ အဲသလုိဘဲ၊ တေယာက္အေၾကာင္းတေယာက္သိ၊ တအိမ္အေၾကာင္း တအိမ္သိဆုိေတာ့ ေျပာစရာေတြက မ်ားမွမ်ား။

အဲသည္ လွ်ပ္စစ္မီးမရွိ၊ ႐ုပ္ရွင္မရွိ၊ ရထားလမ္း ကားလမ္း မေပါက္။ လယ္ကြင္းေတြ၊ ကုိင္းေျမေတြ ၀ုိင္းရံေနတဲ့ မေကြးတုိင္းထဲက အဲသည္ရြာကေလးမွာ က်ေနာ္ဟာ ရွစ္တန္းေအာင္ၿပီးတဲ့အထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ ေနခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရြာက ဟုိေရဒီယုိသီခ်င္းထဲက “မေကြးျမသလြန္ ေက်ာင္းေတာ္ရာ သြားေရာက္ကာ ဖူးေျမာ္ခ်င္တာ၊ မုန္းေခ်ာင္းကုိ ေက်ာ္တဲ့အခါ ေရာက္ပါေတာ့မယ္၊ က်မတုိ႔ ကုန္းေဇာင္းရြာ….” ဆုိတဲ့ ကုန္းေဇာင္းကေန ေက်ာင္းေတာ္ရာ တေလွ်ာက္ ဆက္ေနတဲ့ ရြာစဥ္တန္းႀကီးထဲက ရြာေလးတရြာေပါ႔။ ဂ်ဴးရဲ႕ ပင္လယ္နဲ႔တူေသာမိန္းမမ်ား ၀တၳဳထဲက ကုန္းေဇာင္း၊ ေရွာက္ေတာ စတဲ့ နယ္ေတြဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ေဒသေပါ႔။

(ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရားႀကီးအား ညဘက္မွာ ဖူးေတြ႕ရပုံ)

ဧရာ၀တီတုိင္းကုိ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ဆန္အုိးႀကီးလုိ႔ ၫႊန္းတယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္က က်ေနာ္တုိ႔ ေဒသကုိ ဆီအုိးႀကီးလုိ႔ ညႊန္းရေလာက္ေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္မွာ ႏွမ္း၊ ေျမပဲ စတာေတြ ျဖစ္ထြန္းပါတယ္။ မေကြးတုိင္းထဲမွာ ျမစ္အေရွ႕ဘက္က ေရနံေခ်ာင္း၊ ေခ်ာက္ စတဲ့ၿမဳိ႕ေတြက ေရရွားၿပီး ေျခာက္သေယာင္းသေလာက္ ျမစ္အေနာက္ဘက္က ေဒသေတြကေတာ့ ေရလည္း မရွား၊ စုိက္သမွ်လည္း ျဖစ္ထြန္းၿပီး စိမ္းစိမ္းစုိစုိ ရွိလွပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အသားအေရာင္ ကလည္း က်ေနာ့္လုိဘဲ စုိစုိျပည္ျပည္ဘဲေပါ႔။ (ယုံခ်င္ယုံ မယံုရင္ေန)။

သြားလာေရးကေတာ့ အရင္က ဧရာ၀တီျမစ္ကူးတံတားမရွိေတာ့ ကုန္းတတန္ ေရတတန္ သြားရလာရ ခက္ခဲပါတယ္။ ေဟာ…အခု ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးအဖြဲ႕ တပ္မေတာ္အစုိးရ လက္ထက္မွာ ျပည္မွာဆုိလည္း န၀ေဒးတံတားႀကီး၊ မင္းဘူးနားမွဆုိလည္း တံတား အသစ္ႀကီးနဲ႔ (ဂူဂယ္အပ္သ္ကေနေတာင္ ၾကည့္ရင္ျမင္ရတယ္) တံတားႀကီးေတြ လမ္းထီးလမ္းမႀကီးေတြ ေဆာက္လုပ္ေပးထားလုိ႔ အင္မတန္ဖြံ႕ၿဖဳိး တုိးတက္ေနပါၿပီ။ (အံမယ္ေလး ေျပာရတာ လွ်ာယားလုိက္တာ။ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ေစတနာအမွန္ကုိ ေျပာစရာမလုိဘဲနဲ႔ သေဘာေပါက္ၾကစမ္းဘာ။)

ေက်ာင္းေတာ္ရာ ဘုရားနဲ႔ မနီးမေ၀းက မုန္းေခ်ာင္းရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းတေနရာမွာ (ဘူးသည္ဆိပ္ လုိ႔ ေခၚတယ္) မွာ ၀ါဆုိ၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ဆုိရင္ ငါးေထြႀကီးေတြ လာတတ္ၾကတယ္။ ၀ါတြင္းမွာမွ လာတတ္လုိ႔ ငါးႀကီးေတြ ဘုရားလာဖူးတာ၊ ဘုရားဖူးငါးေတြ လုိ႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ သူတုိ႔က လူေတြလည္း အကုိင္တြယ္ခံ အပြတ္သပ္ခံ ယဥ္ပါးတယ္။ လင္းပုိင္ေတြလုိေပါ႔။ တခ်ဳိ႕ေျပာၾကတာေတာ့ ေရထဲကုိ လူက်သြားရင္ေတာင္ ျပန္တြန္းတင္ေပးတယ္တဲ့။ အဲလုိ ျပန္တြန္းတင္ေပးတာေတာ့ ကုိယ္ေတြ႔မႀကဳံဖူးဘူး။

လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္က မဒမ္နဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးေတာ့ အဲသည္ ဘူးသည္ဆိပ္အထိ ျပန္သြားခဲ့ ေသးတယ္။ မုန္းတဖက္ကမ္းကုိ ကူးရတဲ့ ရြာဆီအထိေတာ့ အခ်ိန္မရလုိ႔ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

(လက္ထပ္အၿပီး ေဆြျပမ်ဳိးျပ ခရီးထြက္စဥ္ ဘူးသည္ဆိပ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက မုန္းေခ်ာင္းကမ္းေဘးတေနရာမွာ။ ဟုးိေနာက္က ခပ္ပ်ပ် ျမင္ရတဲ့ တဖက္ကမ္းက ရြာက က်ေနာ့္ရြာေပါ႔။)

အခုဆုိရင္ က်ေနာ့္ဇာတိရြာကေလးကုိ ျပန္မေရာက္တာ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေရာ့မယ္ထင္ပါရဲ႕။ ေတာင္ဘက္က လွည္းလမ္းမကုိ မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ က်ေနာ့္ငယ္စဥ္က အိမ္ေလးဟာ အခုလုိ ေႏြရာသီ ေတာင္ေလေလး ေ၀ွ႕လုိက္တဲ့အခါ ဖုန္ေတြ တေသာေသာေပါ႔။ သစ္ပင္ေတြဟာ အရြက္ေတြ ေႂကြၾကၿပီး ပုရစ္ဖူးေတြ ထြက္ျပဴစ ျပဳေရာ့မယ္။ ရြာျပင္က လက္ပံပင္ႀကီးေတြ ဆုိရင္လည္း လက္ပံပြင့္ေတြနဲ႔ ရဲရဲနီေနလိမ့္မယ္။ မုန္းေခ်ာင္းကေတာ့ ေရတိမ္တိမ္မွာ ေအာက္ကသဲေတြျမင္ရေလာက္ေအာင္ ေရက ၾကည္စိမ္းၿပီး ေအးျမ ေနလိမ့္မယ္။

က်ေနာ့္ဇာတိေျမကုိ တေန႔ေတာ့ ျပန္ေရာက္ျဖစ္ဦးမွာပါ။
Read more

“ၿမဳိ႕ေမတၱာ ခံယူတဲ့ သားေပမုိ႔”

တယ္လဲ ခက္ၾကပါကလားဟ႐ုိ႕။ အာဏာကုိ မမက္ေမာပါဘူးလုိ႔ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး ေျပာလာရတာ က်ဳပ္မွာ အာေတြေတာင္ေပါက္ေတာ့မယ္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ေတာင္ မယုံသကၤာျဖစ္ေနၾကရတာလဲဟင္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေျပာေတာ့ ယုံၾကည္မႈတည္ေဆာက္ရမယ္ဆုိ။ တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕မွာ က်ဳပ္ဘာေျပာေျပာ ခင္ဗ်ားတုိ႔မယုံဘူးဆုိေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔နဲ႔ ဘယ္လုိလုပ္ အတူလက္တြဲအလုပ္လုပ္လုိ႔ ရေတာ့မလဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြဟာ အေျပာတမ်ဳိး အလုပ္တမ်ဳိး လူေတြဘဲ။ ဘယ္မလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး။ ဒီလုိလူေတြလက္ကုိ က်ဳပ္က ဘယ္လုိလုပ္ စိတ္ခ်ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ ယုံယုံၾကည္ၾကည္နဲ႕ ထည့္ေပးရမလဲ။ ေျပာ။

ေသေသခ်ာခ်ာဘဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ က်ဳပ္မွာ ဒီအရြယ္ႀကီး ေရာက္တဲ့အထိ အုိႀကီးအုိမ နဲ႔ လမ္းေကာင္းေကာင္းမေလွ်ာက္ႏုိင္တဲ့ဘ၀မွာေတာင္ သူမ်ားလုိ ေအးေအးလူလူ ပင္စင္မယူရဘူး။ ႀကီးမားေလးလံတဲ့ သမုိင္းေပးတာ၀န္ႀကီးကုိ က်ဳပ္ရြက္ထားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္း က်ဳပ္တခ်က္ကေလး ညည္းဘူးသလား။ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေျပာတဲ့ “လူတေယာက္ရဲ႕ တန္ဘုိးဆုိတာ သမုိင္းကေပးအပ္လာတဲ့ တာ၀န္ကုိ ဘယ္ေလာက္ ေက်ပြန္ေအာင္ ထမ္းရြက္ႏုိင္သလဲဆုိတဲ့ အခ်က္ေပၚမွာ မူတည္တယ္ ” ဆုိတဲ့ စကားကုိ က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး လက္ခံပါတယ္။ အဲဒါေတာင္မွ က်ဳပ္ေစတနာကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တန္ဘုိးမထား၊ အသိအမွတ္မျပဳၾကတာေတာ့ က်ဳပ္ရင္နာတယ္။

အခုလည္း ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ေစတနာအျပည့္နဲ႔ ေရးဆြဲထားတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံဥပေဒကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေျပာေနၾကျပန္ၿပီ။ ဒီေလာက္ (၁၄ ႏွစ္လုံးလုံး) အခ်ိန္ယူၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ဆြဲလာတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံဗ်ာ။ တျခားဘယ္ႏုိင္ငံမွာ ဒါမ်ဳိးရွာလုိ႔ ေတြ႕ႏုိင္မလဲေျပာစမ္းပါဦး။ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမွာေတာင္ တႏွစ္တည္းနဲ႔ ကတုိက္က႐ုိက္ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္သြားတာ ေတြ႕တယ္မုိ႔လား။ က်ဳပ္တုိ႔ကေတာ့ ဒါမ်ဳိးအျဖစ္မခံႏုိင္ဘူးေလ။ က်ဳပ္တုိ႔သြားေနတာကုိက စည္းကမ္းရွိတဲ့ ဒီမုိကေရစီပန္းတုိင္ကုိ။ အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာဆုိတာ အလကားေနရင္း ေပၚလာတဲ့ ဆုိ႐ုိးစကားမဟုတ္ဘူး။ အဲဒီထဲကမွ ကန္႔ကြက္ၾကတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ထုိက္နဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကံ။

ေၾသာ္……လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ တပ္မေတာ္က ယူထားတဲ့ ကိစၥလား။ ယူခ်င္လြန္းလုိ႔ ယူရတာမ်ား မွတ္ေနလား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႏုိင္ငံေရးသမားအမ်ားစုက အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲေရာက္၊ ေျမႀကီးထဲေရာက္၊ ျပည္ပမွာေရာက္ေနေတာ့ အဲသည္ လစ္ဟာသြားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ကြက္လပ္ျဖည့္ဆည္းေပးဘုိ႔ သတ္မွတ္ထားရတာဗ်။ ယူခ်င္လြန္းလုိ႔ ယူရတာမဟုတ္ဘူး။ အဲလုိမွမယူရင္ လႊတ္ေတာ္မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေရအတြက္ ဘယ္ျပည့္မီေတာ့မလဲ။ အဲဒီ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိပါ အပုိင္စီးခ်င္ရင္ေတာ့ တပ္ထဲ ၀င္ၿပီး ႀကိဳးစားေပါ႔ဗ်ာ။ လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ ရွိတယ္၊ က်ဳပ္တုိ႔လည္း မ်က္စိက်တယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီေနရာေတြ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ျပန္ရမွာေပါ႔။ က်ဳပ္တုိ႔က သေဘာထားႀကီးပါတယ္။

ဘာ…….လူထုဆႏၵယူပြဲနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေသးစိတ္ေတြ ဘယ္မလဲ ဟုတ္လား။ လာမွာေပါ႔။ ဆႏၵမေစာၾကပါနဲ႔။ အခု ေမလ မွ မေရာက္ေသးတာ။ အရင္က ဦးေမာင္ေမာင္လက္ထက္ ကလည္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဆႏၵေစာခဲ့လုိ႔ ၾကန္႔ၾကာခဲ့ရၿပီမဟုတ္လား။ မွတ္ထား။ လက္ဘက္ေကာင္းစားခ်င္ရင္ ပေလာင္ေတာင္တက္ေႏွးရတယ္ဗ်။

အခ်ိန္က်လာရင္ က်ဳပ္ရဲ႕ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးက သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ထုတ္ျပန္မွာေပါ႔။ ဗုိလ္ေက်ာ္ဆန္းက အင္မတန္ေတာ္တဲ့ လူတဦးပါ။ စကားႀကီးဆယ္မ်ဳိးမွာ ငါ႔စကားႏြားရ ေျပာနည္းနဲ႔ အ႐ူးခ်ီးပန္းေျပာနည္းေတြဟာ သူအကၽြမ္းက်င္ဆုံးေပါ႔။ မၾကာေသးခင္ကဘဲ ကုလသမဂၢက အထူးကုိယ္စားလွယ္ “အ” ၿပီး ျပန္သြားရတယ္မုိ႔လား။

လူထုဆႏၵခံယူပြဲမွာ အေျခခံဥပေဒ အတည္မျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ ဟုတ္လား။ တယ္ ခက္ပါလား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အရပ္သားေတြ နားလည္ေအာင္ ဘယ္လုိေျပာရမလဲ။ တပ္ထဲမွာဆုိရင္ေတာ့ ရွင္းတယ္။ “ေရဘူးေပါက္တာ မလုိခ်င္ဘူး၊ ေရပါတာဘဲ လုိခ်င္တယ္” ေျပာလုိက္။ တခြန္းဘဲ။ အတည္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ႔ဗ်။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတုိက္အခံေတြသာ သပိတ္ေမွာက္မယ္၊ တုိက္ဖ်က္မယ္၊ ကန္႔ကြက္မဲေပးမယ္နဲ႔ တေယာက္တေပါက္ ၀ိ၀ါဒ ကြဲျပားေနၾကတာ။ က်ဳပ္တုိ႕ကေတာ့ တေသြးတသံ တမိန္႔ ဘဲ၊ ရွင္းတယ္။

အတင္း အတည္မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူရင္ လူထုအုံႂကြမႈျဖစ္မယ္….ဟုတ္စ။ အံမယ္…လာလာခ်ည္ေသးေတာ့တယ္။ အုံႂကြရင္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေအာင္ လုပ္ရမွာေပါ႔။ ဒါေလးမ်ား ခက္တာလုိက္လုိ႔။ က်ဳပ္တုိ႔မွာ အခုဆုိရင္ အေတြ႕အႀကဳံေတြ ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္။ အခုဆုိ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရး လုပ္ရတာ ပုိလုိ႔ေတာင္ အားရွိေသးတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔မိတ္ေဆြ ေပါက္ေဖာ္ႀကီးကုိယ္တုိင္က က်ဳပ္တုိ႔နည္းနာကုိ တိဘက္မွာ သုံးစြဲေနတာေတြ႕တယ္မုိ႔လား။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မွာ ညံ့ဖ်င္းခ်က္ေတြ ရွိေသးတယ္။ ဘယ့္ႏွယ့္ အုိလံပစ္ ၿပဳိင္ပြဲကုိ ကိုယ့္ႏုိင္ငံထဲမွာ က်င္းပခ်င္ရတယ္လုိ႔။ က်ဳပ္တုိ႔ဆုိ အုိလံပစ္မေျပာနဲ႔ အာဆီယံ အစည္းအေ၀းေတာင္ ရန္ကုန္မွာ အလုပ္မခံဘူး။ အာဆီယံဥကၠ႒ရာထူးကုိ ျငင္းပစ္လုိက္တယ္။ အဲဒါကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အတုိက္အခံေတြက ေအာင္ပြဲႀကီးတခု ထင္ၿပီး ေပ်ာ္ပြဲဆင္ခဲ့တာ ရယ္ရသဗ်ာ…ဟားဟားဟား…အဟြတ္…အဟြတ္။

က်ဳပ္က်န္းမာေရးလား။ မပူပါနဲ႔။ လုိအပ္ရင္ စကၤာပူက ဆရာ၀န္နဲ႔ ေဆး၀ါးကိရိယာေတြကုိ ေလယာဥ္နဲ႔ စင္းလုံးျပည့္ ခ်က္ခ်င္းမွာယူလုိ႔ရတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔မွာ က်ဳပ္တုိ႔ကုိ ပ့ံပုိးတဲ့၊ တိတ္တခုိး ၾကည္ညဳိေနတဲ့ အစုိးရေတြလည္း ရွိပါတယ္။ မပူပါနဲ႔။ တတ္ႏုိင္ရင္…က်ဳပ္က ေလဘာတီ မျမရင္ဆုိခဲ့ဘူးတဲ့ “ေသႏုိင္ပါ႐ုိးလား ေလပါတီရယ္၊ ေပတရာဆီ ေလွ်ာက္ပါလုိ႔ ျမင္သေလာက္ ျပလုိက္ခ်င္ပါသည္” ဆုိတဲ့ သီခ်င္းေလးေတာင္ ဟစ္လုိက္ခ်င္ေသး…ေဟးေဟး။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြသာ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္မွာ က်င္းပမဲ့ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးနဲ႔ စည္းကမ္းျပည့္၀ေသာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ ျမန္မာျပည္မွာ ေပၚေပါက္လာတာကုိ ေစာင့္ၾကည့္ႏုိင္ဘုိ႔ အသက္ကေလးကုိ ရွည္ေအာင္ ေမြးထားလုိက္ၾကပါဦး။
ပုံ
လူမည္-မင္းၾတား၊ ေနရပ္-ပ်ဥ္းမနား
Read more

“ဇာတိေျမ (သုိ႔မဟုတ္) သတိတရ ရွိလွတဲ့အိမ္”......(၁)

မခင္မင္းေဇာ္က “ဇာတိေျမ (သုိ႔မဟုတ္) သတိတရ ရွိလွတဲ့အိမ္” ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ေရးဘုိ႔ တက္ဂ္လုပ္လာပါတယ္။ က်ေနာ္ မေရးရေသးေပမယ့္ မဒမ္ေပါက မေန႔က ဘာစိတ္ကူးေပါက္လုိ႔လဲမသိ။ “အိမ္” ဆုိတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေရးထားတာကုိ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ဒီေန႔မနက္ ဖတ္ရတယ္။ က်ေနာ္သေဘာက်လုိ႔ မဒမ့္ပုိ႔စ္ကုိ ခြင့္ေတာင္းၿပီး အရင္တင္လုိက္ပါတယ္။ မဒမ္က က်ေနာ္တဦးတည္းဖတ္ဘုိ႔ ဘေလာ့ဂ္တခု ဖြင့္ထားပါသဗ်ား။ အဲဒီဘေလာ့ဂ္မွာ သူ႔စိတ္ကူးေလးေတြကုိ ဒီလုိဘဲ ေရာက္တတ္ရာရာ ေရးဖြဲ႕တတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ တခါက ေရးဘူးသလုိဘဲ က်ေနာ့္မဒမ္တေယာက္ ကဗ်ာဆန္တတ္ပုံနဲ႔ ငွက္ခ်စ္တတ္ပုံကုိ တေစ့တေစာင္း ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။

“အိမ္”

ငယ္စဥ္တုန္းက ကိုယ့္မိဘအိမ္မွာဘဲ ေနခ်င္တဲ့ဆႏၵျပင္းျပခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါဟာ သဘာဝတရားနဲ႔ လြဲေခ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ ကေလးတေယာက္ရဲ႕ အိပ္မက္ဘဲဆိုပါေတာ့။

ငယ္ငယ္က စာကေလးအိမ္ေလးေတြဝယ္၊ စပါးတြဲေလးနဲ႔ တြဲ ခ်ည္ၿပီး အိမ္တံစက္ၿမိတ္မွာ ခ်ိတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူမ်ားေတြကေျပာၾကတယ္မို႔လား...အဲဒါမွကိုယ့္မွာလဲ မိသားစုေလး တမိုးထဲေအာက္ အတူျပန္ေနခြင့္ရမယ္ေပါ့။ ကေလးဆိုေတာ့ တကယ္ျဖစ္နိုင္ မျဖစ္နိုင္ သိပ္မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး..ဒီလိုဘဲဆုေတာင္းလိုက္တာပါဘဲ။ စာကေလးေလးေတြ စပါးလာစားတာျမင္ရင္ ေပ်ာ္ေနေရာ။ငွက္ကေလးေတြကို ခ်စ္တတ္တာလဲပါမွာေပါ့ေလ။ဒါပါဘဲ..ကေလးဘဝဆိုတာ။
တခါတခါေတာ့......ဘယ္ေလာက္ဘဲက်ဥ္းက်ဥ္း..ဘယ္ေလာက္ဘဲစုတ္စုတ္..ဒါ ငါ့မိဘအိမ္ဘဲဆိုတဲ့ အသိကေလးနဲ႔ အရာရာကို ရဲရဲယံုၾကည္လို႔ရတဲ့..သူမ်ားမ်က္နွာမၾကည့္ရတဲ့..သိမ္ငယ္စိတ္ကင္းၿပီး ပိုင္ပိုင္နိုင္နိုင္႐ွိတဲ့ ဘဝမ်ိဳးကို ေတာင့္တခဲ့ဖူးတယ္။အေမေနတဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးက အဲဒီအရာေတြ အားလံုး ကိုေပးခဲ့တယ္။ စာေမးပြဲေျဖရတဲ့ရက္ေတြဆိုအဲဒီအခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ စာေတြက်က္ခဲ့ရဖူးတယ္။ယာယီခဏ အေမနဲ႔အတူေနခြင့္ရခဲ့တဲ့ကာလေတြေပါ့။
နဲနဲပိုၿပီးနားလည္တဲ့ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့..အေမနဲ႔အတူေနခြင့္ ျပန္ရလာခဲ့တယ္။.... အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာင္းဟယ္ေရႊ႕ဟယ္နဲ႔ ငွါးေနခဲ့ရတဲ့ အေမ့ရဲ႕ အိမ္ေတြကလည္းမနည္းမေနာေပါ့။
ေၾသာ္...ကိုယ္ပိုင္အိမ္မ႐ွိတဲ့ ဒုကၡကမေသးဘူးလို႔ စၿပီး ခံစားလာရျပန္တယ္။။ကိုယ့္အိမ္ ဆိုတဲ့ခံစားခ်က္ကို အျပည့္အဝခံစားလို႔မရတဲ့ ဘဝေတြဘဲ။ တန္ရာတန္ေၾကးလခေပးၿပီးေနတာဆိုေတာ့ ငယ္ငယ္ကအမ်ိဳးေတြအိမ္ မွာေနရသေလာက္ေတာ့ စိတ္မက်ဥ္းက်ပ္ဘူးေပါ့။ သို႔ေသာ္လည္း အိမ္႐ွင္မ်က္နွာေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ၾကည့္ရေသးတာပါဘဲ။
အိမ္ငွားဘဝမွာက်င္လည္ခဲ့ရတာကေတာ့ျဖင့္ နိုင္ငံနယ္နမိတ္ကိုပါေက်ာ္ခဲ့ရတဲ့အထိ ဆိုပါေတာ့။ ခ်စ္သူမ်က္နွာ တကၽြန္းထင္ၿပီးလိုက္ခဲ့ တဲ့စင္ကာပူေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ။ ပထမဆံုး နွစ္ေယာက္အတူ ငွါးေနျဖစ္တဲ့အခန္းကစလို႔ ခုအခ်ိန္ထိ ငါးႀကိမ္ေျပာင္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခ်စ္သူကေတာ့ တေယာက္ထဲနဲ႔ကို ႐ွစ္ႀကိမ္ေလာက္ေျပာင္းခဲ့ရသူ။အိမ္အသစ္္႐ွာ၊အိမ္ေျပာင္းရျခင္းဒုကၡေတြကိုေတာ့ထပ္ၿပီးစာဖြဲ႔မျပလိုေတာ့။ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့..


ငယ္ငယ္ကတည္းကေတာင့္တခဲ့ဖူးေသာ၊ခ်စ္သူ နဲ႔နွစ္ေယာက္အတူစိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးေသာ၊ သမီးေလးကလိုခ်င္သည္ဟုေျပာေျပာေနတတ္ေသာ၊'ကိုယ္ပိုင္အိမ္ 'ကေလးတလံုး ပိုင္ဆိုင္ခဲ့ေလၿပီ။(အိမ္ခန္းေလးဆို ပိုမွန္မည္္။)ကဲ..အခုဆို.ပစၥည္းအားလံုးက ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြခ်ည္း ၊ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာ ဒေရေဖာက္လို႔ ခ်ိတ္ခ်င္တာေလးေတြလဲခ်ိတ္လို႔ရၿပီ။ ကိုယ္ႄကိုက္တဲ့ေဆးေရာင္သုတ္ ၊ ကိုယ္ႄကိုက္သလို ခ်ယ္မွုန္း ၊ ဘယ္အိမ္႐ွင္မ်က္နွာမွၾကည့္စရာလဲမလိုေတာ့ၿပီ ။
သို႔ေသာ္....အိမ္ေျပာင္းျခင္း၊ အိမ္အသစ္႐ွာရျခင္း၊ အိမ္႐ွင္မ်က္နွာမၾကည့္ရျခင္း တို႔မွ ကင္းေဝးသြား၍ ဝမ္းသာရသည္မွတပါး 'ပိုင္ဆိုင္ျခင္း'ဆိုတာကို အျပည့္အဝ ခံစားရသည္ဟုမထင္မိ္။ေမ်ွာ္လင့္ထားသေလာက္လဲ မေပ်ာ္ခဲ့ပါ။
တကယ္ေတာ့ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္ရမွာမဟုတ္ဘူးလား။
ဒါဆို...ဘာေၾကာင့္မ်ားအျပည့္အဝမေပ်ာ္နိုင္ရပါသလဲ။
ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ ေရးေရးေလးသိသလို....။
ငယ္ငယ္က စာကေလးအိမ္ေလးေတြခ်ိတ္ေတာ့ ဆုေတာင္းတာလိုသြားခဲ့သည္ထင့္....။မိသားစုေလး မခြဲမခြာ ဒီေရဒီေျမမွာ လို႔ ဆုေတာင္းခဲ့ရမွာ။ ဒါမွ........။

ေၾသာ္...ေရမၾကည္ ျမက္မနုေပမယ့္လဲ ကိုယ့္ေရေျမ ၊ကိုယ့္ေဒသရဲ႕ ေထာင့္တိုင္း ေနရာတိုင္း ကိုေတာ့ ေမြးဖြားခ်ိန္ကစလို႔... နွလံုးသားက ရင္းနွီးခဲ့ရသည္မဟုတ္ပါလား။
MDP
Read more

“ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အေတြး….”

ဒီကေန႔ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္တဲ့ ဗမာတပ္မေတာ္နဲ႔ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံးက ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြကို စတင္ၿပီး ေတာ္လွန္ တုိက္ထုတ္ခဲ့တဲ့ေန႔။ အေျခအေနအရ ဗုိလ္ဗထူးရဲ႕ တပ္ေတြက မတ္လ ၂၇ မတုိင္မီကတည္းက စတင္ေတာ္လွန္ခဲ့ရတယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖက္ဆစ္ေတြ ေစာေစာစီးစီး မရိပ္မိေအာင္ ဗမာ့တပ္မေတာ္ကုိ ပုန္ကန္တယ္ဆုိတဲ့ အသံမ်ဳိးလႊင့္ၿပီးမွ တုိက္တာျဖစ္တယ္။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ စစ္ထြက္ကာနီး ေရႊတိဂုံဘုရားေျခေတာ္ရင္း ေအာင္ေျမနင္းပြဲမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းတုိတုိေလးကုိ သတိရပါတယ္။ (စကားလုံးအတိအက် မမွတ္မိပါ) “ရဲေဘာ္တုိ႔၊ စစ္ေျမျပင္ကုိ ထြက္ရမယ္။ စစ္ေျမျပင္မွာ ခက္ခဲမယ္၊ ၾကမ္းတမ္းမယ္။ ငတ္မယ္၊ ျပတ္မယ္၊ ဒုကၡဆင္းရဲနဲ႔ႀကဳံမယ္။ ငါကုိယ္တုိင္ ရဲေဘာ္တုိ႔နဲ႔ အတူလုိက္မယ္။ အနီးကပ္ဆုံး ရန္သူကုိ ရွာတုိက္ပါ” ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိးေပါ႔။ အဲဒီေအာင္ေျမနင္းပြဲကုိ ဂ်ပန္စစ္ဖက္အရာရွိေတြလည္း တက္တာဘဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ သူတုိ႔ မရိပ္မိၾကဘူး။

ေဟာ….အခု ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရလုိ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ၾကာလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ျမန္မာျပည္မွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြထက္ေတာင္ ဆုိးရြားတယ္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတဲ့ အစုိးရတရပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။ အဲသည္ အစုိးရက တုိင္းတပါးက လူမ်ဳိးျခားလည္းမဟုတ္။ ကုိယ့္ဗမာမွ ကုိယ့္ဗမာအစစ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းကုိ တုိင္းတပါးသားကေတာင္ မျပဳမူခဲ့ဘူးတဲ့ ႐ုိင္းစုိင္းရက္စက္မႈေတြနဲ႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတယ္။ ပုိၿပီးေၾကကြဲဘုိ႔ေကာင္းတာက အဲဒီအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ဆုိတာဟာ တခ်ိန္က ျမန္မာျပည္သူတရပ္လုံးက အားကုိးအားထား ယုံၾကည္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးခဲ့တဲ့ ဗမာ့တပ္မေတာ္အျဖစ္ကေန ေလွ်ာက်ၿပီး အခု လူတကာခ်ဥ္တဲ့ လူတစုရဲ႕ အသုံးေတာ္ခံ စစ္တပ္ဘ၀ကုိ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ေရာက္ရွိေန တာပါဘဲ။

ဂ်ပန္လက္ေအာက္မွာ က်ေရာက္ခဲ့တုန္းက ျပည္သူလူထုအေနလည္း ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကုိ အထုိက္အေလ်ာက္ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတာ့ ရွိခဲ့တယ္။ မေၾကာက္လုိ႔လည္း မျဖစ္ဘူးေလ။ လက္သည္းခြံခြာတာတုိ႔၊ ေရေႏြးပူနဲ႔ ေလာင္းတာတုိ႔၊ အနည္းဆုံးပါး႐ုိက္တာတုိ႔ကုိ ခံရႏုိင္တယ္မုိ႔လား။ အဆုိးဆုံးအေနနဲ႔ အသတ္ေတာင္ ခံရႏုိင္တယ္။ သုိ႔ေပမယ့္လည္း အေရးႀကဳံလာေတာ့ ျမန္မာေတြ သက္လုံေကာင္းၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္ေတြ အျမန္ ဆုတ္ခြာသြားရတာ မဟာမိတ္တပ္ေတြေၾကာင့္ဆုိတာထက္ ျမန္မာေတြ ၀ုိင္းခ်လုိက္လုိ႔ ပုိျမန္သြားတာလုိ႔ အဆုိရွိပါတယ္။

သည္ေန႔ေခတ္ သည္ေန႔အခါမွာလည္း ျမန္မာလူထုဟာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ေအာ့ႏွလုံးနာလွပါၿပီ။ အေရးႀကဳံတဲ့အခါ သက္လုံေကာင္းၾကဦးမွာပါဘဲ။ အေရးႀကီးတာက ေခါင္းေဆာင္မယ့္လူမ်ားအေနနဲ႔ (ေနာက္ၿပီး မီဒီယာေပၚမွာ အသံထုတ္ေနသူမ်ားအေနနဲ႔) လူထုကုိ ေလွ်ာ့မတြက္ၾကဘုိ႔ပါဘဲ။ ေနရာတကာ နအဖ ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ဥပေဒေဘာင္ထဲက၊ နအဖ ခင္းထားတဲ့ လမ္းေပၚက၊ နအဖ စီမံထားတဲ့ အခင္းအက်င္းထဲက လြယ္ကူတုိင္း လုိက္လုပ္ေနလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔ လက္ထက္က ဒီလုိသာ ျပည္သူေတြ လုပ္ဘုိ႔ လြယ္ကူတာကုိခ်ည္း လုိက္လုပ္ေနခဲ့ရင္ ဒီကေန႔ လြတ္လပ္ေရးေတာင္ ရခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕အရာေတြဟာ ခက္ခဲတာ အရင္းအႏွီး ေပးဆပ္ရမႈမ်ားတာ မွန္ေပမယ့္ တန္ဘုိးရွိတာကုိ လုိခ်င္ရင္ေတာ့ ထုိက္တန္တဲ့ ေပးဆပ္မႈေတြကုိ လုပ္ရ ေပးရဦးမွာပါဘဲ။

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေရာ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ပါ ေျပာခဲ့တဲ့ “အဆုိးဆုံးအတြက္ ျပင္ဆင္ထား” ဆုိတာ လြယ္ကူတာကုိသာ လုိက္လုပ္ဘုိ႔ ရည္ၫႊန္းခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရးႀကဳံလာရင္ ခက္ခဲေသာ္လည္း၊ ၾကမ္းတမ္းေသာ္လည္း အသင့္ရွိဘုိ႔၊ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ကုိင္ၾကဘုိ႔ကုိ တုိက္တြန္းခဲ့တာပါ။

ဒီလုိမွ မဟုတ္ဘဲ လူထုကုိ တခ်ိန္လုံး ေလွ်ာ့တြက္ေနၾကရင္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး မတုိင္ခင္က လူထုကုိ ေလွ်ာ့တြက္တဲ့သူေတြ အခုအခ်ိန္မွာ ေျမာင္းထဲကုိ ေရာက္သြားၾကသလုိ ကုိယ္လဲ တခ်ိန္မွာ ေျမာင္းထဲကုိ ေရာက္သြားႏုိင္တယ္ဆုိတာ သတိျပဳၾကေစခ်င္ပါတယ္။
Read more

“သင့္ေသြးျဖင့္…”

“တူတူဘဲ” ဆုိေသာ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ သတိရမိသည္။ သူ႔နာမည္ရင္းက ၀င္းေမာင္။ သူႏွင့္ အျခားတေယာက္ေယာက္ ျငင္းၾကတုိင္း သူ႔ဘက္က အေျခအေနမဟန္လွ်င္ “အတူတူဘဲေလ၊ တူတူဘဲ” ဟု အတင္း ေလွ်ာခ်တတ္ေသာ ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔က သူ႔ကုိ “တူတူဘဲ” ဟု နာမည္ေျပာင္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။

ယခုေျပာလုိသည္မွာ တူတူဘဲ အေၾကာင္းကုိေတာ့မဟုတ္။ က်ေနာ္ ျမန္မာျပည္တြင္ ရွိစဥ္က “တူတူဘဲ” ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ ေသြးလွဴခဲ့ဘူးျခင္းကုိ သတိရမိ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ အခုျပန္စဥ္းစားေတာ့ အဲသည္အျဖစ္က ရယ္စရာလည္းေကာင္းသည္။ တုန္လႈပ္စရာလည္းေကာင္းသည္။

မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ့္ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ေသြးလွဴခဲ့ဖူးျခင္းမွာ ရန္ကုန္စက္မႈ တကၠသုိလ္ ေဆးခန္း (တင္းနစ္ကြင္းနံေဘးက)၌ စက္မႈတကၠသုိလ္ဗုဒၶဘာသာမိသားစုမွ ႀကီးမွဴးျပဳလုပ္ေသာ ေသြးလွဴပြဲတြင္ ျဖစ္သည္။ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္က ပိန္ပိန္ေလး။ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္ သြက္သြက္လက္လက္။ ေသြးကလည္း က်ဲမွက်ဲ။ တပုလင္းကုိ ခဏေလးအတြင္းျပည့္သြားသည္။

ယမုံနာဟုေခၚေသာ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေသြးပ်စ္သျဖင့္ အၾကာႀကီး လွဴရသည္ ကုိပင္ မွတ္မိေသးေတာ့။ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔က စတုတၳႏွစ္ေက်ာင္းသား ေတြေပါ႔။

ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ ေသြးလွဴတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ က်ေနာ္သည္ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ အျဖဴအမဲ တယ္လီဗီးရွင္းေတြကုိ ျပဳျပင္ေပးရသည့္ အလုပ္တခုမွာ ၀င္လုပ္ေနၿပီျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္ အဆက္အသြယ္ႏွင့္ ပထမဦးဆုံး ၀င္လုပ္ခဲ့သည့္အလုပ္။ တကယ္က တယ္လီဗီး ရွင္း ျပင္ရသည္မဟုတ္။ လုိင္းမိေအာင္ ခ်ိန္ေပးရျခင္းမွ်သာျဖစ္သည္။ ေတာကေန တက္လာၿပီး တီဗီလာ၀ယ္သူမ်ား အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ မခ်ိန္တတ္မွာစုိး၍ ႀကဳိတင္ ခ်ိန္ေပးထားရျခင္း။ တ႐ုတ္ကသြင္းလာတဲ့ ပစၥည္းေတြဆုိေတာ့ ပ်က္တာေတြလည္းပါရဲ႕။ သည္လုိဘဲ သူငယ္ခ်င္းတစု ရမ္းသမ္းျပင္ၾကသည္။ တယ္လီဗီးရွင္းအပ်က္တလုံးကုိ ေနာက္ကေန အဖုံးဖြင့္ျပင္ရင္း စပီကာ ေဘးမွာ (ထုတ္လုပ္တဲ့ တ႐ုတ္စက္႐ုံက) ပလာယာႀကီးတခု ကပ္ပါလာသည္ကုိေတြ႕ရ၍ ရယ္ၾက ရေသးသည္။

တေန႔တြင္ ထုိအလုပ္ကုိသြင္းေပးေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ အေဒၚျဖစ္သူ လည္ေခ်ာင္းခြဲရန္အတြက္ ေသြးလုိသျဖင့္ က်ေနာ္၊ တူတူဘဲ ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္း၏ ႏွမ၀မ္းကြဲတုိ႔ ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ ေသြး သြားလွဴၾကသည္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာေတာ့ က်ေနာ္ခႏၶာကုိယ္အေလးခ်ိန္တက္စျပဳေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၾကည့္ေကာင္း႐ုံေလး ၀ေသးတဲ့အခ်ိန္။ ၀က္သားအဆီအအိမ့္မ်ား အလြန္ႀကိဳက္ သျဖင့္ ေသြးထဲတြင္ ေကာ္လက္စထေရာကလည္း အေတာ္စုမိေနေပလိမ့္မည္။

ေသြးလွဴေတာ့ ေသြးလွဴရန္ ကုတင္က ႏွစ္လုံးဘဲရွိ၍ က်ေနာ္ႏွင့္ တူတူဘဲက အရင္စ လွဴရသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား တေယာက္ တကုတင္စီေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းရင္း အတူစလွဴပါလ်က္ တူတူဘဲ က က်ေနာ့္အရင္ေစာၿပီး ပုလင္းျပည့္သြားသည္။ က်ေနာ့္ေသြးမွာ ပ်စ္စျပဳေနၿပီ ျဖစ္၍ ေတာ္ေတာ္ေစာင့္လုိက္ရသည္။

က်ေနာ္လွဴၿပီး ကုတင္ကထလာေတာ့ တူတူဘဲက ေရွ႕က အခန္းထဲမွာ ၾကက္ဥ စားရင္း က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔အေဒၚ၊ ႏွမ၀မ္းကြဲတုိ႔ျဖင့္ စကားေဖာင္ေနၿပီ။ တူတူဘဲ စကားေျပာလွ်င္ အေ၀းႀကီးက ၾကားရေအာင္ က်ယ္ေလာင္သည္။ က်ေနာ္လည္း သူ႔ေဘးမွာ ၀င္ထုိင္လုိက္ရင္း က်ေနာ့္အတြက္ ေပးလွာသည့္ ၾကက္ဥကုိ စားမည္ဟု ေခါင္းအငုံ႔…..က်ေနာ္မုိက္ကနဲျဖစ္ကာ သတိလစ္သြားေလေတာ့သည္။

သတိျပန္ရလာေတာ့ လူက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္။ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိ ကုလား ထုိင္ေပၚမွာ တင္ေပးထားၾကသည္။ က်ေနာ္ သတိလစ္သြားသည္တဲ့။ အားလုံး စုိးရိမ္ေနၾက သည္။ က်ေနာ္က “အခုမွဘဲ လူစင္စစ္က တစ္တီတူး ျဖစ္ေတာ့တယ္” လုိ႔ စကား စေျပာလုိက္ေတာ့မွ သူတုိ႔အားလုံး၀ုိင္းရယ္ရင္း နည္းနည္းစိတ္ေပါ႔သြားၾကသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ခဏေနေတာ့ ကုတင္ေပၚကုိ ေရႊ႕ဘုိ႔ လုပ္ၾကသည္။ က်ေနာ့္ကုိ ၀ုိင္းၿပီးမမယ္ လုပ္ၾကေတာ့ က်ေနာ္က “ရပါတယ္။ က်ေနာ္ အမူးေျပပါၿပီ။ က်ေနာ့္ဘာသာေလွ်ာက္ၿပီး ေရႊ႔ပါမယ္” ဆုိကာ ထလ်က္ ကုတင္ဆီသုိ႔သြား၏။ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္ တူတူဘဲက ေဘးတဘက္တခ်က္က လက္ေမာင္းကုိ ထိန္းေပးရင္းလုိက္လာသည္။ ကုတင္သုိ႔ မေရာက္မီ လမ္းတ၀က္တြင္ပင္ ေနာက္တႀကိမ္ သတိလစ္သြားျပန္ေလသည္။

သုိ႔ႏွင့္ ဇာတ္ေပါင္းေတာ့ က်ေနာ့္ေသြးအလွဴခံသည့္ လူနာအေဒၚႀကီးအပါအ၀င္ သူတုိ႔အားလုံး က်ေနာ့္ကုိယ္အား ၀ုိင္းမၿပီး ကုတင္ေပၚတင္ၾကရသည္။ (အေလးခ်ိန္ကလဲ စီးသကုိး)။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္တြင္ ေသြးလွဴမည္ျဖစ္ေသာ သူငယ္ခ်င္း၏ ႏွမ၀မ္းကြဲမွာလည္း က်ေနာ့္ အျဖစ္ကုိ ျမင္ၿပီးသကာလ ေၾကာက္လန္႔ကာ မလွဴရဲေတာ့ေခ်။

ထုိအေခါက္သည္ က်ေနာ့္ဘ၀တြင္ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ေသြးလွဴခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ယခုအခ်ိန္ ၌မူ က်ေနာ္လွဴခ်င္စိတ္ရွိဦးေတာ့ က်ေနာ္က်န္းမာေရးအရ လွဴႏုိင္သည့္ အေနအထား မရွိေတာ့ပါ။ ေသြးလွဴသည္ ဆုိသည္မွာ လူ႔အသက္ကုိ ကယ္တင္ျခင္းျဖစ္၍ ကုသုိလ္ရ႐ုံမွ်မက မိမိကုိယ္တုိင္ကလည္း က်န္းမာသန္စြမ္းေနေသးသည့္အဓိပၸါယ္ျဖစ္၍ အင္မတန္ မဂၤလာရွိ ေသာ အမႈတခုပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

(ကလုိေစးထူးရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာ “သင့္ေသြးျဖင့္…” ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္ကေလးဖတ္ၿပီး ဒီပုိ႔စ္ကုိ ေရးလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္ပုိ႔စ္ကုိလည္း နာမည္အတူတူဘဲ ေပးလုိက္ပါတယ္။)
Read more

“ေရတြင္းမတူးဘဲႏွင့္ ေရၾကည္ေသာက္လုိသူမ်ား”

ယေန႔ ေသာၾကာေန႔သည္ ကၽြႏု္ပ္ေနထုိင္ရာ ကၽြန္းပိစိတြင္ (Good Friday) ႐ုံးပိတ္ရက္ျဖစ္သည္။ ကၽြႏု္ပ္သည္ နံနက္မုိးလင္း မ်က္စိႏွစ္လုံးပြင့္လာသည္မွ စ၍ ကြန္ျပဴတာေရွ႕တြင္ထုိင္ကာ ႂကြက္(mouse) ကုိစီးလ်က္ ဘေလာ့ဂ္ခန္းလွည့္ လည္ ၾကည့္႐ႈေလသည္။
ထုံးစံအတုိင္း မတေထာင္သားေတြ မတေထာင္သမီးေတြ ေရးၾကေသာ ဘေလာ့ဂ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္ ႏွင့္ေလ်ာ္ညီစြာ တေထာင့္တရာ့ကုန္ေသာ အေတြးအေခၚအယူအဆ အသီးသီး ကုိလည္း ေတြ႕ျမင္ရေလသည္။
ကၽြႏု္ပ္အေနျဖင့္ နားမလည္ႏုိင္ေသာ အဆုိအမိန္႔ႏွစ္ခုကုိလည္း ေတြ႕ရ၏။ အင္တာနက္ေပၚတြင္ လည္းေကာင္း၊ အျပင္ဘက္ေလာကတြင္ ဒီမုိကေရစီ ဘက္ေတာ္သားဟု ဆုိအပ္ေသာ လူအခ်ဳိ႕ အၾကားတြင္လည္းေကာင္း ဤစကားႏွစ္ရပ္ကုိ မၾကာခဏ ၾကားရေလ့ရွိ၏။
၄င္းအဆုိအမိန္႔မ်ားမွာ အျခားမဟုတ္။ “လူထုအုံႂကြမႈႀကီးကုိ အခ်ိန္ကုိက္ လုပ္ယူ၍ မရ” ဆုိျခင္းႏွင့္ “လူထုအုံႂကြမႈကုိ ဖန္တီးလုပ္ယူ၍မရ” ဟူေသာ အဆုိအမိန္႔မ်ားပင္တည္း။ ဘယ္ ဖီလုိဆုိဖာဦးျမသာ ကမ်ား ရမ္းတုပ္လုိက္သည္မသိ။ ပေရာ္ဖက္ဆာ ေဒါက္တာဆိတ္ဖြားရဲ႕ အုိင္ဒီေယာ္ေလာ္ဂ်ီေတြလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေလွ်ာ့တြက္၍မရ။
“လူထုအုံႂကြမႈႀကီးကုိ အခ်ိန္ကုိက္ လုပ္ယူ၍ မရ” ဆုိေသာ အဆုိအမိန္႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ စဥ္းစားရန္မွာ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ ျမန္မာျပည္သမုိင္း၀ယ္ ၈၈၈၈ (ရွစ္ေလးလုံး) လူထုအုံႂကြမႈႀကီး ဟူသည္ အမွန္တကယ္ပင္ ရွိခဲ့၏။ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးကုိ အခ်ိန္ကုိက္ၿပီးျဖစ္ ေပၚေအာင္ လုပ္ယူ၍မရ ဆုိခဲ့လွ်င္ ထုိသုိ႔ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ ရွစ္ေလးလုံးထပ္ေသာေန႔တြင္ တတုိင္းျပည္လုံး ၿမဳိ႕ႀကီးမ်ားအမ်ားစု၌ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးသည္ ထာ၀ရ ဘုရားသခင္၏ အလုိေတာ္အရ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ေလသေလာ။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ထန္းသီးေႂကြခုိက္ က်ီးနင္းခုိက္ ဆုိသလုိ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ႀကီး ျဖစ္သြားျခင္းေပေလာ။ ကၽြႏု္ပ္အဘုိ႔ အင္မတန္ စဥ္းစားရ က်ပ္လွေပေသာ ပုစၧာႀကီးတခုေပတည္း။ ထုိအဆုိအမိန္႔ကုိ ႁမြက္ဟေသာ ဘေလာ့ဂါပညာရွိတုိ႔ ရွင္းလင္းေျဖၾကားေပးၾကပါကုန္။
ထုိမွတပါးလည္း ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ထက္ နည္းပညာထြန္းကားေသာ “ဖိလစ္ပုိင္”တြင္မူ လူအမ်ား လမ္းမေပၚထြက္ အုံႂကြမည့္ေန႔အား “မုိဘုိင္းလ္ဖုန္း”မွတဆင့္ “မက္ေဆ့ခ်္” မ်ား အသီးသီး ဆင့္ပြားၾကကာ သမၼတ မင္းကုိပင္ ျဖဳတ္ခ်ေသာ ရာဇ၀င္ ထင္လင္းစြာရွိေလ၏။ ယင္းအျဖစ္အပ်က္ကုိ သုိးေဆာင္းစကားျဖင့္ “ပီးပဲပါ၀ါ” ဟု လူသိမ်ား၏။ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ကုိးကြယ္ေသာ ဗုဒၶျမတ္စြာပင္လွ်င္ ေရွးယခင္ အေလာင္းေတာ္ေ၀ႆႏၱရာမင္းႀကီးဘ၀က ပီးပဲပါ၀ါ ႏွင့္ ျဖဳတ္ခ်ျခင္း ခံခဲ့ရဘူးသည္ ဆုိ၏။ ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ ေဒၚမန္စမစ္ျပန္ယူလာေသာ စကၠဴျဖဴစီမံကိန္းကုိလည္း လွည္းေနေလွေအာင္း ျမင္းေဇာင္းမက်န္ ျမန္မာေတြ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည္ ဟူ၏။ ဤအျဖစ္အပ်က္အားလုံးသည္ မည္သူတဦးတေယာက္၏ လႈံ႕ေဆာ္မႈမပါဘဲ သူ႔အလုိအေလ်ာက္ အခ်ိန္ကုိက္ၿပီး ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ရသည္ဆုိပါလွ်င္ ေၾသာ္.....တုိက္ဆုိင္လြန္းလွေခ်သည္ တကား။
အကယ္၍သာ လူထုကုိ က်က်နန စည္း႐ုံးျပင္ဆင္ထားကာ (ယခုအခါ လူထု၏ ႏုိင္ငံေရး ေရခ်ိန္မွာ အထူးတလည္ စည္း႐ုံးစရာမလုိေအာင္ ျမင့္တက္လ်က္ရွိသည္) သပိတ္ေကာ္မတီ အဖြဲ႕ငယ္မ်ားကုိ ၿမဳိ႕အသီး သီးတြင္ စနစ္တက် လ်ဳိ႕၀ွက္ဖြဲ႕စည္းထားပါက အခ်ိန္ကုိက္၍ အုံႂကြရန္ဟူသည္ အဘယ္မွာလွ်င္ မျဖစ္ႏုိင္ ရွိအံ့နည္း။ ျဖစ္ႏုိင္၍ပင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ လန္ဒန္သုိ႔ သြားေရာက္အေရးမဆုိခင္ လူထုကုိ ေတာင့္ထားဘုိ႔ မွာၾကားခဲ့သည္မဟုတ္ပါေလာ။ ထုိ႔ျပင္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကဲ့သုိ႔ေသာ လက္နက္ကုိင္ေတာ္ လွန္ေရးကုိပင္လွ်င္ လ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါက အခ်ိန္ကုိက္ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္သည္ကုိ ေတြ႕ၾကရေပမည္။
ထုိသုိ႔စဥ္းစားလုိက္ပါက “ဖီေလာ္ေဆာ္ဖာ ဦးျမသာ” မ်ား၏ ပထမ အဆုိအမိန္႔မွာ သုိ႔ေသာ သုိ႔ေလာ ဒြိဟ သံသယ ျဖစ္ဘြယ္ရာ၊ အေၾကာင္းအက်ဳိးမခုိင္လုံေသာ အဆုိအမိန္႔ ျဖစ္ေနေလၿပီ္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ဤအဆုိအမိန္႔ကုိ စတင္တည္ေထာင္သူအား ျမန္မာျပည္၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အေတြးအေခၚ ပညာရွင္ “ေဒါက္တာဆိတ္ဖြား” ဘြဲ႕ထူးကုိ ခ်ီးျမႇင့္အပ္ကုန္၏။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထူးထူးျခားျခား ျဖန္႔က်က္ေတြး ႏုိင္စြမ္း၊ ေဖာက္ထြက္ေတြးႏုိင္စြမ္း ရွိေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။
ဒုတိယ အဆုိအမိန္႔ က်န္ေသး၏။ “လူထုအုံႂကြမႈကုိ ဖန္တီးလုပ္ယူ၍မရ” ဆုိေသာ အဆုိအမိန္႔ပင္တည္း။ အစစ လြတ္လပ္ကာ အဆင္ေျပေနေသာ တုိင္းျပည္တြင္ေတာ့ မွန္ေကာင္းမွန္ေပမည္။
သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ပတ္သက္၍မူကား ယင္းအဆုိအမိန္႔ကုိသာ အမွန္ဟု ယူဆရပါက ျမန္မာျပည္သမုိင္းတြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့သမွ် ေသာ လူထုလႈပ္ရွားမႈ၊ အုံႂကြမႈမွန္သမွ်သည္ မည္သူ၏ လုံ႔လ ပေယာဂ၊ အားထုတ္မႈမွ် မပါဘဲ အလုိအေလ်ာက္ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားဟု သေဘာပုိက္ရေခ်ေတာ့မည္။ အဂၤလိပ္ေခတ္ကဆုိလွ်င္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့သည္မွာ ၀ုိင္အမ္ဘီေအအသင္း၊ ဂ်ီစီဘီေအအသင္း၊ ဒုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံး၊ နဂါးနီအသင္း၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢႏွင့္ ဖဆပလ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ႀကီး စသည့္ အဖြဲ႕အစည္း အသင္းအပင္းအေပါင္းတုိ႔၏ ႀကိဳးစားမႈေၾကာင့္မဟုတ္ဟု ေကာက္ခ်က္ဆြဲရေပမည္။ ထုိ႔ျပင္ မၾကာေသးမီ အတိတ္သမုိင္း ေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္လွ်င္လည္း ဗကသ၊ မကသ၊ အကသ စသည့္ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ား၊ ရဟန္းပ်ဳိမ်ားအဖြဲ႕၊ သံဃာ့သမဂၢီ၊ ေရွ႕ေနမ်ားအဖြဲ႕၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ အႏုပညာရွင္မ်ားအဖြဲ႕ စသည့္ ေျမေပၚေျမေအာက္ အဖြဲ႕အစည္းမွန္သမွ်တုိ႔၏ ႀကဳိးစားအားထုတ္ခဲ့မႈမွန္သမွ်ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳရေခ်ေတာ့မည္။ ဤဒုတိယအဆုိအမိန္႔ကုိ လက္ခံလုိက္လွ်င္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး သမုိင္းတေလွ်ာက္လုံး စြန္႔လႊတ္စြန္႔စားေပးဆပ္ခဲ့သူအေပါင္းႏွင့္ ၄င္းတုိ႔ ႀကဳိးစားခဲ့သမွ်အား မစင္နဲ႔ ပက္သကဲ့သုိ႔ ရွိေခ်ေတာ့မည္။ ထုိမွ်မက ယခုလက္ရွိ လႈပ္ရွားလ်က္ရွိေသာ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ႏွင့္တကြ ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္းသံဃာ၊ ျပည္သူ အသီးသီးတုိ႔အား ၄င္းတုိ႔ လုပ္ကုိင္ေနသမွ်အား စြန္႔လႊတ္၍ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးတခု သူ႔အလုိအေလ်ာက္ ေပၚေပါက္ လာသည္ကုိလည္းေကာင္း၊ အေျပာင္းအလဲတရပ္ သူ႔အလုိအေလ်ာက္ ေပၚေပါက္လာသည္ကုိလည္းေကာင္း အသာထုိင္ေစာင့္ၾကရန္ တုိက္တြန္းရေတာ့မလုိျဖစ္ေနသည္။ (ေျပာသာေျပာရသည္။ ကုိဇာနည္၊ ကုိေအးလြင္၊ ကုိေန၀င္းေမာင္ႏွင့္ ယခုေနာက္ဆုံး ကုိေက်ာ္၀င္း စသူတုိ႔သည္ မဆြခင္ကပင္ စတင္တုိက္တြန္းေနခဲ့ေလၿပီ တကား။)
လူအမ်ား လမ္းမေပၚထြက္ ဆႏၵျပျခင္းသည္ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပျခင္းကုိ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းသျဖင့္ ေသြးထြက္သံယုိ ျဖစ္ပြားလွ်င္ အင္အားသုံးေသာ အစုိးရ၏ အျပစ္သာ ျဖစ္သည္။ လူထုကုိ လမ္းေပၚထြက္ရန္ စည္း႐ုံးလႈံ႕ေဆာ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၏ အျပစ္မဟုတ္။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႏွင့္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး အတြင္းက လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ ေသနတ္ႏွင့္ အပစ္ခံခ်င္၍၊ ၀ါးရင္းတုတ္ျဖင့္အ႐ုိက္ခံလုိ၍ ထြက္ၾကျခင္းလည္းမဟုတ္။ မိမိ၏ အခြင့္အေရးအတြက္ မိမိတုိ႔အသိႏွင့္ မိမိတုိ႔ တုိက္ပြဲ၀င္ျခင္းသာျဖစ္သည္။
အဂၤလိပ္ေခတ္ကဆုိလွ်င္ ဆီးဘန္နီဆရာေတာ္က “ထီးသုဥ္းနန္းသုဥ္း၊ ၿမဳိ႕သုဥ္းသုည၊ သုဥ္းသုံး၀ႏွင့္၊ သုဥ္းရျပန္လွစ္၊ သုညေခတ္၀ယ္၊ ျဖစ္လာရေလ၊ တုိ႔တေတြသည္၊ ေသေသာ္မွတည့္ ေၾသာ္ေကာင္း၏” ဟူ၍ပင္ ေရးဘူးခဲ့သည္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အသက္စြန္႔ရန္ ၀န္မေလးသူမ်ားကုိ ျမန္မာ့သမုိင္း ကမၻာ့သမုိင္းတြင္ အေျမာက္အမ်ားေတြ႕ႏုိင္ေပသည္။
သုိ႔စင္လ်က္ အခ်ဳိ႕ေသာ သူမ်ားအေနျဖင့္ မိမိအေသမခံရဲ၊ တုတ္ျဖင့္ အ႐ုိက္မခံရဲသည့္နည္းတူ လူတုိင္းကုိ မိမိကဲ့သုိ႔ပင္ သတၱိနည္းမည္ယူဆကာ လမ္းေပၚထြက္ၾကမည့္ကိစၥအား ဆန္႔က်င္ တုိက္ခုိက္ေျပာၾကား ေနသည္မွာ “ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦး၀င္းတင္၊ မစုစုေႏြး၊ ကုိထင္ေက်ာ္ႏွင့္အဖြဲ႕၊ ကုိမင္းကုိႏုိင္ ႏွင့္ ရွစ္ေလးလုံးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အျခား အက်ဥ္းက်ခံေနရသူမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရး ခရီးစဥ္တေလွ်ာက္ ၿမဳိ႕ေပၚတြင္ အသက္ေပးလွဴ သြားခဲ့ၾကသူမ်ား၊ ေတာထဲေတာင္ထဲတြင္ က်ဆုံးသြားခဲ့သူမ်ား” စသည့္ သတၱိရွိသူ၊ စြန္႔လႊတ္ ေပးဆပ္သူတုိ႔ကုိ လုံးလုံးထည့္သြင္းမစဥ္းစားရာ ေရာက္ေနပါသည္။ ရွက္ဖြယ္စလိ။
အဆုိပါ အဆုိအမိန္႔ႏွစ္ခုကို လက္ကုိင္ထား၍ လူထုအုံႂကြမႈအား (လူေတြ လမ္းေပၚထြက္မည့္အေရးကုိ)နည္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္လ်က္ရွိေသာ ပညာရွိအေပါင္းတုိ႔အား လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားသူတဦး၏ စကားကုိးတခုကုိ ေဖာ္ျပလုိက္ရပါသည္။
"Those who favor freedom and yet deprecate agitation are men who want crops without plowing up the ground; they want rain without thunder and lightening; they want the ocean without the awful roar of its waters. This struggle may be a moral one; it may be a physical one; or it may be both moral and physical. But it will be a struggle.Power concedes nothing without demand; it never did and it never will."
.......................................................................................................Frederick Douglas
Read more

“အုိ...ဖုန္းေမာ္”

ဒီေန႔ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔ဟာ ကုိဖုန္းေမာ္ က်ဆုံးတာ ႏွစ္ပတ္လည္တဲ့ေန႔။ ျမန္မာ့ လူ႔အခြင့္အေရးေန႔လုိ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေန႔။ ဒီေန႔မွာ ဆရာေမာင္စြမ္းရည္ေရးတဲ့ “အုိ...ဖုန္းေမာ္” ကဗ်ာေလးကုိၫႊန္းရင္း ကုိဖုန္းေမာ္အား ဂုဏ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာကုိ အုိးေ၀ စကၤာပူ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ တင္ထားပါတယ္။ ဒီမွာ ဖတ္ပါ။
Read more

“ဦးထုပ္ေရာင္းသမားနဲ႔ ေမ်ာက္မ်ား”

(က်ေနာ္ႏွစ္သက္တဲ့ ပုံျပင္ေလးတခုကုိ ဘာသာျပန္ေပးလုိက္ပါတယ္)
တခါက ဦးထုပ္ ေရာင္းသူတေယာက္ဟာ ဦးထုပ္ေတြကုိ လွည့္လည္ေရာင္းခ်ရင္း ေတာအုပ္တခုကို ျဖတ္သြားရသတဲ့။ ေတာထဲမွာသြားေနရင္း ရာသီဥတုကလည္း အရမ္းပူျပင္းတာေၾကာင့္ သစ္ရိပ္တခုေအာက္ကုိ၀င္၊ ဦးထုပ္ေတြထည့္ထားတဲ့ ျခင္းေတာင္းကုိ ေဘးမွာအသာခ်၊ ခဏတျဖဳတ္ အိပ္စက္အနားယူဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။ နာရီအနည္းငယ္ၾကာလုိ႔ အိပ္ေပ်ာ္ရာကလဲ ႏုိးလာေရာ သူ႔ျခင္းေတာင္းထဲမွာ ဦးထုပ္တလုံးမွ မရွိေတာ့တာကုိ ေတြ႕ရသတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ သစ္ပင္ေပၚက ေမ်ာက္ေအာ္သံေတြ ၾကားရလုိ႔ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့……လားလား။ သစ္ပင္ေပၚမွာ တပင္လုံး ေမ်ာက္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီး သူ႔ဦးထုပ္ေတြကုိ ေမ်ာက္ေတြက ယူထားတာ ေတြ႕ရေတာ့တာကုိး။

အဲဒါနဲ႔ ဦးထုပ္ေရာင္းသမားဟာ သူ႔ဦးထုပ္ေတြ ဘယ္လုိျပန္ယူရမလဲဆုိတာကုိ ထုိင္ၿပီး စဥ္းစားေတာ့တာေပါ႔။ သူဟာ စဥ္းစားရင္း အႀကံအုိက္လာေတာ့ ေခါင္းကုိ တဗ်င္းဗ်င္း ကုတ္မိသတဲ့။ အဲသည္မွာဘဲ သူသတိထားမိသြားတာက ေမ်ာက္ေတြဟာ သူလုပ္သလုိ ေခါင္းလုိက္ကုတ္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕သတဲ့။ တခါ သူ႔ေခါင္းမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုပ္ကုိ ခၽြတ္ၿပီး ယပ္ခပ္ေတာ့လည္း ေမ်ာက္ေတြက တေသြမတိမ္း လုိက္လုပ္ၾကျပန္ေရာတဲ့။ အဲဒီမွာတင္ ဦးထုပ္ေရာင္းသမားဟာ အႀကံရၿပီး သူ႔ဦးထုပ္ကုိ ေျမျပင္ေပၚကုိ ပစ္ခ်လုိက္သတဲ့။ ေမ်ာက္ေတြကလည္း အသီးသီး ဦးထုပ္ေတြကုိ ေျမျပင္ေပၚကုိ ပစ္ခ်လုိက္ၾကေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ သူ႔ ဦးထုပ္ေတြ အကုန္လုံး ျပန္ရသြားေရာတဲ့။

အဲဒီေနာက္ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ ဦးထုပ္ေရာင္းသမားရဲ႕ ေျမးဟာ သူ႔အဘုိးလုိဘဲ ဦးထုပ္ေရာင္းသမားတဦးျဖစ္လာပါသတဲ့။ (စကၤာပူက “ဘဘလီ” တုိ႔လုိဘဲ မိသားစု ဘုိးစဥ္ေဘာင္ဆက္၊ သားစဥ္ေျမးဆက္ လုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းထင္ပါ႔။) ေျမးဟာ သူ႔အဘုိးဆီကေန အဲဒီ ေမ်ာက္ဇာတ္လမ္းကုိလည္း ၾကားဘူးတာေပါ႔။

တေန႔ေတာ့ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ သူ႔အဘုိးလုိဘဲ ဦးထုပ္ေရာင္းရင္း အဲဒီ ေတာအုပ္ကုိပဲ ျဖတ္သြားရျပန္ေရာတဲ့။ ရာသီဥတုက ပူေတာ့ သူ႔အဘုိးလုိဘဲ သစ္ပင္ေအာက္မွာ အိပ္ေမာက်သြားျပန္ေရာ။ အဲ..အဲ…ႏုိးလာေတာ့ ဦးထုပ္ေတြ မေတြ႔ရေတာ့ဘူးတဲ့။ သစ္ပင္ေပၚေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေမ်ာက္ေတြက ဦးထုပ္ေတြကုိ အားလုံးယူထားၿပီးေလသတည္းေပါ႔ေလ။ (တုိက္ဘဲတုိက္ဆုိင္လြန္းေနာ္။ သမုိင္းဘီး တပတ္လည္တယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးဘဲေနမွာ။)

အဲသည္မွာတင္ ေျမးျဖစ္သူဟာ သူ႔အဘုိး တခါကေျပာခဲ့ဘူးတာကုိ သတိရသြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူက ေခါင္းကုိ စၿပီး တဗ်င္းဗ်င္း ကုတ္လုိက္ေတာ့ ေမ်ာက္ေတြကလည္း လုိက္ကုတ္ၾကသတဲ့။ ေဟာ… ေခါင္းက ဦးထုပ္ကုိ ခၽြတ္ၿပီး ယပ္ခပ္လုိက္ေတာ့လည္း ေမ်ာက္ေတြက ဦးထုပ္္ခၽြတ္ၿပီး ယပ္ခပ္ၾကျပန္ေရာ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေျမးဦးထုပ္ေရာင္းသမားဟာ သူ႔အဘုိးရဲ႕ စကားကုိ လုံး၀ယုံၾကည္သြားၿပီမုိ႔ သူ႔ဦးထုပ္ကုိ ေျမႀကီးေပၚကုိ “ဘုတ္ကနဲ” ပစ္ခ်လုိက္သတဲ့။

ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက ဒီတႀကိမ္မွာ ေမ်ာက္ေတြက သူလုပ္သလုိ လုိက္မလုပ္ဘဲ ဦးထုပ္ေတြကုိ ကုိင္ၿမဲကုိင္ထားၾကသတဲ့။ အဲ… အတင့္ရဲတဲ့ ေမ်ာက္တေကာင္ကဆုိရင္ သစ္ပင္ေပၚကေန ေျပးဆင္းလာၿပီး ေျမးျဖစ္သူ ပစ္ခ်ထားတဲ့ ဦးထုပ္ကုိေတာင္ လာေကာက္ယူလုိက္ေသးသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ သစ္ပင္ေပၚျပန္တက္မေျပးခင္ စကားတခြန္းလည္း သူ႔ကုိ ေျပာသြားေသးသတဲ့။

“ဟယ္…လူမုိက္။….နင့္မွာဘဲ အဘုိး ရွိတယ္ထင္ေနသလား” ...........တဲ့။

မွတ္ခ်က္။ ။ ဤပုံျပင္ကုိ ဖတ္ၿပီးေသာအခါ က်ေနာ္ေတြးမိသည္မွာ “သင္ခန္းစာဟူသည္ သင္တဦးတည္း ရတတ္သည္မဟုတ္။ သင့္ၿပိဳင္ဘက္ (သင့္ရန္သူ)ကလည္း သင့္နည္းတူ ရၿပီး ျဖစ္တတ္ပါသည္။”

ကဲ.......ေမာင္ညီမေလးတုိ႔ေရာ....အဲေလ..မိတ္ေဆြတုိ႔ေရာ ဘယ္လုိ သင္ခန္းစာမ်ား ရၾကပါသလဲ။ ေတာအုပ္ထဲ မ၀င္ခင္ကတည္းက တြတ္ပီလုိ ႏွစ္လုံးျပဴးတလက္ ေဆာင္သြားမယ္ေတာ့ မလုပ္ၾကနဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ။ အေနာ္က ေမ်ာက္ေခ်းခါးဟင္း မႀကဳိက္ဘူးခင္ဗ်။
Read more

“သမီး”




“သမီး ဒီမွာၾကည့္စမ္း။ ဒါေဖေဖ့ ဘေလာ့ဂ္ေလး။ ဒီမွာ ပိေတာက္ပန္းေလးေတြ ေတြ႕လား။ မလွဘူးလား”

အခန္းထဲသုိ႔ သူ႔အေမအား စာေမးရန္ ၀င္လာေသာ သမီးအား က်ေနာ္က ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထုိင္ရင္းမွ က်ေနာ့္ဘေလာ့ ဘန္နာအား ၫႊန္ျပရင္း လွမ္းေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သမီးသည္ ယခုမွ ေျခာက္ႏွစ္သာသာ။ သည္ႏွစ္မွ စကၤာပူမွာ မူလတန္း စတက္ေနသူ။

“အင္း... လွတယ္။ ဒါမဲ့ (= ဒါေပမယ့္) တခုေတာ့ ေမးစရာ ရွိတယ္”

ဘုရားေရ။ ေျပာပုံက ႀကီးက်ယ္လွခ်ည္လား။ က်ေနာ္ နည္းနည္းမ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။ ဘာမ်ားေမးေတာ့မွာပါလိမ့္။ ဟုိတေန႔ကလည္း က်ေနာ္ အိမ္ေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတုန္း အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားၿပီး ဖြင့္ထားေသာ ကြန္ျပဴတာ စခရင္ေပၚက စာကုိ ေအာ္ဖတ္ၿပီး ထြက္လာသည္။

“Ko Paw said... တဲ့”

ဘေလာ့ဂ္ေတြမွာ က်ေနာ္ ကြန္မင့္ ေပးထားတာကုိ သူဖတ္တတ္သေလာက္ ခဏရပ္ ဖတ္ၿပီး ထြက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ သမီးသည္ ျမန္မာစာကုိေတာ့ မဖတ္တတ္ေသး။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာစကားကုိ မႊတ္ေနေအာင္တတ္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ယခုလည္း သူက ေမးခြန္းေမးစရာ ရွိသည္ဆုိ၍ “ ေမးေလ။ ဘာေမးမလဲ”

“သစ္ကုိင္းက ဘယ္နားေပ်ာက္ေနလဲ”

က်ေနာ္နဲ႔ ဇနီး ႏွစ္ဦးစလုံး ပြဲက်သြားသည္။ သူအစခ်ီလာတုန္းကေတာ့ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ “တခုေတာ့ ေမးစရာ ရွိတယ္” ဆုိၿပီး စလာသည္ မဟုတ္ပါလား။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ့္ ဘန္နာမွာ ျမင္ရသေလာက္ ပိေတာက္ကုိင္းကေလးကုိ ေခၚျပလုိက္ရသည္။

က်ေနာ္တုိ႔သည္ အိမ္တြင္ အားလုံး ျမန္မာလုိ ေျပာဆုိၾကသျဖင့္ သမီးသည္ အရြယ္ႏွင့္ မလုိက္ေအာင္ ျမန္မာေ၀ါဟာရ ႂကြယ္၀သည္။ သမီး သုံးႏွစ္အရြယ္က စကၤာပူသုိ႔ စေရာက္ၿပီး မၾကာခင္ တေန႔တြင္ က်ေနာ္သည္ သမီး၏ ဗဟုသုတကုိ စမ္းသပ္လုိသျဖင့္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ သုိ႔ေခၚကာ ဂီတ သေကၤတ ကေလးမ်ားကုိ သမီးအားျပ၍......

“သမီး၊ ဒါ ဘာေလးေတြလဲ သိလား”

သမီးက ျပန္ေျဖသည္မွာ “သိတယ္ေလ။ အဲဒါ တီးလုံး ေလ၊ တီးလုံး”

က်ေနာ္တုိ႔မွာ သမီးအေျဖကုိ ႏွစ္သက္၍ မဆုံး။ ၾကည့္စမ္း။ ဘယ္ေလာက္ ဗမာဆန္လုိက္သ လဲ။ အဲဒီ အေျဖကုိ က်ေနာ္ပင္ မစဥ္းစားမိ။

သမီးက သူ႔အဖြားႏွင့္ အတူ တခန္းထဲ အိပ္ၿပီး သူ႔အဖြားနဲ႔ အေနမ်ားသျဖင့္ သူ႔အဖြား ေလသံေတြလည္း သူ႔ထံမွာ ရွိေသးသည္။

က်ေနာ္တုိ႔မွာ ႐ုံးပိတ္ရက္မ်ား၌ စကၤာပူက လူမ်ားထုံးစံ ညဥ့္နက္ေအာင္ေနၿပီး မနက္ေနျမင့္ ေအာင္အိပ္ၾကရာ တရက္တြင္ သမီးက...

“ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ဇီးကြက္ေတြ။ ညဘက္ဆုိ မအိပ္ဘူး၊ မုိးလင္းရင္ အိပ္ၿပီ”

ထုိအခါ က်ေနာ္က “ဟုတ္ပါၿပီ။ ေဖေဖတုိ႔က ဇီးကြက္ဆုိရင္ သမီးကေရာ”

“မီးနဲ႔ ဖြားနဲ႔ကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးၫႇက္ေတြေပါ႔”
(ၫႇက္ = ငွက္။ ဖြား = အဖြား)

ကဲ....ကေလးေတြမ်ား ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဘုိ႔ေကာင္းသလဲ။

သမီး အဂၤလိပ္စာေတြ စေလ့လာေတာ့ ရယ္စရာျဖစ္ရပ္တခုကုိလည္း က်ေနာ္မွတ္မိေသး သည္။ က်ေနာ္သည္ အစသန္သူျဖစ္ရာ သမီးနဲ႔ အၿမဲတေစ “အီး..ဘယ္သူေပါက္၊ ေမာင္ေပါက္၊ ေပါက္တဲ့လူ မွန္မွန္ေျပာ၊ အီးဖုိးတရားေဟာ၊ ေဟာလုိ႔မေၾက၊ သေဘၤာေရ၊ ထန္းေရေသာက္တဲ့ ကုိၾကာ၀ုိင္း....ဒုိင္း...ရႊတ္...ဘႊတ္” လုပ္ကာ သမီးအား စေလ့ရွိသျဖင့္ သမီးကလည္း ဤေပါက္ကရ ရွစ္ဆယ္ လကၤာကုိ အလြတ္ရေနခဲ့သည္။ သုိ႔ႏွင့္ သူအဂၤလိပ္စကားလုံးေတြ တတ္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ထုံးစံအတုိင္း “အီး....ဘယ္သူေပါက္” လုပ္ၾကျပန္သည္။ သမီးက သူဆုိမည္ဆုိကာ စဆုိသည္က “အီး...ဒဗလ်ဴေပါက္” တဲ့။ ၿပီးေတာ့ သူ႔ဟာသူ မွားမွန္းသိကာ ခုိးခုိးခစ္ခစ္ ရယ္ေလေတာ့သည္။

သမီးသည္ တဦးတည္းသမီးျဖစ္၍ေလာမသိ။ သည္အရြယ္ထိ ကေလးလုပ္ကာ လူႀကီးကုိ ခၽြဲႏြဲ႕ခ်င္သည္။ အခုအရြယ္အထိ စကားကုိ မပီကလာ ပီကလာ ေျပာေလသည္။ က်ေနာ္က စခ်င္ ေနာက္ခ်င္ ၍ မပီကလာ ပီကလာ ျပန္ေျပာလွ်င္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပီေအာင္ ျပင္ေျပာ တတ္သည္။

တေန႔က သမီးတုိ႔ ေက်ာင္းက လုိင္ဘရီကဒ္ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ ကဒ္ရၿပီးေနာက္တေန႔ ႐ုံးပိတ္ရက္ျဖစ္ရာ လုိင္ဘရီကုိ လုိက္ပုိ႔ဘုိ႔ ပူဆာေလေတာ့သည္။ လုိင္ဘရီသုိ႔ သြားကာနီး ကဒ္ေပၚတြင္ ေရးထားေသာ သူ႔အမည္ကုိ သူဘာသာဖတ္ၿပီး သမီး၏ အလန္႔တၾကား ေရရြတ္လုိက္သံေၾကာင့္ က်ေနာ္၊ ဇနီးႏွင့္ အဖြား အားလုံး ပြဲက်သြားသည္။

သမီး၏ ေရရြတ္သံမွာ....

“ဟင္.....။ မီးနာမည္ကေရွ႕မွာ ဘာလုိ႔ Ms ျဖစ္ေနရတာလဲ။ မီးက မင္လာမွ အေဆာင္ရ ေသးတာ” ဟူသတည္း။

(မွတ္ခ်က္။ ။ မင္လာ = မဂၤလာ။ အေဆာင္ရေသး= မေဆာင္ရေသး)

မွတ္ခ်က္။ ။ သမီးအား Ms သည္ Miss ရဲ႕ အတုိေကာက္ ျဖစ္ၿပီး Mrs ႏွင့္ မတူေၾကာင္းကုိ သူ႔အေမက ရွင္းျပလုိက္ပါသည္။
Read more

“ကုိျမေအးရဲ႕ ေမြးေန႔”

ဒီကေန႔ က်ေရာက္တဲ့ ကုိျမေအးရဲ႕ ၄၂ ျပည့္ေမြးေန႔မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္က ေတာင္ငူေထာင္အတြင္း အက်ဥ္းက်ေနစဥ္ (၁၀၊၃၊၁၉၉၆) ကုိျမေအးရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ သူကိုယ္တုိင္ ေရးစပ္ထားေသာ ကဗ်ာကုိ ေ၀မွ်လုိက္ပါတယ္။ ဒီကဗ်ာကုိ အုိးေ၀စကၤာပူ အင္တာနက္ စာမ်က္ႏွာမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ကေဖာ္ျပဘူးခဲ့တာမုိ႔ ဒီမွာ သြားေရာက္ၿပီးလည္း ဖတ္႐ႈႏုိင္ပါတယ္။


မ်က္စိမွိတ္ခံစားျခင္း

ႏြမ္းလ်ေနတဲ့ မ်က္ရည္တစနဲ႔
ဘ၀ကုိ အဆုံးမသတ္ခ်င္ဘူး
စိတ္ကူးယဥ္လြန္းတယ္ဘဲဆုိဆုိ....
ကုိယ္.....
အိပ္မက္ေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ေနမိတယ္....

တခါတရံ ကဗ်ာေတြေရးရင္း
နာရီလက္တံေတြကုိ
ယီေလးခုိစီးမိတဲ့အခါ
မေရရာတဲ့ အ႐ုဏ္ကုိ
ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မမွန္းဆမိပါဘူး။

ေ၀းလြန္းတဲ့ မနက္ျဖန္ကုိ
ျမင္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့
ကုိယ့္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြဟာ...
ေဟာဒီ ၀သုန္ေျမႀကီးေပၚကုိ
ဖိတ္စင္က်ကုန္မွာေပါ႔။

အခုေတာ့....
ဘာဘဲေျပာေျပာ
အိပ္မက္ေလးေရ
မင္းရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ရင္ခြင္မွာ
ကုိယ့္ကုိ
ဒီတည ေမွးစက္ခြင့္ျပဳပါအုံးေနာ္....


(ေရးသူ-ကုိျမေအး)


ကုိျမေအးနဲ႔အတူ မတရားဖမ္းဆီးခံထားရေသာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး အျမန္ဆုံးလြတ္ေျမာက္ကာ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ဆုံဆည္းႏုိင္ေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလုိက္ပါသည္။

Read more

“၂၁ရာစု မီးလွ်ံငွက္”

(အင္တာနက္ေပၚက သူမ်ားဆြဲၿပီးသား ကာတြန္းလက္ရာေလးေကာင္းေကာင္းေလးေတြထဲက ျဖတ္ၫႇပ္ကပ္ၿပီးေတာ့ဘဲ ကုိယ္လုိရာ ဖန္တီးလုိက္ပါတယ္။)

Read more

“၀မ္းသာစရာ သတင္းတပုဒ္”

ေၾသာ္....မေလးရွားေရြးေကာက္ပြဲကေတာ့ ၿပီးသြားေခ်ၿပီ တမုံ႕။

ဒီတခါေတာ့ အတုိက္အခံေတြက ျပည္နယ္ ၅ ခုမွာ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ထိန္းခ်ဳပ္ခြင့္ရသြား တယ္။ သက္ဆုိင္ရာျပည္နယ္အစုိးရေတြ ဖြဲ႕လုိ႔ရသြားတာေပါ႔ဗ်ာ။

ပါလီမန္မွာလည္း အတုိက္အခံေတြက အမတ္ေနရာ ၂၂၂ ေနရာမွာ ၈၂ ေနရာ ( အခုေရးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သုံးေနရာ မဲမေရမတြက္ရေသး) ႏုိင္လုိက္တယ္ဆုိေတာ့ အာဏာရ ညြန္႔ေပါင္းအဖြဲ႕အေနနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္ေက်ာ္ ထိန္းထားတဲ့ ၃ပုံ၂ပုံေက်ာ္ အသာစီးရမႈကုိပါ လက္လႊတ္လုိက္ရတယ္ေပါ႔ခင္ဗ်ာ။

က်ေနာ့္႐ုံးမွာ ေန႔လည္စာ အတူစားေဖာ္စားဘက္ မလကၠာဇာတိ မေလးရွားတ႐ုတ္က အတုိက္အခံကုိ ျပန္ၿပီး မဲထည့္မယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနကတည္းက အတုိက္အခံေတြ အေျခအေနေကာင္းမယ္ဆုိတာ ရိပ္မိခဲ့ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ႀကီး ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ ေၾသာ္...ဘယ္သူမွလည္း မထင္ခဲ့ၾကပါဘူးေနာ္။

အရင္က ဒု၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ဘ၀မွာ အက်င့္ပ်က္ အာဏာအလြဲသုံးစားလုပ္မႈ၊ ေယာက္်ားခ်င္းလိင္တူ ဆက္ဆံမႈ စတာေတြနဲ႔ အစြဲခံရၿပီး (အဲဒီတုန္းက ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ မဟာသီယာ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ အစုိးရအဖြဲ႔က လူႀကိဳက္မ်ားလာတဲ့ မစၥတာ အဏၰ၀ါကုိ တမင္သက္သက္အကြက္ဆင္ဖမ္းခဲ့တာလုိ႔ အမ်ားက ယုံၾကည္ခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က အဲဒီအမႈအတြက္ တရားခြင္မွာ လုံး၀ မလြတ္လပ္တာ၊ ဘက္လုိက္တာေတြကေတာ့ အမ်ားမ်က္ျမင္ပါဘဲ။)အာဏာအလြဲသုံးစားလုပ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ခံခဲ့ရတဲ့ မစၥတာ အဏၰ၀ါ အီဗရာဟင္ရဲ႕ ဇနီးနဲ႔ သမီး ႏွစ္ေယာက္လုံး အမတ္ေနရာမ်ား အသီးသီးအေရြးခံရတဲ့အျပင္ သူ႔တုိ႔ရဲ႕ ကယ္ဒီလန္ပါတီကလည္း အမတ္ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏုိင္လုိက္သဗ်။ မစၥတာအဏၰ၀ါမွာ အျပစ္မရွိဘူးလုိ႔ ျပည္သူက ယုံၾကည္တာကုိ သက္ေသျပလုိက္သလုိပါဘဲ။ အလားတူဘဲ မစၥတာ လင္ကစ္ရွန္း ဦးေဆာင္တဲ့၊ သက္တမ္းရွည္ၾကာလွၿပီျဖစ္တဲ့ ဒီမုိကရက္တစ္အက္ရွင္ပါတီ (ဒီေအပီ)ကလည္း အမတ္ေနရာအမ်ားအျပားႏုိင္လုိက္သလုိ အစၥလမၼစ္အတုိက္အခံ ပါ႔စ္ (ပီေအအက္စ္) ကလည္း ျပည္နယ္ႏွစ္ခုမွာ ေအာင္ပြဲခံလုိက္သေပါ႔ဗ်ာ။ တကယ့္ကုိ ၿမဳိင္ၿမဳိင္ဆုိင္ဆုိင္ႀကီးပါဘဲ။ မစၥတာ လင္ကစ္ရွန္းဆုိတာက ကိုယ္ပုိင္ဘေလာ့ဂ္ေထာင္ထားၿပီး ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးကုိ အၿမဲလုိလုိ အားေပးတဲ့ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ တ႐ုတ္အဘုိးႀကီးတဦးေပါ႔။

အဲ....ေနာက္ထပ္ ၀မ္းသာစရာတခုက အင္ဒီးယန္းကြန္ဂရက္ကေခါင္းေဆာင္၊ အလုပ္သမား ၀န္ႀကီးေနရာမွာ ဖင္ေက်ာက္ခ် ထုိင္ေနခဲ့တဲ့ ဆမ္မီဗဲလူး ဆုိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီး သူ႔မဲဆႏၵနယ္က ေနရာမွာ ျပန္အေရြးမခံရေတာ့တာဘဲဗ်ဳိ႕။ က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနကတည္းက အဲသည္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးရဲ႕ အရည္အခ်င္းမျပည့္မီပုံ၊ ျပည္သူ႔ေငြကုိ ဘုန္းရာမွာ နာမည္ႀကီးပုံေတြကုိ ၾကားဘူးနား၀ရွိခဲ့သဗ်။ ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္မီ အင္ဒီယန္းေတြက သူတုိ႔တန္းတူညီမွ်ရေရးအတြက္ ဆႏၵျပၾကေတာ့ ဆႏၵျပ ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ဖမ္းဆီးတဲ့ေနရာမွာ အဲသည္ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးက ကုိယ့္လူမ်ဳိးဘက္က မကာကြယ္ဘဲ အစုိးရနဲ႔ အလုိတူအလုိပါ ဖမ္းဆီးေစဘုိ႔ သေဘာတူခဲ့ေတာ့ သူ႔လူမ်ဳိးေတြက ဘယ္ၾကည္ႏုိင္ပါ႔မလဲဗ်ာ။ အဲ...အဲ....ဘယ္ေလာက္အထိ လူထုက အစုိးရကုိ မၾကည္လဲဆုိေတာ့ အဲဒီတုန္းက အဖမ္းခံခဲ့ရတဲ့ ဆႏၵျပေခါင္းေဆာင္ ေရွ႕ေနတေယာက္ ဒီေအပီ ပါတီကေန ၀င္ၿပဳိင္တာေတာင္ အႏုိင္ရခဲ့တယ္ခင္ဗ်။

ေၾသာ္....အဲသည္ သတင္းေတြကုိ ညမအိပ္ႏုိင္ဘဲ ေစာင့္နားေထာင္ေနၿပီး က်ေနာ့္မွာ ရင္ေတြခုန္၊ ၀မ္းေတြသာ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြ တခုၿပီးတခု ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေနၾကတာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ အင္ဒုိနီးရွားဆုိရင္ အခု ဒီမုိကေရစီလမ္းေပၚမွာ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေရာက္ရွိေနၿပီ။ ဖိလိပုိင္ႏုိင္ငံ၊ ထုိင္းႏုိင္ငံေတြ အေနနဲ႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ လြတ္လပ္တဲ့ အေျခအေနေတြ ရွိေနၿပီ။ ေဟာ....အခုမေလးရွားကလည္း အရင္ကထက္ ပုိမုိပြင့္လင္း လြတ္လပ္လာဘုိ႔ အရိပ္အေယာင္ေတြ ျမင္ေနရၿပီ။ အာဏာရွင္ေတြကေတာ့ ေျပာမွာေပါ႔ဗ်ာ။ ဒီမုိကေရစီရသြားတဲ့ ဖိလစ္ပုိင္တုိ႔ ထုိင္းတုိ႔ မေလးရွားတုိ႔မွာ ဆႏၵျပပြဲေတြနဲ႔ အၿမဲတေစ ႐ုတ္႐ုတ္ရက္ရက္။ တည္ၿငိမ္မႈမရွိဘူးလုိ႔ေလ။
ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ဒီမုိကေရစီစနစ္မွာ မလြဲမေသြႀကဳံေတြ႕ရမွာဘဲ။ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္လာတာနဲ႔အမွ် လြတ္လပ္စြာထုတ္ေဖာ္ခြင့္ေတြကုိ လူေတြက ဒီလုိဘဲ က်င့္သုံးလာၾကမွာဘဲ။ ဒါဟာ ဆုတ္ယုတ္မႈမဟုတ္ပါဘူး။ ေခတ္မီတုိးတက္တဲ့ အေနာက္ဥေရာပက ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း ဒီလုိဘဲ ဆႏၵျပပြဲေတြကေတာ့ ရွိေနတာပါဘဲ။ ဒါကုိ ႏုိင္ငံမတည္ၿငိမ္မႈလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၊ စကၤာပူႏုိင္ငံေတြမွာလုိ အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ဆႏၵျပပြဲေတြ ျဖစ္မလာေအာင္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ထားလုိ႔ အေပၚယံတည္ၿငိမ္ေနသေယာင္ထင္ရေပမယ့္ တကယ့္တကယ္မွာ တင္းမာေနတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္ေအာက္က မေက်နပ္မႈေတြဟာ အခ်ိန္မေရြးေပါက္ကြဲႏုိင္တဲ့ မီးေတာင္တခုနဲ႔ အလားသ႑ာန္တူလွပါတယ္။ ျပည္သူလူထုမွာလည္း စား၀တ္ေနေရးေျပလည္ေနဦးေတာ့။ စစ္မွန္တဲ့ လြတ္လပ္ခြင့္၊ တန္းတူရည္တူ ရွိမႈေတြကို မခံစားရပါဘူး။ အနည္းဆုံး တရား႐ုံးမွာ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္တေယာက္နဲ႔ သာမန္ျပည္သူတေယာက္ ရင္ဆုိင္အမႈျဖစ္ရင္ သာမန္ျပည္သူမွာ လြတ္လပ္ၿပီး ညီမွ်တဲ့ တရားစီရင္မႈကုိ မခံစားရပါဘူး။ (ေလ့လာၾကည့္ႏုိင္တဲ့ သာဓကေတြ အမ်ားႀကီးပါ)။ ေစာေစာကေျပာတဲ့ စား၀တ္ေနေရးေျပလည္မႈဆုိတဲ့ စီးပြားေရး အသြင္အျပင္တခုတည္းနဲ႔ အစုိးရနဲ႔ ျပည္သူအၾကား ေႏွာင္တည္းမႈကုိ ျပဳထားေတာ့ တစုံတခုေသာအေျခအေနအရ စီးပြားပ်က္ကပ္ဆုိက္လာတဲ့အခါ ျပည္သူနဲ႔ အစုိးရၾကားက အဲဒီ တခုတည္းေသာ ေႏွာင္ဖြဲ႕မႈဟာ ျပတ္ေတာက္သြားၿပီး ျပည္သူက အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ေတာ့တာပါဘဲ။ အဲသည္အခါမွာ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားေရး၊ တည္ၿငိမ္ေရးကုိသာ ပဓာနထားတဲ့ အာဏာရွင္အစုိးရေတြဟာ အဲသည္ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္မႈေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္ေတာ့တာပါဘဲ။ ဒါဟာ ျပႆနာကုိ မွန္ကန္စြာ ေျဖရွင္းတာ မဟုတ္လုိ႔ လတ္တေလာ ႏွိပ္ကြပ္မႈေၾကာင့္သာ ေခတၱခဏ ၿငိမ္သက္သြားေပမယ့္ လုံး၀မီးေသသြားတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ တႀကိမ္မဟုတ္ တႀကိမ္မွာ ျပန္လည္ေပါက္ကြဲျပန္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အာဏာရွင္စနစ္မွာ အေပၚယံၾကည့္ရင္ ေတြ႕ျမင္ရတဲ့ တည္ၿငိမ္မႈဟာ စစ္မွန္တဲ့ တည္ၿငိမ္မႈမ်ဳိးမဟုတ္။ အသက္ရွိေနေသးတဲ့ မီးေတာင္တခုရဲ႕ ၿငိမ္သက္မႈမ်ဳိးသာျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ့...က်ေနာ္ အခုေလာေလာဆယ္ ေခတၱအေျခခ်ေနတဲ့ စကၤာပူမွာေရာ။ ဘဘလီတုိ႔ အေနနဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းေတြ ဘယ္လုိဘဲ ဒီမုိကေရစီျဖစ္ျဖစ္၊ ငါတုိ႔ကေတာ့ Uniquely Singapore ဘဲလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဆက္လက္ၿပီး မ်က္စိပိတ္ေအာ္ေနႏုိင္မလဲဆုိတာ ေစာင့္ၾကည့္ရေသးတာေပါ႔။

က်ေနာ္.....တခါတခါက်ေတာ့ စဥ္းစားမိတယ္။ ေၾသာ္....ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္သာ ဥေရာပ ႏုိင္ငံေတြ ၾကားထဲမွာ ရွိေနခဲ့ရင္ ၁၉၈၈ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဒီမုိကေရစီ ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ေရာ့မယ္ ေပါ႔ေလ။ အခုေတာ့ တံငါနားနီး တံငါ၊ တ႐ုတ္နားနီး တ႐ုတ္ အဲေလ...မုဆုိးနားနီး၊ မုဆုိး ဆုိတာလုိ အာဏာရွင္၀ဲဂယက္က လြတ္မထြက္ႏုိင္ေသးဘူးျဖစ္ေနတယ္။

က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္သာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ က်င့္သုံးႏုိင္ၿပီဆုိရင္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ရာထူးမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၿပီဆုိရင္......အာဆီယံ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေဆြးေႏြးတဲ့ စကား၀ုိင္းေတြမွာ ေဒၚစုဟာ ဒီမုိကေရစီမက်င့္သုံးတဲ့ ႏုိင္ငံက ေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ ေတာ္ေတာ္ဘဲ ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ စုိးရိမ္စိတ္နဲ႕မ်ား စကၤာပူက နအဖကုိ သက္ဆုိးရွည္ေအာင္ အကူအညီအေထာက္အပံ့ေတြ ေပးေနသလားလုိ႔ေတာင္ ေတြးေတာမိပါေတာ့တယ္။ ဒီအေတြးေတြကုိ ဘဘလီကုိ ျပန္မေျပာၾကနဲ႔ေနာ္။ ေတာ္ၾကာ အေနာ့္ကုိ အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲလုိ႔ အေနာ့္မွာ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ေဒ၀ါလီခံေနရဦးမယ္။ ထူးပါဘူးေလ။ အခုလည္း ပုိက္ပုိက္က ရွိတာဟုတ္ပါဘူး...ဟီး။

Read more

“တေစၦ”

ထုံးစံအတုိင္း ဘေလာ့ဂ္ေပါင္းစုံသုိ႔ အားရေအာင္ လွည့္လည္ ဖတ္႐ႈၿပီးသကာလ မအိပ္ခ်င္လွေသးေသာ္လည္း ေနာက္တေန႔ အလုပ္ဆင္းရမည္ျဖစ္၍ ကုိယ့္က်န္းမာေရးကုိ ငဲ့ညႇာေသာအားျဖင့္ ကြန္ျပဴတာပိတ္၊ မီးမွိတ္ကာ အိပ္ယာ၀င္ဘုိ႔ ျပင္ရေလသည္။ “မဒမ္ေပါ”သည္ကား အိပ္စက္ျခင္းသုိ႔ ေရာက္ႏွင့္ေလၿပီ။ က်ေနာ္သည္ အိပ္ယာေပၚတြင္ လက္ေထာက္ၿပီး ေခါင္းအုံးေပၚသုိ႔ ေခါင္းကုိျဖည္းညႇင္းစြာ လွဲခ်လုိက္စဥ္ခဏ မုိက္ကနဲျဖစ္ကာ သတိလစ္သြားသည္။

က်ေနာ္သတိျပန္ရလာေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ၾကည္လင္ေနသည္။ ထုိ႔ျပင္ က်ေနာ့္ ခံစားမႈမွာလည္း ေပါ႔ပါးသြက္လက္လွသည္။ က်ေနာ္ဘာျဖစ္သြားတာပါလိမ့္။ ခဏတျဖဳတ္ မူးေမ့သတိလစ္သြားတာဘဲ ျဖစ္ရမည္။ အိပ္ယာထဲတြင္ ျပန္ထထုိင္လ်က္ ဇနီးကုိ ႏႈိးကာ ေျပာမည္အျပဳတြင္ ႐ုတ္တရက္ အိပ္ယာေပၚတြင္ ျမင္လုိက္ရေသာ အျခင္းအရာေၾကာင့္ လန္႔ေအာ္မိမတတ္ျဖစ္သြားသည္။ ဘုရားေရ။ က်ေနာ္ထထုိင္လုိက္ေပမင့္ အိပ္ယာေပၚတြင္ က်ေနာ္၏ ခႏၶာကုိယ္သည္္ မလႈပ္မယွက္ လဲေလ်ာင္းလ်က္သား ရွိေနသည္ကုိ က်ေနာ္ကုိယ္ က်ေနာ္ ျပန္ျမင္ေနရသည္။ က်ေနာ္၏ မ်က္ႏွာကေလးသည္ ပီဘိ အျပစ္ ကင္းစင္ေသာ အိပ္ေပ်ာ္ေနသည့္ကေလးငယ္၏ မ်က္ႏွာေလးပမာ ပကတိ ၾကည္လင္ေနသည္။ (ခင္ဗ်ားတုိ႔ မရယ္ၾကနဲ႔ဗ်ာ။ ဟုိ ဘေလာ့ဂါ ကဗ်ာဆရာမ ေလသံနဲ႔ ေျပာရရင္ ၀တၳဳကုိ ၀တၳဳလုိ ဖတ္ၾကပါ။ ဒီီဇာတ္ကြက္ ကေလးက ဒယ္မီမုိးပါတဲ့ Ghost ဇာတ္ကားထဲက လူမသိေအာင္ ခုိးခ် ထားရတာ။ လြယ္တာမွတ္လုိ႔။ )

သုိ႔ေသာ္ အနီးကပ္ အေသအခ်ာ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ က်ေနာ့္ႏွာေခါင္းက အသက္မ႐ႈ ေတာ့တာကုိ ေတြ႕ရသည္။ က်ေနာ့္ဇနီးေတာ့ မနက္မုိးလင္းလာလုိ႔ ေတြ႕ရင္ ငုိေႂကြးပူေဆြး ေပေရာ့မည္။ (ဒီ၀တၳဳက အခ်စ္၊ အလြမ္း၀တၳဳအေနျဖင့္ ေရးရန္ မရည္ရြယ္သျဖင့္ “ခြဲရမွာ သည္းျမညႇာ” ကိစၥကုိ ဒီမွာတင္ရပ္လုိက္မည္။)

ထုိအခုိက္အတန္႔မွာပင္ အခန္းျပဴတင္းေပါက္သည္ သူ႔အလုိအေလ်ာက္ အသာအယာ ပြင့္သြားၿပီး အျပင္ဘက္မွ ေတာက္ပေသာ အလင္းတန္းမ်ား အခန္းထဲသုိ႔ ၀င္လာသည္။ သာယာညႇင္းေျပာင္းေသာ ေတးဂီတသံမ်ားကုိ ၾကားရသည္။ ဧကႏၱ နတ္ခ႐ုသင္း၊ သမင္ျဖဴ၊ ေပြး၊ ညႇင္း၊ ဒက္ တုိ႔ကုိ တီးမႈတ္ေသာ အသံျဖစ္ရေခ်မည္။ အိပ္ယာေပၚက ေျဖးညႇင္းစြာ ထလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္သည္ လဲမႈိ႔တပြင့္လုိ ေလထဲတြင္ ေပါ႔ပါးစြာ ေ၀့၀ဲကာ အခန္းျပဴတင္းေပါက္သုိ႔ ေရာက္လာသည္။ အလုိ… နတ္ျမင္းတေထာင္ကတဲ့ နတ္ပန္းရထား ပါလား။ (ကုိယ့္လူတုိ႔ ဘာသေဘာနဲ႔ မ်က္ခုံးပင့္တာလဲ။ ၀တၳဳကို ၀တၳဳလုိ ဖတ္ပါလုိ႔ ေျပာေနတာ မရဘူးလား၊)

အျပင္ဘက္မွာ နတ္စႏၵယားကုိ တီးေနေသာ နတ္သားက သူ႔ကုိသူ မိတ္ဆက္သည္။ “က်ေနာ္ ပဥၥသိခၤပါ။ ဒီဘက္က ကုိမာတလိ”

(က်ေနာ္) “ခင္ဗ်ားတုိ႔ အသက္ရွည္လွခ်ည္လား။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားပြင့္ခ်ိန္ကတည္းက ခင္ဗ်ားတုိ႔ နတ္ျပည္မွာ ရွိတယ္မုိ႔လား”

(မာတလိ) “နတ္သက္တရက္က လူ႔သက္တမ္း ႏွစ္တေထာင္ေလာက္နဲ႔ ညီတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားမသိဘူးလား။ က်ဳပ္တုိ႔ နတ္ျပည္အလုိအရဆုိရင္ ဗုဒၶပရိနိဗၺာန္စံသြားတာ ႏွစ္ရက္ခြဲဘဲ ရွိေသးတယ္။ ဒီသေဘာတရားေတြ အုိင္းစတုိင္းရဲ႕ ရီလစ္တီဗတီသီအုိရီကုိ ေကာင္းေကာင္း နားလည္တယ္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားသေဘာေပါက္မွာပါ။ ”

(က်ေနာ္) “ေအးပါဗ်ာ။ က်ဳပ္နားလည္ပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ ဟုိဘက္က ဆရာကိုေမးရဦးမယ္။ က်ဳပ္ၾကားဘူးတာ ေဗလု၀ နတ္ေစာင္းကုိ တီးတယ္ဆုိ။ အခု ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ ပီယာႏုိႀကီးကုိ တီးေနရတာလဲ။

(ပဥၥသိခၤ) “အုိဗ်ာ….နတ္လည္း နတ္အေလ်ာက္ ေခတ္နဲ႔ အညီေတာ့ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ေနရတာေပါ႔ဗ်။ ေစာင္းဆုိတာက ခင္ဗ်ားတုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ ဆုိ၊က၊ေရး၊တီး ၿပဳိင္ပြဲေတြမွာေလာက္ဘဲ သုံးၾကေတာ့တာမဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားႀကဳိက္တတ္မွန္းသိလုိ႔ နတ္ျပည္မွာ ဂ်က္္ဇ္ တီး၀ုိင္းေတာင္ ေထာင္ထားေသးတယ္။”

(က်ေနာ္) “ကဲပါဗ်ာ….ထားပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခု က်ဳပ္ကုိ လာေခၚတာလား။”

(မာတလိ) “ဟုတ္တယ္ဗ်ဳိ႕….အခ်ိန္လည္း သိပ္မရေတာ့ဘူး။ နတ္ျပည္မွာလည္း ဓါတ္ဆီေစ်းေတြ တက္ေနလုိ႔ ပန္းရထားေတြ ပုံမွန္ မေျပးဆြဲႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခုေတာင္ သိၾကားမင္းရဲ႕ နတ္ရထားကုိ ခဏတျဖဳတ္ ငွားလားရတာ။ လာ…သြားၾကစုိ႔”

(က်ေနာ္) “ေနဦးဗ်။ က်ဳပ္က လူ႔ေလာကကုိ ခင္တြယ္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းႀကီး မလုိက္ခ်င္ေသးဘူး။ က်ဳပ္ကုိ မုိးလင္းမွ တေခါက္ ထပ္လာေခၚရင္ ရမလား”

(မာတလိ) “ရေတာ့ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားက ေသၿပီးသားျဖစ္ေနေတာ့ လူအျဖစ္ေတာ့ ျပန္မရေတာ့ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ သရဲ တေစၦဘ၀နဲ႔ဘဲ ဒီတည ေနခဲ့ရမယ္။ ဘယ့္နဲ႔လဲ။ ျဖစ္တယ္မုိ႔လား။”

(က်ေနာ္) “အာ…သိပ္ျဖစ္တာေပါ႔။ က်ဳပ္ကလည္း က်ဳပ္အသိေတြထဲမွာ က်ဳပ္သရဲျဖစ္ရင္ သြားၿပီး ေျခာက္ခ်င္လွန္႔ခ်င္တဲ့ လူေလးေတြ ရွိေသးတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မနက္က်ရင္ ဆက္ဆက္လာေခၚဘုိ႔သာ ကတိေပးပါ။

(မာတလိ) “စိတ္ခ်ပါ။ က်ဳပ္တုိ႔က ခင္ဗ်ားတုိ႔ အစုိးရလုိ ႐ႈံ႕ခ်ည္ႏွပ္ခ်ည္ မလုပ္တတ္ပါဘူး။ မနက္ မုိးမလင္းခင္ ထပ္လာေခၚမယ္။ ေနာက္က်လုိ႔မရဘူးေနာ္။ အလင္းေရာင္မလာခင္ ျပန္လာေခၚမယ္။ ေနာက္က်ရင္ ခင္ဗ်ား သရဲဘ၀မွာဘဲ အၾကာႀကီး ေနသြားရလိမ့္မယ္။ ကဲ…အခုေတာ့ သြားၿပီဗ်ဳိး”

မာတလိတုိ႔ ထြက္သြားေသာ အခါ က်ေနာ္သည္ အိပ္ယာအစြန္းတြင္ ထုိင္၍ ေတြးေတာက်န္ရစ္ခဲ့သည္။ (ကုိယ္ခႏၶာမရွိဘဲ ဘယ္လုိ ထုိင္သလဲ မေမးပါႏွင့္။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္သာ ေတြးၾကည့္ပါ။ ၀တၳဳေကာင္းတုိ႔မည္သည္မွာ စာဖတ္သူကုိ ေတြးစရာ ေပးရတယ္တဲ့။) အခု တညလုံးလုံး အခ်ိန္ရေသးသည္။ ဘာလုပ္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္လဲ။

အိပ္ယာစြန္းတြင္ထုိင္ရင္း လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မဒမ္ေပါကေတာ့ အိပ္လုိ႔ေကာင္းတုန္း။ သြားေတာင္ က်ိတ္ေနလုိက္ေသးသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္အၾကားက အိပ္ယာေတြလည္း တြန္႔ေၾကေနသည္။ အေရးထဲ ၾကည္ေအးရဲ႕ တေစၧကဗ်ာက ေခါင္းထဲ ေရာက္လာလုိ႔ သရဲမွာ ရယ္ရေသးသည္။

အိပ္လုိ႔မရ
ညႀကီးမင္းႀကီး
ထၿပီးထုိင္ေန
အိပ္ယာေတြလည္း
ေၾကမြတြန္႔လိပ္
သိပ္စိတ္ညစ္တယ္….တဲ့။

ၾကည္ေအးကေတာ့ ကဗ်ာထဲမွာ တေစၦငါကိုယ္တုိင္ပါဘဲတဲ့။ ဟဲဟဲ…အခုမွဘဲ ဒီကဗ်ာကုိ အျပည့္အ၀ ခံစားလုိ႔ရေတာ့တယ္။

ကဲ…အခုက ညဥ့္လဲနက္ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အိပ္ေမာက်ေနၾကေရာ့ မည္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနသူမ်ားကုိ သရဲေျခာက္၍ ရမည္မထင္။ ဒီအခ်ိန္မအိပ္ေသးတာ ဘယ္သူေတြ ရွိမလဲ။ စဥ္းစားစမ္း။ စဥ္းစားစမ္း။

ဟုတ္ၿပီ။ သိၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတြ အိပ္ၾကဦးမည္မဟုတ္ေသး။ ကုိယ့္ထမင္း ကုိယ္စားၿပီး ကုိယ့္ဒုကၡကုိယ္ ခံေနတဲ့ သနားစရာသတၱ၀ါေလးေတြပါလား။ သူတကာ နားခ်ိန္လည္းမနားရ။ အိပ္ခ်ိန္လည္း မအိပ္ရ။ ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္ထဲ ၀င္ဖတ္တဲ့ပရိသတ္ဦးေရ နည္းသြားလွ်င္ ေမ်ာက္မီးခဲကုိင္မိသလုိျဖစ္သူေတြျဖစ္။ ပုိ႔စ္အသစ္မတင္ႏုိင္မခ်င္း ဂဏွာ မၿငိမ္ႏုိင္။ ေရးစရာ လုိက္ရွာသည္။ ေရွးေရွးေႏွာင္းေႏွာင္းက ဓါတ္ပုံေဟာင္းေတြ ျပန္ရွာတင္ၿပီး အႀကံအဖန္ လုပ္မည္။ လတ္တေလာ သတင္းေတြအေပၚ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေရးမည္။ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား သုံးသပ္ခ်က္ေတြ ေရးမည္။ ဘာသာျပန္ေတြ ေရးမည္။ အဲ...သူမ်ားေရးတာ ေတြကုိ ေ၀ငွျခင္းေတြ လုပ္မည္။

ဟုတ္ၿပီ။ ဒီငနဲေတြကုိ ေျခာက္ရမည္။ ေနာက္ၿပီး ဒီပုဂၢဳိလ္ေတြက ငါေသသြားၿပီဆုိတာသိရင္ ငါ႔အသုဘကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကာင္း ဘာညာသာရကာ ေရွ႕ကခံၿပီး ပုိ႔စ္ေတြ ဖန္တီးၾက၊ ေရးၾကနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ အျမတ္ထုတ္ၾကဦးမွာ။ တကယ့္တကယ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့…“ဟုိေကာ္ဆဲ ဒီေကာ္ဆဲနဲ႔ ဆရာႀကီးစတုိင္ထုတ္ၿပီး ေရးတဲ့ ငနဲတေယာက္ ေတာ့ ႂကြသြားပဟ” ဆုိၿပီး က်ိတ္၀မ္းသာေနဦးမွာ။

ဘယ္သူ႔ကုိ သြားေျခာက္ရမလဲ…စဥ္းစားလုိက္ေတာ့…..“ဒီကုိလာပါ” ဆုိတဲ့ အသံကေလး ၾကားလုိက္မိသလုိဘဲ။ ဘယ္ကုိ အရင္သြားရမလဲဆုိတာ ႐ုတ္တရက္အႀကံရသြားသည္။ သူ႔အိမ္လိပ္စာ ငါမသိ။ ဘယ္လုိသြားရပါ႔။ ကိစၥမရွိ။ ကြန္ျပဴတာကုိျပန္ဖြင့္။ Blog Site Meter ထဲမွာ အုိင္ပီကုိ ျပန္ရွာသည္။ ၿပီးေတာ့ သရဲတုိ႔ တန္ခုိးဣတၳိပတ္နဲ႔ ေမာ္နီတာထဲ ခုန္၀င္ကာ ကမၻာ့အင္တာနက္ကြန္ယက္က လွ်ပ္စစ္လႈိင္းေတြကုိ စီးလ်က္ အုိင္ပီလိပ္စာအတုိင္းအေရာက္ သြားကာ တဖက္ေမာ္နီတာမွန္သားျပင္မွတဆင့္ ေလာကထဲကုိ ျပန္ခုန္ထြက္လုိက္ရသည္။

ၾကည့္စမ္း။ ၾကည့္စမ္း။ အခန္းတြင္းမွာ သုံးေခ်ာင္းေထာက္ ထ႐ုိင္ေပါ႔ေပၚတြင္ ေခါင္းအုံးတလုံး ကုိ တင္ထားသည္။ ေန႔လည္က ေနပူလွမ္းထားခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။ အိပ္ယာေဘးတြင္ အသက္ သုံးဆယ္ခန္႔ ရွိမည့္ လူတေယာက္။ လႈပ္လႈပ္ရြရြႏွင့္။ နစ္ကြန္ကင္မရာကုိ သူ႔ရည္းစားသဖြယ္ ႏုႏုရြရြ ဖြဖြကေလးကုိင္တြယ္ကာ အိပ္ယာေပၚမွ ကင္မရာအိတ္ထဲသုိ႔ ျပန္ထည့္ေနသည္။ ပါးစပ္ကလည္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ ညည္းေနေသးသည္။

ဘာတဲ့.....“ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ျပည့္တာ ၾကာၿပီကြယ္။ ရည္းစားေလးတေယာက္ လုိခ်င္တယ္။ မာမီရယ္ ရွာေပးကြယ္။ ရည္စားလုိခ်င္တယ္။” တဲ့။

သရဲမွာ ႐ုတ္တရက္ မထိန္းႏုိင္ဘဲ “ခြိကနဲ” အသံထြက္ ရယ္မိသည္။ ရယ္သံၾကားေတာ့ ပုဂၢဳိလ္က သရဲမတ္တတ္ရပ္ေနရာဘက္ကုိ မ်က္ႏွာထားဆုိးဆုိးႏွင့္ လွည့္ၾကည့္သည္။ သရဲလည္း ကပ်ာကယာ ကုိယ့္႐ုပ္ကုိ အဆုိးဆုံးဖန္တီး၍ ကုိယ္ထင္ျပလုိက္ရသည္။

(သူက) “ေဟ့လူ။ ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ...အခန္းထဲကုိ ဘယ္လုိေရာက္လာသလဲ”

(က်ေနာ္) “ကၽြႏု္ပ္ကား သရဲ ျဖစ္ေတာ့သကုိး”

ထုိသူသည္ စုိးစဥ္းမွ လန္႔သြားပုံမရဘဲ “ဟုတ္လား။ ခဏေနာ္” ဟု ဆုိကာ ေစာေစာက ကင္မရာအိတ္ထဲမွ နီကြန္ဒီအိတ္တီး ကင္မရာကုိ ျပန္ထုတ္ယူဘုိ႔ ႀကိဳးစားေလသည္။

သရဲ စိတ္ပိန္သြားသည္။ အေရးထဲ ကင္မရာသရဲနဲ႔ လာတုိးေနသည္။ ေၾကာက္ေအာင္ ေျခာက္ခ်င္စိတ္ ကုန္ခန္းသြားသည္။ သြားမွ၊ သြားမွ။ သူ႔ကင္မရာထဲ ပါသြားလွ်င္ ေနာက္ေန႔ သူပုိ႔စ္အသစ္တင္စရာတခု အေခ်ာင္ရေနဦးမည္။ သရဲမွာ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ကုိယ္ေရာင္ ေဖ်ာက္ကာ ေမာ္နီတာထဲ ခုန္၀င္လုိက္ရသည္။ ဒါေတာင္ ေမာ္နီတာထဲ မေရာက္ခင္ ေနာက္မွာ “ေတာက္” တခ်က္ ေခါက္သံႏွင့္အတူ ညည္းတြားသံၾကား လုိက္ရေသးသည္။ “ေတာက္၊ စကၠန္႔ပုိင္းေလးေနာက္က်တာနဲ႔ အကြက္ေကာင္းေလး လြတ္သြားတယ္ကြာ” တဲ့။

သုိ႔ႏွင့္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ စီးေမ်ာၿပီးသကာလ ပုိ႔စ္အသစ္ေရးရမည္ကုိ ပ်င္းတုိင္း မိမိ၏ ရင္ေသြး လူမမည္ ကေလးငယ္ကုိ ထိန္းေက်ာင္းရေသာေၾကာင့္ဟု ဆင္ေျခေပး တတ္ေသာ၊ အင္ဂ်င္ကုိင္ျခင္းကုိ ၀ါသနာပါေသာ လူေဟာင္း အမည္ရသည့္ ဘေလာ့ဂါဆီသုိ႔ သြားရေလ သည္။

ဤတႀကိမ္တြင္ကား သရဲ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္ေလသည္။ လူေဟာင္းသည္ အိပ္ရာ၀င္ကာနီး သရဲကုိ ျမင္ေသာအခါ လန္႔ေအာ္ကာ ႐ွဴးရွဴးမ်ား ပါခ်ေလသည္။ သူ႔ေအာ္သံေၾကာင့္ သူ႔မိန္းမႏုိးလာသည္။ သရဲမွာ အခန္းေထာင့္တြင္ အသာကုိယ္ေယာင္ေဖ်ာက္လ်က္ အသံမထြက္ေအာင္ က်ိတ္ရယ္ရင္း ၾကည့္ေနရသည္။

(မိန္းမ) ဘာျဖစ္တာလဲ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ။ ေတာ့္ ပုဆုိးတထည္လုံးလည္း ေသးေတြ စုိရႊဲလုိ႔ပါကလား။
(လူေဟာင္း) ဟုိ..ဟုိ....ဘုရင္မေလး ေပါက္ခ်တာပါကြာ။

သရဲမွာ ရယ္ရလြန္း၍ ၾကာလွ်င္ သရဲကုိယ္တုိင္ ရွဴးရွဴးမ်ား ထြက္လာမည္စုိးရိမ္ရသျဖင့္ ေနာက္ဘေလာ့ဂါ တေယာက္ဆီသုိ႔ လွ်ပ္စစ္လႈိင္းစီးကာ လာခဲ့ျပန္သည္။

ယခုတခါ ေျခာက္ရမည့္သူမွာ ထိလြယ္ရွလြယ္ ကဗ်ာေကာင္ႀကီးျဖစ္သည္။ ထိလြယ္ရွလြယ္ ဆုိေတာ့ ေျခာက္လွန္႔ရလည္း လြယ္မည့္ပုံေပၚသည္။ သရဲမွာ အေတြးႏွင့္ အူျမဴးေနသည္။

သုိ႔ႏွင့္ သက္ဆုိင္ရာ ေမာ္နီတာမွ ခုန္ထြက္လုိက္ေသာအခါ အခန္းထဲတြင္ စာအုပ္ပုံၾကား၌ စာအုပ္ဖတ္လုိက္၊ ေငးငုိင္လုိက္၊ ကြန္ျပဴတာကုိ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ႏွိပ္လုိက္ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ပုံပန္းသ႑ာန္မွာ မျဖဴလြန္း မမဲလြန္း၊ မနိမ့္လြန္း မျမင့္လြန္း၊ မဆူလြန္း မႀကဳံလြန္း အစစ အရာရာ မစၨ်ိမပဋိပဒါ က်လြန္းသူျဖစ္၍ ေျမာက္ကၽြန္းသူလား အထင္မွားရေပ သည္။

သုိ႔ႏွင့္ သရဲသည္ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အဆင္းသ႑ာန္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ဖန္ဆင္းျပကာ ေျခာက္လွန္႔ဘုိ႔ ႀကိဳးစားသည္။ သုိ႔ပါေသာ္လည္း ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ သရဲ ရွိေနျခင္းကုိ စုိးစဥ္းမွ သတိျပဳမိပုံမေပၚ။ သူ႔အေတြးတြင္သာ သူနစ္ေမ်ာလ်က္ ကြန္ျပဴတာကုိ တေခ်ာက္ေခ်ာက္ ႏွိပ္၏။ ဘယ္ႏွယ္....ေျပာေတာ့ ထိလြယ္ရွလြယ္ဆုိ။ တခုခုေတာ့မွားေနၿပီ။

သရဲမွာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ၍ ေခ်ာင္းဟန္႔သံေပးလုိက္ရသည္။

“အဟမ္း၊ အဟမ္း”

သုိ႔ႏွင့္လည္း ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ ၾကားပုံမရ။ စာ႐ုိက္မပ်က္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သရဲ စိတ္မရွည္ေတာ့၍ ေမာ္နီတာခလုပ္ကုိ ပိတ္ပစ္လုိက္ပါမွ သူမမွာ စိတ္ႏွင့္လူႏွင့္ ပုံမွန္ျပန္လည္ ေပါင္းစည္းသြားပုံရ၏။

(သူမ) “ခင္ဗ်ား။ ဘယ္သူလဲ”
(သရဲ) “သရဲေလ၊ သရဲ။ ၿဗဲ..ၿဗဲ..ၿဗဲ....မေၾကာက္ဘူးလား”
(သူမ၊ မ်က္ႏွာ၀င္းပသြားၿပီး) “ဟုိ...ေပတ၀တၳဳေတြထဲက သရဲလားဟင္။ အေတာ္ဘဲ ေမးခြန္းေမးစရာရွိလုိ႔”
(သရဲ) “ဟာ...႐ႈပ္ကုန္ၿပီ။ ဟုိမွာက သရဲက လူကုိေမးတာ။ လူက သရဲကုိ ေမးတာမဟုတ္ဘူး”
(သူမ) “ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ခင္ဗ်ားကုိ ေမးခြန္းတခု က်ေနာ္ေမးမယ္၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေျဖပါ”
(သရဲ၊ စိတ္ပိန္စြာျဖင့္) “ကဲ..ဒါျဖင့္ ေမး”
(သူမ) “ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္က ဘာလဲဟင္”
(သရဲ) “ဟမ္.....ဒီမွာ ေသလုိ႔ သရဲေတာင္ျဖစ္ေနပါၿပီဆုိမွ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ လာေမးရတယ္လုိ႔။ အံမယ္ေလး...ႀကဳံေသးတယ္ ကုံေဆြးဗ်ာထုႂကြယ္”

သရဲသည္ လူ႕ဘ၀တြင္ ေသဆုံးၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ၀မ္းနည္းပက္လက္ ငိုေႂကြးခ်င္စိတ္ေပၚလာသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဟန္ သရဲဖုိ႔ ဆုိေသာ ထုံးကုိ ႏွလုံးမူကာ အိေျႏၵဆည္လုိက္ၿပီး....

“ခင္ဗ်ား ဒီအသက္အရြယ္အထိ ရွင္သန္ၿပီးတာေတာင္ ရွင္သန္ျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ရွာမေတြ႕ေသးဘူးလား။” ခပ္တည္တည္ျဖင့္ ျပန္ေမးခြန္းထုတ္လုိက္ၿပီး ေနာက္တေနရာသုိ႔ အျမန္ထြက္ခြာလာခဲ့ရသည္။ ထုိအမ်ဳိးသမီးသည္ကား ေမာ္နီတာေရွ႕တြင္ ေမးေထာက္လ်က္ စဥ္းစားခန္း၀င္ကာ က်န္ရစ္ခဲ့ေလသည္။

ဟူး......ဘေလာ့ဂါေတြကုိ သရဲေျခာက္ရတာ မလြယ္ပါလား။

သရဲသည္ ေမာင္ပြ၏ ကႏၱာရ၊ ကဆုန္၏ ေလနီၾကမ္း လြင္ျပင္မ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ ခဲ့ေသးေသာ္လည္း ၄င္းတုိ႔မွာ အိပ္ေမာက်ေနၿပီျဖစ္၍ မေျခာက္ခဲ့ရေခ်။

ေနာက္တဦးဆီေရာက္ေသာအခါ ထုိဘေလာ့ဂါသည္ အင္မတန္ ထူးဆန္းေသာ အျခင္းအရာ ကုိ ျပဳလုပ္လ်က္ရွိသည္ကုိေတြ႕ရသည္။ ထုိသူသည္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕တြင္ လာထုိင္လုိက္၊ ခဏေနေသာအခါ ဘီဒုိမွန္ေရွ႕တြင္ သြား၍ သူ၏ ဦးစြန္းပုတ္မွ ဆံပင္စမ်ားကုိ စမ္းၾကည့္လုိက္ႏွင့္ ျပဳမူေနျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

တႀကိမ္တြင္မူ သူမွန္ေရွ႕သြားခုိက္ သရဲသည္ ေမာ္နီတာေပၚတြင္ ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ကာ ဆံပင္ကုိ ဖားလ်ားခ်လ်က္ ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ထုိသူျပန္လွည့္လာေသာအခါ သရဲကုိ ၾကည့္ကာ အာေမဋိတ္တခ်က္ျပဳ၏။

“ဟာ..........ေကာင္းလုိက္တဲ့ ဆံပင္။ ဘာ ေဆးသုံးသလဲဟင္” တဲ့။

သရဲမွာ ဒီညအဖုိ႔ မွန္းခ်က္ႏွင့္ ႏွမ္းထြက္မကုိက္ျဖစ္ေနသည္။ လူေဟာင္းမွ လြဲ၍ က်န္သူမ်ားမွာ သရဲေၾကာက္တတ္ပုံမရ။ အားလုံး သူ႔အပူႏွင့္သူ ျဖစ္ေနသည္။

စကၤာပူက လူေတြ မစြံဘူး။ ယုိးဒယားကုိ ေျခဦးလွည့္မွ ျဖစ္မယ္။ အသြားခရီး ယိုးဒယားေလယာဥ္ကြင္းတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းသက္ဆင္ ကုန္းနမ္းခဲ့ေသာ ေနရာတြင္ ဘာထူးျခားသလဲဟု သရဲ ၀င္နမ္းၾကည့္ေသး၏။ ဘာနံ႕မွမရေခ်။ သရဲေတြမွာ အန႔ံခံႏုိင္ေသာ အစြမ္းသတၱိမရွိ၍ဘဲ ျဖစ္ရမည္ဟု ေကာက္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ သူ႕ရည္စားက “ေဆးမူး” ဟုေခၚေသာ လူပ်ဳိးမသုိးတသုိး ဘေလာ့ဂါဆီသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္မွ အနံ႕ခံျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ သရဲ၏ ေကာက္ခ်က္မွာ တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲသည္ကုိ သိလုိက္ရေပၿပီ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ တခန္းလုံး သင္းပ်ံ႕ေနေသာ ဗ်စ္ရည္နံ႕ကုိ သရဲရလုိက္ၿပီး သရဲကုိယ္တုိင္ သြားရည္တျမားျမား ျဖစ္လာ ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

သုိ႔ေသာ္ ေဆးမူးမွာ ဗ်စ္ရည္ေသာက္၍ ဆက္ရက္မင္းစည္းစိမ္ခံစားရင္း “ေႏြဦး” ကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနစဥ္ အမွန္တကယ္ေရာက္လာသည္က သရဲတေကာင္ျဖစ္ေန၍ ေဒါသထြက္ကာ သရဲကုိ မီးကင္စားမည္ႀကိမ္း၀ါးသျဖင့္ ကုိယ္လြတ္႐ုန္းခဲ့ရေလသည္။

ေၾသာ္....ဘာလုိလုိႏွင့္ အ႐ုဏ္တက္ကာလည္းနီးၿပီ။ မျပန္မီ ယိုးဒယားနယ္စပ္မွ အျခား ဘေလာ့ဂါ တေယာက္အိမ္သုိ႔ ၀င္ခဲ့ေသးသည္။ အိမ္ထဲတြင္ အမ်ဳိးသမီးတဦးသည္ အမွတ္(၆)ဟု တပုိင္းတစ ေရးထားေသာ ပုိ႔စ္ကုိ ဖြင့္လုိက္၊ ယခင္ပုိ႔စ္အေဟာင္းတခုမွ ပန္းကမၺလာႀကီးေရွ႕တြင္ ႐ုိက္ထားေသာ ဓါတ္ပုံကုိ ကလစ္ေခါက္ကာ မိမိပုံကုိ အနီးကပ္ၾကည့္လုိက္ႏွင့္ အလုပ္႐ႈပ္လ်က္ ရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရ၏။ အခ်ိန္ကလည္း မရေတာ့၍ မေျခာက္လွန္႔ျဖစ္ေတာ့ဘဲ အလင္းေရာင္ မလာခင္ စကၤာပူသုိ႔ ျပန္ေျပးခဲ့ ရေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ အိမ္က ကြန္ျပဴတာမွ sleep mode ၀င္ေန၍ အိမ္သုိ႔ တုိက္႐ုိက္မျပန္ႏုိင္ဘဲ ေကြ႔ ၀ုိက္ျပန္ေနရေသာေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အလင္းေရာင္စတင္ထြက္ျပဴေနေလၿပီ။ ျပဴတင္းေပါက္ဆီမွ တုိးတိမ္ေသာ ဂီတသံသဲ့သဲ့ကုိ ၾကား၍ အေျပးအလႊား ျပတင္းေပါက္ဆီသုိ႔ သြားၾကည့္ရာ ေကာင္းကင္တြင္ နတ္ျမင္းတေထာင္က ေသာ နတ္ရထားသည္ ခပ္ေသးေသးသာ ျမင္ရေတာ့၏။

က်ေနာ္သည္ တေစၦသရဲဘ၀တြင္ အၾကာႀကီးေနသြားရမည့္အျဖစ္ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ကာ အသံကုန္ညႇစ္၍ ေအာ္လုိက္သည္။

“မာတလိ။ မာတလိ။ ငါ႔ကုိ မထားရစ္ခဲ့ပါနဲ႔”
=================================================
က်ေနာ္သည္ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ ႐ုတ္တရက္လန္႔ႏုိးသြားသည္။ ၾကည့္စမ္း။ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ ဘေလာ့ဂါေတြအေၾကာင္းထည့္မက္တယ္ဆုိေတာ့ ငါ ဘေလာ့ဂ္ကုိ ေတာ္ေတာ္စြဲလန္း ေနၿပီဘဲ။ ေလွ်ာ့ဦးမွ။ ေလွ်ာ့ဦးမွ။
Read more
မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs