“ထာ၀ရ ပြင့္လန္းေနေသာ.....အပုိင္း(၃)”

(စာေရးသူ မွတ္ခ်က္။ ။က်ေနာ္တေယာက္ ေရွာရွမ့္ကုိ ဘာသာျပန္ရင္းကေန လမ္းတ၀က္မွာ ေမတၱာစာေတြ ၾကားေဖာက္အေရးမ်ားသြားတယ္။ အခု ေရွာရွမ့္ဘာသာျပန္ထားၿပီးသမွ်ကုိ ထပ္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ေနာက္အပတ္ေတြမွာ ပုံမွန္ တင္ေပးသြားပါဦးမယ္။)
အပိုင္း(၃)
တေန႔ ေထာင္ထဲက ကိုယ္လက္ေလ့က်င့္ေရးကစားကြင္းမွာ ဆုံေတာ့ အင္ဒီက ေျပာျပတယ္။

“စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္အမႈအတြက္ သူတုိ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသကုိ အသည္းအသန္ ရွာေနတဲ့အခ်ိန္။ ဒီအခ်ိန္မွာဘဲ က်ေနာ့္ကုိ ဘီယာေရာင္းလုိက္တဲ့ စတုိးဆုိင္က အေရာင္းစာေရးငနဲကုိ သူတုိ႔ ပက္ပင္းတုိးတယ္။ ဒီငနဲကုိ သူတုိ႔ေတြ႕ေတာ့ အမႈျဖစ္ၿပီးတာ သုံးရက္ေလာက္ ၾကာသြားၿပီ။ အမႈနဲ႔ ပတ္သက္သမွ် အခ်က္အလက္အားလုံးကလည္း သတင္းစာေတြထဲမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဖာ္ျပၿပီးေနၾကၿပီ။ ရဲတပ္ဖြဲ႕က ရဲ ၅ ေယာက္ ၆ ေယာက္ေလာက္ရယ္၊ ဒိစႀတိတ္ေရွ႕ေန႐ုံးက ျဖဳတ္ဦးေႏွာက္ ရယ္၊ သူ႔ လက္ေထာက္ရယ္၊ ဒီလူေတြ တၿပဳံတမႀကီးက အဲဒီအေရာင္းစာေရးငနဲကုိ ၀ုိင္းေမးၾကလိမ့္မယ္။ ရက္ဒ္.... ဒီမွာ က်ေနာ္ေျပာျပမယ္။ လူတေယာက္ရဲ႕ မွတ္ဉာဏ္ဆုိတာက အင္မတန္ လႊမ္းမုိးျပဳျပင္ဘုိ႔ လြယ္ကူတဲ့အရာမ်ဳိးဘဲ။ သူတုိ႔ ဒီငနဲကုိ ဒီလုိမ်ဳိး ေမးခြန္းနဲ႔ စေမးမွာေပါ႔။ ....အဲဒီေန႔က အင္ဒီဒူးဖရိန္း မင္းဆီကေန ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါ၊ ေလးငါး ေျခာက္စုံ ၀ယ္သြားတာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ စဥ္းစားစမ္းပါဦး.....စသျဖင့္ေပါ႔ေလ။ အဲဒီလုိေမးရာကေနမွ တဆင့္ၿပီး တဆင့္ တည္ေဆာက္သြားတာ။ တကယ္လုိ႔ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ခင္ဗ်ားကုိ တစုံတခုနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အမွတ္ရေစခ်င္ေနၿပီဆုိရင္ အဲဒီအခ်က္ဟာ လူ႔စိတ္ကုိ အင္မတန္ ျဖားေယာင္းဆြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ့ အရာဘဲ။”

ဒီေနရာမွာ သူေျပာတာကုိ ျဖစ္ႏုိင္တယ္လုိ႔ က်ဳပ္လည္း သေဘာတူတယ္။

အင္ဒီက သူ႔ထုံးစံအတုိင္း ေတြးေတြးဆဆနဲ႔ ဆက္ေျပာတယ္။ “ဒီထက္ပုိၿပီး အားေကာင္းတဲ့ ျဖားေယာင္းမႈတခုကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိေတာ့ ဒီငနဲဟာ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ဘာသာ အတင္းေသခ်ာပစ္လုိက္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆုိေတာ့ ဒါဟာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားမႈနဲ႔ ပတ္သက္ေနတယ္။ သတင္း ေထာက္ေတြက သူ႔ကုိ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္ေနတယ္။ တရား႐ုံးထြက္ရင္ သူ႔ပုံကလည္း သတင္းစာေတြမွာ အၿမဲ ထိပ္ဆုံးက ပါေနတယ္။ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တာက ဒီငနဲဟာ သူ႔ဇာတ္လမ္းကုိ အမွားႀကီးျဖစ္ေအာင္ တမင္ျပင္ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ႐ုံးေတာ္မွာ သိရက္နဲ႔ တမင္ လိမ္လည္ ထြက္ဆုိတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ကုိ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မုသားေဖာ္စက္နဲ႔ သြားစစ္ၾကည့္။ ေဖာ္လုိ႔ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ေျဖသြားႏုိင္လိမ့္မယ္။ ဒါနဲ႔အားမရလုိ႔ သူ႔အေမနာမည္နဲ႔ က်ိန္ေျပာခုိင္းလုိက္ဦး။ သူကေတာ့ က်ေနာ္အဲဒီေန႔က ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြ ၀ယ္သြားတယ္လုိ႔ဘဲ က်မ္းက်ိန္ ထြက္မွာဘဲ။ ဒါေပမယ့္.....ရက္ဒ္......။ မွတ္ဉာဏ္ဆုိတာ တကယ္ဘဲ လႊမ္းမုိးၿပီး ဖန္တီးယူလုိ႔ ရတဲ့အရာဘဲ။”

“ဒီအေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ က်ေနာ့္ ေရွ႕ေနလုိ ဒီအမႈမွာ အျဖစ္အပ်က္တခုလုံးရဲ႕ တ၀က္ေလာက္နီးနီးကုိ လိမ္လည္ထြက္ဆုိဘုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ တုိက္တြန္းခဲ့တဲ့ သူေတာင္မွ ဒီ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ သူလည္း အဲဒီထြက္ခ်က္ကုိ လက္မခံႏုိင္ဘူး။ တကယ္ကုိ ႐ူးႏွမ္းတဲ့ အယူအဆပါ။ က်ေနာ္ဟာ အဲဒီအခ်ိန္က တကယ္ လူမွန္းသူမွန္းမသိေအာင္ကုိ မူးေနခဲ့တာ။ အဲလုိမူးေနတဲ့ လူတေယာက္က ေသနတ္သံ မထြက္ေအာင္လုပ္ဘုိ႔ေလာက္အထိ စဥ္းစားႏုိင္မတဲ့လား။ က်ဳပ္သာ တကယ္သတ္ခဲ့ တယ္ဆုိရင္ သူတုိ႔ကုိ တစစီ စုတ္ျပတ္သြားေအာင္ လုပ္ပစ္မိခဲ့မွာ။”

တကယ္တမ္းမွာ အင္ဒီဟာ အဲဒီ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ ေနရာကုိ သြားတယ္။ ကားကုိ အဲဒီေနရာမွာ ရပ္။ ဘီယာကို ေမာ့လုိက္၊ စီးကရက္ေတြ တလိပ္ၿပီးတလိပ္ေသာက္လုိက္လုပ္ရင္း ကြင္တင္ရဲ႕ အိမ္ေအာက္ထပ္က မီးေတြ မွိတ္သြားတာကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ အေပၚထပ္မွာ မီးပြင့္ေလး တပြင့္တည္း လင္းၿပီး က်န္ေနတာကုိ ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ အဲဒီ မီးပြင့္ေလးပါ မွိတ္သြားတယ္။ က်န္တဲ့ကိစၥေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ မွန္းဆၾကည့္႐ုံေလာက္ဘဲ တတ္ႏုိင္တယ္ လုိ႔ ေျပာတယ္။

“မစၥတာ ဒူးဖရိန္း၊ အဲသည္ေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ဂလင္းကြင္တင္ရဲ႕ အိမ္ထဲကုိ ၀င္သြားၿပီး ႏွစ္ေယာက္စလုံးကုိ သတ္လုိက္သလား”လုိ႔ အင္ဒီရဲ႕ ေရွ႕ေနက သူ႔ကုိ ေမးခြန္းထုတ္တယ္။

“မမွန္ပါဘူး။ က်ေနာ္ အဲဒီလုိ မလုပ္ခဲ့ပါဘူး” လုိ႔ အင္ဒီက ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ သူ႔အဆုိအရကေတာ့ ညသန္းေခါင္တုိင္တာနဲ႔ သူနည္းနည္းအမူးေျပစျပဳလာၿပီ။ အရက္နာက် တဲ့ လကၡဏာေတြလည္း စ ျပလာၿပီ။ အဲဒါနဲ႔ သူအိမ္ျပန္အိပ္လုိက္ၿပီး ေနာက္တေန႔က်မွ ဒီကိစၥကုိ လူႀကီးဆန္ဆန္ ျပန္စဥ္းစားၿပီး ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းေတာ့မယ္ လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္တယ္။

“အိမ္ကုိ ကားေမာင္းၿပီး ျပန္အလာလမ္းမွာ က်ေနာ့္စဥ္းစားမိတာက ဒီကိစၥမွာ အေကာင္းဆုံး ေျဖရွင္းနည္းကေတာ့ ရီႏုိမွာ ကြာရွင္းေပးလုိက္တာဘဲလုိ႔ ေတြးမိတယ္။”

“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မစၥတာဒူဖရန္း”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒီေအက တစခန္းထလာၿပီး ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္ပါတယ္။

“ခင္ဗ်ားစဥ္းစားလုိ႔ ရတဲ့နည္းေတြထဲမွာ အျမန္ဆုံး ကြာရွင္းေပးႏုိင္တဲ့နည္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားကြာ ရွင္းေပးခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ားဟာ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြနဲ႔ ေျပာင္း၀ကုိ အုပ္ထားတဲ့ ပြဳိင့္သာတီးအိတ္ ေျခာက္လုံးျပဴးနဲ႔ ခင္ဗ်ားဇနီးကုိ ကြာရွင္းေပးလုိက္တယ္ မဟုတ္ဘူးလား”
အင္ဒီ။ ။ (တည္ၿငိမ္စြာျဖင့္) “မဟုတ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ”

“ၿပီးေတာ့မွ ခင္ဗ်ားဟာ သူမရဲ႕ ခ်စ္သူကုိ ပစ္သတ္လုိက္တယ္”

“မဟုတ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ”

“ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားဆုိလုိခ်င္တာက ကြင္တင္ကုိ အရင္ ပစ္ၿပီးမွ ခင္ဗ်ားဇနီးကုိ ပစ္သတ္တယ္။ ဒီလုိလား”

“က်ေနာ္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မပစ္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ္ ဘီယာ ႏွစ္ပုလင္းနဲ႔ က်ေနာ္ရပ္ေစာင့္တဲ့ေနရာမွာ ရဲေတြေတြ႕တယ္ဆုိတဲ့ စီးကရက္ေတြကုိ ေသာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ကုိ ကားေမာင္း ျပန္လာၿပီး အိပ္ယာထဲ တန္းသြားေတာ့တာဘဲ”

“ခင္ဗ်ားဟာ ဂ်ဴရီေတြကုိ ေျပာခဲ့တယ္။ ၾသဂုတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔နဲ႔ စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္ အၾကားကာလမွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသခ်င္တဲ့ စိတ္အေနအထားျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိခဲ့တယ္ေနာ္”

“မွန္ပါတယ္”

“ဘယ္ေလာက္ေတာင္ သတ္ေသခ်င္စိတ္ျပင္းျပသလဲဆုိရင္ ေျခာက္လုံးျပဴးတလက္ေတာင္ ၀ယ္တဲ့အထိကုိ ျဖစ္သြားတယ္ေနာ္”

“မွန္ပါတယ္”

“က်ေနာ္တခုေျပာရင္ ခင္ဗ်ား စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္မလား မစၥတာ ဒူးဖရိန္း။ ခင္ဗ်ားဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္ေသခ်င္တဲ့လူစားမ်ဳိးလုိ႔ မထင္ရဘူး လုိ႔ဆုိခဲ့ရင္ေပါ႔”

“ကသိကေအာက္ မျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ဟာ အင္မတန္ ဆတ္ဆတ္ထိမခံတဲ့လူ တေယာက္လုိ႔ေတာ့ မထင္လုိက္ေလနဲ႔။ က်ေနာ့္ဟာက်ေနာ္ သတ္ေသခ်င္စိတ္ေပါက္ေနရင္ ေတာင္မွ က်ေနာ့္ျပႆနာကုိ ခင္ဗ်ားကုိ လာအစီရင္ခံေနမွာ မဟုတ္ဘူး”

အဲသည္လုိ အင္ဒီလည္း ေျပာလုိက္ေရာ တရား႐ုံးထဲမွာ ခပ္အုပ္အုပ္ ရယ္သံတခ်ဳိ႕ထြက္ လာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအတြက္ အင္ဒီအေနနဲ႔ ဂ်ဴရီေတြဆီက တမွတ္မွ မရခဲ့ပါဘူး။

“စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔ညက .38 ေျခာက္လုံးျပဴးကုိ ခင္ဗ်ားနဲ႔ အတူ သယ္သြားသလား”

“မသယ္ပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ က်ေနာ္ ထြက္ဆုိခဲ့တဲ့အတုိင္း....”

“အုိး....ဟုတ္သားဘဲ” ဒီေအက တမင္ရြဲ႕ၿပီး ၿပဳံးပါတယ္။ “ဟုတ္သားဘဲေလ။ဘာတဲ့။ ၉ ရက္ေန႔ ညက ေသနတ္ကုိ ခင္ဗ်ား ရြဳိင္ရယ္ ျမစ္ထဲကုိ ပစ္ခ်ခဲ့တယ္။ ဟုတ္စ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

“လူသတ္မႈမတုိင္ခင္ အရင္ တညမွာေပါ႔”

“ဟုတ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ”

“အဲဒီ ထြက္ဆုိခ်က္က ခင္ဗ်ားအတြက္ အင္မတန္ အကြက္ဆုိက္တယ္ေပါ႔ေလ။”

“အကြက္ဆုိက္တယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ မဆုိက္ဘူးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒါ အမွန္အတုိင္း ထြက္တာဘဲ”

“ခင္ဗ်ား၊ ဒုရဲအုပ္ မင့္ခ်ာရဲ႕ ထြက္ခ်က္ကုိ ၾကားၿပီးၿပီလုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။”

မင္ခ်ာနဲ႔ အဖြဲ႕ဟာ ရြဳိင္ရယ္ျမစ္ထဲမွာ အင္ဒီေသနတ္ကုိ ပစ္ခ်ခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ ျမစ္႐ုိးတေလွ်ာက္ ပုိက္ဆြဲၿပီး ေသနတ္ကုိ ရွာခဲ့ၾကတယ္။ ရဲေတြ ေသနတ္ကုိ ရွာမေတြ႕ခဲ့ဘူး။

“ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္ၾကားၿပီးပါၿပီ”

“ ဒါဆုိ သူတုိ႔ သုံးရက္တိတိ ပုိက္ဆြဲရွာတာလည္း ေသနတ္ကုိ ရွာမေတြ႕ဘူးဆုိတာ ခင္ဗ်ားၾကားၿပီးသားျဖစ္မွာေပါ႔။ အဲဒီအခ်က္ကလည္း ခင္ဗ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ တာဘဲ မဟုတ္လား”

“အေထာက္အကူျဖစ္တာမျဖစ္တာ အသာထား။ သူတုိ႔ ေသနတ္ကုိ ရွာမေတြ႕ဘူးဆုိတာေတာ့ လက္ခံရမယ့္ အခ်က္တခုဘဲ။” အင္ဒီက တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ဘဲ ျပန္ေျပာတယ္။ “ဒါေပမယ့္ ဒီေအနဲ႔ ဂ်ဴရီေတြကုိ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ေထာက္ျပခ်င္တာက က်ေနာ္ ေသနတ္ကုိ ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ ပြန္း႐ုဒ္တံတားဟာ ရြိဳင္ရယ္ျမစ္နဲ႔ ရာေမာက္ ပင္လယ္ေအာ္နဲ႔ ဆက္တဲ့ ျမစ္၀နားမွာ ေရာက္ေနၿပီ။ အဲဒီေနရာမွာ ေရစီးကလည္း သန္တယ္။ ေသနတ္ဟာ ေရစီးနဲ႔အတူပါသြားၿပီး ပင္လယ္ေအာ္ထဲ ေရာက္သြားတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္တာဘဲ”

“အဲဒီေတာ့ အသတ္ခံရသူေတြကုိယ္ထဲက ျပန္ရတဲ့ က်ည္ဖူးေတြကုိ ခင္ဗ်ားေသနတ္ေျပာင္းက ထြက္လာတာ ဟုတ္မဟုတ္ တုိက္ဆုိင္ စစ္ေဆးဘုိ႔ အျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား၊ မစၥတာ ဒူးဖရိန္း”

“မွန္ပါတယ္”

“အဲဒီအခ်က္ကလည္း ခင္ဗ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္တာဘဲ မဟုတ္လား”

အဲဒီေမးခြန္းလည္းေမးေရာ သတင္းစာေတြ အဆုိအရ အင္ဒီဟာ တရားခြင္ကာလ ေျခာက္ပတ္အတြင္းမွာ တခါမွ ထုတ္ေဖာ္မျပသခဲ့ဘူးတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ တစြန္းတစကုိ ျပခဲ့တယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ အဲဒီခဏမွာ ခါးသီးတဲ့ အၿပဳံးရိပ္တခု သူ႕မ်က္ႏွာေပၚမွာ ျဖတ္သြားခဲ့တယ္။

“က်ေနာ္ဟာ ဒီျပစ္မႈကုိ မက်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့အတြက္၊ ေနာက္တခ်က္က က်ေနာ္ဟာ က်ေနာ့္ေသနတ္ကုိ အခင္းမျဖစ္ပြားမီမွာ ျမစ္ထဲကုိ ပစ္ခ်ခဲ့တယ္ဆုိတာ အမွန္အတုိင္း ထြက္ဆုိခဲ့တဲ့အတြက္ ဒီေသနတ္ကုိ ျပန္မေတြ႕တာဟာ က်ေနာ့္အတြက္ အေထာက္အကူ မျဖစ္ဘဲ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်တယ္လုိ႔ေတာင္ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္။”

ဒီေအဟာ ႏွစ္ရက္တိတိ အင္ဒီ့ကုိ ဖိေမးတယ္။ စတုိးဆုိင္က အေရာင္းစာေရးရဲ႕ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ထြက္ခ်က္ကုိလည္း ျပန္ဖတ္ျပခဲ့တယ္။ အင္ဒီကလည္း သူ႔အေနနဲ႔ အဲဒီ ပု၀ါေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ျပန္စဥ္းစားလုိ႔မရဘူးလုိ႔ ေျဖတယ္။ ဒါေပမယ့္ “မ၀ယ္ခဲ့ပါဘူးဆုိတာကုိလည္း ျပန္စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး” ဆုိတာကုိ သူ၀န္ခံရတယ္။

၁၉၄၇ခုႏွစ္ ႏွစ္ဦးပုိင္းမွာ အင္ဒီနဲ႔ လင္ဒါတုိ႔ ႏွစ္ဦးဟာ ပူးတြဲ အာမခံ ထားခဲ့သလား။("ဟုတ္ကဲ့၊ မွန္ပါတယ္။") တကယ္လုိ႔သာ အင္ဒီဟာ ဒီအမႈကေန ကြင္းလုံးကၽြတ္လြတ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီအာမခံကေန ေဒၚလာ ၅ ေသာင္း အင္ဒီအေနနဲ႔ အက်ဳိးအျမတ္ရမယ္ဆုိတာ မွန္ပါသလား။("ဟုတ္ကဲ့။ မွန္ပါတယ္။) ကြင္တင္အိမ္ကုိ သြားတာ သတ္ဘုိ႔ အႀကံအစည္နဲ႔ သြားတာဟုတ္ပါသလား။("မဟုတ္ပါ။ မမွန္ကန္ပါ။" )
"ဒါဆုိရင္ ဓါးျပတုိက္တာ၊ လုယက္တာလုိ႔ ယူဆရမယ့္ ေျခရာလက္ရာ ပ်က္တာမ်ဳိးမရွိခဲ့ေတာ့ ဘာျဖစ္တာလုိ႔ ထင္ပါသလဲ။"

“ဘာျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ က်ေနာ္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မသိႏုိင္ပါဘူး” လုိ႔ အင္ဒီက တုိးတုိးသက္သာ ေျဖလုိက္ပါတယ္။

အမႈဟာ မဲခြဲဆုံးျဖတ္ဘုိ႔အတြက္ ဂ်ဴရီေတြ လက္ထဲေရာက္သြားေတာ့ ေန႔လည္ တနာရီ။ ႏွင္းေတြက်ေနတဲ့ ဗုဒၶဟူးေန႔ ေန႔လည္ခင္း။ ဂ်ဴရီေယာက္်ားမိန္းမ အားလုံးေပါင္း ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာေတာ့ ေန႔လည္ သုံးနာရီခြဲေနၿပီ။ တရား႐ုံးစာေရး (ေဘလစ္)ရဲ႕ အေျပာအရ ဂ်ဴရီေတြအေနနဲ႔ ဒီထက္ ေစာၿပီး ထြက္လာရဘုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဘင့္တ္ေလ စားေသာက္ဆုိင္က နာမည္ႀကီး ၾကက္ေၾကာ္ကုိ အစုိးရစားရိတ္နဲ႔ မွာစားေနၾကတဲ့အတြက္ အခ်ိန္ခဏလင့္သြားရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အားလုံးက အင္ဒီဒူးဖရိန္းမွာ အျပစ္ရွိတယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၾကတယ္။ ေနာင္ႀကီးေရ....တကယ္လုိ႔သာ မိန္းျပည္နယ္မွာ ေသဒဏ္သာ ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲသည္ႏွစ္ ေႏြဦးေပါက္မတုိင္မီ ပန္းပင္ကေလးေတြ ေျမသားထဲက တုိးထြက္မလာခင္မွာ အင္ဒီဒူးဖရိန္းတေယာက္ ေလထဲမွာ ႀကဳိးတြဲေလာင္းနဲ႔ ေျမလြတ္အက ကခဲ့ရမွာ ေသခ်ာတယ္။

=================================================

ဒီေအက သူ႔ဘယ္လုိထင္သလဲ ေမးခဲ့စဥ္ကေတာ့ သူ႔အထင္ကုိ ျပန္မေျဖခဲ့ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ တခုခုေတာ့ ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီအထင္ကုိ ၁၉၅၅ ခုႏွစ္ တညေနခင္းမွာ သူ႔ကုိ က်ဳပ္ ရေအာင္ေမးႏုိင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမတုိင္မီ ၇ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ဆက္ဆံေရးဟာ ေမးထူးေခၚေျပာ အဆင့္ကေန အတန္ငယ္ရင္းႏွီးတဲ့အဆင့္ကုိ တျဖည္းျဖည္းေျပာင္းလဲေနဆဲ ကာလေပါ႔။ တကယ္ေတာ့ ၁၉၆၀ မတုိင္ခင္အထိ က်ဳပ္ကုိယ္က်ဳပ္ အင္ဒီနဲ႔ အရမ္းရင္းႏွီးတဲ့အဆင့္ကုိ ေရာက္တယ္လုိ႔ မခံစားရပါ။ က်ဳပ္ထင္တယ္၊ ေထာင္ထဲမွာ အင္ဒီကုိ အဲဒီေလာက္ ရင္းႏွီးေအာင္ ေပါင္းလုိ႔ရတာ က်ဳပ္တေယာက္ဘဲရွိတယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လုံးက ႏွစ္ႀကီးသမားေတြ။ ေနရတဲ့ အေဆာင္ကလည္း အတူတူ။ သူ႔အခန္းက အစြန္ဆုံးမွာ။ က်ဳပ္အခန္းက သူ႔အခန္းကထြက္လာရင္ စႀကၤန္တ၀က္ေလာက္မွာ ရွိတယ္။

“က်ေနာ္...ဘယ္လုိထင္လဲ၊ ဟုတ္လား” အင္ဒီက ရယ္ရင္းေမးတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရယ္သံက မရႊင္မျမဴး ေျခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔။ “အဲဒီညမွာ က်ေနာ့္အတြက္ ကံၾကမၼာဆုိးေတြဟာ ေလထဲမွာ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒီေလာက္ ကာလတုိတုိေလးအတြင္းမွာ မွန္းဆႏုိင္တာ ထက္ပုိၿပီး အားလုံးစုဆုံၿပီး ျဖစ္ပ်က္သြားတာဘဲ။ က်ေနာ့္အထင္ေတာ့ ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လူစိမ္းတေယာက္ေယာက္ရဲ႕ လက္ခ်က္ဘဲ ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္အိမ္ကုိ ျပန္သြားၿပီးတဲ့အခ်ိန္ တစုံတေယာက္ ကားဘီးေပါက္ၿပီး အဲဒီအိမ္ကုိ ၀င္ရင္း လုပ္သြားတာ လဲျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ေဖာက္ထြင္းသမား တေယာက္ေယာက္လက္ခ်က္လဲ ျဖစ္ႏုိင္တာ ဘဲ။ ဒါမွမဟုတ္ စိတၱဇ လူသတ္သမားတေယာက္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တာဘဲ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ တေယာက္ေယာက္က လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္လုိက္ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္က အဆုံးသတ္ အထဲကုိ မဆီမဆုိင္ ေရာက္လာရတာဘဲ”

အင္ဒီေျပာျပတာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါဘဲ။ အဲဒီ သူမက်ဴးလြန္တဲ့ ျပစ္မႈအတြက္ သူ႔ကုိ တဘ၀စာ ေထာင္ခ်လုိက္ၾကတယ္။ တဘ၀လုံးမဟုတ္ရင္ေတာင္ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အေရးပါတဲ့ အစိတ္အပုိင္းကုိ ေထာင္ထဲမွာ ေရာက္ေနေအာင္ လုပ္လုိက္တာေပါ႔။ ေထာင္က်ၿပီး ၅ ႏွစ္ၾကာတာနဲ႔ ကတိ္ခံ၀န္ခ်က္နဲ႔ လႊတ္ေပးႏုိင္တဲ့ ပ႐ုိး (Parole board) ဘုတ္ေကာ္မတီက သူ႔အမႈကုိ စၿပီး ၾကားနာတယ္။ အင္ဒီဟာ ေထာင္ထဲမွာ စံျပအက်ဥ္းသား တေယာက္ျဖစ္ေနေပမယ့္ သူ႔ကုိ ႏွစ္မေစ့ခင္ ကတိခံ၀န္ခ်က္နဲ႔ လႊတ္ေပးဘုိ႔ ကိစၥမွာေတာ့ အၿမဲလုိလုိ ပယ္ခ်တာခံရတယ္။ ေရွာရွမ့္ေထာင္ကုိ ၀င္လာတုန္းက ခင္ဗ်ားရဲ႕ ၀င္ခြင့္လက္မွတ္မွာ လူသတ္မႈဆုိတဲ့ တံဆိပ္တုံးထုထားၿပီဆုိရင္ ခင္ဗ်ားကုိ ပ႐ုိးနဲ႔ လႊတ္ေပးဘုိ႔ ဆုိတာကလည္း ျမစ္ေရက ေက်ာက္ေဆာင္ကုိ တုိက္စားသလုိ အင္မတန္ ေႏွးေကြးၿပီသာ မွတ္။ ေနာက္ၿပီး ေရွာရွမ့္ ပ႐ုိးဘုတ္အဖြဲ႕မွာ စုစုေပါင္း ဘုတ္အဖြဲ႕၀င္ ၇ ေယာက္ပါတယ္။ တျခားျပည္နယ္ေထာင္ေတြထက္ ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ပုိတယ္။ အဲဒီ ၇ ေယာက္စလုံးကလည္း တကယ့္ ဘူးဆုိ ဖ႐ုံမသီးဘူး ဆုိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးေတြခ်ည္းဘဲ။ ခက္ထန္တဲ့ေနရာမွာ ဓါတ္သတၱဳတြင္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ေရေစးတဲ့ ပုိၿပီး ခက္ထန္တယ္။ ခင္ဗ်ား အဲဒီ ပုဂၢဳိလ္ေတြကုိ ေငြနဲ႔ ေပါက္လုိ႔လည္းမရ၊ ငုိျပလုိ႔လည္း မရ။ ဒီဘုတ္အဖြဲ႔ကုိ ေငြနဲ႔ ေပါက္ၿပီး လြတ္သြားတယ္ဆုိတဲ့လူ အခုခ်ိန္ထိ တေယာက္မွ မရွိဘူး။ အင္ဒီ့ကုိ လႊတ္မေပးရျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနာက္ကြယ္မွာ တျခားအေၾကာင္းေတြ ရွိေသးတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြက ေနာက္ပုိင္းမွာ က်ဳပ္ေျပာျပရင္းပါလာလိမ့္မယ္။

ေထာင္ထဲမွာ ကင္ဒရစ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ေထာင္စာေရး (ေထာင္သားထဲကမွ စာေရးအလုပ္ကုိ လုပ္ေပးရသူ) တေယာက္ရွိတယ္။ ဒီေကာင္က ၁၉၅၀ ခုႏွစ္ေတြဆီတုန္းက က်ဳပ္ဆီမွာ အေႂကြးေတာ္ေတာ္ တင္လုိက္ေသးတယ္။ အဲဒီအေႂကြးကုိ ေက်ေအာင္ သူ႔မွာ ေလးႏွစ္တိတိ ဆပ္ယူခဲ့ရတယ္။ သူ႔အေႂကြးအတြက္ ေပးရမယ့္ အတုိး အတြက္ သူက က်ဳပ္ကုိ သတင္းယူေပးတယ္။ က်ဳပ္ အလုပ္မ်ဳးိမွာ သတင္းက အသက္ဘဲ။ အၿမဲ နားကုိ က်ယ္က်ယ္စြင့္ထားရတယ္။ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ေထာင္ထဲက ေမာ္ေတာ္ကားနံပါတ္ျပားအလုပ္႐ုံမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း တသက္လုံးျမင္ခြင့္ရမွာမဟုတ္တဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ ေထာင္ထဲက မွတ္တမ္းမွတ္ရာ ေတြကုိ ကင္ဒရစ္က ၾကည့္ခြင့္ရတယ္။

ကင္ဒရစ္ရဲ႕ အေျပာအရ အင္ဒီရဲ႕ ပ႐ုိးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘုတ္အဖြဲ႕က ၁၉၅၇ခုႏွစ္မွာ ၇မဲ-သုညမဲ၊ ၁၉၈၅ခုမွာ ၆မဲ-၁မဲ၊ ၅၉ခုမွာ ၇မဲ-၀ မ နဲ႔ ၆၀ခုႏွစ္မွာ ၅မဲ-၂မဲ ဆုိၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ မဲခြဲၿပီး ပယ္ခ်ခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပုိင္း မဲ ဘယ္ႏွစ္မဲနဲ႕ ပယ္ခ်သလဲေတာ့ က်ဳပ္မသိေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္သိတာကေတာ့ အင္ဒီဒူးဖရိန္းဟာ အဲဒီေနာက္ပုိင္း ၁၆ ႏွစ္လုံးလုံး က်ဳပ္နဲ႔တေဆာင္တည္း အက်ဥ္းေဆာင္ အမွတ္ ၅၊ အခန္းနံပါတ္ ၁၄ မွာ ေတာက္ေလွ်ာက္ေနသြားခဲ့ရတယ္။ ၁၉၇၆ ခု ေရာက္ေတာ့ အင္ဒီဟာ အသက္ ၅၈ ႏွစ္ေတာင္ ရွိေနၿပီ။ သူတုိ႔ သူ႔အေပၚမွာ ညွာတာသနားလွတယ္ဆုိရင္ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္ေလာက္က်ရင္ေတာ့ လႊတ္ေပးေကာင္းလႊတ္ေပးႏုိင္တယ္။ ဒါဘဲေလ။ ေထာင္က်တယ္ဆုိတာ။ ခင္ဗ်ားဘ၀ထဲက အဖုိးတန္ဆုံးအခ်ိန္ေတြကုိ ႏႈတ္ယူလုိက္တာဘဲ။ တေန႔ေန႔မွာေတာ့ ခင္ဗ်ားကုိ ျပန္လႊတ္ေပးေကာင္း လႊတ္ေပးပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနဦး။ က်ဳပ္ေျပာျပမယ္။ တခါက ဒီေထာင္ထဲမွာ ရွာ၀ုဒ္ေဘာ့လ္တြန္ဆုိတဲ့ က်ဳပ္သိတဲ့ ငနဲတေယာက္ဟာ သူ႔ အက်ဥ္းခန္းထဲမွာ ခုိတေကာင္ကုိ ေမြးထားတယ္။ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္ကေန ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ သူျပန္လြတ္တဲ့အခ်ိန္ထိ ေတာက္ေလွ်ာက္ အဲဒီခုိကုိ သူေမြးထားတယ္။ ပုဂၢဳိလ္က တကယ့္ ငွက္၀ါသနာအုိးတ ေယာက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ ခုိ သူ႔မွာ ရွိတယ္။ ဂ်ိတ္ လုိ႔ နာမည္ေပးထားတယ္။ သူျပန္မလြတ္ခင္ တရက္မွာ သူဟာ ဂ်ိတ္ကုိ လႊတ္ေပးလုိက္တယ္။ ဂ်ိတ္ကလည္း သူပ်ံေစခ်င္တဲ့အတုိင္း ပ်ံသြားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွာ၀ုဒ္တေယာက္ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမိသားစုေလးကုိ စြန္ခြာသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ တပတ္ေလာက္ရွိေတာ့ က်ဳပ္ မိတ္ေဆြတေယာက္က က်ဳပ္ကုိ ေခၚျပတယ္။ ေထာင္ ေလ့က်င့္ေရးကစားကြင္းေထာင့္က ရွာ၀ုဒ္တေယာက္ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္တတ္တဲ့ေနရာေလးမွာေပါ႔။ မိတ္ေဆြက ေျပာတယ္။
“ၾကည့္စမ္း ရက္ဒ္။ အဲဒါ ဂ်ိတ္ မဟုတ္လား”

ဟုတ္ပါတယ္။ ဂ်ိတ္မွ ဂ်ိတ္အစစ္ပါဘဲ။ ဂ်ိတ္ဟာ အဲဒီေနရာမွာ ေသၿပီး အေကာင္ေတာင္ ပ်က္စျပဳေနၿပီ။
===============================================

က်ဳပ္မွတ္မိတယ္။ ပထမဦးဆုံး အင္ဒီက်ဳပ္ဆီကုိ ေရာက္လာတဲ့အေၾကာင္းက ပစၥည္းတခု မွာခ်င္လုိ႔။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ မေန႔တေန႔ကအျဖစ္အပ်က္တခုလုိဘဲ က်ဳပ္မွတ္မိေနေသးတယ္။ အဲဒီတႀကိမ္က ရီတာေဟး၀ပ္ကုိ မွာတဲ့အႀကိမ္မဟုတ္ေသးဘူး။ အဲဒီ ေႏြတုန္းက သူက တျခား ပစၥည္းတခုအတြက္ က်ဳပ္ဆီကုိ ေရာက္လာခဲ့တာ။

က်ဳပ္တုိ႔ အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥေတြက ေလ့က်င့္ေရးကစားကြင္းထဲမွာဘဲ အလုပ္ျဖစ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ အခုကိစၥလည္း အဲဒီေနရာမွာဘဲ ျဖစ္တာ။ အားကစားကြင္းက ေတာ္ေတာ္ႀကီးက်ယ္တယ္။ တဖက္ကုိ ကုိက္ ၉၀ ေလာက္စီရွိတဲ့ စတုရန္းက်က် ကြင္းႀကီးဗ်။ ေျမာက္ဘက္မွာ ေထာင္အုတ္႐ုိးရွိတယ္။ အုတ္႐ုိးအစြန္းတဖက္တခ်က္မွာ လက္နက္ကုိင္ အေစာင့္ကင္းတဲေတြရွိတယ္။ အဲဒီက ေထာင္ေစာင့္ေတြမွာ မွန္ေျပာင္းေတြ၊ အဓိက႐ုန္းႏွိမ္တဲ့ ေသနတ္ေတြ တပ္ဆင္ထားတယ္။ ေထာင္ပင္မ ၀င္ေပါက္ႀကီးကလည္း အဲဒီ ေျမာက္ဘက္ အုတ္႐ုိးမွာဘဲ ရွိတာဘဲ။ ထရပ္ကားေတြ ပစၥည္းတင္ခ် လုပ္တဲ့ေနရာကေတာ့ ကစားကြင္းရဲ႕ ေတာင္ဘက္မွာရွိတယ္။ ကားရပ္တဲ့ေနရာ ငါးခုတိတိရွိတယ္။ ေရွာရွမ့္ဟာ တပတ္အတြင္း အလုပ္ဖြင့္ရက္ေတြမွာဆုိရင္ ပစၥည္းလာခ်တဲ့ကား၊ လာသယ္တဲ့ကားေတြနဲ႔ ႐ႈပ္ရွက္ခတ္ေန တတ္တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ေထာင္မွာ ေမာ္ေတာ္ကားလုိင္စင္နံပါတ္ျပားစက္႐ုံ၊ ေနာက္ၿပီး ကစ္တာရီ ေဆး႐ုံနဲ႔ နာလန္ထေဆာင္ေတြက အ၀တ္ေတြကုိ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးရတဲ့ ေလာင္ဒရီ တခုရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကား၀ပ္ေရွာ့တခုလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒီ၀ပ္ေရွာ့မွာ ေထာင္သား မကၠင္းနစ္ေတြကေနၿပီးေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ပုိင္၊ ျပည္နယ္ပုိင္၊ ျမဴနီစပါယ္ပုိင္ ကားေတြကုိ ျပင္ေပးရတယ္။ ေထာင္၀န္ထမ္းေတြ၊ ေထာင္အရာရွိေတြ ကားေတြကုိ ျပင္ေပးရတာေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။အဲ... တခါတေလ ပ႐ုိးဘုတ္အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ ကားေတြကုိလည္း ျပင္ေပးရ တတ္တယ္။

ကစားကြင္းအေရွ႕ဘက္မွာေတာ့ ေလးေထာင့္ကြက္ေသးေသးေလးေတြ ေဖာက္ထားတဲ့ အုတ္နံရံတခုရွိတယ္။ အဲဒီ အုတ္နံရံေနာက္ဖက္မွာ အက်ဥ္းေဆာင္ အမွတ္ငါး ရွိတယ္။ ကစားကြင္း အေနာက္ဖက္မွာေတာ့ ေထာင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႐ုံးခန္းနဲ႔ ေထာင္ေဆး႐ုံရွိတယ္။ ေရွာရွမ့္က တျခားေထာင္ေတြလုိ လူျပည့္ၾကပ္မေနဘူး။ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ဆီေလာက္က တခါဆုိ တခါဘဲ ေထာင္မွာ လက္ခံႏုိင္တဲ့ဦးေရရဲ႕ သုံးပုံႏွစ္ပုံအထိဘဲ ျပည့္ဘူးတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကစားကြင္းထဲမွာ အက်ဥ္းသား ၈၀ ကေန ၁၂၀ ေလာက္ ပုံမွန္ ကစားေနၾကလိမ့္မယ္။ ကစားတာကေတာ့ ေဘာလုံးကန္တာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဘ့စ္ေဘာ ပစ္ၾက ဖမ္းၾကတာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အံစာတုံးပစ္ၾကမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အခ်င္းခ်င္း က်ိတ္ၿပီး အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္ၾကမယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ဆုိရင္ ကစားကြင္းထဲမွာ ပုိၿပီး လူ႐ႈပ္တယ္။ တကယ္လုိ႔ မိန္းမေတြသာ ရွိေနခဲ့မယ္ဆုိရင္ တနဂၤေႏြေန႔ဟာ ေတာဘုရားပြဲနဲ႔ေတာင္ တူသြားႏုိင္တယ္။

အဲဒီ က်ဳပ္ဆီကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္ေရာက္လာတာကလည္း တနဂၤေႏြေန႔ဘဲ။ သူေရာက္လာ ေတာ့ က်ဳပ္က က်ဳပ္ေဖာက္သည္တဦးျဖစ္တဲ့ အယ္လ္မုိ ဟာမစ္ေတ့ခ်္နဲ႔ ေရဒီယုိကိစၥေျပာၿပီး႐ုံဘဲ ရွိေသးတယ္။ သူဘယ္သူလဲဆုိတာ က်ဳပ္သိၿပီးသား။ အင္ဒီဟာ အင္မတန္ ဘ၀င္ကုိင္ၿပီး ႀကီးက်ယ္တဲ့လူ၊ ေသြးေအးတဲ့လူအေနနဲ႔ ေထာင္ထဲမွာ နာမည္ႀကီး တယ္။ေနာက္ၿပီး အင္ဒီဟာ ဒုကၡေပးခံရဘုိ႔အတြက္ ပစ္မွတ္ထားခံေနၿပီလုိ႔ တခ်ဳိ႕လူေတြ ေျပာတာၾကားရတယ္။ အဲဒီေျပာတဲ့လူထဲက တဦးကေတာ့ ေဘာ့ဂ္ဒုိင္းမြန္းဆုိတဲ့ ငနဲဘဲ။ အဲဒီငနဲက ဘယ္ေတာ့မွ သြားၿပီး စပ္စပ္ယွက္ယွက္လုပ္သင့္တဲ့ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ အင္ဒီ့အခန္းမွာ အခန္းေဖာ္ မရွိဘူး။ အေဆာင္အမွတ္ငါးမွာရွိတဲ့ တေယာက္ခန္းေတြဟာ လူေသေခါင္းေလာက္ဘဲ က်ယ္ေပမယ့္ အင္ဒီဟာ တေယာက္ခန္းကုိဘဲ ပုိသေဘာက်တယ္လုိ႔ လည္း ၾကားရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ မ်က္ျမင္ကုိယ္ေတြ႕အကဲခတ္လုိ႔ ရတဲ့ လူတေယာက္ ကိစၥမွာ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ေကာလဟာလေတြကုိ ဂ႐ုစုိက္ေနစရာမလုိပါဘူး။

“ဟဲလုိ၊ က်ေနာ္ အင္ဒီဒူးဖရိန္းပါ”

အင္ဒီက လက္ကမ္းေပးေတာ့ က်ဳပ္လည္း ဆြဲၿပီး ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ သူက အလာပ၊ သလာပ ေတြမွာ အခ်ိန္ျဖဳန္းတဲ့ လူမဟုတ္ဘူး။ လုိရင္းကုိ တန္းၿပီးေျပာတယ္။

“ခင္ဗ်ားဟာ ပစၥည္းေတြ သြင္းေပးႏုိင္တဲ့ လူတေယာက္လုိ႔ က်ဳပ္ထင္တယ္။ ဟုတ္သလား”

က်ဳပ္အေနနဲ႔ ပစၥည္းေတြ မွာတာရွိရင္ သြင္းေပးေလ့ရွိတယ္ ဆုိတာ ၀န္ခံလုိက္တယ္။

“ခင္ဗ်ား၊ ဘယ္လုိလုပ္သြင္းသလဲဗ်” အင္ဒီကေမးတယ္။

“တခါတခါေတာ့လည္း ပစၥည္းေတြက က်ေနာ့္လက္ထဲ အလုိအေလ်ာက္ သူ႔ဟာသူ ေရာက္လာတာေပါ႔ဗ်ာ။ ဘယ္လုိလဲဆုိတာေတာ့ က်ဳပ္လည္း ရွင္းမျပတတ္ဘူးဗ်။”

အင္ဒီက အသာၿပဳံးလုိက္ၿပီး “ က်ေနာ့္အတြက္ ေက်ာက္ဆစ္တဲ့ တူကေလး တလက္ သြင္းေပးလုိ႔ ရမလားဗ်”

“ေက်ာက္ဆစ္တဲ့ တူဆုိတာ ဘယ္လုိမ်ဳိးလဲ။ ခင္ဗ်ား ဘာအတြက္ လုိခ်င္တာလဲ”

အဲလုိေမးလုိက္ေတာ့ အင္ဒီနည္းနည္း အံ့ၾသသြားပုံရတယ္။ “ခင္ဗ်ားလုပ္ငန္းမွာ ဘာအတြက္လဲဆုိတာကုိ ထည့္သြင္းစဥ္းစားစရာ လုိ လုိ႔လားဗ်ာ”

အဲဒီ သူေမးတဲ့ ေမးခြန္းကုိၾကားေတာ့ ေထာင္ထဲကလူေတြ သူ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ႀကီးက်ယ္တယ္လုိ႔ ေျပာသလဲ က်ဳပ္သေဘာေပါက္သြားတယ္။ ဒီလုိလူမ်ဳိးက အၿမဲတေစ ေလလႈိင္းေပၚမွာဘဲ စကားေျပာခ်င္တဲ့လူမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ေမးခြန္းမွာ ဟာသအရိပ္အေယာင္ အနည္းငယ္ စြက္ေနသလုိလည္း က်ဳပ္ခံစားရတယ္။

“သာမန္ သြားပြတ္တံတုိ႔ ဘာတုိ႔ေလာက္ မွာတာဆုိရင္ေတာ့ သိဘုိ႔ မလုိဘူးေပါ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရာင္းေစ်းကုိ တန္းေျပာျပလုိက္႐ုံဘဲေပါ႔။ ခင္ဗ်ားသိတဲ့အတုိင္း သြားပြတ္တံ ဆုိတာမ်ဳိးက လူေသေစႏုိင္တဲ့ လက္နက္မ်ဳိးမဟုတ္ဘူးေလ”

“လူေသေစႏုိင္တဲ့ လက္နက္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ ခင္ဗ်ားၾကည့္ရတာ အေတာ္ ခံစားခ်က္ျပင္းပုံရတယ္”

“အမွန္ဘဲ”

အဲဒီလုိ ေျပာေနၾကတုန္း တိပ္ေတြ အထပ္ထပ္ရစ္ပတ္ၿပီးတြဲခ်ဳပ္ထားတဲ့ ေဘ့စ္ေဘာအေဟာင္း တလုံးဟာ က်ဳပ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ဆီကုိ ပ်ံ၀ဲေျပး၀င္လာတယ္။ အင္ဒီက ႐ုတ္တရက္ လွစ္ကနဲ လွည့္ၿပီး ေလထဲကေန သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ဖမ္းလုိက္တယ္။ အဲဒီ ဖမ္းလုိက္တဲ့အကြက္က နာမည္ႀကီးေဘ့စ္ေဘာသမား ဖရန္႔ခ္မယ္ဇုံးေတာင္ ဂုဏ္ယူေလာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဘ့စ္ေဘာကုိ လာရာလမ္းအတုိင္း ဖမ္းလုိက္သလုိဘဲ လ်င္ျမန္တဲ့ လႈပ္ရွားမႈနဲ႔ သက္သက္သာသာ ျပန္ပစ္လုိက္တယ္။ တျခားလူေတြဟာလည္း သူတုိ႔ ကိစၥနဲ႔သူတုိ႔ လုပ္ေနၾကရင္း က်ဳပ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ အကဲခတ္ေနၾကတာကုိ က်ဳပ္ျမင္ရတယ္။ ေမွ်ာ္စင္ေပၚက အေစာင့္ေတြလဲ က်ဳပ္တုိ႔ကုိ ၾကည့္ေကာင္းၾကည့္ေန ၾကႏုိင္တယ္။ က်ဳပ္က တည္ၿငိမ္ေနတဲ့အေနအထားကုိ ဖ်က္ဆီးလုိစိတ္မရွိဘူး။ ေထာင္တုိင္းမွာ တဘက္ဘက္က အေလးသာသြားေအာင္ ဘက္ေျပာင္းႏုိင္တဲ့ ေထာင္သားအုပ္စုဖြဲ႕တာေတြရွိတယ္။ အဖြဲ႕ငယ္ရင္ ေလးေယာက္ငါးေယာက္ေလာက္ရွိၿပီး အဖြဲ႕ႀကီးရင္ ၂ဒါဇင္ ၃ ဒါဇင္ေလာက္အထိႀကီးတဲ့ အုပ္စုႀကီးေတြ အထိရွိတတ္တယ္။ ေရွာရွမ့္မွာ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ဘဲ အဲဒီလုိ ၀ိတ္ရွိတဲ့ လူအနည္းငယ္ထဲက တေယာက္ေပါ႔။ အင္ဒီအေနနဲ႔ အဲဒီလုိ အေနအထားေတြကုိ ေက်ာ္လႊားဘုိ႔ဆုိရင္ အမ်ားႀကီး လုပ္စရာေတြ ရွိေသးတယ္။ အင္ဒီကလည္း အဲဒီ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ သိပုံဘဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ကုိ ေအာက္က်ဳိ႕တာ၊ ေဖာ္လာဖားတာမ်ဳိးေတာ့ လုံး၀မလုပ္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ သူ႔ကုိ က်ဳပ္ေလးစားပါတယ္။

“ေအးေလ၊ တရားပါတယ္။ ေက်ာက္ဆစ္တူဟာ ဘာလဲဆုိတာနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ က်ဳပ္လုိခ်င္ရသလဲဆုိတာ ခင္ဗ်ားကုိ ေျပာျပပါမယ္။ ေက်ာက္ဆစ္တူဟာ ပုဆိန္အေသးစား ေလးဘဲ။ ဒီေလာက္ အရွည္ရွိတယ္။”

အင္ဒီက သူ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ တေပေလာက္ ခြာၿပီး အတုိင္းအထြာကုိ ျပတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ သူ႔ရဲ႕ လက္သည္းေတြကုိ ဘယ္ေလာက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထားတယ္ ဆုိတာကုိ က်ဳပ္သတိျပဳမိတာဘဲ။

“ တဖက္မွာ အသြားထက္ထက္ တခုပါၿပီ တဖက္မွာေတာ့ တူေတြလုိဘဲ ခပ္တုံးတုံး ထုစရာ တူေခါင္းတခုပါတယ္။ က်ဳပ္ဘာေၾကာင့္လုိခ်င္ရသလဲဆုိေတာ့ ေက်ာက္တုံးေတြကုိ က်ဳပ္ အရမ္းစိတ္၀င္စားလုိ႔ဘဲ”

“ဗ်ာ။ ေက်ာက္တုံးေတြဟုတ္လား”

“ဒီနားမွာ ခဏေလာက္ ငုတ္တုပ္ထုိင္ပါဦးေလ” အင္ဒီက တုိက္တြန္းတယ္။

က်ဳပ္လည္း ကပ်က္ကေခ်ာ္နဲ႔ဘဲ ထုိင္လုိက္တယ္။ က်ဳပ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံး အင္ဒီယန္းေတြ လုိဘဲ ကုိယ္ကုိ ခပ္ကုန္းကုန္းနဲ႔ ထုိင္လုိက္ၾကတာေပါ႔။

အင္ဒီဟာ အားကစားကြင္းထဲက ဖုန္သဲတဆုပ္ကုိ ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ သပ္ရပ္တဲ့ လက္ေတြနဲ႔ ထုိးေမႊၿပီး မႈတ္လုိက္လုိက္တယ္။ ဖုန္ေတြ တိမ္တုိက္လုိ ေလထဲကုိ တက္လာတယ္။ လက္ထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြထဲမွာ ႏွစ္ခုက ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္နဲ႔၊ က်န္တာေတြက ခပ္မွိန္မွိန္ ႐ုိး႐ုိးေက်ာက္ေတြဘဲ။

(ဆက္ရန္)
Read more

“ထုိးမုန္႔ ေအာ္ပရာ”

က်ေနာ့္တုိ႔ ငယ္ငယ္က တခါခံရဘူးၿပီးေသာ အမွားကုိ ထပ္မံျပဳလုပ္မိလွ်င္ ရင္းႏွီးသူ အခ်င္းခ်င္းဆုိလွ်င္ စကား႐ုိင္း႐ုိင္းျဖင့္ ေျပာေလ့ရွိသည္။
“ဟဲ့....တစ္တုံးစားလုိ႔ကုန္တာေတာင္ ေခ်း(ခ်ီး)မွန္း မသိေသးဘူးလား” ဟူ၍ပင္။ နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ နည္းနည္း နားခံသာေအာင္ သည္လုိေျပာင္းေျပာၾကရသည္။ “တစ္တုံးကုန္တာေတာင္ ထုိးမုန္႔မွန္းမသိေသးဘူးလား” ဟု။
ခင္မမမ်ဳိး၏ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ကုိ ဖတ္ရေသာအခါ ဤေမးခြန္းသည္ ေခါင္းထဲသုိ႔ ျပန္၀င္လာျပန္သည္။ ကိုမုိးသီးဇြန္၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ထုိေဆာင္းပါး ကို တင္ထားပါသည္။
ေသခ်ာသည္ကေတာ့ နအဖ က ေကၽြးေနသည္မွာ အန႔ံအရသာႏွင့္ အထူးျပည့္စုံေသာ မႏၱေလးထုိးမုန္႔ မဟုတ္ေခ်။
Read more

“က်ဥ္တုပ္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ႔”

(ေရွ႕က ပုိ႔စ္တြင္ မွတ္ခ်က္အေနျဖင့္ ျဖည့္စြက္ထားေသာ အေၾကာင္းအရာမွာ ပုိ႔စ္တခုသတ္သတ္ ခြဲထုတ္ႏုိင္ေလာက္သည္အထိ ရွည္လ်ားကာ အေၾကာင္းအရာအေနႏွင့္လည္း သီးသန္႔ ျပည့္စုံသည္ျဖစ္၍ အနည္းငယ္ ထပ္မံျဖည့္စြက္ၿပီး ေခါင္းစဥ္အသစ္တပ္ကာ ထပ္မံ တင္ျပလုိက္ပါသည္။)
ေမာင္သာရ၏ ၀တၳဳေခါင္းစဥ္ကုိ ယူလုိက္ပါသည္။ ျမန္မာ ဆုိ႐ုိးစကားရွိသည္။ (က်ည္းကန္ရွင္ႀကီး ေမတၱာစာမွ ဟု ထင္သည္။)

“ပဲဟင္းကုိ ႐ႈပ္ခ်င္၏။ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး အႏႈတ္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ့။
မႈိနဲ႔ မွ်စ္ကုိ ႏႈတ္ခ်င္၏။ က်ဥ္တုပ္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ့။
မင္းမွာ လုပ္ခ်င္၏။ တင္းကုပ္မွာ အခ်ဳပ္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ့။”
က်ေနာ္က သည္လုိ ျဖည့္စြက္ခ်င္၏။
“အမ်ားသူငါႏွင့္ စပ္ဆုိင္ေသာ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ မီဒီယာေပၚတြင္ ေျပာခ်င္၊ ေရးခ်င္၊ လုပ္ခ်င္၏။ အေ၀ဖန္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ့။”
လူတခ်ဳိ႕သည္ မိမိအျမင္ကုိ တင္ျပရာ၏ တာ၀န္ယူစိတ္မရွိဘဲ တစုံတခု ကုိ အကာအကြယ္ ယူကာ မ႐ုိးမသား ေျပာဆုိတတ္ၾက၏။ ဥပမာ ေပးရလွ်င္ တခါက ကိုဇာနည္ႏွင့္ အျခား ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္၏ ေဆြးေႏြးခန္းကုိ အမ်ဳိးသမီး တေယာက္က ေပးစာျဖင့္ ေ၀ဖန္၏။ ေ၀ဖန္ခြင့္ရွိပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူမက စာထဲတြင္ မိမိသည္ သာမန္ အိမ္ရွင္မ တဦးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိသည္ႏွင့္ အစခ်ီထား၏။ သူမသည္ ႏွိမ့္ခ်လုိ၍ ႏွိမ့္ခ်ထားျခင္းမဟုတ္။ မိမိအား ျပန္လည္ မထုိးႏွက္ ေစရန္ ႀကဳိတင္အကာအကြယ္ ယူထားေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ လူတုိ႔သည္ မိမိေျပာေသာ စကားကုိ မွားမွားမွန္မွန္ တာ၀န္ယူသင့္ေပသည္။ မီဒီယာေပၚတြင္ တက္ေျပာပါက မိမိအား ျပန္လွန္ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ေ၀ဖန္သည္မ်ားကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားရမည္သာျဖစ္သည္။
က်ေနာ္တုိ႔သည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္မ်ားကုိ အစဥ္သျဖင့္ နားလည္ေပးရန္ မလုိအပ္ေခ်။ ဤသုိ႔သာ နားလည္ေပးေနရပါက အေမရိကန္ သမၼတေလာင္းတုိ႔သည္ တဦး၏ေပၚလစီကုိ တဦးက အျပန္အလွန္ ထုိးႏွက္ေနစရာလုိမည္မထင္ေတာ့ေခ်။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ႏွင့္ မတူညီေသာ အျမင္ကုိ လုိအပ္ပါက ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္တန္သင့္လွ်င္ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ရေပမည္။ လူကို ပုဂၢဳိလ္ေရးရာ တုိက္ခုိက္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၄င္း၏ အယူအဆကုိသာ ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ ျခင္းျဖစ္ပါက ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္ေသာ ေ၀ဖန္မႈမ်ဳိးျဖစ္သည္။
ဤအခ်က္ကုိ ဗမာမ်ားအၾကားတြင္ အဓိပၸါယ္ေပါက္လြဲေနဟန္ရွိသည္။ က်ေနာ္သည္ ေမာင္ျဖဴႏွင့္ အင္မတန္ ရင္းႏွီးသည္။ သုိ႔ေသာ္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ အမ်ားၾကည့္ရန္ ေရးထားေသာ ေမာင္ျဖဴ၏ ပုိ႔စ္တခုသည္ က်ေနာ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္ရွိသည္ဆုိပါစုိ႔။ က်ေနာ္သည္ ထုိအျမင္ကုိ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ေရးသားရန္လုိအပ္ပါက ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ေရးသားမည္သာျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ေမာင္ျဖဴအား ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ က်ေနာ္မုန္း၍ မဟုတ္။ ေမာင္ျဖဴ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးသက္သက္ျဖစ္ေသာ ရည္းစားစာမ်ဳိး၊ သူ႔ရည္းစားအေၾကာင္းမ်ဳိး၊ သူ႔အခ်စ္ဆုံးေခြးေလးအေၾကာင္းမ်ဳိးကုိကား က်ေနာ္ ေ၀ဖန္စရာ အေၾကာင္းမရွိ။ ခင္မင္ေသာအားျဖင့္ က်ီစယ္ျခင္းသာ ျပဳေကာင္းျပဳေပမည္။ အမ်ားႏွင့္ပတ္ သက္ေသာ အယူအဆမ်ဳိးကုိကား ေ၀ဖန္မည္ျဖစ္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႕တြင္ ျမန္မာမ်ားအၾကား၌ ျဖစ္ေနသည္က ထုိသုိ႔ေရးသားလုိက္ပါက “မတူညီေသာ အျမင္မ်ားကုိ နားလည္ေပးႏုိင္စြမ္းမရွိ” ဆုိေသာ အခ်က္ျဖင့္ ကာခ်င္ၾကသည္။ အျမင္ေစာင္း ခ်င္ၾကသည္။
ယုတၱိေဗဒနည္းအားျဖင့္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။ မတူညီေသာ အျမင္မ်ားကုိ အဘယ္သုိ႔ အဘယ္ပုံ နားလည္ေပးၾကကုန္ပါသနည္း။ သင္သည္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ လက္မအား၍ အသင္၏ နဖူးတြင္ နားေနသည့္ မွက္ကုိ သင့္သူငယ္ခ်င္းအား ယပ္ေတာင္ျဖင့္ အသာအယာ ေျခာက္ေပးေစလုိသည္။ သင့္သူငယ္ခ်င္းသည္ မွက္ကုိ တူနဲ႔ ထုကာ ေျခာက္ေပးလုိသည္။ သင္သည္ မတူညီေသာ သင့္သူငယ္ခ်င္း၏ အယူအဆကုိ ဘာမွမေျပာဘဲ နားလည္ခံစားေပးပါမည္ေလာ။
ျဖစ္သင့္သည္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္မ်ား၊ မတူညီေသာ အျမင္မ်ားရွိလာၿပီဆုိလွ်င္ အမ်ားႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ကိစၥမ်ားျဖစ္ပါက အျပန္အလွန္ အႀကိတ္အနယ္ ယွဥ္ၿပဳိင္ျငင္းခုန္ၿပီး (Debate) လုပ္ၿပီးမွ လူအမ်ားကုိ ဆုံးျဖတ္ ေစျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ အျပန္အလွန္ စစ္ထုိးေနစဥ္ကာလပတ္လုံး အဘယ္သူသည္မိမိ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္အား နားလည္ခံစားေပးအံ့နည္း။ တုိက္ခုိက္ ႏွိပ္နယ္ ေျပာၾကားၾကမည္သာျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ သမၼတေလာင္းမ်ား စကားစစ္ထုိးပုံ၊ ဘရစ္တစ္ရွ္ ပါလီမာန္တြင္ အတုိက္အခံႏွင့္ အာဏာရပါတီမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စကားစစ္ ထုိးပုံတုိ႔ကုိ နမူနာယူၾကပါေလ။ ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္မ်ားအား ေ၀ဖန္ျခင္းသည္ ဒီမုိကေရစီ မဟုတ္ဟု အဘယ္သူေျပာခ်င္ပါသနည္း။
နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ က်ေနာ့္အျမင္ကုိ ထပ္ေလာင္းေျပာခ်င္သည္မွာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွား၊ ေရဒီယုိ၊ သတင္းစာ၊ မဂၢဇင္း စသည့္ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ လူၾကားသူၾကားထဲတြင္ အမ်ားႏွင့္ဆုိင္ေသာ ကိစၥကုိ မိမိ၀င္ေရာက္ေျပာၾကားလုိပါက မိမိစကားကုိ မိမိ တာ၀န္ ယူႏုိင္မွသာေျပာၾကေစလုိပါသည္။ တခ်ိန္လုံး ခ်ီးမြမ္းစကားကုိသာ အလုိရွိ၍ ေ၀ဖန္ေရးကုိ နားဆင္ရန္ သတၱိမရွိသူမ်ား အထူးသတိထားၾကပါ။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ အေ၀ဖန္ခံ ရမည္ေၾကာက္၍ “က်မက သာမန္ အိမ္ရွင္မပါ” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ “က်ေနာ္က သာမန္ျပည္သူတဦးပါ” ဟူ၍လည္းေကာင္း စကားခံ၍ ေျပာသည္မွာ အမွန္တကယ္ ႏွိမ့္ခ်႐ုိက်ဳိးေသာ စိတ္ဓါတ္ ရွိ၍ မဟုတ္မူဘဲ မိမိအလွည့္က်လွ်င္ မႏြဲ႕တမ္းမခံ၀ံ့ေသာ ထုိသူ၏ သူရဲေဘာေၾကာင္ျခင္းကုိ လူပုံအလည္တြင္ သူ႔ဘာသာ ေၾကညာေနျခင္းသာဟု မွတ္ယူရေပမည္။
က်ေနာ္တုိ႔ အမ်ားစုသည္ မည္သူမွ အလုံးစုံ ၿပီးျပည့္စုံေသာ လူမ်ားမဟုတ္ၾက။ လူမွန္လွ်င္ တခါမဟုတ္ တခါေတာ့ မွားမည္သာျဖစ္ေခ်သည္။ မမွားေသာသူဟူ၍ အဘယ္မွာ ရွိအံ့နည္း။ အမွားကုိ ဇြတ္အတင္းကာခ်င္ေသာေၾကာင့္သာ၊ အမွားကုိ အေ၀ဖန္ မခံ၀ံ့ေသာေၾကာင့္သာ မျဖစ္သင့္သည္မ်ား ျဖစ္ရေခ်သည္။ တဖန္ စဥ္းစားစရာတခုမွာလည္း လူတုိ႔တြင္ ညံ့ျခင္း ေတာ္ျခင္းမ်ားမွာ ပါရမီရွိဘုိ႔ႏွင့္ ႀကဳိးစားမႈ ၀ီရိယတုိ႔ေၾကာင့္ ကြာျခားႏုိင္ေသာ္လည္း ႐ုိးသားျခင္းမွာမူ မည္သူမဆုိ ထားဘုိ႔ တတ္ႏုိင္ေသာ အရာတခုျဖစ္သလုိ ထားရန္ အခက္ဆုံးကိစၥတရပ္လည္း ျဖစ္ေနဟန္တူသည္။ ထုိေၾကာင့္ မႈိႏွင့္ မွ်စ္ကုိ ႏႈတ္လုိေသာသူမ်ားအတြက္ က်ဥ္တုပ္ခံရန္ အသင့္ျဖစ္မျဖစ္ကုိ ေမးစမ္းခ်င္လွပါသည္။
Read more

“သင္.....အသည္းေၾကာင္သလား”

ျပည္ပရွိ ဒီမုိကေရစီ လႈပ္ရွားသူမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕က ျပည္သူမ်ား ကန္႔ကြက္မဲ သြားေပးသင့္သည္ ဆုိၾကသည္။ သူတုိ႔၏ အေၾကာင္းျပခ်က္မွာ ျပည္သူမ်ားကုိ မဲသြားမေပးဘဲေနဘုိ႔၊ သပိတ္ေမွာက္ဘုိ႔ စည္း႐ုံးရန္မွာ လက္ေတြ႕မက်၊ မျဖစ္ႏုိင္ဟုဆုိသည္။

“စစ္မေရာက္ခင္ ျမားကုန္သည္” ဆုိေသာ စကားမွာ ဤေနရာတြင္ သုံးစြဲရန္ျဖစ္သည္။ နအဖ ေၾကညာခ်က္ထုတ္သည့္အခ်ိန္မွ စလွ်င္ ႏွစ္လခြဲခန္႔ လုိေသးေသာ အခ်ိန္ကာလတြင္ ျပည္သူအား လႈံ႕ေဆာ္ရန္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ရပါလ်က္ႏွင့္ ထုိစကားမ်ဳိး ေျပာထြက္ၾကသည္မွာ နအဖကုိ အထင္အႀကီးလြန္ျခင္းေလာ၊ ကုိယ့္စြမ္းေဆာင္ရည္အေပၚ ကုိယ္ယုံၾကည္မႈ မရွိ၍ ေလာ မေျပာတတ္။ အထူးသျဖင့္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကုိ နအဖက ရက္ရက္စက္စက္ ေခ်မႈန္းထားသည္မွာ လပုိင္းမွ်သာ ရွိေသး၍ ျပည္သူတုိ႕၏ စစ္အစုိးရအေပၚနာက်ည္းခ်က္ ျပင္းထန္ေနဆဲ ကာလမ်ဳိးတြင္ ထုိသုိ႔ လက္မႈိင္ခ်ၾကသည္မွာ ျပည္ပေရာက္ ဒီမုိကေရစီ ဘက္ေတာ္သားအခ်ဳိ႕၏ ေပ်ာ့ညံ့ေသာ စိတ္သေဘာထားကုိ ဘြင္းဘြင္းႀကီး မီးေမာင္း ထုိးျပရာေရာက္ေပသည္။ ထုိသူမ်ဳိးမ်ားသည္ လက္နက္ကုိင္ ေတာ္လွန္လွ်င္လည္း ေရရွည္ ေတာ္လွန္ရန္ ဇြဲမရွိ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္ျဖင့္သြားလွ်င္လည္း ေရရွည္သြားႏုိင္သည္ထိ အသည္းမမာသူမ်ား ျဖစ္ၾကကုန္ရာ၏။

ျပည္သူအမ်ား မဲသြားမေပးဘဲ ေနလွ်င္ ၄င္းတုိ႔၏ ႀကံဖြံ႕မ်ား၊ စြမ္းအားရွင္၊ မီးသတ္ စသည့္ လက္ကုိင္တုတ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားကုိ နအဖ အစုိးရက ေကာင္းေကာင္းႀကီးအသုံးခ်ကာ ေထာက္ခံမဲ အေလးသာေအာင္ ျပဳလိမ့္မည္ဟု ၄င္းတုိ႔ စုိးရိမ္ၾကသည္ဆုိ၏။

တဖန္ ျပည္သူမ်ားမွာ နအဖက အတင္းအၾကပ္ မျဖစ္မေန မဲ႐ုံသုိ႔ မသြားမေနရ သြားခုိင္းလွ်င္ သြားၾကရမည္ျဖစ္၍ ကန္႔ကြက္မဲထည့္ရန္ တုိက္တြန္းျခင္းသည္ ပုိ၍ ျဖစ္ႏုိင္ေျခ ရွိသည္ဟု လည္း ဆုိၾကသည္။

ေကာင္းၿပီ။ ထုိသုိ႔ ျပည္သူလူထုအား ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ခုိင္းေနေသာ ျပည္ပမွ မ်ဳိးခ်စ္ ဒီမုိကေရစီသူရဲေကာင္းမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ကိုယ္တုိင္ေရာ ျပည္တြင္းသုိ႔ ျပန္ကာ ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ရဲၾကပါ၏ေလာ။ မထည့္မီတြင္လည္း မိမိတုိ႔ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္မည့္အေၾကာင္းကုိ ယခုလုိပင္ မီဒီယာမ်ားတြင္ တရား၀င္ ေၾကျငာ၍ ေပၚတင္လုပ္၀ံ့ၾကပါ၏ေလာ။ မထည့္၀ံ့ ၾကဆုိလွ်င္ ကုိယ္မလုပ္ရဲသည့္ကိစၥကုိ သူမ်ားအား တုိက္တြန္းေနသည္ျဖစ္၍ “အငွားဗုိက္ႏွင့္ ဓါးထုိးခံခ်င္”ဆုိသကဲ့သုိ႔ ျဖစ္ေနေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ဤကိစၥကုိ ျပန္လည္ သုံးသပ္ၾကည့္ပါက ဆႏၵခံယူပြဲႀကီးတခုလုံးကုိ သပိတ္ေမွာက္ျခင္းသည္သာလွ်င္ အျဖစ္သင့္ဆုံး ကိစၥ ျဖစ္ေခ်သည္။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ မဲသြား ထည့္ခုိင္းျခင္းအားျဖင့္ နအဖ သြားေနေသာ လမ္းျပေျမပုံ ၇ ခ်က္ကုိ ေထာက္ခံရာ ေရာက္ေပသည္။ မဲသြားထည့္ရန္ တုိက္တြန္းေနသူမ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္အနည္းငယ္က ကုိဇာနည္ႏွင့္ ကုိေအးလြင္အုပ္စုက အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အား အမ်ဳိးသားညီလာခံသုိ႔ ၀င္ေရာက္ပူးေပါင္းရန္ ေသြးေဆာင္တုိက္တြန္းေနသည္ႏွင့္ သေဘာတရား အတူတူပင္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။ အသည္းေၾကာင္လွ်င္ အေတြးပါေၾကာင္တတ္သည္ကုိ သတိျပဳၾကပါကုန္။

၄င္းတုိ႔၏ ေနာက္ထပ္ အေၾကာင္းျပခ်က္တခုမွာ မည္သည့္နည္းႏွင့္မဆုိ နအဖက အတင္းအၾကပ္ မဲသြားထည့္ခုိင္းေစမည္ျဖစ္၍ ျပည္တြင္းရွိ ျပည္သူမ်ားတြင္ ေရြးခ်ယ္ရာလမ္းမရွိဟုလည္း ဆုိၾကသည္။ ထုိသုိ႔ဆုိလွ်င္ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းရွိေသာ ျပည္ပေရာက္ ထုိသူမ်ားသည္ မိမိတုိ႔ ေရာက္ရွိရာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ သံ႐ုံးမ်ား သုိ႔ မဲသြားထည့္ရန္ မလုိေခ်။ သပိတ္ေမွာက္သင့္ေပသည္။ အကယ္၍ ေရြးခ်ယ္ရန္အခြင့္အလမ္းရွိပါလ်က္ႏွင့္ ၄င္းတုိ႔ မဲသြားထည့္ၾကပါက ၄င္းတုိ႔ တံေတြးကုိ ၄င္းတုိ႔ ျပန္ၿမဳိကာ သြားၾကျခင္းသာျဖစ္သည္။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ နအဖ ႐ုဒ္မက္ ကုိ ေထာက္ခံလုိ၍သာ ျဖစ္ေခ်မည္။

က်ေနာ္တုိ႔သည္ ၁၉၉၀ခုႏွစ္တြင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ကုိယ္စားလွယ္ အမ်ားစုအား ျပည္သူလူထုက ေထာက္ခံမဲေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒ ေရြးဆြဲေရးအတြက္ ျပည္သူက ေရြးခ်ယ္တင္ေျမွာက္ေသာ ကုိယ္စားလွယ္မ်ားတြင္သာ တာ၀န္ရွိသည္။ နအဖ က ေခါင္းေခါက္ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ပုတ္သင္တစုႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ေရးဆြဲေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံသည္ တရားမ၀င္။

ထုိ႔ျပင္ ဖြဲ႕စည္းပုံအတြက္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲဟူသည္ လြတ္လပ္ေသာ အေျခအေနတရပ္တြင္ တရား၀င္ေသာ အစုိးရတရပ္ကသာ က်င္းပေပးႏုိင္သည္။ ယခုသုိ႔ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္ မလြတ္လပ္ေသာ အေျခအေနတခုတြင္ လူထုက ေရြးခ်ယ္ရေသာ ေရြးခ်ယ္မႈသည္ လြတ္လပ္ေသာ မွန္ကန္ေသာ ေရြးခ်ယ္မႈမ်ဳိးမျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ပမာပုံျပရလွ်င္ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲက ငွက္ကုိ ေလွာင္ခ်ဳိင့္ထဲတြင္ အတင္း တုတ္ႏွင့္ထုိးဆြ၍ ပ်ံခုိင္းျခင္းမ်ဳိးသာျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းရျခင္းမ်ဳိး မဟုတ္သျဖင့္ ဘယ္ကုိမွ ခရီးမေပါက္ေရာက္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ပင္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ နအဖ သည္ မည္သုိ႔ေသာ ယုတ္မာေသာ ပက္စက္ေသာ နည္းမ်ဳိးစုံကုိ သုံးကာ လူထုဆႏၵခံယူပြဲကုိ က်င္းပသည္ျဖစ္ေစ..... ထုိလူထုဆႏၵခံယူပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္ရန္ တာ၀န္မွာ ျပည္သူလူထုအားလုံးတြင္ရွိသည္။ ျပည္ပေရာက္ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သား မ်ားအေနျဖင့္ သပိတ္ေမွာက္ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေစရန္ ေလလႈိင္းမွ တဆင့္လည္းေကာင္း၊ သက္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္ လူစုကာ သပိတ္ေမွာက္ပြဲမ်ားကုိ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ျပဳလုပ္သင့္ၾကေပသည္။ သုိ႔မွသာ ျပည္တြင္းရွိ လူထုသည္လည္း သပိတ္ေမွာက္ရန္ အေၾကာင္းကုိ သိၾကေပမည္။ သပိတ္ေမွာက္လုိေသာ သူသည္ အတင္းအၾကပ္ မဲေပးေစလွ်င္လည္း (အကယ္၍ မယုံႏုိင္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ ေပးခြင့္ရွိပါက) ကန္႔ကြက္မဲကုိသာ ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အထူးေျပာဘြယ္မလုိေခ်။ အကယ္၍ မဲေပးရာတြင္ လ်ဳိ႕၀ွက္လုံၿခဳံမႈမရွိျခင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ နအဖမွ မဲခုိးျခင္းေၾကာင့္ အတည္ျဖစ္သြား လွ်င္လည္း မဲမေပးမီ မဆြခင္ကပင္ မိမိတုိ႔အားအတင္းအၾကပ္ ေစခုိင္းသျဖင့္ သြားေရာက္ရျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ မီဒီယာမ်ားတြင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့ပါက ထုိ နအဖ က ျပဳလုပ္ေသာ ဆႏၵခံယူပြဲသည္ တရား၀င္မဟုတ္ဘဲ ေအာက္လမ္းနည္းျဖင့္ အတည္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ထားေၾကာင္း ပုိမုိထင္ရွားကာ လူထု၏ မခံခ်င္စိတ္၊ နအဖ အား ေတာ္လွန္လုိစိတ္ ပုိမုိ ျမင့္မားလာမည္ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္တုိ႔သည္ နာဆာ (အေမရိကန္ အမ်ဳိးသား ေလေၾကာင္းႏွင့္ အာကာသ ဦးစီး)မွ အာကာသယာဥ္မ်ား လႊတ္တင္ေသာ စနစ္ကုိ အတုယူသင့္ၾကေပသည္။

အာကာသယာဥ္ပ်ံ (ဗြိဳင္ေယဂ်ာ (၁) ၊ (၂) စသည္) တုိ႔ကုိ ေနစၾက၀ဠာအတြင္းရွိ ဂ်ဴပီတာ၊ ေစတန္၊ နက္ပ္ကၽြန္း၊ ယူေရးနပ္စ္ စသည့္ အျပင္ဘက္မွ ၿဂဳိဟ္မ်ားဆီသုိ႔ လႊတ္တင္လုိပါက ၄င္းၿဂဳိဟ္မ်ားဆီသုိ႔ တုိက္႐ုိက္ခ်ိန္ရြယ္ကာ လႊတ္သည္မဟုတ္။ ေလာင္စာႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ကုန္က်ႏုိင္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခရီးတေထာက္တြင္ ရွိေသာ အဂၤါၿဂဳိဟ္ စသည့္ ၿဂဳိဟ္မ်ားႏွင့္ ဆုံႏုိင္ေလာက္ေသာ ၿဂဳိဟ္ပတ္လမ္းေၾကာင္းမ်ားသုိ႔ ခ်ိန္ရြယ္ပစ္လႊတ္ကာ ထုိၿဂဳိဟ္မ်ားထံမွ ေလာက္လႊဲအား (Gravitational sling shot) ကုိ ရယူရသည္။ အဂၤါၿဂဳိဟ္သည္လည္း ကမၻာကဲ့သုိ႔ပင္ ေနကုိ အရွိန္ျပင္းစြာႏွင့္ လွည့္ပတ္ေနရာ ၄င္းအနီးသုိ႔ ကပ္လာေသာ အာကာသယာဥ္ကုိ ၄င္း၏ဆြဲငင္အားျဖင့္ ဆြဲယူကာ ၄င္း၏ အျမန္ႏႈန္းအတုိင္း အရွိန္တုိးျမွင့္ကာ လုိက္ပါ လွည့္ပတ္ေစသည္။ အဂၤါၿဂိဳဟ္မွ တဖန္ျပန္လည္ ထြက္ခြာခဲ့သည့္အခ်ိန္တြင္လည္း အာကာသယာဥ္သည္ ထုိအျမန္ႏႈန္းအတုိင္း ဆက္လက္၍ မိမိသြားလုိရာ ၿဂဳိဟ္သုိ႔ လွ်င္ျမန္စြာ သြားႏုိင္ေလသည္။ ထုိအရွိန္သည္ ေလာင္စာမကုန္က်ရဘဲ အလကားရရွိသည့္ အရွိန္ျဖစ္သည္။

(ပုိ၍ သိသာထင္ရွားေသာ ဥပမာ တခုမွာ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေနာက္တြင္ ေလွကုိ ႀကဳိးျဖင့္ခ်ိတ္၍ အတန္ငယ္သြားမိၿပီးေနာက္ လႊတ္လုိက္စဥ္တခဏတြင္ ထုိေလွသည္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ဆြဲေသာ အရွိန္အတုိင္း ဆက္လက္၍ ျမန္ျမန္သြားသကဲ့သုိ႔တည္း။ အာကာသအတြင္းတြင္မူ ကမၻာေပၚမွာကဲ့သုိ႔ ေလ၊ေရတုိ႔၏ ခုခံမႈမ်ဳိးမရွိ၍ ေတာ္႐ုံႏွင့္ အရွိန္မေလ်ာ့ဘဲ ၄င္း အျမန္ႏႈန္းအတုိင္း ဆက္လက္၍ ၾကာျမင့္စြာ သြားလာႏုိင္ေပသည္။)

ယခုလည္း ကၽြႏု္ပ္တုိ႔သည္ နအဖက ျပဳလုပ္ေသာ လူထုဆႏၵခံယူပြဲႀကီးအား ေလာက္လႊဲအရွိန္ကဲ့သုိ႔ အသုံးျပဳၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထု၏ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ရြံမုန္းစိတ္၊ ေတာ္လွန္လုိေသာစိတ္၊ ဒီမုိကေရစီအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္လုိေသာ စိတ္ စသည္တုိ႔ကုိ အရွိန္အားေကာင္းစြာ ျမင့္တက္လာေအာင္ အသုံးခ်သင့္ေလသည္။ ထုိသုိ႔ အရွိန္ျမွင့္ေပးရန္အတြက္ ယခုကတည္းက ဤနအဖ ႀကီးမွဴးျပဳလုပ္ေသာ ဆႏၵခံယူပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္ရန္ ႏႈိးေဆာ္ၾကျခင္းျဖင့္ စတင္သင့္ေပသည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ လူတခ်ဳိ႕သည္ မိမိအျမင္ကုိ တင္ျပရာ၏ တာ၀န္ယူစိတ္မရွိဘဲ တစုံတခု ကုိ အကာအကြယ္ ယူကာ မ႐ုိးမသား ေျပာဆုိတတ္ၾက၏။ ဥပမာ ေပးရလွ်င္ တခါက ကိုဇာနည္ႏွင့္ အျခား ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တေယာက္၏ ေဆြးေႏြးခန္းကုိ အမ်ဳိးသမီး တေယာက္က ေပးစာျဖင့္ ေ၀ဖန္၏။ ေ၀ဖန္ခြင့္ရွိပါ၏။ သုိ႔ေသာ္ သူမက စာထဲတြင္ မိမိသည္ သာမန္ အိမ္ရွင္မ တဦးသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဆုိသည္ႏွင့္ အစခ်ီထား၏။ သူမသည္ ႏွိမ့္ခ်လုိ၍ ႏွိမ့္ခ်ထားျခင္းမဟုတ္။ မိမိအား ျပန္လည္ မထုိးႏွက္ ေစရန္ ႀကဳိတင္အကာအကြယ္ ယူထားေသာ အခ်က္ျဖစ္သည္။ လူတုိ႔သည္ မိမိေျပာေသာ စကားကုိ မွားမွားမွန္မွန္ တာ၀န္ယူသင့္ေပသည္။ မီဒီယာေပၚတြင္ တက္ေျပာပါက မိမိအား ျပန္လွန္ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ေ၀ဖန္သည္မ်ားကုိ ေမွ်ာ္လင့္ထားရမည္သာျဖစ္သည္။

က်ေနာ္တုိ႔သည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္မ်ားကုိ အစဥ္သျဖင့္ နားလည္ေပးရန္ မလုိအပ္ေခ်။ ဤသုိ႔သာ နားလည္ေပးေနရပါက အေမရိကန္ သမၼတေလာင္းတုိ႔သည္ တဦး၏ေပၚလစီကုိ တဦးက အျပန္အလွန္ ထုိးႏွက္ေနစရာလုိမည္မထင္ေတာ့ေခ်။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ မိမိတုိ႔ႏွင့္ မတူညီေသာ အျမင္ကုိ လုိအပ္ပါက ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္တန္သင့္လွ်င္ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ရေပမည္။ လူကို ပုဂၢဳိလ္ေရးရာ တုိက္ခုိက္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ၄င္း၏ အယူအဆကုိသာ ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္ ျခင္းျဖစ္ပါက ျဖစ္သင့္ျဖစ္ထုိက္ေသာ ေ၀ဖန္မႈမ်ဳိးျဖစ္သည္။

ဤအခ်က္ကုိ ဗမာမ်ားအၾကားတြင္ အဓိပၸါယ္ေပါက္လြဲေနဟန္ရွိသည္။ က်ေနာ္သည္ ေမာင္ျဖဴႏွင့္ အင္မတန္ ရင္းႏွီးသည္။ သုိ႔ေသာ္ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေပၚတြင္ အမ်ားၾကည့္ရန္ ေရးထားေသာ ေမာင္ျဖဴ၏ ပုိ႔စ္တခုသည္ က်ေနာ္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္ရွိသည္။ က်ေနာ္သည္ ထုိအျမင္ကုိ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ေရးသားရန္လုိအပ္ပါက ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ ေရးသားမည္သာျဖစ္သည္။ ဤသည္မွာ ေမာင္ျဖဴအား ပုဂၢဳိလ္ေရးအရ က်ေနာ္မုန္း၍ မဟုတ္။ ေမာင္ျဖဴ၏ ပုဂၢဳိလ္ေရးသက္သက္ျဖစ္ေသာ ရည္းစားစာမ်ဳိး၊ သူ႔ရည္းစားအေၾကာင္းမ်ဳိး၊ သူ႔အခ်စ္ဆုံးေခြးေလးအေၾကာင္းမ်ဳိးကုိကား က်ေနာ္ ေ၀ဖန္စရာ အေၾကာင္းမရွိ။ ခင္မင္ေသာအားျဖင့္ က်ီစယ္ျခင္းသာ ျပဳေကာင္းျပဳေပမည္။ အမ်ားႏွင့္ပတ္ သက္ေသာ အယူအဆမ်ဳိးကုိကား ေ၀ဖန္မည္ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာမ်ားအၾကားတြင္ ျဖစ္ေနသည္က ထုိသုိ႔ေရးသားလုိက္ပါက “မတူညီေသာ အျမင္မ်ားကုိ နားလည္ေပးႏုိင္စြမ္းမရွိ” ဆုိေသာ အခ်က္ျဖင့္ ကာခ်င္ၾကသည္။ အျမင္ေစာင္း ခ်င္ၾကသည္။

ယုတၱိေဗဒနည္းအားျဖင့္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါသည္။ မတူညီေသာ အျမင္မ်ားကုိ အဘယ္သုိ႔ အဘယ္ပုံ နားလည္ေပးၾကကုန္ပါသနည္း။ သင္သည္ အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ လက္မအား၍ အသင္၏ နဖူးတြင္ နားေနသည့္ မွက္ကုိ သင့္သူငယ္ခ်င္းအား ယပ္ေတာင္ျဖင့္ အသာအယာ ေျခာက္ေပးေစလုိသည္။ သင့္သူငယ္ခ်င္းသည္ မွက္ကုိ တူနဲ႔ ထုကာ ေျခာက္ေပးလုိသည္။ သင္သည္ မတူညီေသာ သင့္သူငယ္ခ်င္း၏ အယူအဆကုိ ဘာမွမေျပာဘဲ နားလည္ခံစားေပးပါမည္ေလာ။

ျဖစ္သင့္သည္မွာ ဆန္႔က်င္ဘက္ အျမင္မ်ား၊ မတူညီေသာ အျမင္မ်ားရွိလာၿပီဆုိလွ်င္ အမ်ားႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ကိစၥမ်ားျဖစ္ပါက အျပန္အလွန္ အႀကိတ္အနယ္ ယွဥ္ၿပဳိင္ျငင္းခုန္ၿပီး (Debate) လုပ္ၿပီးမွ မဲခြဲဆုံးျဖတ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ အျပန္အလွန္ စစ္ထုိးေနစဥ္ကာလပတ္လုံး အဘယ္သူသည္မိမိ၏ ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္အား နားလည္ခံစားေပးအံ့နည္း။ တုိက္ခုိက္ ႏွိပ္နယ္ ေျပာၾကားၾကမည္သာျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ သမၼတေလာင္းမ်ား စကားစစ္ထုိးပုံ၊ ဘရစ္တစ္ရွ္ ပါလီမာန္တြင္ အတုိက္အခံႏွင့္ အာဏာရပါတီမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား စကားစစ္ ထုိးပုံတုိ႔ကုိ နမူနာယူၾကပါေလ။ ဆန္႔က်င္ဘက္အျမင္မ်ားအား ေ၀ဖန္ျခင္းသည္ ဒီမုိကေရစီ မဟုတ္ဟု အဘယ္သူေျပာခ်င္ပါသနည္း။

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ က်ေနာ့္အျမင္ကုိ ထပ္ေလာင္းေျပာခ်င္သည္မွာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွား၊ ေရဒီယုိ၊ သတင္းစာ၊ မဂၢဇင္း စသည့္ မီဒီယာမ်ားႏွင့္ လူၾကားသူၾကားထဲတြင္ အမ်ားႏွင့္ဆုိင္ေသာ ကိစၥကုိ မိမိ၀င္ေရာက္ေျပာၾကားလုိပါက မိမိစကားကုိ မိမိ တာ၀န္ ယူႏုိင္မွသာေျပာၾကေစလုိပါသည္။ တခ်ိန္လုံး ခ်ီးမြမ္းစကားကုိသာ အလုိရွိ၍ ေ၀ဖန္ေရးကုိ နားဆင္ရန္ သတၱိမရွိသူမ်ား အထူးသတိထားၾကပါ။ ထုိသုိ႔မဟုတ္ဘဲ အေ၀ဖန္ခံ ရမည္ေၾကာက္၍ “က်မက သာမန္ အိမ္ရွင္မပါ” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ “က်ေနာ္က သာမန္ျပည္သူတဦးပါ” ဟူ၍လည္းေကာင္း စကားခံ၍ ေျပာသည္မွာ အမွန္တကယ္ ႏွိမ့္ခ်႐ုိက်ဳိးေသာ စိတ္ဓါတ္ရွိ၍ မဟုတ္မူဘဲ ထုိသူ၏ သူရဲေဘာေၾကာင္ျခင္းကုိ လူပုံအလည္တြင္ သူ႔ဘာသာ ေၾကညာေနျခင္းသာဟု မွတ္ယူရေပမည္။ က်ေနာ္တုိ႔ အမ်ားစုသည္ မည္သူမွ အလုံးစုံ ၿပီးျပည့္စုံေသာ လူမ်ားမဟုတ္ၾက။ လူမွန္လွ်င္ တခါမဟုတ္ တခါေတာ့ မွားမည္သာျဖစ္ေခ်သည္။ မမွားေသာသူဟူ၍ အဘယ္မွာ ရွိအံ့နည္း။ အမွားကုိ ဇြတ္အတင္းကာခ်င္ေသာေၾကာင့္သာ မျဖစ္သင့္သည္မ်ား ျဖစ္ရေခ်သည္။ လူတုိ႔တြင္ ညံ့ျခင္း ေတာ္ျခင္းမ်ားမွာ ပါရမီရွိဘုိ႔ႏွင့္ ႀကဳိးစားမႈ ၀ီရိယတုိ႔ေၾကာင့္ ကြာျခားႏုိင္ေသာ္လည္း ႐ုိးသားျခင္းမွာမူ မည္သူမဆုိ ထားဘုိ႔ တတ္ႏုိင္ေသာအရာတခုျဖစ္သလုိ ထားရန္ အခက္ဆုံးကိစၥတရပ္လည္း ျဖစ္ေနဟန္တူသည္။)
Read more

“၀ါးဟားဟားဟား”

ခြင့္လႊတ္ၾကပါ....ကြယ္႐ုိ႕။

၀မ္းထဲကေန က်လိ....က်လိ...ဆုိၿပီး တလိပ္လိပ္နဲ႔ လွိမ့္ လွိမ့္တက္လာေတာ့လည္း ပါးစပ္ကေန အဟိ..အဟိ...ျဖစ္သြားမိတာ မဆန္းပါဘူး။ က်ေနာ္ေမာင္ေပါ တေယာက္ ဘာေတြမ်ား မၿပဳံးဘဲနဲ႔ ၀ါးလုံးကြဲေနသလဲ သိခ်င္ၾကမယ္ထင္ပါရဲ႕။

ေအာက္ပါသတင္းေလးကုိ ဖတ္ၾကည့္ပါ။ ကမၻာေပၚမွာ ပထမတန္းစားႏုိင္ငံ (First World Country) ဆုိၿပီး (အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစုိးရက) ကုိယ့္တုိင္းျပည္ကုိယ္ သမုတ္တတ္ေသာ၊ အင္မတန္မွ ေခတ္မီတုိုးတက္ေသာ၊ အင္မတန္လုံၿခဳံသည္ဟု နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ (ညအခ်ိန္ လမ္းထြက္ေလွ်ာက္ေတာင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလုိ႔ အဆုိရွိတယ္)၊ အင္မတန္ စြမ္းရည္ထက္ျမက္ေသာ လုံၿခဳံေရးတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားရွိသည္ဟု ဆုိေသာ စကၤာပူသမၼတ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးတြင္ ျဖစ္ပ်က္ သြားျခင္းပါ။

http://www.straitstimes.com/Latest%2BNews/Singapore/STIStory_211064.html

အျဖစ္အပ်က္ကုိ အတုိခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ စကၤာပူႏုိင္ငံမွ ရထားလမ္းမ်ား၊ ဘူတာ႐ုံမ်ား၊ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ အစရွိသည္တုိ႔ကုိ ဗုံးေဖာက္ခြဲရန္ႀကံစည္ခဲ့ဘူးေသာ ဂ်မားအစၥလမ္းမီးယား အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူအား အင္ဒုိနီးရွားရဲတပ္ဖြဲ႕မွ ဖမ္းမိၿပီးေနာက္ စကၤာပူအာဏာပုိင္မ်ား လက္သုိ႔ အပ္လုိက္ပါသည္။ ထုိ အၾကမ္းဖက္ေခါင္းေဆာင္သည္ ယခု စကၤာပူ အုိင္အက္ဒီ (ျပည္တြင္း လုံၿခဳံေရး ဌာန) လက္ေအာက္ အက်ဥ္းစခန္းတခုတြင္ ထိန္းသိမ္းထားရာမွ ယေန႔ ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္သြားပါသည္။ ယခု ဤပုိ႕စ္ကုိ ေရးေနစဥ္အထိ ဖမ္းမမိေသး။ ရဲမ်ား ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ ေျမလွန္ရွာေနၾကပါသည္။ လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးသူ အၾကမ္းဖက္သမားသည္ကား သန္သန္စြမ္းစြမ္းမဟုတ္။ ေျခတဖက္မသန္။

အမွန္တကယ္ေတာ့ ထုိသူ လြတ္ေျမာက္ထြက္ေျပးသြားျခင္းသည္ အင္မတန္ အႏၱရာယ္မ်ားသည့္ ကိစၥျဖစ္ သည္။ မထင္မွတ္ေသာသူမ်ားကုိ ဓါးစားခံ လုပ္ႏုိင္သည္။ လူစည္ကားရာေနရာမ်ားတြင္ အႏၱရာယ္ေပးႏုိင္သည္။ လုံၿခဳံေရး အင္မတန္ေပါ႔ေလ်ာ့သည္ဟု ဆုိရေပမည္။

First World Countries မ်ားတြင္ေတာ့ ဤအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး ျဖစ္ပါက တာ၀န္ရွိသူ ျပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီး ႏႈတ္ထြက္ရမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲေပါ႔။ စကၤာပူမွာ တႏွစ္တႏွစ္ ေဒၚလာသန္းခ်ီၿပီး လုပ္ခ ရယူေနေသာ ပထမတန္းစား ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဦးဦး ေ၀ါင္ကန္ဆင္း တေယာက္ေရာ အဲဒီလုိ ရဲရဲႀကီး တာ၀န္ယူရဲပါမည္ေလာ မေျပာတတ္။





ဒီလုိ ဒီလုိ လုံၿခဳံတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးမွာ ျဖစ္သြားတာေနာ္.........


ၾကည့္ရတာ လူဆုိးက ထြက္မေျပးခင္မွာ ဓါတ္ပုံထဲက ကြန္မန္ဒုိရဲ႕ ေခါင္းစြပ္ကုိ မ်က္စိနဲ႔ အေပါက္နဲ႔ လြဲသြားေအာင္ ဆြဲလွည့္ သြားေသးတယ္ထင္တယ္... ခြိခြိ။ ဟုိေကာင္ ေတာ့ ေခါင္းစြပ္နဲ႔ နပန္းလုံးၿပီး က်န္ခဲ့မွာေပါ႔။




Read more

“အခ်စ္ေဆးေရာင္စုံ”

ဗယ္လင္တုိင္းေဒး ကေတာ့ ေက်ာ္သြားေခ်ၿပီတမုံ႔။ မေန႔ကေတာ့ သူမ်ားတကာေတြ “ခ်စ္ခ်င္းငယ္ ၿပဳိင္”ေနၾကတာကုိဘဲ ေလွ်ာက္ဖတ္ေနလုိက္မိသည္။ ေၾသာ္ ဗမာစကား.. ဗမာစကား။ အခ်စ္အႀကီးၿပဳိင္တာကုိဘဲ ကဗ်ာေလး စာေလးနဲ႔ ဖြဲ႕လုိက္ေတာ့ “ခ်စ္ခ်င္း....ငယ္...ၿပဳိင္” ျဖစ္ရေသးေတာ့ေနာ္။ ဧကႏၱေတာ့ အေနာက္နန္းမေတာ္ မျမကေလးက သူ႕လင္ ရွင္ဘုရင္ကုိ စိတ္နာလုိ႔ တကယ္တမ္းမွာ စိတ္ကုန္ေနၿပီဆုိတာကုိ တဖက္လွည့္နဲ႔ မသိမသာ....

“ခ်စ္ခ်င္းငယ္ၿပဳိင္ ျမစ္မင္းပုိင္အဏၰ၀ါက ျပန္မသာကဲ....။
ယြင္းေစ႔၀သုန္ ေငြစန္းေသာ္တာယုန္သုိ႔
ကမၻာကုန္က်ယ္သေရြ႕ငယ္မွာ
ဘယ္ေမ့လိမ့္လဲ” လုိ႔ သူ႔ရဲ႕ ခ်စ္သမွ်ကုိ ပတ္ပ်ဳိးမွာ ဟုိလုိလုိ ဒီလုိလုိ ေရးခဲ့တာထင္ပါ႔...။ ပထမအပုိဒ္မွာ ဆဲလုံးေလးေတာင္ ပါလုိက္ေသး.....။

ေၾသာ္....ဗယ္လင္တုိင္းေန႔ဆုိေတာ့ ခ်စ္သူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စဥ္းစားလုိက္တဲ့အခါ အေပါင္းအသင္း ေျမွာက္ေပးလုိ႔ ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ ငနဲသား ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ကြက္ကနဲ ေျပးျမင္မိတယ္။

ပထမ တေယာက္အေၾကာင္းက ဂလုိ။ က်ေနာ္မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ဗမာအင္ဂ်င္နီယာ ေလးေယာက္ တအိမ္တည္း အတူစုၿပီး ေနၾကရတယ္။ အဲသည္ေလးေယာက္အနက္ တေယာက္က က်န္သုံးေယာက္ထက္ ၅ ႏွစ္ေလာက္ အတန္းႀကီးတဲ့သူ။ ရည္းစားလက္ရွိနဲ႔။ က်န္သုံးေယာက္က ရည္းစားဆုိလုိ႔ မူးလုိ႔ ႐ွဴစရာမရွိဆုိေတာ့ အႏွီပုဂၢဳိလ္ႀကီးက ဟုိဒင္းေတာမွာ လူေခ်ာျဖစ္ေနတာေပါ႔ေလ။ အဲသည္ထဲမွာ တေယာက္က အခ်စ္ေရးရာကိစၥမွာ လုံး၀ဥႆုံ မဘုတ္ဆုံ လုိ႔ ေျပာရ ေလာက္ေအာင္ ဒုန္းေ၀းသူ။ ကဗ်ာေတြ စာေတြနဲ႔လည္း မယဥ္ပါး။ တခါတေလ အဲဒီ ရည္းစားလက္ရွိနဲ႔ ပုဂၢဳိလ္က သူတကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ သြားခဲ့လာခဲ့တဲ့ ေနရာေလးေတြကုိ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး တမ္းတတတ္တယ္။

“ငါကြာ....ငါ႔အသည္းေလးနဲ႔ ဒီအခ်ိန္ ပုဂံလမ္းမွာ ေလွ်ာက္ခဲ့တာကုိ သတိရတယ္ကြာ....” ဆုိတာမ်ဳိးေပါ႔။

အဲသည္အခါမ်ဳိးမွာ ခုနက ကုိဒုန္းေ၀းက “ကုိဉာဏ္၊ ပုဂံလမ္းဆုိတာ ဘယ္ေနရာမွာလဲဗ်၊ သစ္ပုတ္ပင္ဆုိတာ ဘာႀကီးလဲဗ်” စသျဖင့္ အူေၾကာင္က်ားေမးခြန္းေတြ ထ ထေမးတတ္တယ္။ ဟုိပုဂၢဳိလ္ခမ်ာ စိတ္ေလရွာတာေပါ႔။ လြမ္းရတာေတာင္ မပီျပင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးမုိ႔လား။

အဲ...တေန႔ေတာ့ အဲသည္ ဒုန္းေ၀းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ဟာ၊ သဘာ၀ရဲ႕ နိယာမတရားႀကီးေၾကာင့္ဘဲ ေျပာရမလား၊ ဟုိရည္းစားလက္ရွိပုဂၢဳိလ္ကုိ အားက်လုိ႔ဘဲလား မသိ။ သူျမန္မာျပည္တုန္းက တဖက္သတ္က်ိတ္ပုန္း ႀကဳိက္ခဲ့တယ္လုိ႔ ယူဆရတဲ့ ေကာင္မေလးတေယာက္ဆီကုိ ရည္းစားစာ ေရးမယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။ အဲသည္မွာ ခုနင္က ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကုိ သူကဆရာတင္တယ္။ ရည္းစားစာ ေရးပုံေရးနည္းကအစ၊ ေနာက္ဆုံး စာေရးစကၠဴနဲ႔ စာအိတ္ အေရာင္ ေရြးပုံအဆုံး။ အဲသည္ တုန္းက သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်ီအခ် ေျပာေနတဲ့ စကားေလးေတြ က်ေနာ့္နားထဲက မထြက္။

“ကုိဉာဏ္ေရ၊ အခ်စ္ရဲ႕ သေကၤတ အေရာင္က ဘာေရာင္လဲဗ်။”

“မရမ္းေရာင္ေလး၊ ငါ႔ညီေရ။ မရမ္းေရာင္ေလး ရွာ၀ယ္ခဲ့”

က်ေနာ္ စာအုပ္ဖတ္ေနရင္း တစြန္းတစ ၾကားလုိက္ရတယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကို္ယ့္ဘာသာ ေတြးလုိက္မိေသး။ ေၾသာ္... အခ်စ္ရဲ႕ သေကၤတ အေရာင္ကလည္း အေတာ့္ကုိ ေျပာင္စပ္စပ္ ႏုိင္လွပါကလားေပါ႔ေလ။ ဒီအေၾကာင္းကုိ အခုျပန္စဥ္းစားမိေတာ့ေတာင္ ရယ္ခ်င္ေသးတယ္။

ေဟာ....စကၤာပူေရာက္ေတာ့ အဲဒီလုိ ေဂ်ာက္က်တာကုိ ကိုယ္ေတြ႕ ႀကဳံရပါေလေရာ။ က်ေနာ္ ေကာင္မေလးဆီ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ စာေရးေနတာကုိ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က ျမင္သြားတယ္။ (အိမ္က အဲသည္အခ်ိန္က လူ ၇ ေယာက္ စုေနတာ)။ သူကေျပာတယ္။

“ ေဟ႔ေကာင္....ေမာင္ေပါ၊ မင္းဒီအရြယ္ႀကီး ေရာက္ေနၿပီ။ ရည္းစားစာ ဘယ္လုိေရးရမွန္း မသိဘူးလား။ ခက္ပါလား။ ႐ုိး႐ုိးေဘာ့လ္ပင္ႀကီးနဲ႔ ေရးရသလားဟ။ လာစမ္း။ ေရာ့...ငါ႔ ဒီေဘာ့လ္ပင္ကုိသုံး။ ဒီမွာ ႐ွဴၾကည့္စမ္း။ အန႔ံခ်င္းတူရဲ႕လား”

အမယ္...ဟုတ္တယ္။ သူ႔ေဘာ့လ္ပင္က မင္ကုိ နမ္းၾကည့္ေတာ့ ရနံ႔သင္းသင္းေလး ေမႊးသလုိလုိ ဘာလုိလုိ။ သေဘာက်သြားတယ္။ အဲဒါနဲ႔ အေရာင္ေတြ ဘာေတြလည္း ပုဂၢဳိလ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ထပ္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ေပးလုိက္ေသးတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မရမ္းေရာင္ မဟုတ္ရင္ၿပီးေရာ။ သိပ္ေစာဒကမတက္ဘဲ သူ႔ေရြးေပးတဲ့ အေရာင္ေတြ သုံးၿပီး အဲဒီ စာကုိ ေရးလုိက္တယ္။ အံမယ္...က်ေနာ့္ ပဲတီခ်ဥ္လက္ေရးကုိ လွေအာင္ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ယူၿပီး ေရးလုိက္ရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ စာကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္။ အဆင္ေျပတယ္လုိ႔ ေျပာရမယ္။ အဲဒီအတြက္ ဆရာသမားကုိလည္း လုိက္လံျပဳစုလုိက္ရေသးတယ္။

ေနာက္ေတာ္ေတာ္ႀကီးၾကာမွ က်ေနာ့္ေကာင္မေလး(အခု က်ေနာ့္မဒမ္)က ေျပာတယ္။ ပထမဦးဆုံးရတဲ့စာက ပန္းေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့စာရြက္ေပၚမွာ ေငြမင္ေျပာင္ေျပာင္လက္လက္ေတြနဲ႔ ေရးထားမိလုိ႔။ မင္ေျခာက္သြားေတာ့ ေတာ္႐ုံနဲ႔ ဖတ္ၾကည့္ရင္ မျမင္ရလုိ႔ အိမ္ေရွ႕က အလင္းေရာင္မွာ ရည္းစားစာကုိ မနည္းေထာင္ဖတ္ရတယ္တဲ့။ က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကလည္း မ်က္စိက သိပ္ေကာင္းလွတာမဟုတ္။ သူ႔အေမက ျမင္သြားေတာ့ သူ႔ကုိ လွမ္းေတာင္ ေနာက္သတဲ့။ “ဟဲ့ မီးမီး။ နင့္စာက မီးကင္ၿပီးမွ ဖတ္ရမွာလားမသိ” တဲ့။

အဲ....စကားစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ က်ေနာ္အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဇနီးနဲ႔အတူ ငွားေနဘုိ႔ အိမ္လုိက္ရွာေတာ့ ခုနက ဆရာသမားက ေျပာေသးတယ္။ “ေမာင္ေပါ။ မင္းတုိ႔ အိပ္ခန္းမွာ ႐ုိမန္းတစ္ျဖစ္ဘုိ႔ မီးအေရာင္လွလွ တပ္ဘုိ႔လုိတယ္။ ငါ႔ကုိ ေဒၚလာ ၆၀၀ ရာနဲ႔ဘဲ အပ္လုိက္။ အားလုံး အဆင္ေျပသြားေအာင္ အၿပီးအစီး စီစဥ္ေပးမယ္။ အဲဒီမီးေရာင္ေအာက္မွာဆုိရင္ မင္းတုိ႔ အသားအေရေပၚမွာ ရွိတဲ့ အမာရြတ္ေတြ၊ မွဲ႕ေျခာက္ေတြ၊ ၀က္ၿခံေတြကုိ လုံးလုံး မျမင္ရေစရဘူး။ လုံး၀ ႐ုိမန္းတစ္ ေဟ့ေကာင္ေရ...လုံး၀ ႐ုိမန္းတစ္” တဲ့။ အံမယ္ေလး...ေလး။ ရည္းစားစာမွာတုန္းကေတာ့ အိမ္ေရွ႕အလင္း ေရာင္မွာ ထြက္ဖတ္ရတာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ သည္တခါမွာေတာ့ က်ေနာ့္မွာ “တခါေသဘူး၊ ပ်ဥ္ဖုိးနားလည္” ဆုိတဲ့အတုိင္း ကို္ယ့္ဆရာကုိ ဆလံသၿပီး ျငင္းလုိက္ရပါတယ္။

ေၾသာ္.....ဗယ္လင္တုိင္း...ဗယ္လင္တုိင္း.....ေပါက္တိေပါက္ရွာေတြကုိ သတိရၿပီး ၿပဳံးရတဲ့ ဗယ္လင္တုိင္းပါတကား။

(တုိက္ဆုိင္သူမ်ား ရွိပါက ထုိသူမ်ားကုိ ရည္ရြယ္၍ ေရးျခင္းျဖစ္ပါသတည္း။)
Read more

“ထာ၀ရ ပြင့္လန္းေနေသာ”.......အပုိင္း(၂)

အင္ဒီရဲ႕အမႈဟာ တကယ့္ကုိ ဟုိးေလးတေက်ာ္ အမႈေပါ႔။ ေက်ာ္ဆုိ မေျပာနဲ႔ေလ။ ဒီအမႈမွာ လူေတြရဲ႕ သည္းေျခႀကဳိက္ စိတ္၀င္စားစရာအခ်က္ေတြကလည္း တေလွႀကီး။ စဥ္းစားၾကည့္ ဗ်ာ။ အသတ္ခံရတဲ့သူ ႏွစ္ေယာက္မွာ တဦးက လူခ်စ္လူခင္မ်ားတဲ့ မိန္းမေခ်ာေလး တေယာက္။ ေနာက္တဦးက ေဒသခံ အားကစားသမား အေက်ာ္အေမာ္ တေယာက္။ ၿပီးေတာ့ တရားခံ ၀က္ၿခံထဲမွာ ေရာက္ေနတာက ေအာင္ျမင္ေပါက္ေရာက္တဲ့ ဘဏ္လုပ္ငန္းရွင္ လူငယ္တဦး။ ဒီအမႈကုိ ဒီထက္ ေက်ာ္ေစာေစတဲ့ အခ်က္ကလည္း ရွိေသးတယ္။ သတင္းစာေတြက ေရးႏုိင္တာထက္ ပုိၿပီး လူစိတ္၀င္စားေစတဲ့အခ်က္လုိ႔လည္း ေျပာရင္မမွားဘူး။ တကယ္ေတာ့ တရားလုိဘက္က အမႈသြား အမႈလာက အင္မတန္ ရွင္းေနတယ္။ ခဏနဲ႔ ၿပီးရမယ့္အမႈ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအမႈကုိ ကုိင္တြယ္တဲ့ ဒိစႀတိတ္အစုိးရ၀တ္လုံ (ဒီေအ)က လာမယ့္ ကြန္ဂရက္ အမတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမတ္ေလာင္းအျဖစ္ ၀င္အေရြးခံဘုိ႔ ျပင္ဆင္ထားတဲ့လူ ဗ်ာ။ ဒီေတာ့ ပုဂၢဳိလ္က မဲဆႏၵရွင္ အခြန္ထမ္း ျပည္သူမ်ားရဲ႕ ေရွ႕ေမွာက္မွာ သူ႔ရဲ႕အစြမ္းအစကုိ ျပရင္း သူ႔ကုိလူေတြ မ်က္မွန္းတန္းလာေအာင္ အမႈကုိ သူ႔စိတ္တုိင္းက် အခ်ိန္ဆြဲစစ္ေတာ့တာေပါ႔။ ဟာ...တရားခြင္ဆုိတာ ဆပ္ကပ္ျပသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ လာေရာက္ၾကည့္႐ႈ နားေထာင္သူေတြက ႀကိတ္ႀကိတ္တုိး။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲဆုိေတာ့ တရားခြင္မွာ စစ္ေဆးတာကုိ ကုိယ္တုိင္လာေရာက္ နားေထာင္ခ်င္သူေတြဟာ ထုိင္ခုံေလး တေနရာ ရဘုိ႔အေရး အ႐ုိးကြဲမတတ္ အေအးဓါတ္ေအာက္မွာ မနက္ေလးနာရီ ေလာက္ကတည္းကစၿပီး က်ဴတန္းအရွည္ႀကီး တန္းစီေစာင့္ၾကရတယ္တဲ့။

အဲ....တရားလုိဘက္က တင္ျပလာတဲ့ အခ်က္ေတြမွာ အင္ဒီအေနနဲ႔ လုံး၀ မျငင္းဆုိတဲ့ အခ်က္ေတြကေတာ့.........
အင္ဒီ့မွာ လင္ဒါ ေကာလင္းစ္ ဒူးဖရိန္းလုိ႔ေခၚတဲ့ ဇနီးတေယာက္ ရွိခဲ့တယ္။ သူမ ဟာ ၁၉၄၇ ခု ဇြန္လအတြင္းမွာ ေဖာလ္ေမာက္သ္ေဟး ကန္းထရီးကလပ္မွာ ေဂါက္သီး႐ုိက္သင္ဘုိ႔ စိတ္၀င္စားခဲ့တယ္။ တကယ္လည္း အဲသည္မွာ ေလးလေလာက္ ေဂါက္႐ုိက္နည္း သင္ယူခဲ့ ေသးသတဲ့။ သူမကုိ သင္ျပေပးတဲ့ နည္းျပဆရာက ကန္းထရီးကလပ္က ေၾကးစား ေဂါက္သီး ေက်ာ္ ဂလင္းကြင္တင္။ ၁၉၄၇ ခု ၾသဂုတ္လကုန္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အင္ဒီတေယာက္ ကြင္တင္ နဲ႔ သူ႔မိန္းမ ႀကဳိက္ေနၾကၿပီဆုိတာကုိ ရိပ္စားမိလာသတဲ့။ အဲဒီလုိနဲ႕ ၁၉၄၇ခု စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ခင္းမွာ အင္ဒီနဲ႔ လင္ဒါ ဒူးဖရိန္းတုိ႔ လင္မယား အႀကီးအက်ယ္ စကားမ်ား ရန္ျဖစ္ၾကပါေလေရာတဲ့။ ရန္ျဖစ္ရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ သူမရဲ႕ သစၥာမဲ့မႈ အတြက္ေၾကာင့္ေပါ႔။

တရား႐ုံးမွာ အင္ဒီရဲ႕ ထြက္ဆုိခ်က္အရ လင္ဒါက “ရွင္သိသြားေတာ့လည္း ေအးတာေပါ႔။ ေနာက္ကြယ္မွာ ေျခပုန္းခုတ္ေနရတာ အင္မတန္ စိတ္ပင္ပန္းတယ္” လုိ႔ ေျပာခဲ့ေသးသတဲ့ဗ်။ ၿပီးေတာ့ ရီႏုိၿမဳိ႕က တရား႐ုံးမွာ ကြာရွင္းေပးဘုိ႔လည္း ေျပာဆုိဘဲ။ အဲသည္ေတာ့ အင္ဒီကလည္း “ရီႏုိမွာ မဆုံခင္ မင္းကုိ ေသရြာကုိ အရင္ပုိ႔မယ္” လုိ႔ ႀကိမ္း၀ါးလုိက္သတဲ့။ လင္ဒါကလည္း ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ အိမ္ကဆင္းသြားၿပီး အဲဒီညမွာ ေဂါက္ကြင္းနဲ႔ မနီးမေ၀းက ကြင္တင္ငွားထား တဲ့ ဘန္ဂလုိေလးမွာ ကြင္တင္နဲ႔အတူ အိပ္ဘုိ႔ ထြက္သြားေရာတဲ့။ ေနာက္တေန႔ မုိးလင္းေတာ့ ကြင္တင္ရဲ႕ သန္႔ရွင္းေရးအမ်ဳိးသမီးက အိပ္ယာထဲမွာ ေသေနတဲ့ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ အေလာင္း ေတြကို ေတြ႕ရေတာ့တာဘဲ။ တေယာက္မွာ ေသနတ္ဒါဏ္ရာ ေလးခ်က္စီနဲ႔။

အဲဒီအခ်က္ေတြထဲက ေနာက္ဆုံး အခ်က္ဟာ အင္ဒီအေပၚ အထိအနာဆုံးဘဲ။ ဒီစၾတိတ္ ၀တ္လုံေတာ္ရမင္း(ဒီေအ)ဟာ ႏုိင္ငံေရးသမားပီပီ သူ႔ရဲ႕ အဖြင့္ေလွ်ာက္လဲ ခ်က္မွာေရာ အပိတ္ေလွ်ာက္လဲခ်က္မွာပါ ဒီအခ်က္အေပၚ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကုိ ေဇာင္းေပးၿပီး ဇာတ္နာ ေအာင္ ဖိေျပာခဲ့တယ္။ သူ႔အဆုိအရ အင္ဒီ ဒူးဖရန္းဟာ သစၥာမဲ့တဲ့ ဇနီးအေပၚမွာ သာမန္ ေဒါသအေလ်ာက္ ေသြးဆူၿပီး ကလဲ့စားေခ်တဲ့ လင္ေယာက္်ားမဟုတ္။ အဲသည္လုိ ေသြးဆူၿပီး လက္စားေခ်တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ဳိးဟာ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္သည့္တုိင္ေအာင္ အနည္းဆုံးေတာ့ နားလည္ ေပးလုိ႔ ရေသးတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးလုိ႔ ဆုိသဗ်။ အခုေတာ့ အင္ဒီရဲ႕ လက္စားေခ်မႈဟာ ေသြးေအးေအးနဲ႔ လုပ္သြားတဲ့ လုပ္ရပ္တဲ့ဗ်ဳိ႕။

“အားလုံး တခ်က္ကေလး စဥ္းစားၾကပါခင္ဗ်ာ” ဒီေအ က ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြကုိ မုိးၿခိမ္းသလုိ အသံျမွင့္ၿပီးေျပာတယ္။ “တေယာက္ကုိ ေလးခ်က္စီ။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းကုိပစ္တာက ေျခာက္ခ်က္ မဟုတ္ဘူး။ ရွစ္ခ်က္ ခင္ဗ်။ ရွစ္ခ်က္။....သူဟာ ေျခာက္လုံးျပဴးထဲက က်ည္ဆံေျခာက္ေတာင့္ အကုန္ ကုန္ေအာင္ ပစ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေသနတ္ကုိ က်ည္ဆံ ထပ္ျဖည့္ဘုိ႔ ခဏ ရပ္နားလုိက္ေသးတယ္။ က်ည္ျဖည့္ၿပီးေတာ့မွ တေယာက္ကုိ တေတာင့္စီ စိန္ေျပနေျပ ထပ္ပစ္ျပန္တယ္။”

အဲဒီမွာဘဲ ေနာက္တေန႔ထုတ္ ပုိ႔တ္လင္း ေန႔စဥ္ သတင္းစာႀကီးက... “ေလးခ်က္က သူ႔အတြက္၊ ေလးခ်က္က သူမအတြက္” ဆုိၿပီး ေခါင္းစီးစာလုံးမည္းႀကီးေတြနဲ႔ ခ်ထည့္လုိက္ေရာ။
ေဘာ့စတြန္ရီဂ်စ္စတာ သတင္းစာကလည္း အားက်မခံ အင္ဒီကုိ “စုံကိန္း လူသတ္သမား” လုိ႔ ကင္ပြန္းတပ္ပစ္လုိက္တယ္။

သက္ေသေတြကုိ စစ္ေတာ့ ၀ုိက္စ္အေပါင္ဆုိင္က အေပါင္စာေရးရဲ႕ သက္ေသထြက္ဆုိခ်က္မွာ သူ႔အေနနဲ႔ အခင္းမျဖစ္ပြားခင္ ႏွစ္ရက္အလုိက အင္ဒီ့ကို အထူးရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြ ကုိင္ေဆာင္တတ္တဲ့ ပြဳိင့္သာတီးအိတ္ ေျခာက္လုံးျပဴးတလက္ ေရာင္းခ်ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာသတဲ့။ ေနာက္ထပ္ သက္ေသျဖစ္တဲ့ အရက္ဘားက ေကာင္တာအရက္ငွဲ႔သူ (ဘားတင္ဒါ)ကလည္း စက္တင္ဘာလ ၁၀ ရက္ေန႔ ညေနပုိင္းမွာ အင္ဒီတေယာက္ ဘားထဲကုိ ၀င္လာၿပီး မိနစ္ႏွစ္ဆယ္အတြင္းမွာ ၀ီစကီသုံးခြက္ကုိ ေရမေရာဘဲ တရွိန္ထုိးေမာ့သြားပုံ၊ ဘားကေနအထြက္မွာ သူအခုခ်က္ခ်င္း ဂရင္းကြင္တင္ အိမ္ကုိ သြားေတာ့မွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေနာက္ပုိင္း ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကုိ ေနာက္ေန႔သတင္းစာထဲမွာ ေစာင့္ဖတ္ဘုိ႔ မူးမူးနဲ႔ ေျပာသြားတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ ထြက္ဆုိသြားခဲ့တယ္။ အစုိးရသက္ေသ ေနာက္တဦးကေတာ့ ကြင္တင္ရဲ႕ အိမ္နဲ႔ တမုိင္ေလာက္အကြာမွာရွိတဲ့ စတုိးဆုိင္က အေရာင္းစာေရး။ သူကလည္း ႐ုံးေတာ္မွာ ဘယ္လုိထြက္လဲဆုိေတာ့ အဲဒီည ၉နာရီ မထုိးမီ ၁၅ မိနစ္ေလာက္မွာ အင္ဒီဒူးဖရိန္း ဆုိင္ထဲ၀င္လာၿပီး စီးကရက္၊ ဘီယာသုံးပုလင္းနဲ႔ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြ ၀ယ္သြားခဲ့ေၾကာင္း ထြက္ဆုိတယ္။

ဆရာ၀န္စစ္ခ်က္ထဲမွာ ဂရင္းကြင္တင္နဲ႔ ဒူဖရိန္းအမ်ဳိးသမီးဟာ စက္တင္ဘာလ ၁၀-၁၁ရက္ ည ၁၁နာရီ နဲ႔ မနက္ ၂ နာရီၾကားအခ်ိန္ ေသဆုံးခဲ့တယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားတယ္။ ဒါ႔အျပင္ အစုိးရေရွ႕ေန႐ုံးက မႈခင္းရဲရဲ႕ ထြက္ခ်က္အရ ဘန္ဂလုိနဲ႔ ကုိက္ ၇၀ အကြာ အင္ဒီ ကားရပ္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ေနရာမွာ အင္ဒီေမာင္းတဲ့ ပလုိင္းေမာက္သ္ ကားဘီးရာေတြရယ္၊ အင္ဒီရဲ႕ လက္ေဗြရာေတြ ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ဘီယာပုလင္းခြံ၂ခုရယ္၊ လက္ေဗြရာပါတဲ့ စီးကရက္ အစီခံေတြရယ္ စတဲ့ သက္ေသခံပစၥည္းေတြ ၁၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္မွာ ေတြ႕ရတယ္လုိ႔ သိရတယ္။

ရဲေတြ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဘန္ဂလုိထဲက ဧည့္ခန္းဆုိဖာေပၚမွာေတာ့ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါ ေလးထည္ကုိ ေတြ႕ရသတဲ့။ ေလးထည္စလုံးမွာ က်ည္ဆံေပါက္ရာေတြ၊ ယမ္းေလာင္ကၽြမ္း ထားတဲ့အရာေတြနဲ႔။ အင္ဒီရဲ႕ ေရွ႕ေန အသည္းအသန္ ကန္႔ကြက္တဲ့ ၾကားကဘဲ ရဲအရာရွိက အခင္းျဖစ္ပြားပုံနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ေပးတယ္။ သူ႔အထင္အရ လူသတ္သမားဟာ လူသတ္လက္နက္ျဖစ္တဲ့ ေသနတ္ကုိ အသုံးျပဳရာမွာ အသံကုိ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ မထြက္ရေလေအာင္ ေသနတ္ေျပာင္း၀မွာ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြ အထပ္ထပ္ခံၿပီးမွ ပစ္သတ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထည့္သြင္းေျပာၾကားသြားတယ္။

အဲဒီလုိနဲ႔...အင္ဒီဒူးဖရိန္းထြက္ဆုိရမယ့္ အလွည့္ေရာက္လာေတာ့ သူက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သမွ်ေတြ ကုိ ေအးတိေအးစက္၊မတုန္မလႈပ္နဲ႔ ခံစားခ်က္မရွိသလုိ ေျပာျပတယ္။ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ကြင္တင္ရဲ႕ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းတဲ့ အ႐ႈပ္ေတာ္ပုံအေၾကာင္း ေကာလဟာလေတြကုိ ဇူလုိင္လ ေနာက္ဆုံးပတ္ေလာက္ကတည္းက သူအေနနဲ႔ စၾကားလာခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ ၾသဂုတ္လထဲေရာက္ေတာ့ သူဆက္ၿပီး သည္းမခံႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စတင္ စုံစမ္းဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ေၾကာင္း။ တရက္မွာ လင္ဒါဟာ တင္းနစ္ကစားအၿပီး ပုိ႔တ္လင္းမွာ ေစ်း၀ယ္သြားရမွာကုိ မသြားဘဲ ကြင္တင္ဆီကုိ သြားေၾကာင္း။ သူဟာ ကြင္တင္နဲ႔ လင္ဒါတုိ႔ႏွစ္ဦးတုိ႔ ငွားထားတဲ့ ဘန္ဂလုိကေလး (အဲဒီ ဘန္ဂလုိကေလးကုိ သတင္းစာေတြက အခ်စ္သုိက္ၿမဳံ ေလးလုိ႔ ကင္ပြန္းတပ္ၾကတယ္ဗ်) ကုိ အသြားမွာ ေနာက္ကေန ေနာက္ေယာင္ခံ လုိက္ၾကည့္ခဲ့ေၾကာင္း။ သူဟာ ကြင္တင္အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ကားရပ္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့ေၾကာင္း။ ေနာက္သုံးနာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ကြင္တင္က သူမကုိ ကားနဲ႔ ေဂါက္ကြင္းကုိ ျပန္ေမာင္းပုိ႔ေပးတဲ့အထိ ေနာက္ေယာင္ခံ လုိက္ၾကည့္ခဲ့ ေၾကာင္းေတြ ပါတယ္။

“ကြင္တင္ရဲ႕ ကားေနာက္မွာ ကပ္လုိက္လာတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အသစ္စက္စက္ ပလုိက္ေမာက္ဆီဒင္ကားကုိ ခင္ဗ်ားမိန္းမက မမွတ္မိဘူးလုိ႔ ႐ုံးေတာ္ကို ေျပာခ်င္တာလား” ဒီေအက ျပန္လွန္ေမးခြန္းထုတ္တဲ့ အလွည့္မွာ အင္ဒီကုိ ေမးတယ္။

“အဲဒီညေနက က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းကားနဲ႔ ခဏလဲလာခဲ့ပါတယ္” လုိ႔ အင္ဒီက ျပန္ေျဖတယ္။ အဲဒီလုိ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ေယာင္ခံ ခရီးစဥ္အတြက္ သူ႔အေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ ပိပိရိရိ စီစဥ္ခဲ့သလဲဆုိတာကုိ သူ႔ဘာသာ ေသြးေအးေအးနဲ႔ ၀န္ခံလုိက္တာဟာ ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြ အားလုံးရဲ႕ အင္ဒီ့အေပၚထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ေကာင္းမလာေစခဲ့ဘူး။

သူ႔သူငယ္ခ်င္းကားကုိ သူ႔ကားနဲ႔ ျပန္လဲၿပီးတဲ့ေနာက္ အိမ္ကုိ တန္းျပန္သြားတယ္။ လင္ဒါက အိပ္ယာထဲမွာ ေရာက္ေနႏွင့္ၿပီ။ စာအုပ္ဖတ္ေနတယ္။ ပုိ႔တ္လင္းကုိ ေစ်း၀ယ္သြားတာ ဘယ္ႏွယ့္ေနလဲ လုိ႔ သူက လင့္ဒါကုိ ေမးတယ္။ လင္ဒါက “ေပ်ာ္ဘုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ႀကိဳက္ပစၥည္းတခုမွမေတြ႕လုိ႔ ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့ရဘူး” လုိ႔ ေျဖတယ္။

တရား႐ုံးထဲမွာ ရင္တမမနဲ႔ နားေထာင္ေနတဲ့ ပရိတ္သတ္ေရွ႕မွာ အင္ဒီက ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့ “အဲဒီအခ်ိန္မွာ စၿပီး (သူ က်ေနာ့္ကုိ သစၥာေဖာက္တယ္ဆုိတာကုိ) က်ေနာ္ ေသခ်ာေပါက္သိလုိက္ၿပီ။” အဲဒီ စကားကုိလည္း အင္ဒီဟာ တရားခြင္မွာ သူတေလွ်ာက္လုံး ေျပာလာတဲ့ ေအးတိေအးစက္ ခံစားမႈအလ်င္းကင္းတဲ့ ေလသံနဲ႔ ေျပာလုိက္တာဘဲ။

အင္ဒီရဲ႕ ေရွ႕ေနက အင္ဒီကုိ ေမးခြန္းထုတ္တယ္။
“အဲဒီက စလုိ႔ ခင္ဗ်ားမိန္းမ အသတ္မခံရမီအခ်ိန္အထိ ၁၇ ရက္တာ ကာလအတြင္းမွာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈအေျခအေန ဘယ္လုိရွိပါသလဲ”

“က်ေနာ္ စိတ္အရမ္းက်ေနပါတယ္” ထုံးစံအတုိင္း တည္ၿငိမ္ေအးေဆးတဲ့ အမူအရာနဲ႔ဘဲ ျပန္ေျဖတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေစ်း၀ယ္မယ့္လူတေယာက္ သူ႔ေစ်း၀ယ္ပစၥည္းစာရင္းကုိ အလြတ္ျပန္ရြတ္ၾကည့္တဲ့ ေလသံနဲ႔ ဆက္ေျပာတာက သူစိတ္က်လြန္းလုိ႔ သူ႔ကုိယ္သူ သတ္ေသဘုိ႔အထိ ႀကံရြယ္မိေၾကာင္း၊ အဲဒီအတြက္ ၈ ရက္ေန႔က လ်ဴ၀စ္စတန္ကုိ သြားၿပီး ေသနတ္တလက္ကုိေတာင္ ၀ယ္ယူခဲ့တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာျပပါတယ္။

အဲဒီေနာက္ သူ႔ေရွ႕ေနက လူသတ္မႈျဖစ္တဲ့ညက သူ႔မိန္းမအိမ္ကဆင္း၊ ကြင္တင္နဲ႔ ေတြ႕ဘုိ႔ ထြက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘာေတြျဖစ္သလဲ ေမးပါတယ္။ အဲသည္မွာ အင္ဒီ ျပန္ေျဖတယ္။ သူေျဖပုံဟာ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ဆုိးလြန္းလုိ႔ သည့္ထက္ေတာ့ ဆုိးဘုိ႔မရွိဘူးလုိ႔ေတာင္ ေျပာလုိ႔ရတယ္။

က်ဳပ္ အင္ဒီ နဲ႔သိကၽြမ္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္။ သူဟာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ခ်ဳပ္ထိန္းႏုိင္တဲ့ေနရာ အိေႁႏၵဆည္ႏုိင္တဲ့ေနရာမွာ အေတာ္ဆုံးသူပါဘဲ။ သူ႔မွာ အင္မတန္မွန္တဲ့အခ်က္က သူ႔အေၾကာင္းကုိ သူမ်ားကုိ နည္းနည္းဘဲ ေပးသိတဲ့အခ်က္။ သူ႔မွာ အင္မတန္မွားယြင္း ေနတာက ျဖစ္သမွ်ကုိ ကုိယ့္ဘာသာ တေယာက္တည္း က်ိတ္ခံတတ္တဲ့ အက်င့္။ သူ႔မွာ အတိတ္က အင္မတန္ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ႀကီးရွိတယ္ဆုိရင္ ခင္ဗ်ားဘယ္ေတာ့မွ သိရလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူကဘယ္လုိလူစားမ်ဳိးလဲဆုိရင္ သူ႔ကုိယ္သူ သတ္ေသမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေသတမ္းစာ ေရးသြားမယ့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကိစၥအားလုံးကုိ သတ္မေသခင္ ေသေသသပ္သပ္ျဖစ္ေအာင္ အရင္ရွင္းသြား မယ့္လူမ်ဳိး။ အင္ဒီက အဲဒီလုိလူမ်ဳိး။

တကယ္လုိ႔သာ တရားခြင္က သက္ေသ၀က္ၿခံထဲမွာ ရွိေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ သူ ငုိ ခ်လုိက္ရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ တကယ္လုိ႔သာ သူ႔အသံက မဆုိစေလာက္ကေလး အက္ကြဲၿပီး တုန္ခါသြားရင္ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ၀ါရွင္တန္ကုိ သြားေတာ့မယ့္ ဒိစႀတိတ္၀တ္လုံ ငနဲသားကုိ တခ်က္ေလာက္ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိ လုိက္မယ္ဆုိရင္ျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ထင္တယ္၊ အခုလုိ ေထာင္ဒဏ္တသက္ေလာက္အထိ ျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ တကယ္လုိ႔ ေထာင္ဒဏ္တသက္ခ်ခံရတယ္ဆုိရင္ေတာင္မွ ေလွ်ာ့ရက္နဲ႔ ဘာနဲ႔ ၁၉၅၄ မတုိင္ခင္ သူ ျပန္လြတ္ေလာက္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အင္ဒီဟာ သူ႔အျဖစ္အပ်က္ကုိ အသံဖမ္းစက္က ဖမ္းထားသမွ်ကုိ ျပန္ဖြင့္ျပသလုိပုံနဲ႔ ေအးတိေအးစက္ ေျပာသြားခဲ့တယ္။ ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြ ေနရာက ၾကည့္ရင္ေတာ့၊ “က်ဳပ္ဇာတ္လမ္းကေတာ့ ဒါပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ယုံခ်င္ယုံ။ မယုံခ်င္ေန” ဆုိတဲ့ အေပါက္မ်ဳိး ေရာက္ေနေတာ့တာေပါ႔။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္သူမွ မယုံတာလဲ မဆန္းဘူးေလ။

သူေျပာတဲ့အထဲမွာ အဲဒီညက သူ အရက္ေတာ္ေတာ္မူးေနေၾကာင္း၊ ေျပာရရင္ ၾသဂုတ္လ ၂၄ ရက္ေနာက္ပုိင္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူမူးေနခဲ့ေၾကာင္း၊ သူဟာ အရက္ကုိ သိပ္ႏုိင္နင္းတဲ့သူ မဟုတ္ေၾကာင္းလည္းပါတယ္။ ဒီစကားကုိ ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြအေနနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ကုိ ယုံစားဘုိ႔ ခဲယဥ္းလိမ့္မယ္။ အဲသည္ေလာက္ အိေႁႏၵတခြဲသားနဲ႔သူက သူ႔မိန္းမဇာတ္လမ္း႐ႈပ္လုိ႔ အရက္အလြန္အကၽြံေတြ ေလွ်ာက္ေသာက္ၿပီး မူးလဲယိုင္ထုိး ေနမယ့္အျဖစ္မ်ဳိးကုိ ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြအေနနဲ႔ မွန္းဆပုံေဖာ္ၾကည့္လုိ႔ ရႏုိင္မယ္မထင္ဘူး။ က်ဳပ္ေတာင္မွ အဲဒီ မိန္းမ ၆ ေယာက္၊ ေယာက္်ား ၆ ေယာက္ပါတဲ့ ဂ်ဴရီလူႀကီးအဖြဲ႔က ျမင္ခြင့္မရတဲ့ အင္ဒီ့အေျခအေနကုိ ေထာင္ထဲမွာ ျမင္ခြင့္ရလုိက္လုိ႔ ယုံႏုိင္တာ။

က်ဳပ္သိခဲ့တဲ့ ကာလတေလွ်ာက္လုံးမွာ အင္ဒီဟာ တႏွစ္ကုိ အရက္ ေလးခြက္ ဘဲ ေသာက္တယ္။ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း သူ႔ေမြးေန႔မေရာက္ခင္ တပတ္အလုိမွာရယ္၊ ခရစ္စမတ္မတုိင္ခင္ ႏွစ္ပတ္အလုိမွာရယ္ အင္ဒီဟာ က်ဳပ္ကုိ အားကစားေလ့က်င့္ေရးကြင္း ထဲမွာ လာေတြ႕ေလ့ရွိတယ္။ အဲသည္အခါတုိင္းမွာ ဂ်က္ဒယ္နီယယ္ တလုံးရေအာင္ ၀ယ္ေပးဘုိ႔ေျပာမယ္။ သူအရက္ပုလင္း၀ယ္ပုံကေတာ့ ေထာင္ထဲက ေထာင္သားတုိင္း ၀ယ္တဲ့နည္းအတုိင္းဘဲေပါ႔။ ---ဒီေထာင္ထဲမွာ ကၽြန္လုိ အလုပ္လုပ္ၿပီး ရလာတဲ့ လုပ္ခေလးရယ္၊ သူ႔ကုိယ္ပုိင္ေငြရယ္ စုေပါင္းၿပီးေပါ႔။ ၁၉၆၅ မတုိင္ခင္အထိ တနာရီလုပ္မွ တမူးေလာက္ဘဲ လုပ္ခရတယ္။ ၆၅ ခု ေရာက္ေတာ့ တနာရီကုိ လုပ္ခ တမတ္အထိ တုိးေပးတယ္။ အရက္ အတြက္ က်ဳပ္ယူတဲ့ ေကာ္မရွင္က ဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္း။ အဲဒီ ေကာ္မရွင္ေၾကးကုိ နဂုိကတည္း ႀကီးလွတဲ့ ၀ီစကီေကာင္းေကာင္းရဲ႕ ေစ်းႏႈန္းမွာ ေပါင္းထည့္လုိက္ရင္ ခင္ဗ်ားမွန္းလုိ႔ရသြားၿပီး။ တႏွစ္စာလုံးအတြက္ အရက္ ေလးခြက္ ေသာက္ရဘုိ႔အေရး ေထာင္ရဲ႕ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္႐ုံထဲမွာ အင္ဒီတေယာက္ နာရီေပါင္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေခၽြးနဲ႔ ရင္းခဲ့ရမလဲဆုိတာ။

သူ႔ေမြးေန႔ စက္တင္ဘာလ ၂၀ မနက္ပုိင္းမွာ သူ အရက္ ပက္ခ်င္မ်ားမ်ား တခြက္ကုိ ေသာက္လုိက္မယ္။ အဲဒီည တန္းပိတ္ခ်ိန္မွာ ေနာက္ထပ္ တခြက္ခ်မယ္။ ဒါဘဲ။ ေနာက္တေန႔ မုိးလင္းၿပီဆုိတာနဲ႔ ပုလင္းထဲက်န္သမွ် က်ဳပ္ဆီကုိ ပုိ႔လုိက္ေတာ့တာဘဲ။ က်ဳပ္လဲ အဲဒါကုိ ဒီလုိဘဲ နီးစပ္ရာ ေ၀ငွေသာက္လုိက္တာေပါ႔။ တျခားတပုလင္းအတြက္ကေတာ့ ခရစ္စမတ္ညမွာ တခြက္ေသာက္မယ္။ ေနာက္ ႏွစ္သစ္အႀကဳိညမွာ ေနာက္တခြက္။ အဲသည္ ပုလင္းလဲ ေစာေစာက ပုလင္းလုိဘဲ ေနာက္တေန႔က်ရင္ က်ဳပ္ဆီေရာက္လာေတာ့တာဘဲ။ ထုံးစံအတုိင္း ေ၀ငွေသာက္ဘုိ႔ ညႊန္ၾကားထားတဲ့စာနဲ႔။ အဲဒါဟာ အရက္ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္လာတဲ့ အင္ဒီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူ႔ရဲ႕ ေနပုံထုိင္ပုံ။ အရက္ေၾကာင့္ ေသြးဆုိးၿပီး လူသတ္တယ္လုိ႔ေတာ့့ျဖင့္ က်ဳပ္မယုံၾကည္ႏုိင္ေအာင္ပါဘဲ။

အင္ဒီက ဂ်ဴရီလူႀကီးေတြကုိ ေျပာတယ္။ ၁၀ ရက္ေန႔ညမွာ သူဟာ အရမ္းမူးေနတဲ့အတြက္ သူဟုိတကြက္ သည္တကြက္ ၀ုိးတုိး၀ါးတားဘဲ မွတ္မိတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ အဲသည္ေန႔လည္ လင္ဒါနဲ႔ စကားမမ်ားခင္ကတည္းက သူက စေကာ့ခ်္၀ီစကီ ႏွစ္ခြက္တိတိေသာက္ၿပီး မူးေနခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။

ကြင္တင့္ဆီကုိ လင္ဒါထြက္သြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိ ရင္ဆုိင္မယ္လုိ႔ သူဆုံးျဖတ္ခဲ့တာကုိ သူမွတ္မိတယ္။ ကြင္တင္ရဲ႕ ဘန္ဂလုိကိုအသြား ကန္းထရီး ကလပ္ထဲကုိ ၀င္ၿပီး ႏွစ္ပက္ေလာက္ ျမန္ျမန္ ထပ္ေမာ့လုိက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘားတင္ဒါကုိ “ျဖစ္ပ်က္သမွ်ကုိ သတင္းစာထဲမွာ ေစာင့္ဖတ္ေပေတာ့” လုိ႔ ေျပာခဲ့ဘုိ႔ ေနေနသာသာ ဘာတခြန္းမွ ေျပာခဲ့တယ္လုိ႔ သူမထင္ဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ေနာက္ၿပီး စတုိးဆုိင္မွာ ဘီယာဘူးေတြ ၀င္၀ယ္တာကုိ သူမွတ္မိေပမယ့္ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြ ၀ယ္ခဲ့တယ္ဆုိတာကုိ ျပန္စဥ္းစားလုိ႔ မရဘူးတဲ့။ “က်ေနာ္က ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါ ဘာလုပ္ဘုိ႔ ၀ယ္မွာတုန္း”လုိ႔ ေမးေတာ့ ဂ်ဴရီအဖြဲ႕ထဲမွာ ထုိင္ေနတဲ့ မိန္းမသုံးေယာက္ ၾကက္သီးေတြထၿပီး တဆတ္ဆတ္တုန္သြားတာကုိ ျမင္လုိက္ရတယ္လုိ႔ သတင္းစာ တေစာင္ကေရးတယ္။

ေနာင္ႏွစ္ေတြ အေတာ္ႀကီး ၾကာေတာ့မွ စတုိးဆုိင္ အေရာင္းစာေရးက ထြက္ဆုိသြားတဲ့ ပန္းကန္သုတ္ပု၀ါေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အင္ဒီက သူ႔အယူအဆကုိ က်ဳပ္ကုိ ဖြင့္ေျပာတယ္။ သူေျပာတဲ့အေၾကာင္းက စဥ္းစားစရာေကာင္းလုိ႔ သူ႔စကားအတုိင္း ခ်ၿပီး ေရးမွတ္ထားသင့္တယ္ လုိ႔ေတာင္ က်ဳပ္ထင္တယ္။

(ဆက္ရန္......)
Read more

“စြယ္ေတာ္ရိပ္က မယ္ေတာ္ႀကီးေလးပါး”

ေက်ာင္းတုန္းက သူတုိ႔ ေလးေယာက္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔က ကြယ္ရာမွာ “မယ္ေတာ္ႀကီးေလးပါး” လုိ႔ အမည္ေပးထား ခဲ့ၾကတယ္။ စက္မႈတကၠသုိလ္ တက္စဥ္က သူတုိ႔က က်ေနာ့္ထက္ ၂ တန္းႀကီးတယ္။ ေမဂ်ာကေတာ့ အတူတူဘဲ။ က်ေနာ္ သူတုိ႔နဲ႔ စတင္သိကၽြမ္းေတာ့ သူတုိ႔တေတြက ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေက်ာင္းသူေတြ ေတာင္ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။

ေၾသာ္...သူတုိ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတာက ၀ုိင္အုိင္တီေက်ာင္းသားေတြ စုထုတ္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ အေၾကာင္းျပဳလုိ႔ပါ။ အဲဒီကဗ်ာစာအုပ္မွာ သူတုိ႔ ေလးေယာက္အနက္ သုံးေယာက္က ကဗ်ာေရးၾကတယ္။ က်ေနာ္က သူတုိ႔ကဗ်ာစာအုပ္ကုိ ကူညီေရာင္းခ်ေပးရင္းနဲ႔ သူတုိ႔နဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတယ္ဆုိပါေတာ့။

အဲဒီအခ်ိန္က တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြၾကားမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ ကုိယ့္ဘာသာ စုၿပီး ထုတ္ေရာင္းၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေခတ္စားတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ ေခတ္ၿပဳိင္လုိ႔ ေျပာရမယ့္ ေဆးတကၠသုိလ္က “မိေကာက္” ေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြကလည္း ေကာင္းလြန္းလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ယူလာေပးတဲ့ မိေကာက္ကဗ်ာ (ခပ္ညံ့ညံ့ကဗ်ာမ်ား လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားတယ္ ထင္ပါ႔) စာအုပ္ေတြကုိပါ ကူေရာင္းေပး မိတယ္။ မိေကာက္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြထဲမွာ “ေတာက္....က်ဳပ္ခ်စ္တဲ့သစ္ရြက္၊ သိကၡာပ်က္ေအာင္၊ ဘယ္သူလာဖ်က္သလဲ” ဆုိတဲ့ ကဗ်ာေလးကုိ ႀကိဳက္ခဲ့တာကုိ မွတ္မိေနေသးတယ္။

က်ေနာ့္မွာ ကုိယ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာ တပုဒ္မွ မပါဘဲနဲ႕ သူမ်ားကဗ်ာစာအုပ္ေတြ လုိက္ လုိက္ေရာင္းေတာ့ အတန္းထဲက မိန္းကေလးတေယာက္ကဆုိရင္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ အမွတ္တရ စာအုပ္ထဲမွာ သည္လုိ စကားနာထုိးသြားပါတယ္။ “ကဗ်ာစာအုပ္ေရာင္းခ်င္မွ စကားေျပာေဖာ္ရတဲ့ ကုိေပါကုိ က်ေနာ္က ခင္ပါတယ္” တဲ့။

ခုနင္က မယ္ေတာ္ႀကီးေလးပါးဟာ ၀ုိင္အုိင္တီေက်ာင္းက အသင္းအဖြဲ႕ေတြမွာ ဟုိစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ပါတတ္ေတာ့ သူတုိ႔လုိဘဲ “ပါေလရာ ငါးပိခ်က္” လုပ္တတ္တဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ မၾကာခဏ ဆုိသလုိ ဗုဒၶဘာသာမိသားစု အသင္းခန္းမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အီလက္ထေရာနစ္ဌာန အသင္းခန္းမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဌာနမွဴးရဲ႕ အခန္းမွာ ဆုံရတတ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ေလးေယာက္က ရထားတြဲလုိဘဲ။ အၿမဲတမ္း ေလးေယာက္အတူတြဲလ်က္ဘဲ ေတြ႕ရတတ္တယ္။

တခါက လုိင္ဘရီကေန ကင္တင္းဘက္အထြက္ စႀကၤန္ေအာက္မွာ က်ေနာ္က မိေကာက္ ကဗ်ာေတြကုိ ႀကိဳက္တယ္လုိ႔ ေျပာေတာ့ သူတုိ႔ေလးေယာက္ထဲက ခပ္ေနာက္ေနာက္ တေယာက္က သူ႔ ကေလာင္နာမည္ကုိေျပာၿပီး. “ဟဲ့။ နင္က ........ကုိေရာ မႀကဳိက္ဘူးလား” လုိ႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေမးပါတယ္။ က်ေနာ္က သူတုိ႔ ေမာင္ငယ္အရြယ္ေလာက္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ စခ်င္ေနာက္ခ်င္စရာေပါ႔။ က်ေနာ္ကလည္း အဲသည္တုန္းကတည္းက ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာတတ္တဲ့ ထုံးစံအတုိင္း “မိေကာက္ကုိ ႀကိဳက္တာက တမ်ဳိး။ “.......” ႀကဳိက္တာက တမ်ဳိးေပါ႔” ျပန္ေျပာေတာ့ သူတုိ႔ထဲက အပိန္ဆုံး တေယာက္က “ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းတယ္။ ၀မ္းသာတယ္။ မွတ္ပလားဟဲ့” လုိ႔ ၀င္ေျပာပါတယ္။

တခါကလည္း ဗုဒၶဘာသာမိသားစု အသင္းခန္း (စာၾကည့္တုိက္)မွာ သူတုိ႔နဲ႔ ဆုံေတာ့ သူတုိ႔ အဲသည္တုန္းက လုပ္ေနတဲ့ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ပေရာ့ဂ်က္အေၾကာင္းကုိ ေမးမိတယ္။

“အစ္မတုိ႔ လုပ္တာ ဘာ ပေရာ့ဂ်က္လဲ”

အဲသည္လုိေမးလုိက္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းမေျဖၾကေသးဘူး။ သူတုိ႔ခ်င္း တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ အရင္ ၾကည့္လုိက္ၿပီးမွ ေစာေစာက ခပ္ေနာက္ေနာက္ တေယာက္ကဘဲ
“အဟမ္း....အဟမ္း.....။ ငါတုိ႔လုပ္တဲ့ ပေရာ့ဂ်က္က ဘာလဲလုိ႔ဆုိရင္..... နင္သိတယ္မုိ႔လား။ ကြန္ျပဴတာေတြ၊ ပရင့္တာေတြ... စတဲ့ ဒီကေန႔ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမွန္သမွ်မွာ မပါမျဖစ္ အင္မတန္အေရးႀကီးဆုံး စတက္ပါေမာ္တာ ဒ႐ုိင္ဘာ ဆားကစ္ဘဲ” အစခ်ီၿပီး က်ေနာ့္ကုိ အတည္လုိလုိ ေနာက္သလုိလုိနဲ႔ သူတုိ႔ ပေရာ့ဂ်က္အေၾကာင္း ေလလုံးထြားထြားနဲ႔ ရွင္းျပသြားတယ္။ ကုိယ္ကလည္း အတန္းငယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေျပာသမွ် အထင္ႀကီးစိတ္က ေလးနဲ႔ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္နဲ႔ နာခံခဲ့ရတာေပါ႔ေလ။

ေဟာ....သူတုိ႔ေတြ ေက်ာင္းၿပီးသြားေတာ့ တေယာက္က ေက်ာင္းမွာ ဆရာမ ၀င္လုပ္တယ္။ မွတ္မွတ္ရရ က်ေနာ္ ပဥၥမႏွစ္မွာ Network ဘာသာရပ္ကုိ စာေမးပြဲေျဖေတာ့ သူက အခန္းေစာင့္ ဆရာမ လုပ္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အဲသည္မတုိင္ခင္ညကမွ ကုိယ့္ရဲ႕ Caculator ( Fx100) ကုိ အားမရလုိ႔ အငယ္တန္းက ခ်ာတိတ္တေယာက္ရဲ႕ (Fx100D) နဲ႔ လဲယူၿပီးလာခဲ့တယ္။ စာေမးပြဲခန္းထဲလည္း ေရာက္ေရာ ပုစၦာေတြကခက္ရတဲ့ ၾကားထဲ၊ ကြန္ပလက္စ္ ကိန္းေတြကုိ ကုိင္တြယ္တဲ့အခါ Fx100D ကုိ ကုိင္တြယ္ေနက်မဟုတ္တဲ့အတြက္ ေရေရလည္လည္ အခက္ႀကဳံပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ အစ္မ ကလည္း သူနဲ႔ ခင္တဲ့လူဆုိေတာ့ က်ေနာ္တြက္ေနတာ ေနာက္ကေန ခဏခဏ လာၿပီး ေခ်ာင္းၾကည့္နဲ႔။ က်ေနာ့္မွာ ေဇာေခၽြးၿပဳိက္ၿပဳိက္ယုိၿပီး အဲသည္ဘာသာ က်ၿပီေတာင္ မွတ္တာ။

က်ေနာ္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူတုိ႔တေတြက တကယ္ အားကုိးရတယ္။ က်ေနာ္ မေလးရွားအလုပ္မွာ အေရြးခ်ယ္ခံရၿပီးမွ ဟုိက မေခၚႏုိင္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး မေအာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ သူတုိ႔ထဲက တေယာက္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီမွာ လုပ္ခ်င္တယ္ေျပာေတာ့လည္း အစ္မက နင္လုပ္ခ်င္ရင္ ၀င္လုပ္လုိ႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီက အေျခအေနမွန္ကုိ နားလည္ေအာင္ ေစတနာ အျပည့္နဲ႔ ရွင္းျပေပးေဖာ္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္ေနာက္ဆုံးေတာ့ ၀င္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ကြန္ျပဴတာ ကုမၸဏီတခုမွာဘဲ ၀င္လုပ္ျဖစ္တယ္။ အံမယ္... သူတုိ႔ထဲက တေယာက္ အရင္ဆုံး စြံသြားေတာ့ ဆရာမလုပ္ေနတဲ့တေယာက္က က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အရင္ဆုံး ၀မ္းသာအယ္လဲ ေဖာက္သည္ခ်တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း အံ့ၾသ၀မ္းသာေပါ႔ေလ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အဲသည္ အစ္ကုိႀကီးကလည္း က်ေနာ္တုိ႔နဲ႕ အရမ္းခင္တဲ့ လူႀကီးကုိး။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ အစ္ကုိႀကီးကုိ ကြန္ကရက္က်ဴေလးရွင္းသြားလုပ္ၾကေတာ့ လူႀကီးက “မင္းတုိ႔ကုိ .......က ေျပာျပလုိက္တာမုိ႔လား။ ေခြးေကာင္မေလး” လုိ႔ ဆဲပါတယ္။

ေဟာ....က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ ၂ ႏွစ္ခြဲ လုပ္ခဲ့ၿပီး စကၤာပူကုိ ေရာက္လာေတာ့လည္း သူတုိ႔အားလုံးနဲ႔ ျပန္ဆုံရျပန္ေရာ။ ကမၻာႀကီးက တကယ္ေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါကလား။ အရင္ထက္ေတာင္ ပုိလုိ႔ ခင္မင္ၾကရျပန္ပါတယ္။

တရက္မွာ မရီန္နာေဘးမွာ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔အတူ ညစာစားၿပီး အိမ္အျပန္ မရီန္နာေဘး ဘူတာနားမွာ က်ေနာ့္ဇနီးေလာင္းကုိ တယ္လီဖုန္းဆက္ေတာ့ သူတုိ႔ထဲက ႏွစ္ေယာက္က ေနာက္ကေန လုိက္ၿပီး ေခ်ာင္းနားေထာင္တယ္။ က်ေနာ္က တယ္လီဖုန္းဆက္ရင္ အၿမဲ အၿငိမ္မေန လမ္းေလွ်ာက္ၿပီး ဖုန္းေျပာတတ္သူမုိ႔ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္လုိက္၊ ျမက္ခင္းေပၚတက္လုိက္ လုပ္ေနတာကုိ အဲဒီႏွစ္ေယာက္က ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ေနာက္က က်ေနာ္မသိေအာင္ ကပ္လုိက္ၾကၿပီး နားေထာင္ၾကတယ္။ (တေယာက္က အဲဒီအခ်ိန္က ကုိယ္၀န္အရင့္အမာႀကီးနဲ႔။ မေပါ႔မပါးအေနအထားမွာေတာင္ က်ေနာ့္ကုိ စခ်င္ေနာက္ခ်င္တာနဲ႔ လုိက္နားေထာင္ရတာေလ)။ အေတာ္ေလးၾကာမွ မ်က္စိေထာင့္စြန္းက လူရိပ္ျမင္ေတာ့ က်ေနာ္က သကၤာမကင္းျဖစ္လာလုိ႔ ႐ုတ္တရက္ လွည့္လုိက္တဲ့အခါ စပ္ၿဖီးၿဖီးနဲ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ပက္ပင္းတုိးေတာ့တာပါဘဲ။

က်ေနာ့္ေကာင္မေလးကုိ အမွတ္တရ ဆြဲႀကဳိး၀ယ္ေပးခ်င္လုိ႔ လီ၀ွားဆုိင္ကို သူတုိ႔ေတြ လုိက္ပုိ႔ေပးခဲ့တာေတြ၊ ေကာ္မြန္း၀ယ့္သ္ မွာ အိမ္ေျပာင္းလာေတာ့ လာလည္တာေတြ၊ သူတုိ႔အိမ္ေတြမွာ အလွဴလုပ္ရင္ ဖိတ္ေကၽြးခဲ့တာေတြ၊ အိမ္ေျပာင္းတဲ့အခါ ကူညီေရႊ႕ေပးခဲ့တာေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ စကၤာပူက ပန္းေတြ ၀ယ္သြားေပးရတာေတြ၊ အားလုံးဟာ အမွတ္တရေတြပါဘဲ။

သူတုိ႔ထဲက တေယာက္ကေတာ့ မထင္မွတ္ဘဲ အေ၀းဆုံးခရီးကုိ ေစာစီးစြာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာ သြားခဲ့ပါတယ္။ အၿမဲတမ္း အၿပဳံးေလးနဲ႔ သေဘာေကာင္းၿပီး ခင္မင္တတ္တဲ့ သူမကုိ အထူးသတိရမိပါတယ္။

လူ႔ဘ၀ဟာ ရခဲလွစြာ.... တဲ့။ ဒီလုိ ရခဲတဲ့ လူ႕ဘ၀မွာဘဲ သည္လုိ ခင္တဲ့မင္တဲ့ သူေတြအခ်င္းခ်င္း တုိင္းတပါး ရပ္ျခားမွာေတာင္ ခင္ခင္မင္မင္ ျပန္လည္ဆုံဆည္းၾကရတဲ့အျဖစ္ဟာ နည္းနည္းေနာေနာေရစက္ မဟုတ္ပါလား။
Read more

“ ထာ၀ရ ပြင့္လန္းေနေသာ” ......အပုိင္း(၁)

(Stephen King ၏ ၀တၳဳလတ္ တခုျဖစ္ေသာ “Rita Hayworth and Shawshank Redemption” ကုိ ဘာသာျပန္ဆုိပါသည္။ ဤ၀တၳဳကုိ ႐ုပ္ရွင္မင္းသား တင္မ္ ေရာ္ဘင္စ္၊ ေမာ္ဂန္ဖရီးမင္း တုိ႔ျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္ျပန္လည္ ႐ုိက္ကူးထားရာ ႐ုပ္ရွင္အေနႏွင့္ အလြန္ေအာင္ျမင္ေသာ ဇာတ္ကားတကားျဖစ္လာသည္။ ႀကဳိက္ႏွစ္သက္ေသာ ပရိတ္သတ္မွာ ထုိဇာတ္ကားကုိ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ အဖန္တလဲလဲ ျပန္ၾကည့္ၾကသည္ ဆုိ၏။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ထုိဇာတ္ကားကုိ ဆယ့္ငါးႀကိမ္ထက္မနည္း အထပ္ထပ္ ၾကည့္ဘူးပါ၏။ ၀တၳဳကိုမူကား ေနာက္မွ ဖတ္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ၀တၳဳႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ အနည္းငယ္ ကြဲျပားေသာ္လည္း ၀တၳဳမွာလည္း ၀တၳဳအေလ်ာက္ ေကာင္းလွသည္ျဖစ္ရာ က်ေနာ္သည္ အားလပ္ရက္တုိင္း၌ ဤ၀တၳဳကုိ အခန္းဆက္အျဖစ္ ဘာသာျပန္သြားရန္ ရည္ရြယ္ပါသည္။ ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ုိက္တာႏွင့္ သ႐ုပ္ေဆာင္မ်ားအဆုိအရလည္းေကာင္း၊ ပရိသတ္အဆုိအရ လည္းေကာင္း မူလ နာမည္ ေရွာရွမ့္ခ္ ရီဒင့္ပ္ရွင္းမွာ ေခါင္းစဥ္အေနႏွင့္ သိပ္ဆြဲေဆာင္မႈမရွိ၊ ဘာမွန္းလည္း မသိဟု ဆုိၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ့္ေခါင္းစဥ္ကုိ ၀တၳဳအတြင္းဖုံးတြင္ ပါေသာ “Hope springs Eternal” ဆုိေသာ စကားကုိပင္ အေျခခံကာ ေခါင္းစည္းတခု ေရြးလုိက္ပါသည္။)

အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ျပည္နယ္အက်ဥ္းေထာင္တုိင္းနဲ႔ ဗဟုိအစုိးရအက်ဥ္းေထာင္တုိင္း မွာ က်ဳပ္လုိလူမ်ဳိး တေယာက္စီေတာ့ ရွိၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ဳပ္ထင္ပါတယ္။ က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားလုိခ်င္သမွ် ရေအာင္ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏုိင္တဲ့သူေလ။ အထူးစီမံျပဳလုပ္ထားတဲ့ စီးက ရက္ေတြကို လုိခ်င္သလား။ ႀကဳိက္တတ္လုိ႔ ေဆးေျခာက္တအိတ္ေလာက္ဘဲ လုိခ်င္သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ားသား (သုိ႔မဟုတ္) သမီးရဲ႕ အထက္တန္းေအာင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ဘရန္ဒီတလုံး လုိခ်င္သလား။ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိသမွ် အရာအားလုံးကုိ က်ဳပ္က ေဆာင္က်ဥ္းေပး ႏုိင္ပါရဲ႕။

က်ဳပ္ ေရွာရွမ့္ခ္ ေထာင္ကုိ ေရာက္လာေတာ့ အသက္ ႏွစ္ဆယ္ဘဲ ရွိေသးတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ကုိယ့္အျပစ္ကုိယ္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံရဲတဲ့လူ လက္တဆုပ္စာမွာ က်ဳပ္လည္း တေယာက္အပါအ၀င္ ေပါ႔။ က်ဳပ္ဟာ လူသတ္မႈ က်ဴးလြန္ခဲ့တယ္။ က်ဳပ္ထက္ အသက္သုံးႏွစ္ႀကီးတဲ့ က်ဳပ္မိန္းမကုိ အသက္အာမခံေၾကးေငြ မတန္တဆထား။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္တုိ႔ မဂၤလာေဆာင္တုန္းက သူ႔အေဖလက္ဖြဲ႔ခဲ့တဲ့ က်ဳပ္မိန္းမရဲ႕ စီးေတာ္ယာဥ္ ခ်က္ပလက္ ကားကုိ ဘရိတ္ေဖာက္ ထားခဲ့တယ္။ က်ဳပ္တြက္ထား မွန္းထားတဲ့အတုိင္း ကြက္တိေတာ့ ျဖစ္သြားပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္မွန္းတဲ့အထဲမွာ မပါတာကေတာ့ ၿမဳိ႕ထဲကုိ အသြားခရီးမွာ အိမ္နီးခ်င္းမိန္းမတေယာက္နဲ႔ အိမ္နီးခ်င္းရဲ႕ လူမမယ္ ကေလးေလးကုိ က်ဳပ္မိန္းမက ၀င္ေခၚသြားတဲ့ ကိစၥဘဲ။ ကားက ဘရိတ္ေပါက္ၿပီး ၿမဳိ႕လည္ေခါင္ အစုိးရ ႐ုံးႀကီးအစပ္က ၿခံစည္း႐ုိး ပန္းၿခဳံေတြကိုေက်ာ္။ အရွိန္မသတ္ႏုိင္ဘဲ ျပည္တြင္းစစ္ပြဲ႐ုပ္တုႀကီးရဲ႕ ေအာက္ေျခအုတ္ခုံကုိ ၀င္ေဆာင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ တနာရီ မုိင္ငါးဆယ္ႏႈန္းေအာက္ေတာ့ မေလ်ာ့ဘူးလုိ႔ မ်က္ျမင္သက္ေသေတြက ေျပာၾက တယ္။

အဲ...က်ဳပ္တြက္ထားတဲ့အထဲမွာ အဖမ္းခံရလိမ့္မယ္ ဆုိတာလဲမပါဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ “ကြိကနဲ” မိေအာင္ အဖမ္းခံရၿပီး ဒီေနရာကုိ ၀င္ဘုိ႔ လက္မွတ္ရလာေတာ့တာဘဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ မိန္းျပည္နယ္မွာ ေသဒဏ္မရွိဘူး။ ဒီအတြက္ က်ဳပ္အမႈကုိ ကုိင္တဲ့ အစုိးရေရွ႕ေနက က်ဳပ္အေပၚ လူသုံးဦးကုိ သတ္မႈနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္တသက္ သုံးထပ္ကြမ္း၊ တခုၿပီးတခု ဆက္လ်က္ က်ခံေစရေအာင္ စြဲခ်က္တင္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာဘဲ က်ဳပ္အတြက္ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္း သာခြင့္၊ ျပစ္ဒဏ္ေလ်ာ့ရက္ စတာေတြအေပၚမွာ ထားႏုိင္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟူသမွ်သည္ ေရစုန္ေမ်ာေလသတည္း ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ႔ဗ်ာ။ တရားသူႀကီးက က်ဳပ္လုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ကုိ အင္မတန္ ရြံရွာစက္ဆုပ္ ေအာ့ႏွလုံးနာစရာ ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္လုိ႔ ေျပာသဗ်။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္… ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ အတိတ္မွာဘဲ က်န္ခဲ့ၿပီေပါ႔ဗ်ာ။ တကယ္လုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ၿမဳိ႕မွာ ထုတ္ခဲ့တဲ့ သတင္းစာအေဟာင္းဖုိင္တြဲ ၀ါၾကန္႔ၾကန္႔ေတြကုိ ျပန္ေျပာင္းလွန္ေလွာၾကည့္မယ္ဆုိရင္ က်ဳပ္ကုိ စီရင္ခ်က္ခ်တဲ့ သတင္းေခါင္းစည္း စာလုံးမဲႀကီးေတြကုိ ဟစ္တလာတုိ႔ မူဆုိလီနီတုိ႔ရဲ႕ သတင္းေတြနဲ႔ ေဘးခ်င္းယွဥ္ၿပီး ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

အခု က်ဳပ္ ေနာင္တ ရၿပီလားလုိ႔ ခင္ဗ်ားေမးမယ္ဆုိရင္ ေနာင္တ ဆုိတာ ဘာလဲ က်ဳပ္မသိဘူး။ အနည္းဆုံးေတာ့ ေထာင္ေတြ ျပဳျပင္ေရးစခန္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေျဖရရင္ အဲဒီ စကားလုံးရဲ႕ ဆုိလုိရင္းကုိ က်ဳပ္ နားမလည္ဘူး။ ဒါဟာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြရဲ႕ စကားလုံးသက္သက္ဘဲ။ တျခားအဓိပၸါယ္ေတာ့ ရွိခ်င္လည္းရွိမွာေပါ႔။ တေန႔ေန႔ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ အဲဒီ ေနာင္တ ဆုိတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကုိ ေဖြရွာဘုိ႔ အခြင့္အေရး ရခ်င္လည္း ရလာလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကလည္း ေနာင္အနာဂတ္မွာမွ သိရမယ့္ ကိစၥ။ “အနာဂတ္” ဆုိတာ ေထာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ လူဆုိးဂ်ပုိးေတြ အားလုံးက မေတြးခ်င္လုိ႔ ေမ့ထားခ်င္တဲ့ အရာတခု။

က်ဳပ္ငယ္ငယ္က လူေခ်ာလူလွ။ လူဆင္းရဲ ရပ္ကြက္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတယ္။ အဲသည္အေနအထားမွာ လူကုံတန္ရပ္ကြက္က အိမ္ႀကီးရခုိင္နဲ႔ေနတဲ့ ေခ်ာေမာလွပၿပီး ေခါင္းမာတဲ့ မိန္းမတေယာက္နဲ႔ ညားခဲ့တယ္။ သူ႔အေဖက သူပုိင္တဲ့ မ်က္မွန္ကုမၸဏီမွာ က်ဳပ္၀င္လုပ္ၿပီး ကုိယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္ ႀကီးပြားေအာင္ ႀကဳိးစားမယ္ဆုိရင္ က်ဳပ္တုိ႔ လက္ထပ္မယ့္ကိစၥကုိ သေဘာတူပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ေတာ့မွ က်ဳပ္သေဘာေပါက္လာတာက လားလား..ပုဂၢဳိလ္ႀကီးက က်ဳပ္ကုိ သူ႔အိမ္မွာဘဲ အတူေနေစၿပီး သူ႔လက္ေအာက္မွာ သစၥာရွိ ေခြးတေကာင္လုိ သူခ်ယ္လွယ္သမွ် ခံေစဘုိ႔ အကြက္ခ်ႀကံစည္ထားတာကုိးဗ်။ ဒီလုိနဲ႔ အမုန္းတရားနဲ႔ ခါးသီးမႈေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပါင္းစုလာတဲ့အခါ က်ဳပ္မလုပ္သင့္တဲ့အရာကုိ လုပ္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ခဲ့တာပါဘဲ။ ေနာက္တႀကိမ္အခြင့္အေရးရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ဒီလုိအမႈမ်ဳိး က်ဳပ္က်ဴးလြန္မိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါကုိဘဲ ေနာင္တ လုိ႔ေခၚမလား။ က်ဳပ္ေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိဘူး။

ေအးေလ...ထားလုိက္ပါေတာ့။ ခင္ဗ်ားကုိ အခုေျပာခ်င္တာက က်ဳပ္အေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက “အင္ဒီ ဒူးဖရိန္း” လုိ႔ေခၚတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕အေၾကာင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အင္ဒီ့ အေၾကာင္းကုိ ခင္ဗ်ားကုိ ေျပာမျပခင္ က်ဳပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ တခ်ဳိ႕ ကိစၥေလးေတြ အရင္ ရွင္းလင္းထားဦးမွ ေတာ္ကာက်မယ္။ သိပ္မၾကာေစရပါဘူး။

ဆုိခဲ့တဲ့အတုိင္း က်ဳပ္ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ေလးဆယ္လုံးလုံး ေဟာဒီ ေရွာရွမ့္ခ္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ လုိသမွ်ကုိ ေဆာင္က်ဥ္းေပးႏုိင္တဲ့အေကာင္။ က်ဳပ္ယူေပးႏုိင္တာ စီးကရက္၊ အရက္စတဲ့ တားျမစ္ပစၥည္းေတြခ်ည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီပစၥည္းေတြက မွာတဲ့ စာရင္းမွာ အၿမဲတေစ ထိပ္ဆုံးက ေျပးေနေပမယ့္ ဒီေထာင္ထဲမွာ ရွိတဲ့ လူေတြအတြက္ တျခားပစၥည္းအမ်ဳိးအမည္ေပါင္း ေထာင္နဲ႔ ခ်ီၿပီး မွာေပးခဲ့ရဘူးတယ္။ တခ်ဳိ႕ပစၥည္းေတြက ဥပေဒနဲ႔ လြတ္ကင္းတဲ့ ပစၥည္းေတြပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားကုိ အျပစ္ဒဏ္ေပးခ်င္လုိ႔ ထည့္ထားတဲ့ေနရာျဖစ္ေလေတာ့ ဥပေဒနဲ႔ မၿငိစြန္းတဲ့ ပစၥည္းမွန္ေပ မယ့္လည္း ေထာင္ထဲကုိ ဒီအတုိင္း တံခါးမရွိ ဓားမရွိ သြင္းလာဘုိ႔က လြယ္တာမဟုတ္ဘူး။

တခါက မိန္းကေလးတေယာက္ကုိ မုဒိန္းက်င့္မႈရယ္၊ တျခား လူတဒါဇင္ေလာက္ကုိ မေတာ္တေရာ္လုပ္ျပမႈရယ္နဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ့ လူတေယာက္ကုိ ပန္းေရာင္ ေက်ာက္တုံးေလး သုံးတုံး က်ဳပ္ ရွာေပးရခဲ့ဘူးတယ္။ အဲဒီ ေက်ာက္တုံးသုံးတုံးကုိ သူက ေမြးကင္းစ ကေလးတေယာက္ပုံ၊ ၁၂ ႏွစ္သား ကေလးတေယာက္ပုံ၊ ေနာက္ၿပီး မုတ္ဆိတ္ေမႊးနဲ႔ လူတေယာက္ပုံရယ္ တကယ္လက္ရာေျမာက္ေအာင္ ထြင္းထုခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔လက္ရာကုိ သူ႔ဘာသာ နာမည္ေပးပုံက “ေယ႐ႈရဲ႕ အရြယ္သုံးပါး” တဲ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အဲသည္ ပန္းပုလက္ရာေတြဟာ သည္ျပည္နယ္ရဲ႕ ျပည္နယ္မွဴးျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ အိမ္က ဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ အက်အန ေနရာယူလုိ႔ေပါ႔။

တကယ္လုိ႔သာ ခင္ဗ်ားဟာ မက္ဆာခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္ ေျမာက္ပုိင္းမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့သူဆုိရင္ ခင္ဗ်ားၾကားဘူးေလာက္မယ့္ နာမည္တခု ရွိေသးတယ္။ “ေရာဘတ္ အလန္ကြတ္တီး” တဲ့။ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္က မက္ဆာခ်ဴးဆက္က စက္မႈဘဏ္ကုိ ဓါးျပတုိက္ဘုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့သူေပါ႔။ ဘဏ္ကုိ ၀င္စီးရာကေန ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေသြးေခ်ာင္းစီးတဲ့ လူသတ္ပြဲအထိ ျဖစ္ကုန္တဲ့ ဓါးျပမႈေလ။ ဇာတ္ေပါင္းလုိက္ေတာ့ ၆ ေယာက္တိတိေသတယ္။ ႏွစ္ေယာက္က ဓါးျပဂုိဏ္းက၊ သုံးေယာက္က ဓါးစာခံေတြ၊ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အခ်ိန္မွားၿပီး ေခါင္းေထာင္မိလုိ႔ မ်က္လုံးထဲ က်ည္ဆန္၀င္သြားတဲ့ ျပည္နယ္ရဲတေယာက္ေပါ႔။ ကြတ္တီး က ပုိက္ဆံဒဂၤါးေစ့ စုေဆာင္းရတာ အင္မတန္ ၀ါသနာႀကီးတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္လုံၿခဳံေရး၀န္ထမ္းေတြကေတာ့ သူ႔ကုိ ဘယ္ေပးစုပါ႔မလဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အေမရယ္၊ ေထာင္က ေလာင္ဒရီကားကုိ ေမာင္းတဲ့ ထရပ္ကားဒ႐ုိင္ဘာတေယာက္ရယ္ အကူအညီေတြနဲ႔ သူ႔ကုိ ရွားပါးဒဂၤါးေစ့ေတြ ရွာေပးခဲ့ရ ဘူးတယ္။

က်ဳပ္က သူ႔ကုိ ေျပာရတယ္။
“ေဘာ္ဘီ ရာ၊ မင္းႏွယ္... ႐ူးမ်ား ႐ူးေနသလားကြာ။ ဒီေလာက္ သူခုိးေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတဲ့ အုတ္႐ုိးနန္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ မင္းက ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဒဂၤါးေစ့ စုခ်င္ရတယ္လုိ႔”

ေဘာ္ဘီက က်ဳပ္ကုိ တခ်က္ၾကည့္ ၿပဳံးၿပီး ေျပာတယ္။ “က်ဳပ္ ဘယ္မွာ ၀ွက္ရမလဲ သိပါတယ္ဗ်။ တကယ့္ကုိ လုံၿခဳံတဲ့ေနရာပါ။ စိတ္မပူပါန႔ဲ” တဲ့။

သူေျပာတာ မွန္တယ္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္မွာ ဘရိန္းက်ဴမာနဲ႔ ေဘာ္ဘီကြတ္တီး ေသသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူစုေဆာင္းထားခဲ့တဲ့ ဒဂၤါးေစ့ေတြကုိ ဒီေန႔အထိ ဘယ္သူမွ ရွာမေတြ႕ဘူး။

တခါတခါ ဗယ္လင္တုိင္းေန႔ေတြမွာဆုိရင္ တခ်ဳိ႕ပုဂၢဳိလ္ေတြအတြက္ ေခ်ာ့ကလက္ေတြ သြင္းေပး ရတယ္။ “အုိေမာ္ေလး” လုိ႔ေခၚတဲ့ အုိင္ရစ္လူမ်ဳိး ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ငနဲ တေယာက္အတြက္ စိန္႔ပက္ဒီ ေန႔မွာ မက္ေဒါနယ္မွာေရာင္းတဲ့ အစိမ္းေရာင္ ႏုိ႔ေအး သုံးခြက္ကုိ မွာေပးခဲ့ရဘူးတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ လူအေယာက္ ၂၀ ေလာက္ သူတုိ႔ ရွိစုမဲ့စုေတြ အားလုံး၀ုိင္းထည့္ၿပီး စီစဥ္ေပးပါေျပာလုိ႔ ညဘက္ သန္းေခါင္ယံမွာ အျပာကား ႏွစ္ကားကုိ သူ႔တုိ႔ရဲ႕ သန္းေခါင္ယံ ပါတီပြဲအတြက္ စီစဥ္ေပးခဲ့ရဘူးတယ္။ အဲဒီအက်ဳိးဆက္ အေနနဲ႔ က်ဳပ္တေယာက္တည္း တပတ္တိတိ တုိက္ပိတ္တာ ခံလုိက္ရတယ္။ အဲ...အဲဒါက ေတာ့ ေထာင္ထဲကုိ ပစၥည္းခုိးသြင္းတဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႔ ေပးဆပ္ရတဲ့ အရင္းအႏွီးေပါ႔။

က်မ္းကုိးစာအုပ္ေတြ၊ အညွီအေဟာက္စာအုပ္ေတြ၊ ဟာသေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္ေတြ၊ ေခြးလယားသီးမႈန္႔ စတာေတြလည္း သြင္းေပးရဘူးတယ္။ တခါကဆုိရင္ ႏွစ္ႀကီးသမား တေယာက္အတြက္ သူ႔မိန္းမဆီက အတြင္းခံေဘာင္းဘီ သြင္းေပးရဘူးတယ္။ အခ်ိန္ဟာ ဓားသြားတလက္လုိ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဆြဲႏႈတ္ေနတဲ့ ညတာရွည္ေတြမွာ အဲသည္လူႀကီးမင္းေတြဟာ ခုနက ပစၥည္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုိ ဘယ္လုိကုန္ဆုံးေစသလဲဆုိတာ ခင္ဗ်ားဘာသာ ေတြးၾကည့္တတ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ဒါေတြအားလုံးကုိ က်ဳပ္က အခမဲ့ လုပ္ေပးေနတာမဟုတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕ပစၥည္းေတြဆုိရင္ ေစ်းက ၀ီေခၚေနတာ။ ဒါေပမယ့္လည္း ဒီအလုပ္ကုိ က်ဳပ္က ေငြေၾကးသက္သက္အတြက္ လုပ္ေနတာ လားဆုိေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ေငြရွိလုိ႔လည္း က်ဳပ္အတြက္ ဘာအသုံးက်လုိ႔လဲ။ က်ဳပ္ အေနနဲ႔ ဇိမ္ခံကား ၀ယ္စီးလုိ႔ ရတာလည္းမဟုတ္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဂ်ေမကာကုိ အပန္းေျဖခရီး ႏွစ္ပတ္တိတိ သြားလုိ႔ ရတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။ ဒါဆုိ က်ဳပ္ဘာအတြက္ ဒီအလုပ္ကုိို လုပ္ေနသလဲ။ ခင္ဗ်ားနားလည္ေအာင္ ဥပမာေပးရရင္ အသားသည္ဟာ သူေရာင္းသမွ် အသားကုိ အေကာင္းဆုံး အလတ္ဆုံးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစားသလုိမ်ဳိးေပါ႔။ က်ဳပ္မွာလည္း ဒီလုပ္ငန္းမွာ နာမည္ေကာင္းကေလး ထြက္ၿပီးသားဆုိေတာ့ အဲဒါကုိ ထိန္းသိမ္းခ်င္တယ္။ ပစၥည္းႏွစ္မ်ဳိးဘဲ က်ဳပ္လက္ေရွာင္တယ္။ အဲဒါက ေသနတ္နဲ႔ အျပင္းစား မူးယစ္ေဆး၀ါးဘဲ။ က်ဳပ္ဘ၀ တေလွ်ာက္လုံးနဲ႔ရင္းၿပီး ေပးဆပ္ခဲ့ရေလာက္ေအာင္ လုံေလာက္တဲ့ လူသတ္မႈေတြ က်ဳပ္က်ဴးလြန္မိခဲ့တယ္။ သတ္တာ၊ ျဖတ္တာ၊ ေသတာေတြ က်ဳပ္ မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။

ဟုတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ဟာ ေထာင္တြင္းက အမ်ားအားထားရာ အ၀ယ္ေတာ္ႀကီး တေယာက္ဆုိပါေတာ့။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔လုိ႔ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္မွာ အင္ဒီဒူးဖရိန္းက က်ဳပ္ဆီကုိလာၿပီး ရီတာေဟး၀ပ္ (နာမည္ေက်ာ္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီး) ကုိ သူ႔အတြက္ ေထာင္ထဲကုိ သယ္လာေပးႏုိင္မလား ေမးေတာ့ ျပႆနာ မရွိပါဘူးလုိ႔ က်ဳပ္ေျပာလုိက္တယ္။ တကယ္လဲ ျပႆနာမရွိခဲ့ပါဘူး။

........................

၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ အင္ဒီတေယာက္ ေရွာရွမ့္ခ္ အက်ဥ္းေထာင္ကုိ ေရာက္လာေတာ့ သူ႔အသက္က သုံးဆယ္ဘဲ ရွိေသးတယ္။ သူဟာ အရပ္ပုပု ညွက္ညွက္၊ ေငြေရာင္ဆံပင္နဲ႔ အင္မတန္ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ လက္အစုံကုိ ပုိင္ဆုိင္တယ္။ ေရႊေရာင္ မ်က္မွန္ကုိင္းနဲ႔။ သူ႔လက္သည္းေတြဟာ အၿမဲတေစ တိတိရိရိ ညွပ္ထားၿပီး အၿမဲတေစ သန္႔ရွင္းေနတယ္။ လူတေယာက္ကုိ သူ႔ရဲ႕ လက္သည္းေတြကတဆင့္ အမွတ္ရေနရတာဟာ ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ အင္ဒီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ဳပ္ေတာ့ အဲသည္လုိဘဲ ပုံေဖာ္ျပတတ္တယ္။ သူ႔ၾကည့္ရတာ အၿမဲတမ္း နက္ကတုိင္လည္စည္း ၀တ္ဆင္ထားသင့္တဲ့ လူတေယာက္လုိဘဲ။ အျပင္ဘက္မွာတုန္းကေတာ့ အင္ဒီဟာ အင္မတန္ႀကီးတဲ့ ပုိ႔တ္လန္းဘဏ္ႀကီးတခုရဲ႕ အာမခံဌာနမွာ ဒု-ဥကၠ႒ ေပါ႔။ သူ႔အသက္အရြယ္နဲ႔ဆုိရင္ အင္မတန္ ႀကီးတဲ့ ရာထူးတခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားခဲ့သူေပါ႔။ အထူးသျဖင့္ ေရွး႐ုိးစြဲတတ္တဲ့ ဘဏ္အမ်ားစုနဲ႔ ေရွး႐ုိးစြဲတတ္တဲ့ နယူးအင္ဂလန္ ေဒသက လူေတြရဲ႕ စ႐ုိက္ကုိပါ ေပါင္းထည့္လုိက္ရင္ အဲသည္ရာထူးကုိရတဲ့ အင္ဒီဟာ သူ႔အရြယ္မွာ အင္မတန္ေအာင္ျမင္တဲ့ လူတေယာက္လုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္း အဲဒီေဒသက လူေတြက သူတုိ႔ပုိက္ဆံကုိ ထိပ္ေျပာင္၊ ဗုိက္ရႊဲၿပီး တုန္ခ်ိခ်ိနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ အုိႀကီးအုိမဘဏ္သမားေတြ ထံမွာမွ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ အပ္ခ်င္ၾကတာမ်ဳိးကလား။

အင္ဒီ ေထာင္ထဲ ေရာက္လာတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ သူ႔မိန္းမနဲ႔ သူမိန္းမရဲ႕ ခ်စ္သူ (ၾကာခုိေနသူ) ကုိ ႏွစ္ေလာင္းၿပဳိင္ သတ္မႈေၾကာင့္ဘဲ။

ေရွ႕မွာ က်ဳပ္ေျပာခဲ့ဘူးတယ္ ထင္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ရွိသမွ် လူတုိင္းဟာ သူတို႔အဆုိအရဆုိရင္ တကယ္ကုိ ပီဘိ အျပစ္ကင္းတဲ့လူေတြခ်ည္းဘဲ။ အမယ္ေလး... တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ တီဗီထဲမွာျမင္ရတဲ့ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းက လူေတြလုိ သမာက်မ္းစာ စာအုပ္နဲ႔ မ်က္ႏွာနဲ႔ ခြာတယ္မရွိဘူး။ ဘာတဲ့။ သူတုိ႔ဟာ ေက်ာက္ခဲႏွလုံးသားပုိင္ရွင္ စာနာျခင္းကင္းတဲ့ တရားသူႀကီးေတြက မတရားသျဖင့္ အမိန္႔ခ်မွတ္ျခင္းကုိ ခံၾကရရွာတဲ့ သနားစဘြယ္ သားေကာင္ေလးေတြေပါ႔။ ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႔ ဘက္က လုိက္ေပးတဲ့ ေရွ႕ေနေတြရဲ႕ အသုံးမက်မႈေၾကာင့္၊ အဲလုိမွ မဟုတ္ေသးဘူးဆုိရင္ ရဲက အမႈဆင္ဖမ္းလုိ႔ ၊ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်လြန္းလုိ႔ စသျဖင့္ ေထာင္ထဲကုိ ေရာက္လာၾကရသူေတြျဖစ္တယ္ ဆိုဘဲ။ ဘုရားစာ က်မ္းစာအုပ္ေတြဖတ္ေနေပမယ့္ သူတုိ႔မ်က္ႏွာေပၚက ထင္ဟပ္ေနတဲ့ တကယ့္အရိပ္အေယာင္ေတြကေတာ့ သူတုိ႔ဖတ္ေနတာေတြနဲ႔ တျခားစီဘဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဒီထဲမွာ ရွိတဲ့လူဆုိး လူလိမ္လူေကာက္အားလုံးဟာ စကတည္းက လူ႕ေလာကမွာ လူျဖစ္လာဘုိ႔ေတာင္ မေကာင္းတဲ့သူေတြခ်ည္းဘဲ။

ဒီေထာင္ထဲမွာ ေနလာခဲ့သမွ် တကယ္ အျပစ္ကင္းပါတယ္လုိ႔ က်ဳပ္ယုံၾကည္တဲ့လူ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ဘဲ ရွိတယ္။ အဲသည္ထဲမွာ အင္ဒီဒူးဖရိန္း က တေယာက္အပါအ၀င္ဘဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကုိ က်ဳပ္ယုံတယ္ဆုိတာကလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြားၾကာၿပီးမွပါ။ ၁၉၄၇-၁၉၄၈ ခုႏွစ္ေတြဆီက မုန္တုိင္းထန္ေနတဲ့ သီတင္းေျခာက္ပတ္ကာလအတြင္း ၾကားနာခဲ့တဲ့ သူ႔အမႈမွာ က်ဳပ္သာ ဂ်ဴရီလူႀကီးတဦးျဖစ္ခဲ့ရင္ က်ဳပ္လည္းဘဲ သူ႔မွာ အျပစ္ရွိတယ္လုိ႔ မဲေပးဆုံးျဖတ္ခဲ့မိမွာ အေသအခ်ာဘဲ။

(ဆက္ရန္…..)
Read more

“အသစ္တဖန္ ျပန္စခြင့္ရလွ်င္”

(၁)

ျမင့္ႏုိင္သည္ ရိတ္သိမ္းၿပီး ေကာက္ပင္မ်ားကုိ ေကာက္လႈိင္းထုံးျဖစ္ေအာင္ စည္းေႏွာင္ေနရာမွ က်ေနာ္ႏွင့္ မ်က္လုံးခ်င္း ဆုံေသာအခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကုိ တဖက္သုိ႔ အစြမ္းကုန္ ရြဲ႕ျပလုိက္သည္။

ၾကည့္စမ္း။ ဒီေကာင္ သူ႔ကုိ ရန္မစပါဘဲႏွင့္ က်ေနာ့္ကုိ သက္သက္ ရန္စခ်င္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္ဖခင္မွာ ေလျဖတ္ထား၍ ႏႈတ္ခမ္းရြဲ႕ေနသည္ကုိ ဒီေကာင္ သည္လုိဘဲ မၾကာခဏ ေနာက္ေျပာင္တတ္သည္။

ေနပူပူ ကန္သင္းေပါင္တြင္ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာရင္းမွ က်ေနာ္ ေဒါသ ေထာင္းကနဲ ထြက္သြားသည္။ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းစဥ္းစားမေနဘဲ လက္ထဲတြင္ အသင့္ရွိေနေသာ ေလးဂြတြင္ ေလာက္စာလုံးတပ္၍ သားေရႀကဳိးကုိ အစြမ္းကုန္ဆြဲကာ သူ႔ကုိ ပစ္ထည့္လုိက္သည္။
ေလာက္စာလုံးသည္ သူ၏ ဘယ္ဘက္ပါးတည့္တည့္ကုိ အရွိန္ျပင္းစြာ ထိမွန္သြား၏။ နာက်င္ျခင္းႏွင့္ အငုိက္မိသြားျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ေတာ့ ျမင့္ႏုိင္ ခဏေတြေ၀သြားသည္။ သုိ႔ေသာ္ စကၠန္႔ပုိင္းမွာပင္ သတိ၀င္လာၿပီး စည္းလက္စ ေကာက္လႈိင္းစည္းကုိ ပစ္ခ်ကာ က်ေနာ္ရွိရာ ကန္သင္းေပါင္ဆီသုိ႔ ေဒါသတႀကီး ေျပးလာေလသည္။

က်ေနာ္ဘာလုပ္သည္ ထင္သနည္း။ စီးထားေသာ ရာဘာဖိနပ္ကေလးကုိ ကမန္းကတန္း ကုန္း၍ခၽြတ္သည္။ သည္ေကာင္ႏွင့္ ခံခ်၍ေတာ့ မျဖစ္။ ႏွစ္ေယက္စလုံး တတိယတန္းတက္ေနေပမင့္ သူက ကုိယ့္ထက္ ၂ ႏွစ္ခန္႔ႀကီးကာ လူေကာင္ကလည္း ထြားထြားႀကီးျဖစ္သည္။

က်ေနာ္သည္ ဖိနပ္ႏွင့္ ေလးဂြကုိ လက္ကကုိင္ကာ ရြာဆီသုိ႔ ဒုန္းစုိင္းေျပး၏။ ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ ျမင့္ႏုိင္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ ပါလာသည္ကုိလည္း ေစာင္းငဲ့ၾကည့္လုိက္တုိင္း ျမင္ေနရ၏။ ရြာအ၀င္လမ္းကုိျဖတ္၍ အိမ္ဆီသုိ႔ တန္းေျပးကာ အိမ္ေပၚတြင္ တံခါးပိတ္ကာ တက္ပုန္းေနရ၏။ အိမ္ေအာက္ထပ္တြင္ အေဖသည္ ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ထုိင္ကာ ငါးဖမ္းပုိက္ကြန္ကုိ ဖာေထးေနေလသည္။ အေဖက က်ေနာ့္အေျခအေနကုိ သတိထားမိပုံမရ။

ခဏေနေတာ့ အိမ္ေအာက္သုိ႔ ျမင့္ႏုိင္ ၀င္လာသည္ကုိ အိမ္အေပၚထပ္မွ ေခ်ာင္းၾကည့္ေနေသာ က်ေနာ္ျမင္ရ၏။ သူသည္ အိမ္ေအာက္ရွိ ေသာက္ေရအုိးစင္မွ ေရတခြက္ကုိ ၀င္ေသာက္ရင္း မ်က္စိျဖင့္ ဟုိဟုိသည္သည္ၾကည့္ကာ က်ေနာ့္အား ရွာေဖြသည္ကုိ ျမင္ရ၏။ က်ေနာ္တုိ႔အိမ္မွာ ရြာအ၀င္နားတြင္ ရွိသည္ျဖစ္၍ လယ္ထဲမွ ျပန္လာသူမ်ား ဤသုိ႔ပင္ ေရ၀င္ေသာက္ေလ့ရွိ၍ အထူးအဆန္းအဟုတ္ေခ်။
က်ေနာ္သည္ အိမ္အေပၚထပ္ ၀ါးၾကမ္းခင္းေပၚတြင္ ခင္းထားေသာ ဖ်ာႏွစ္ခ်ပ္အၾကား ဟေနေသာ အေပါက္ေသးေသးကေလးမွ မ်က္ႏွာအပ္ကာ ၀မ္းလ်ားေမွာက္ၾကည့္ေနရင္း က်ေနာ့္ရင္ခုန္သံကုိ ျမင့္ႏုိင္ၾကားသြားမည္ စုိးရိမ္ကာ ေယာင္ယမ္း၍ အသက္ကုိပင္ ေအာင့္ထားမိ၏။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ့္ရင္မွာ တဒိန္းဒိန္းခုန္ေနဆဲ။

ျမင့္ႏုိင္သည္ က်ေနာ္ အိမ္ေပၚတြင္ ပုန္းေအာင္းေနသည္ကုိ ရိပ္မိပုံရ၏။ သုိ႔ေသာ္ အေဖရွိေန၍ အိမ္ေပၚသုိ႔လည္း တက္လုိက္မလာရဲ။ ေရေသာက္ၿပီးေသာအခါ သူသည္ ေရအုိးအဖုံးကုိ ေနရာတက် ျပန္ဖုံးၿပီး က်ေနာ္ၾကားေလာက္ေအာင္ “အဟမ္း၊ အဟမ္း”ဟု တမင္ညႇစ္ကာ ေခ်ာင္းဟန္႔သံေပး၏။ ထုိ႔ေနာက္ အခဲမေၾကဟန္ျဖင့္ ေစာင္းကန္းေစာင္းကန္းႏွင့္ အိမ္ၿခံ၀န္းထဲမွ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။

(၂)

က်ေနာ္သည္ ေျမေဆြးမ်ားကုိ ေဂၚျပားႏွင့္ အားရပါးရ ေကာ္ကာ ေတာင္းထဲသုိ႔ ထည့္ေပးေန၏။ ေတာင္းျပည့္သြားေသာအခါ က်ေနာ္ႏွင့္ အတန္းတူ သတၱမတန္း ေက်ာင္းသူ ၂ ဦးက တဖက္တခ်က္ ေတာင္းကုိ မၿပီး ေဂၚဖီပင္မ်ား စုိက္ထားရာ စုိက္ခင္းဆီသုိ႔ သယ္ယူသြား၏။

ေနာက္တႀကိမ္ ထည့္ေပးသည့္ေတာင္းကုိေတာ့ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူ ႏွစ္ဦးက လာ၍ သယ္ယူသြား၏။ သူတုိ႔အတန္းမွာလည္း စုိက္ခင္း႐ွိသည္ေလ။

ဤသုိ႔ျဖင့္ အေခါက္ေခါက္အခါခါ ေျမေဆြးထည့္ေပးေနစဥ္ တႀကိမ္တြင္ ေနာက္နားဆီက အသံထြက္လာသည္။

“ေဟ့။ ေမာင္ေပါ။ မင္းေျမေဆြးကုိ ထည့္ေပးေနတာက ငါတုိ႔ အတန္းအတြက္လား။ အ႒မတန္းအတြက္လား”

လွည့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေမးေနသူမွာ က်ေနာ္တုိ႔ သတၱမတန္း အတန္းပုိင္ဆရာမ။ မ်က္ႏွာကုိ အစြမ္းကုန္ တည္ထားကာ က်ေနာ့္အား စူးစူး၀ါး၀ါး စုိက္ၾကည့္လ်က္ က်ေနာ့္အေျဖကုိ ေစာင့္ေန၏။

က်ေနာ့္ႏႈတ္က အေျဖတခု အထစ္ထစ္အေငါ႔ေငါ႔ႏွင့္ ထြက္သြား၏။

“သတၱမတန္းအတြက္ဘဲ ထည့္တာပါ ဆရာမ”

ဟင္.ကနဲ အာေမဋိတ္ႏွင့္အတူ ေတာင္းကို မယူေတာ့မည့္ လက္ကေလး ႏွစ္စုံသည္ လမ္းခုလပ္တြင္ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူေလးႏွစ္ဦးသည္ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းျဖင့္ အေ၀းသုိ႔ ထြက္သြားၾကေလသည္။

(၃)

အထက္ပါ အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုမွာ က်ေနာ္ငယ္စဥ္က ႀကဳံေတြ႔ခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္သည္။

ထုိအျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုကို ယခု ျပန္သုံးသပ္ေသာအခါ ပထမအျဖစ္အပ်က္တြင္ ျမင့္ႏုိင္အား ေလးဂြႏွင့္ ပစ္မိသည္အထိ က်ေနာ့္အေနျဖင့္ မမွားေသးဟု ယူဆသည္။ ကိုယ့္အား အေၾကာင္းမဲ့ ေစာ္ကားသူအား တုန္႔ျပန္ျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေလးဂြႏွင့္ ပစ္ၿပီး ထြက္ေျပးရသည့္အျဖစ္ကုိမူ သိပ္ဘ၀င္မက်ခ်င္။ လူေကာင္းခ်င္းမမွ်၍ ေျပးရသည္ဟု အေၾကာင္းျပလွ်င္ေတာ့ ရပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေၾကာက္၍ ေျပးရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ကုိယ့္ဘာသာသိေနေသာအခါ ကုိယ့္စိတ္က ဤအျဖစ္ကုိ မေက်နပ္ႏိုင္။ ျဖစ္သင့္သည္မွာ ေနရာမွာပင္ ေသေသေၾကေၾက ခံခ်သင့္သည္။ ကေလးခ်င္း ရန္ျဖစ္သည္ျဖစ္၍ ေသသည္အထိေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္။ သုိ႔ေသာ္ သူတင္ကုိယ္တင္ ခံခ်ခဲ့လွ်င္ ဒီေကာင္လည္း ေနာက္ပုိင္း ကုိယ့္ကုိ သိပ္အႏုိင္က်င့္ရဲ၊ စရဲ ေနာက္ရဲ ေတာ့မည္မဟုတ္။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ ထြက္ေျပးမိသည့္အတြက္ ျမင့္ႏုိင္၏ ငယ္ေၾကာက္ဆုိသည့္ ဘြဲ႕ထူးကုိ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ဆြတ္ခူးရသည့္အျပင္ လူေၾကာက္တတ္ေသာ အက်င့္လည္း ပါလာခဲ့ေလသည္။

ဒုတိယ အျဖစ္အပ်က္မွာ ႏွလုံးရည္သတၱိနည္း၍ ျဖစ္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ အမွန္ကုိ အမွန္အတုိင္း ဖြင့္မေျပာရဲ၍ ျဖစ္သည္။ ဆရာမ စိတ္ဆုိးသြားမည္ကုိ မခံႏုိင္သည့္အတြက္ ညာေျပာလုိက္မိျခင္း ျဖစ္သည္။ တကယ္ျဖစ္သင့္သည္မွာ ဆရာမစိတ္ဆုိးကာမွ ဆုိးေပေရာ့။ အမွန္အတုိင္း ထုတ္ေျပာသင့္ေပသည္။ “က်ေနာ္ ႏွစ္တန္းလုံးအတြက္ လုပ္ေပးေနတာပါ” ေျပာလုိက္လွ်င္လည္း ရသည္။

က်ေနာ္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တုိင္ ထုိအျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုစလုံးကုိ စိတ္ထဲတြင္ တအုံ႔ေႏြးေႏြးျဖင့္ ယေန႔တုိင္ သတိရေနဆဲျဖစ္သည္။

အထူးသျဖင့္ “လမ္းခုလတ္တြင္ ႐ုတ္သိမ္းသြားေသာ လက္ကေလးႏွစ္စုံႏွင့္ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသူေလးမ်ား၏ မ်က္ ၀န္းမ်ားတြင္ ေတြ႕ျမင္လုိက္ရသည့္ ယုံၾကည္ကုိးစားမႈကုိ အၿဖဳိဖ်က္ခံလုိက္ရျခင္း(တနည္း ေျပာရလွ်င္ သစၥာေဖာက္ခံလုိက္ရျခင္း)တည္းဟူေသာ အၾကည့္ကေလးမ်ား”ကုိ နာက်င္စြာ သတိရေနမိပါေတာ့သည္။

ကာလယႏၱရား(Time Machine) ကုိ စီးနင္း၍ အတိတ္သုိ႔ ျပန္သြားခြင့္ရခဲ့ပါလွ်င္ က်ေနာ္သည္ ထုိ အျဖစ္အပ်က္ ႏွစ္ခုကို ျပန္ျပင္လုိလွပါေတာ့သည္။
Read more

“ငါမဆုိင္စိတ္ ေမြးသင့္သလား”

က်ေနာ္စီးလာေသာ ဘတ္စ္ကားသည္ လွည္းတန္းမွတ္တုိင္မွ အထြက္ လမ္းေဘးမွ စက္ဘီးနင္းလာသူတဦးႏွင့္ ပြတ္မိမလုိ ျဖစ္သြားသည္။

“ေဟ့....ေသခ်င္လုိ႔လား” ဘတ္စ္ကားဒ႐ုိင္ဘာထံမွ ထြက္လာေသာ အသံျဖစ္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ဘတ္စ္ကားသည္ မွတ္တုိင္မ်ားတြင္ ရပ္လုိက္၊ ေမာင္းလုိက္ႏွင့္ ခရီးဆက္လာသည္။ တေနရာတြင္ ကားထြက္ၿပီး မၾကာခင္ ၀ုန္းကနဲအသံႀကီးႏွင့္အတူ ဘတ္စ္ကား ထုိးရပ္သြားသည္။

“ဟာ...ဟုိေကာင္၊ ကားကုိ ခဲနဲ႔ ေပါက္ေျပးၿပီ။ လုိက္လုိက္။ မလြတ္ေစနဲ႔” အသံမ်ား ဆူညံပြက္ေလာ႐ုိက္သြားသည္။

ကားစပယ္ယာသည္ ေမာ္ေတာ္ကားဘီး ၀က္အူလွည့္ရာတြင္ သုံးေသာ သံဒုတ္ႀကီးကုိ ကားေပၚက ဆြဲေျပးသြားတာလည္း ျမင္လုိက္ရ၏။ ကားေပၚမွ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကားကုိ ခဲျဖင့္ ပစ္ေျပးသူ စက္ဘီးသမား (ေစာေစာပုိင္းက ကားႏွင့္ တုိက္မိမလုိျဖစ္ေသာသူ)သည္ စက္ဘီးေပၚ ကမန္းကတန္းတက္၍ လမ္းသြယ္ေလးထဲသုိ႔ ေျပးမည္လုပ္စဥ္ စက္ဘီးခ်ိန္းႀကိဳး ျပဳတ္က်သြားသည္ကုိ ျမင္ရ၏။ လူမ်ား ၀ုိင္းအုံသြားသည္။ ငါးမိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာပင္ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျမန္ဆန္စြာ ျဖစ္ပ်က္သြားသည္။

ခဏၾကာေတာ့ ေခါင္းတြင္ ေသြးမ်ားယုိစီးလ်က္ သတိေမ့ေလ်ာ့လ်က္ရွိေသာ စက္ဘီးသမားကုိ ကားေပၚသုိ႔ ေပြ႔တင္လာကာ ကားတံခါးမ်ားကုိ ပိတ္လုိက္သည္။ စပယ္ယာသည္ ေသြးစြန္းေနေသာ သံဒုတ္ကုိ မူလေနရာတြင္ ျပန္ထုိးထည့္လုိက္သည္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွင့္အတူ ကားေပၚတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဒ႐ုိင္ဘာကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ အင္မတန္ပင္ စိတ္ညစ္သြားဟန္ရွိသည္။

စပယ္ယာက ကားေပၚရွိခရီးသည္အားလုံးအား “ကဲ....ကဲ၊ ခရီးသည္ေတြ အားလုံးျမင္ၾကတယ္ေနာ္။ ကားကုိ ခဲနဲ႕ေပါက္ၿပီးထြက္ေျပးလုိ႔ ေနာက္ကေန လူအုပ္လုိက္သြားၿပီး ၀ုိင္း႐ုိက္ၾကတာ။ အခု ဘယ္သူမွ ဆင္းလုိ႔မရဘူး။ ရဲစခန္းကုိ သက္ေသအျဖစ္ လုိက္ခဲ့ၾကရမယ္”

အခ်ိန္မွာ ညေနေတာ္ေတာ္ေစာင္းေနၿပီျဖစ္သည္။ မပတ္သက္လုိေသာ ခရီးသည္မ်ားက ပူညံပူညံလုပ္သျဖင့္ အင္းစိန္ကုန္းေက်ာ္တံတားအလြန္ ဟီးႏုိးဂိတ္မွတ္တုိင္သုိ႔ ေရာက္ေသာ အခါ ကားတံခါးေပါက္ကုိ တ၀က္တပ်က္ ဖြင့္ေပးကာ “ကဲကဲ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဆင္းၾကပါ။ အမ်ဳိးသားမ်ားကေတာ့ သက္ေသလုိက္ခဲ့ၾကဘုိ႔ လုိပါတယ္” ဟု စပယ္ယာက ေအာ္ေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ တကယ္တမ္းတြင္မူ အမ်ဳိးသားအခ်ဳိ႕လည္း အလုအယက္ တုိးေ၀ွ႔ဆင္းသြားၾကေလ သည္။ ထုိအထဲတြင္ က်ေနာ့္အိမ္တြင္ တည္းခုိေနေသာ က်ေနာ့္ညီ၀မ္းကြဲလည္း ပါသြားရာ က်ေနာ့္မွာ စိတ္စႏုိးစေနာင့္ျဖစ္ရေလသည္။ အျခားေၾကာင့္မဟုတ္။ က်ေနာ္သည္ ဤကိစၥတြင္ ရဲစခန္းသုိ႔လုိက္ၿပီး မ်က္ျမင္သက္ေသအျဖစ္ ရဲစစ္ခ်က္ခံဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီးျဖစ္ရာ က်ေနာ့္ညီ၀မ္းကြဲကုိ အိမ္သုိ႔ အရင္ျပန္ ေရာက္မသြားေစခ်င္ပါ။ အိမ္က မုခ် စိတ္ပူမည္ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ရြာမရဲစခန္းသုိ႔ ေရာက္၏။ ကားေပၚက်န္ခဲ့သူမ်ားမွာလည္း ရြာမရဲစခန္းတြင္ ကားရပ္ထားစဥ္ မေယာင္မလည္ႏွင့္ ထလစ္ၾကကုန္၍ ေနာက္ဆုံးတြင္ မ်က္ျမင္သက္ေသဟူ၍ က်ေနာ္ႏွင့္ ေရႊျပည္သာမွ အေၾကာ္သည္တဦးသာ က်န္ေတာ့သည္။

ရြာမရဲစခန္းက ၄င္းတုိ႔ အပုိင္နယ္ေျမထဲတြင္ ျဖစ္ပြားေသာအမႈမဟုတ္၍ လက္မခံ။ ဘုရင့္ေနာင္ ရဲစခန္းသုိ႔သြားရန္ ေျပာ၏။ သုိ႔ေသာ္ သတိေမ့ေနေသာ လူနာကုိ ဒရစ္ပ္သြင္းကာ (လူနာတင္ကားမရွိ၍) ထုိျပႆနာျဖစ္ေသာ ဘတ္စ္ကားႀကီးႏွင့္ပင္ ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးသုိ႔ ပုိ႔ေစသည္။

ရြာမကေန ရန္ကုန္ေဆး႐ုံႀကီးသုိ႔ သြားရာလမ္း တေလွ်ာက္လုံး လူနာသည္ ဘတ္စ္ကား ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းလ်က္။ သတိလစ္လ်က္ပင္။
က်ေနာ္ႏွင့္ အေၾကာ္သည္ ႏွစ္ဦးသည္ ဒရစ္ပ္ပုလင္းကုိ တလွည့္စီ ကုိင္ေပးရ၏။ က်ေနာ့္တုိ႔ႏွစ္ဦးမွာ လူနာေသမည္ကုိ ပူပန္ေနၾကသည္။ ညေနစာလည္း ဘာမွ မစားရေသး။ အေၾကာ္သည္က သူ႔ဒန္ခ်ဳိင့္ထဲတြင္ ညစာအတြက္ ခ်န္ထားေသာ အေၾကာ္ႏွစ္ခုကို ထုတ္ကာ က်ေနာ့္ကုိ ေ၀မွ်ေကၽြး၏။ ဒ႐ုိင္ဘာႏွင့္ စပယ္ယာမွ က်ေနာ္တုိ႔အား အႏၱရာယ္ျပဳႏုိင္သည္ျဖစ္၍ အလစ္မေပးရဲေခ်။

ေဆး႐ုံႀကီးသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ဆရာ၀န္ကုိ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ရ၏။ လူနာကား သတိလုံး၀မလည္ေသး။ ဆရာ၀န္ေရာက္လာေတာ့ လူနာ၏ မ်က္ခြံကုိ လက္ျဖင့္ ၿဖဲဖြင့္၍ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးအေသးကေလးႏွင့္ မ်က္လုံးကုိ ထုိးၾကည့္တာေတြ႕ရ၏။ ပါးစပ္ကလည္း “ေဟ့လူ၊ ေဟ့လူ၊ ႏုိးပလား။ က်ဳပ္ေျပာတာၾကားရလား” ဟု ေအာ္ေသး၏။ လူနာကား တုပ္တုပ္မလႈပ္။ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ေမးျမန္းမွတ္သားကာ ဓါတ္မွန္႐ုိက္ရန္ သယ္ယူသြားေလသည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ေလးေယာက္မွာ ေစာင့္႐ုံမွ တပါး အျခားမရွိျဖစ္ေနစဥ္ ကားဒ႐ုိင္ဘာႏွင့္ စပယ္ယာက က်ေနာ္ႏွင့္ အေၾကာ္သည္အား ေဆး႐ုံနားက လမ္းေဘးအသုပ္ဆုိင္မွ လက္ဘက္သုတ္ႏွင့္ ထမင္းသုတ္မ်ား မွာေကၽြး၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ အေၾကာ္သည္မွာ ဗုိက္ဆာေနေသာ္လည္း မစားဘူးျငင္းၾက၏။ သူေကၽြးတာစားၿပီး သူ႔ဘက္က သက္ေသလုိက္ထြက္ေပးရမည္ကုိ မလုိလားသျဖင့္ မစားၾက။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္သည္ မိမိျမင္သည့္အတုိင္းထြက္မည္ဟု က်ိတ္၍ တုိင္ပင္ထားၿပီးျဖစ္သည္။

ထုိအေတာအတြင္း စပယ္ယာက ထပ္ကာတလဲလဲ တဖြဖြ ေျပာေနေသာစကားမွာ “အကုိတုိ႕လည္း ျမင္တယ္ေနာ္။ လူေတြ အမ်ားႀကီး ၀ုိင္းအုံသြားတာ။ ဘယ္သူ႐ုိက္လုိက္မွန္းမသိဘူး။”
ဘတ္စ္ကားဒ႐ုိင္ဘာကလည္း “ေနရင္းထုိင္ရင္း အကုသုိလ္ ၀င္တယ္ဗ်ာ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ဒီျပႆနာက ရွင္းမယ္မသိဘူး” စသျဖင့္ ၿငီးတြားေလသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ည ၁၁ နာရီခန္႔တြင္ ေဆး႐ုံႀကီးမွ ဘုရင့္ေနာင္ရဲစခန္းသုိ႔ သြားရ၏။ လူနာ၏ ေနာက္ဆုံးအေျခအေနကုိ မသိခဲ့ရေခ်။

ဘုရင့္ေနာင္ ရဲစခန္းသုိ႕ ေရာက္ေသာအခါ စခန္းတာ၀န္က်သူ (စခန္းမွဴးဟု ယူဆရသူ)၏ စားပြဲတြင္ ခဏ မတ္တပ္ရပ္ကာ ေစာင့္ရသည္။ ထုိသူသည္ တာ၀န္က်ရဲမ်ားကုိ ထုိေန႔ညအဖုိ႔ လုပ္ဘြယ္ေဆာင္တာမ်ားကုိ ညႊန္ၾကားေနသည္ဟု ယူဆရသည္။ က်ေနာ္က နားေထာင္ရင္း လက္က ဂဏွာမၿငိမ္ဘဲ စားပြဲကုိ အသာအယာ ေခါက္မိေသာအခါ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ စားပြဲကုိ မပုတ္ဘုိ႔ ေျပာေလသည္။ စားပြဲပုတ္ရင္ ထုိညအဖုိ႔ အမႈေပြတတ္သည္ ဆုိ၏။

သည္လုိႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ကိစၥ အလွည့္ေရာက္သည္တြင္ က်ေနာ္တုိ႔ စကားတခြန္းမွ မဟလုိက္ရခင္မွာပင္ အမႈေပၚသြားသည္ဟု ေျပာရေပမည္။ စခန္းမွဴးသည္ စေမးကတည္းက ကားစပယ္ ယာကုိ “မင္းသံဒုတ္နဲ႔ ႐ုိက္လုိက္တယ္မဟုတ္လား” ဟု ခပ္တည္တည္ ေမးလုိက္ရာ ဟုိပုဂၢဳိလ္မွာ နဂုိသူေျပာမည့္အတုိင္း ထြက္မလာေတာ့ဘဲ အုိးနင္းခြက္နင္းႏွင့္ ေမးခြန္း ၃ ခုေလာက္အတြင္းမွာပင္ သူ႐ုိက္ေၾကာင္း ေပၚသြားေတာ့သည္။ ယခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ရဲက သူ႔အပုိင္နယ္ေျမအတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္တာေတြကုိ ႀကိဳတင္သတင္းရထားပုံရသည္။ ထုိရဲမွဴး၏ ကၽြမ္းက်င္မႈ။ အကင္းပါးမႈကုိ ခ်ီးက်ဴးမိပါသည္။ ရဲမွဴးက က်ေနာ္ႏွင့္ အေၾကာ္သည္အား သက္ေသအျဖစ္ လုိအပ္လွ်င္ ေခၚမည္ဆုိကာ အခ်က္အလက္ယူထား လုိက္၏။ သုိ႔ေသာ္ ယေန႔တုိင္ မေခၚေခ်။ က်ေနာ္တုိ႔ ထြက္ခ်က္ မလုိအပ္၍လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ဤအမႈ တရား႐ုံးသုိ႔ လုံးလုံးမေရာက္သည္လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံ ရွင္းလုိက္သည္ကား ေတြးေတာႀကံဆ႐ုံသာ ရွိေတာ့သည္။

ေနာက္ဆုံးတြင္ စပယ္ယာတေယာက္သာ ေနခဲ့ရ၍ ဘတ္စကား ဒ႐ုိင္ဘာမွာ စခန္းမွဴးအမိန္႔ျဖင့္ က်ေနာ္ႏွင့္ အေၾကာ္သည္အား အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လုိက္ပုိ႔ေပးရေလသည္။
အထက္ပါအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ၁၆ ႏွစ္ခန္႔က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
မွတ္မွတ္ရရ ထုိညက အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အစ္မ၏ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကုိ ေတာ္ေတာ္ဘဲ ခံလုိက္ရသည္။ က်ေနာ့္ညီ၀မ္းကြဲရဲ႕ စနက္ေတြေပါ႔။ တကယ့္ေကာင္။ သူက အိမ္အရင္ျပန္ေရာက္ၿပီး အေၾကာင္းစုံ ဇာတ္စုံခင္းထားႏွင့္ေတာ့ က်ေနာ့္ ဖခင္က စိတ္ပူၿပီး ညမအိပ္ႏုိင္။ ေယာက္ဖကုိ ရြာမရဲစခန္းသုိ႔ ကားေမာင္းပုိ႔ခုိင္းသည္။ စခန္းေရာက္ေတာ့ ဘုရင့္ေနာင္ ရဲစခန္းကုိ ညႊန္ျပန္သျဖင့္ လုိက္ၾကျပန္ရာ ဟုိေရာက္ေတာ့လည္း မေတြ႕၍ ျပန္ခဲ့ၾကရသည္ဆုိသည္။ ဘယ္ေတြ႔ပါ႔မလဲ။ အဲသည္အခ်ိန္က က်ေနာ္တုိ႔က ေဆး႐ုံႀကီးမွာ ေစာင့္ေနၾကဆဲ။

က်ေနာ့္တသက္တာမွာ အဲသည္လုိ ၀ုိင္းအ႐ုိက္ခံရ၍ ေခါင္းကြဲသြားသူကုိ ေဆး႐ုံသုိ႔လုိက္ ပုိ႔ေပးဘူးသည္မွာ ဤအျဖစ္အပ်က္ႏွင့္ဆုိလွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္ျဖစ္သည္။ တႀကိမ္မွာ ရွစ္ေလးလုံးကာလအတြင္းကျဖစ္ရာ ေနာင္အလွ်င္းသင့္လွ်င္ ထုိအေၾကာင္းကုိ ေရးပါဦးမည္။

ထုိအခ်ိန္က ထုိကိစၥတြင္ က်ေနာ္ဘာေၾကာင့္ ၀င္ပါခဲ့သလဲဆုိေတာ့

(၁)အမိဖမ္း၍ ရဲစခန္းပုိ႔၍ ရသည့္ကိစၥမ်ဳိးကုိ လူအုပ္နဲ႔ ဥပေဒမဲ့ လက္လြတ္စပယ္ ၀ုိင္း႐ုိက္တာမ်ဳိး (ဆြမ္းႀကီးေလာင္းတာမ်ဳိး) ကုိ မႏွစ္သက္တာရယ္
(၂) အမႈမွန္မေပၚမွာစုိးတာရယ္၊
(၃) ေနာက္ၿပီး ရြာမရဲစခန္းက ရဲေတြေတာင္ အေနသာႀကီး ပုတ္ထုတ္လုိက္တဲ့ကိစၥမွာ က်ေနာ္တုိ႔က ေဆး႐ုံႀကီးအထိ လုိက္သြားေလာက္ေအာင္ သဲႀကီးမဲႀကီးျဖစ္ေနသည္မွာ အ႐ုိက္ခံရတဲ့လူေသသြားမွာကုိ စုိးတာက တေၾကာင္း၊ ေနာက္ၿပီး ေဆး႐ုံအသြားလမ္းမွာ စပယ္ယာနဲ႔ ဒ႐ုိင္ဘာက သူတုိ႔ခ်ည္းဘဲဆုိရင္ လက္စေဖ်ာက္လုိက္မွာ စုိးတာက တေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ က်ေနာ္ လုိက္သြားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

အဲသည္တုန္းက သည္အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတြးၿပီးအားမရမိတာတခုကေတာ့ ကားေပၚမွာ လူေတြဒီေလာက္ ၾကပ္ညပ္ေနေအာင္ ပါလာလ်က္ႏွင့္ ရဲစခန္းေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ဘဲ က်န္ခဲ့သည့္အျဖစ္ကုိ ျဖစ္သည္။ လူေတြသည္ လူတေယာက္၏ အသက္တေခ်ာင္းထက္ပင္၊ အမႈမွန္တခုေပၚေပါက္ဘုိ႔ထက္ပင္ မိမိတုိ႔ အခ်ိန္မီ အိမ္ျပန္ေရာက္ ဘုိ႔က ပုိမုိ၍ အေရးႀကီးေနပါသေလာ။

အကယ္၍ ရဲကသာ ႀကိဳတင္သတင္းရမထားလွ်င္၊ ၿပီးေတာ့ သက္ေသလည္း တေယာက္မွ မလုိက္ၾကဘူးဆုိလွ်င္ ရာဇ၀တ္မႈကုိ က်ဴးလြန္သူသည္ သူ၏အျပစ္မွ အလြယ္တကူ လြတ္ေျမာက္သြားမည္ မဟုတ္ပါေလာ။ အကယ္၍ ထုိသုိ႔ လြတ္ေျမာက္သြားသူသည္ အင္မတန္ အႏၱရာယ္ႀကီးေသာ ရာဇ၀တ္သားမ်ဳိးျဖစ္ပါက ေနာက္ဆုံးတြင္ မိမိတုိ႔ အက်ဳိးစီးပြား (လုံၿခဳံေရး) ကုိပင္ ျပန္လည္ထိခုိက္လာမည္မဟုတ္ ပါေလာ။ လူတုိ႔သည္ ျပႆနာတရပ္ကုိ ၀ုိင္း၀န္းေျဖရွင္းဘုိ႔ မႀကဳိးစားဘဲ ငါနဲ႔မဆုိင္ဘူးတည္းဟူေသာ “ငါမဆုိင္စိတ္”ကုိဘဲ ေမြးေနၾကမည္ဆုိလွ်င္ ထုိျပႆနာမွာ တျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားလာၿပီး ေနာက္ဆုံးတြင္ အားလုံးအက်ဳိးစီးပြားကုိ ျပန္လည္ထိခုိက္ေစသည္သာျဖစ္သည္။

ဆက္စပ္စဥ္းစားလွ်င္ ျမန္မာျပည္တြင္ ယခု ဆုိးရြားလွေသာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ႀကီးစုိးမင္းမူေနသည္မွာ လူအမ်ားက “ငါမဆုိင္စိတ္” ေမြးေနၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အားလုံးကသာ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္ ကိစၥမွန္သမွ်ကုိ မတြက္ကပ္၊ မခုိကပ္ဘဲ ၀ုိင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္ၾကမည္ဆုိပါက သာယာ၀ေျပာေသာ လူ႔ေဘာင္ကုိ ရရွိမည္မွာ မလြဲမေသြပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
Read more

“ေနဘုန္းလတ္သို႔ ….“


ေနဘုန္းလတ္သို႔ ….

ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီး ေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။

မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားၿပီေပါ့။

မွတ္မွတ္ရရ သူ႔ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ၿမိဳ႕ေတာ္" တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ႔ၿမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိ ခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြအတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္ စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူတစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အၿပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမႇင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ႕ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္ မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ၿမိဳ႕စားႀကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ႔ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ အၿပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စီညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႔အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာ့ဂါရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္ႏွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

(ကိုေပါ၏ ျဖည့္စြက္ခ်က္။ ။ ေနဘုန္းလတ္ကုိ လူကို္ယ္တုိင္ မျမင္ဘူးပါ။ ျမင္ဘူးလွ်င္လည္း လူႏွင့္ နာမည္တြဲမသိခဲ့။ ကိုယ္က ဘေလာ့ေလာကထဲ ေရာက္လာသည္မွာ မၾကာေသးတာလည္း ပါသည္။ နာမည္ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါမိတ္ေဆြမ်ား ႏႈတ္ဖ်ားမွာ မၾကာခဏ ၾကားရတတ္သည္။ သည္လုိႏွင့္ သူ႔နာမည္ကုိ ၾကားရသည့္ အႀကိမ္ အေရအတြက္ တျဖည္းျဖည္း ပုိစိတ္လာသည္။ ဇင္ကုိလတ္နဲ႔ ေနဘုန္းလတ္ ဆုိၿပီး လတ္ ၂ လတ္ရွိပုံကုိလည္း သိခဲ့ရသည္။ ခင္မင္သူ၊ ခ်စ္ခင္သူမ်ားျပားသူ အႏုပညာသမားတေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္းရိပ္စားမိလာသည္။ ယခု သူအထိန္းသိမ္းခံရေတာ့ က်ေနာ္စိတ္မေကာင္း။

လူငယ္တေယာက္၊ အႏုပညာသမားတေယာက္ကုိ ဘာအျပစ္မွ မယ္မယ္ရရမရွိဘဲ ဥပေဒမဲ့ ထိန္းသိမ္းျခင္းကုိ က်ေနာ္ အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ပါသည္။ လူတေယာက္၏လြတ္လပ္ခြင့္ကုိ ပိတ္ပင္ျခင္းျဖင့္ ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ခ်ီတက္မည္လဲဟု ထိန္းသိမ္းထားေသာ အာဏာပုိင္မ်ားကုိ ေမးခ်င္ပါသည္။ လူငယ္ေတြ၏ အနာဂတ္ကုိ အိပ္မက္မ်ားကုိ ဖ်က္ဆီးပစ္ေနျခင္းျဖင့္ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္တရပ္ကုိ ဘယ္လုိတည္ေထာင္မလဲဟု ေမးခ်င္ပါသည္။ အုိ......ႏုိင္ငံအတြက္ေတြ ဒီမုိကေရစီအတြက္ေတြ အသာထားလုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာ တရားနဲ႔ဘဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးေတာ့။ သင္တုိ႔တူ၊ သင္တုိ႔သား၊ သင္တုိ႔ညီကုိ အခုလုိ မတရားသက္သက္ဖမ္းခ်ဳပ္လွ်င္ သင္တုိ႔ စိတ္ေကာင္းႏုိင္ပါမည္လား။ ဘယ္လုိႏွလုံးသားနဲ႔မ်ား လူငယ္မ်ားစြာရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကုိ နင္းေျခဖ်က္ဆီးရက္သလဲ။

ေနဘုန္းလတ္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ၊ ဘေလာ့ဂ္ေရးေဖာ္ ျမန္မာလူငယ္မ်ားအတြက္ ေနဘုန္းလတ္ ဘေလာ့ဂ္ႏွစ္ပတ္လည္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ သူတုိ႔ ခင္တဲ့ “ၿမဳိ႕စားႀကီး” ဓါတ္ပုံေလးကုိ ၾကည့္ၿပီး ပုံကေလးတပုံ ဆြဲေပးလုိက္ပါတယ္။)

Read more

“ရမ္ဘုိႏွင့္ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား”

ဘူးဂစ္ (Bugis) ဘူတာတြင္ ဆင္းၿပီး လက္မွတ္ေပါက္မွ ထြက္ကာ လက္ယာဘက္သုိ႔ ခ်ဳိးလုိက္သည္ႏွင့္ Bugis Juntion အ၀တြင္ ရပ္ေနၾကသည့္ လူငါးေယာက္၏ အၾကည့္က က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယားအေပၚ က်ေရာက္လာသည္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္လုံးကုိယ္ေပၚတြင္ အနီေရာင္ တီရွပ္ကုိယ္စီျဖင့္။ ငါးေယာက္အနက္မွ ေကာင္ေလးတေယာက္က မ၀ံ့ မရဲျဖင့္ လွမ္းေမးသည္။

“အကုိ၊ ႐ုပ္ရွင္႐ုံကုိ ဘယ္လုိသြားရလဲခင္ဗ်”

(က်ေနာ္) “လာ လာ ညီေလး၊ အစ္ကုိတုိ႔ အဲသည္ကုိ သြားမွာ။ ေနာက္က လုိက္ခဲ့ၾက”

က်ေနာ္တုိ႔သည္ စကၤာပူႏုိင္ငံ Bugis Junction ရွိ Shaw ႐ုပ္ရွင္႐ုံတြင္ ျပသမည္ျဖစ္ေသာ ရမ္ဘုိကားကုိ လာၾကည့္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

စက္ေလွကားက တက္လာေတာ့ သူတုိ႔တေတြ ဗမာလုိ တေယာက္တေပါက္ေျပာကာ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္က ပါလာသည္။ ေမာလ္ (Mall) ထဲက ျဖတ္ေလွ်ာက္လာေတာ့ သည္လုိဘဲ ဆုိင္တန္းေတြၾကားမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနသူ ျမန္မာမ်ား က်ေနာ္တုိ႔ေနာက္က တသီတတန္းႀကီး ပါလာသည္။ သည္လုိႏွင့္ ေမာလ္ တဖက္စြန္းေရာက္ေတာ့ စက္ေလွကားျဖင့္ ငါးထပ္ကုိ တက္ၿပီးသည့္ေနာက္ ရမ္ဘုိ ႐ုပ္ရွင္ကားျပသမည့္ ေရွာ ႐ုပ္ရွင္႐ုံသုိ႔ ဆုိက္ဆုိက္ၿမဳိက္ၿမဳိက္ ဆုိက္ေရာက္ေလေတာ့သည္။

႐ုပ္ရွင္႐ုံေရွ႕ ေကာ္ရစ္ဒါတေလွ်ာက္လုံး အကၤ်ီအနီေရာင္၀တ္ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ တင္းၾကမ္း ျပည့္ေနသည္။ ျပည္ပေရာက္ မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ားအဖြဲ႕ (အုိဘီပီ) မွ လူငယ္မ်ားက စားပြဲမ်ားခ်ကာ ႀကဳိတင္ေရာင္းခ်ထားသည့္ တုိကင္မ်ားကုိ ႐ုပ္ရွင္လက္မွတ္မ်ားျဖင့္ လဲလွယ္ေပးေနသည္။

စကၤာပူတြင္ ရမ္ဘုိကား ႐ုံတင္သည္ႏွင့္ အုိဘီပီအဖြဲ႕မွ မ်ဳိးခ်စ္လူငယ္မ်ားက ေရွာ ကုမၸဏီမွ ႐ုပ္ရွင္ခန္းမႀကီးတခုလုံးကုိ ႀကဳိတင္ဘုတ္ကင္ (Booking) လုပ္ကာ လက္မွတ္မ်ားကုိ မူရင္းေစ်းအတုိင္း ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားထံ ျပန္လည္ေရာင္းခ်ခဲ့သည္။ ျမန္မာမ်ား အတူတကြ ၾကည့္႐ႈႏုိင္ရန္ စီစဥ္ေပးျခင္းပင္။ စတင္ေရာင္းခ်၍ ၂ နာရီအတြင္းမွာပင္ လက္မွတ္ ၂၅၀ ေစာင္လုံးကုန္သြားရာ လက္မွတ္မရလုိက္ေသာ ျမန္မာမ်ားက ေတာင္းဆုိသျဖင့္ လူ ၆၀၀ ေက်ာ္ဆန္႔ေသာ ခန္းမႀကီးသုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းကာ ဘုတ္ကင္လုပ္ရျပန္သည္။ ထုိလက္မွတ္ ၆၀၀ လည္း ၿပဳိက္ကနဲ ကုန္သြားေလသည္။

သည္လုိႏွင့္ ၅ နာရီ ၄၅ တြင္ စတင္ျပသသည္။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယားသည္ ဤကားကုိ စတင္႐ုံတင္သည့္ ဇန္န၀ါရီ ၂၅ ရက္ေန႔ကတည္းက ၾကည့္ၿပီးျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အုိဘီပီမွ မိတ္ေဆြမ်ားက ျမန္မာမ်ား ညီညီညြတ္ညြတ္အတူၾကည့္ရေအာင္ တုိက္တြန္းသျဖင့္ လက္မွတ္၀ယ္ကာ ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္မံလာေရာက္ ၾကည့္႐ႈျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသုိ႔ ၾကည့္ရ သည့္အတြက္ အင္မတန္ ထုိက္တန္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ေျပာျပရေပဦးမည္။

ပထမအႀကိမ္ၾကည့္စဥ္က ႐ုံထဲတြင္ ျမန္မာ တေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စႏွင့္ က်န္သူမ်ားမွာ ႏုိင္ငံျခားသား ပရိသတ္ျဖစ္သည္။ ယခုမူကား လူ ၆၀၀ ေက်ာ္သည့္ ျမန္မာလူမ်ဳိး ပရိတ္သတ္ ႏွင့္အတူ ၾကည့္ရျခင္းျဖစ္ရာ ၾကည့္ရသည့္အရသာခ်င္း မတူေခ်။

ဇာတ္ကားထဲတြင္ ရမ္ဘုိက အသံေလးေလးႀကီးႏွင့္ ျမန္မာလုိ “ေလး..စား..ပါ...ဒယ္” ဟု စတင္ေျပာလုိက္ေသာအခါ ျမန္မာပရိတ္သတ္မွာ ပတ္တုတ္မရေအာင္ ပြဲက်သြားသည္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း အက်ယ္ႀကီးရယ္ေမာေနမိသည္။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြၾကားမွာ ၾကည့္တုန္းက ဘယ္မွာ သည္လုိ ရယ္ရလုိ႔တုန္း။ ကုိယ့္တေယာက္တည္း ႐ုံထဲမွာ ထရယ္ေနလုိ႔ အ႐ူးအထင္ခံရလွ်င္ ဒုကၡ။ သည္ေတာ့ ပထမ အႀကိမ္တုန္းက က်ိတ္ရယ္ရသျဖင့္ မလြတ္လပ္။

တဖန္ ျမန္မာဓါးျပဗုိလ္က ရမ္ဘုိတုိ႔ အုပ္စုအား “ေဟ့ မင္းတုိ႔ ေသာက္ခြက္ေတြ ငါျမင္ခ်င္တယ္” လုိ႔ ေျပာေတာ့လည္း တခြိခြိ ရယ္ရေသးသည္။ သည့္ေနာက္ ျမန္မာစစ္ဗုိလ္က ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားကုိ ျပန္လည္ ဖမ္းမိေတာ့ “မင္းတုိ႔ ငါတုိ႔ ျပည္တြင္းေရးကုိ စြက္ဖက္တဲ့ေကာင္ေတြ” ဆုိကာ ၀ါးရင္းတုတ္ႏွင့္ ႐ုိက္သည့္အခန္းမွာလည္း ငုိအားထက္ ရယ္အားသန္ျဖစ္ရသည္။ ဒါက ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ရယ္ရတာနဲ႔ ပတ္သက္၍ျဖစ္သည္။

႐ုပ္ရွင္မစခင္ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး မတ္တပ္ထၿပီး ကမၻာမေၾကသီခ်င္းကုိ သီဆုိရတာလည္း ၾကက္သီးထဘြယ္၊ ျမန္မာျပည္ကုိ လြမ္းဆြတ္စဖြယ္ပင္။

တခါ ႐ုပ္ရွင္အၿပီးမွာ စကၠန္႔ရွစ္ဆယ္ မတ္တပ္ရပ္ကာ လက္ခုပ္ၿပဳိင္တူတီးၾကရင္း ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းက သူရဲေကာင္းမ်ား၊ စကၤာပူတြင္ အခုလုိ ပြဲျဖစ္ေအာင္ ပါ၀င္ၾကသူမ်ား၊ ၿပီးေတာ့ ဤကားကုိ ႐ုိက္ကူးသူ ရမ္ဘုိ တုိ႔အား ဂုဏ္ျပဳျဖစ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ “အာဏာ႐ူးႀကီး သန္းေရႊ........က်ဆုံးပါေစ”၊ “လူသတ္စစ္အစုိးရ......အလုိမရွိ”၊ “ရရင္ရ...မရရင္ခ်”၊ “အေရးေတာ္ပုံ ေအာင္ရမည္” စသည့္ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကုိ အားပါးတရ ေႂကြးေၾကာ္ၾကသည္။

သည္ဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းထက္ ႐ုပ္ရွင္ပြဲကုိ စီစဥ္သူေတြ အေၾကာင္းႏွင့္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိတ္သတ္အေၾကာင္းကုိ ပုိေျပာခ်င္ေနမိသည္။

လက္မွတ္အကုန္ ေရာင္းရမည္ မေရာင္းရမည္ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာဂဏ မေျပာႏုိင္သည့္ အေနအထားမွာပင္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီး တခုလုံးကို ဘြတ္ကင္လုပ္ရဲသည့္ မ်ဳိးခ်စ္လူငယ္မ်ားကုိ က်ေနာ္ ခ်ီးက်ဴးပါသည္။ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတေယာက္ကပင္ သည္လုိ ဘြတ္ကင္လုပ္လုိက္ သည္ကုိ ၾကားေတာ့ အံ့အားသင့္စြာျဖင့္ “ဟာ။ ႐ူးေနလားမသိဘူး။ ဘယ္သူက လာၾကည့္မွာမုိ႔လဲ” ဟု မွတ္ခ်က္ခ်သျဖင့္ “ဘယ္သူလာၾကည့္မွာမုိ႔လဲေတြ ဘာလဲေတြ လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့ ကုိယ့္လူ။ ဟုိမွာ ၂ နာရီအတြင္း လက္မွတ္ကုန္သြားၿပီ” ဆုိေတာ့ မိတ္ေဆြမွာ အသံပင္မထြက္ႏုိင္ေတာ့။ ေတာ္ေတာ့္ သတၱိႏွင့္ ေစတနာႏွင့္ လုပ္ရဲမည္မဟုတ္။ ေနာက္တခု က စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ၏ စိတ္အေနအထားကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ ယုံၾကည္စြာ သုံးသပ္ႏုိင္သည္ဟု ဆုိရေပမည္။ ၿပီးေတာ့ (ေအာင္ျမင္သြားသျဖင့္) အရင္းအႏွီး တျပားတခ်ပ္မွ မစုိက္ထုတ္လုိက္ရဘဲ လူ ၆၀၀ ေက်ာ္ကုိ စုစည္းၿပီး စိတ္ဓါတ္တက္ႂကြေအာင္ လုပ္လုိက္ႏုိင္ျခင္းမွာလည္း အင္မတန္ လွပေသသပ္ေသာ ကစားကြက္ျဖစ္သည္။

ေနာက္ က်ေနာ္ အထူးအားရမိသည္က လာေရာက္အားေပးသည့္ ပရိသတ္ျဖစ္သည္။ ထုိပရိတ္သတ္သည္ ရမ္ဘုိက စနစ္ကုိ တုိက္သည္လား၊ ဒီမုိကေရစီအတြက္ တုိက္သည္လား ဘာညာ စဥ္းစား ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာေနသည္မဟုတ္။ သူတုိ႔နားလည္သည္က ကုိယ့္ကုိ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ နအဖ စစ္အစုိးရ၏ လက္ပါးေစ စစ္တပ္ကုိ ရမ္ဘုိ လာတုိက္သည္။ ဒါေၾကာင့္ ရမ္ဘုိကုိ အျပတ္အားေပးရမည္။ ဒါဘဲ။ ရန္၊ငါျပတ္သည္။ သည္ပရိတ္သတ္သည္ စကၤာပူႏုိင္ငံ ေနရာအႏွံ႕တြင္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြ မႈိလုိေပါက္ေနရာ၌ မိမိေနထုိင္ရာႏွင့္ နီးသည့္႐ုံမွာ အလြယ္တကူ သြားမၾကည့္ဘဲ၊ ျမန္မာေတြ အတူတကြၾကည့္႐ႈရသည့္ ဤ႐ုပ္ရွင္႐ုံသုိ႔ တကူးတက လာေရာက္အားေပးျခင္းႏွင့္ ယင္းေနာက္ကြယ္က ေစ့ေဆာ္မႈကုိ က်ေနာ္တုိ႔ သတိျပဳသင့္သည္ ထင္ပါသည္။ သူတုိ႔သည္ ျမန္မာတုိ႔၏ နအဖ အစုိးရအား ဆန္႔က်င္ရာတြင္ ညီညြတ္ျခင္းသေဘာကုိ လက္ေတြ႕ျပလုုိျခင္းျဖစ္သည္။

သည္လုိ အကြက္ျမင္ေသာ စီစဥ္သူတုိ႔ႏွင့္ ျပတ္သားစြာေထာက္ခံတတ္ေသာ ပရိသတ္ ေပါင္းစည္းမိေသာအခါ အစစ မလြတ္လပ္ေသာ စင္ကာပူမွာပင္ ညီညြတ္ျခင္း၏ ရလာဒ္ကုိ သိသာထင္ရွား ျမင္ႏုိင္ေပသည္။

က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္တြင္းမွ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ အျမစ္မွ ျဖဳတ္ခ်ရာတြင္လည္း အကြက္ျမင္ေသာ စီစဥ္သူ၊ ေခါင္းေဆာင္သူမ်ားႏွင့္ ျပတ္သားေသာ လူထု၏ ေထာက္ခံမႈတုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ေပါင္းစည္းမိသြားၾကမည္ဆုိပါလွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေမွ်ာ္မွန္းေသာ လြတ္လပ္ ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္သစ္သည္ မေ၀းလွေတာ့ဟု ယုံၾကည္မိပါေတာ့သည္။
Read more

"ရမ္ဘုိႏွင့္ သူေတာ္ေကာင္း တသုိက္"

ရမ္ဘုိကား ႐ုံတင္ၿပီးကတည္းက ဗမာတခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေအာ့ဂလီဆန္ခ်င္စရာေကာင္းေသာ စ႐ုိက္ကုိ ဘြားကနဲ ထင္းထင္းႀကီးေတြ႕လုိက္ရသည္။ တျခားမဟုတ္။ ေနရာတကာ သူေတာ္ေကာင္း ၀င္လုပ္ခ်င္ေသာ စ႐ုိက္ပင္ျဖစ္သည္။

ဟုိတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ေရပန္းစားခဲ့ေသာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ဇာတ္ကားထဲက ဒျမဗုိလ္၊ လူဆုိးဗုိလ္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္အား သူ႕တပည့္ သုခ ကေျပာေလ့ရွိေသာ စကားတခြန္းကုိလည္း သတိရမိသည္။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္သည္ လူက ဒျမဗုိလ္လုပ္စားေနၿပီး ၾကင္နာသနားတတ္ေသာ စိတ္ရွိရာ (ဒျမတုိက္ေနရင္းေတာင္ ဒျမအတုိက္ခံရေသာသားအမိက ငုိယုိေတာင္းပန္ေသာအခါ စိန္ေတြ ေရႊေတြ မယူေတာ့ဘဲ လမ္းစားရိတ္ ေငြတစ္ဆယ္ကုိသာ ေတာင္းသူမ်ဳိးျဖစ္ရာ) ၾကာေတာ့ သုခက စိတ္မရွည္ေတာ့ဘဲ “ဆရာ ေနရာတကာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္္ေမြး ေမြးေနတာ ခက္တာေပါ႔ ဆရာရဲ႕” ဟု ေျပာေလေတာ့သည္။ သုခ စကားကုိ က်ေနာ္ႀကိဳက္သည္။ လူဆုိတာ ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္ ပီျပင္ေအာင္ လုပ္ရမည္။ ယုတ္စြအဆုံး ဓါးျပလုပ္ရင္ ဓါးျပအလုပ္ကုိ တူတူတန္တန္လုပ္ရမည္။ ဓါးျပလုပ္ေနၿပီး သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ေမြးခ်င္ေန ေသးလွ်င္ ဒီလူတခုခု မွားယြင္းေနၿပီ။

ယခုလည္း ရမ္ဘုိကားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး ႐ႈေထာင့္ကေရာ၊ ဘာသာေရး႐ႈေထာင့္ကေရာ၊ လူမ်ဳိးေရး႐ႈေထာင့္ကေရာ ေ၀ဖန္လုိက္ၾကသည္မွာ မုိးမႊန္ေနသည္။ အကယ္၍သာ ရမ္ဘုိကားသည္ အက္ရွင္ကားမဟုတ္ဘဲ Documentary တခုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကုလသမဂၢ၏ အေရးပါေသာ ေဆာင္ရြက္ခ်က္တခုေသာ္လည္းေကာင္း၊ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံ၊ အဖြဲ႕အစည္းတခုခု၏ ေပၚလစီေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ၄င္းတုိ႔ ေ၀ဖန္ေနၾကသည္ကုိ တလုံးတပါဒမွ် က်ေနာ့္အေနျဖင့္ ၀င္ေျပာျဖစ္မည္ မဟုတ္ပါ။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ၀င္ေရာက္ ေ၀ဖန္ေကာင္း ေ၀ဖန္မည္ျဖစ္သည္။

ယခုမူကား အားလုံးသိၾကသည့္အတုိင္း ရမ္ဘုိ သည္ ေဟာလီး၀ုဒ္ အက္ရွင္ကား တကားမွ်သာျဖစ္သည္။ အက္ရွင္ကားတုိ႔မည္သည္မွာ အပ်င္းေျပၾကည့္ရန္ ႐ုိက္ကူးျခင္းမွ်သာ ျဖစ္သည္။ ဤသည္ကုိ “စနစ္အား တုိက္ျခင္းမဟုတ္”ဟုလည္းေကာင္း၊ “ျမန္မာ့ ဒီမုိကေရစီအေရးအား မည္သုိ႔မွ် အေထာက္အကူမျပဳ”ဟုလည္းေကာင္း၊ “တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစုမ်ားကုိ အသိဉာဏ္နည္းသည္ဟု ႏွိမ္ရာေရာက္သည္” ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ “ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ခရစ္ယာန္ ဘာသာကုိ ရန္တုိက္ေပးသည္” ဟု လည္းေကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိး ေ၀ဖန္ေနၾကျခင္းမွာ ေ၀ဖန္သူမ်ားသည္ ႐ူးသြပ္ေနသူမ်ားမဟုတ္ပါက အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ ေနရာတကာ သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ ေဆာင္ခ်င္ေနသူမ်ားသာ ျဖစ္ရေခ်မည္။ အက္ရွင္ကားကုိ အက္ရွင္ကားလုိဘဲ ၾကည့္ၾကပါ။ စတားလုံးက စီးပြားေရးအျမတ္ထုတ္သြားသည္ဆိုလည္း အျပစ္ေျပာစရာမရွိ။ သူသည္ မဟုတ္မဟတ္ကုိ လုပ္ႀကံၿပီး ႐ုိက္ကူးျခင္းမဟုတ္။ နအဖ စစ္တပ္မ်ား နယ္စပ္ရွိေက်းရြာမ်ားကုိ ဖ်က္ဆီးႏွိပ္စက္သည္မွာ သူ႐ုိက္ျပသည္ထက္ မေလ်ာ့ေၾကာင္း အားလုံးအသိပင္ျဖစ္သည္။

အုိဘီပီ အဖြဲ႕မွ ကုိေက်ာ္စုိးေျပာသလုိပင္ ဇာတ္ကားထဲတြင္ ရမ္ဘုိသတ္သြားသည္မွာ လမ္းမေပၚတြင္ ေမတၱာပုိ႔၊ ေအးခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကုိ သတ္ျခင္းမဟုတ္၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးမ်ားကုိ သတ္ျခင္းမဟုတ္၊ ကရင္ေက်းရြာမွ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ လူမမယ္ကေလးမ်ား အျပစ္မဲ့ တုိင္းရင္းသားမ်ားကုိ သတ္ျခင္းမဟုတ္။ လက္နက္အားကုိးျဖင့္ ရမ္းကားေနေသာ သတ္သင့္သတ္ထုိက္သူမ်ားကုိ သတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိေၾကာင့္ သင္သည္ ဇာတ္လမ္းၾကည့္႐ႈေနစဥ္အတြင္း ရမ္ဘုိက ျမန္မာစစ္သားမ်ားကုိ သတ္ျဖတ္သည္ကုိ ႏွစ္ေထာင္းအားရစြာ ၾကည့္႐ႈေနပါက သင့္မွာ အျပစ္မရွိ။

ဗုဒၶလက္ထက္ကလည္း သူေဌးသမီးတေယာက္ (က်ေနာ္ နာမည္မမွတ္မိ)သည္ အကြပ္မ်က္ခံရေတာ့မည့္ ရာဇ၀တ္သားသူခုိးဓားျပ တေယာက္ကုိ သူသတ္ကုန္းသုိ႔ ေခၚေဆာင္အသြား အိမ္ေပၚမွလွမ္းျမင္စဥ္တခဏ အ႐ူးအမူးခ်စ္ႀကဳိက္မိ၍ သူသတ္တုိ႔ထံမွ ေရြးယူကာ လင္မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းသည္။ သူခုိးသည္ သူခုိးဗီဇမေပ်ာက္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ သူေဌးသမီးအား ေတာင္ေစာင္းသုိ႔ေခၚသြားၿပီး လက္၀တ္ရတနာမ်ားကုိ ခၽြတ္ခုိင္းကာ အေသသတ္ဘုိ႔ႀကံသည္။ သူ႕ကုိသတ္ေတာ့မည္ကုိ သိေသာအခါ သူေဌးသမီးက ဥပါယ္တံမ်ဥ္ျဖင့္ သူ႔လင္သူခုိးအား ေနာက္ဆုံး လက္ယာရစ္ သုံးပတ္လွည့္ကာ ကန္ေတာ့ခြင့္ေတာင္းသည္။ သူခုိးကုိ လွည့္ပတ္ေနစဥ္အတြင္း သူခုိးအား ကမ္းပါးေက်ာက္ေစာင္းကေန ႐ုတ္တရက္ အားကုန္တြန္းခ်လုိက္ျခင္းျဖင့္ သူမကုိယ္တုိင္မူ အသက္ေဘးမွလြတ္ေျမာက္ရသည္။ ျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္တြင္ ထုိသူေဌးသမီးမွာ တခၤႏုပၸတၱိဉာဏ္အရာ (တြင္ထင္သည္) ဧတဒဂ္ရသည္ ၾကားဘူးသည္။ မိမိအားမတရား အႏုိင္အထက္ျပဳသူအား မိမိအသက္ကို ကာကြယ္ရန္ ျပန္သတ္ရသည္မွာ အျပစ္မဟုတ္။ တရားဥပေဒမွာပင္ မိမိအသက္ကုိ ခုခံကာကြယ္သည့္အေနျဖင့္ သတ္မိလွ်င္ ျပစ္မႈမေျမာက္။

ရမ္ဘုိသည္ အလကားေနရင္း ျမန္မာစစ္သားမ်ားကုိ သြားသတ္ျခင္းမဟုတ္။ လက္နက္ကုိင္ကာ ဥပေဒမဲ့ ရမ္းကားေနသူမ်ားကုိ ခုခံကာကြယ္ရင္း သတ္ျခင္းသာျဖစ္၍ တရားသည္။ တပ္စိတ္တစိတ္သာ သတ္လုိ႔ ဘာျဖစ္မလဲ မေမးပါႏွင့္။ တပ္စိတ္အမ်ားစုသည္ ထုိနည္းႏွင္ႏွင္သာျဖစ္ရာ ဤရမ္ဘုိကား ခုိးကူးအေခြမ်ား ျမန္မာျပည္တြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႕ပါက လူဆုိးေနရာေရာက္ေနေသာ သူတုိ႔အျဖစ္ကုိ ျမန္မာစစ္သားေတြ ရွက္ၾကေပလိမ့္မည္။ တပ္ေျပးေတြ ပုိမ်ားလာမည္။ စိတ္ဓါတ္ေရးရာအရ ျမန္မာစစ္တပ္ကို အႀကီးအက်ယ္ ထိခုိက္ေပလိမ့္မည္။

ဤဇာတ္ကားေၾကာင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးဂုဏ္ကုိလည္း ထူးျခားၿပီးမထိခုိက္၊ ရမ္ဘုိလည္း ၀င္ေငြအျမတ္အစြန္းရသည္။ အ႐ႈံးထြက္သည္မွာ နအဖ အစုိးရသာလွ်င္ရွိေပသည္။ သုိ႔စင္လ်က္ အဘယ္ေၾကာင့္ ရမ္ဘုိကားအေပၚ မုဒိတာ မပြားႏုိင္ၾကေပသနည္း။

အထက္ကေျပာခဲ့သလုိ ေနရာတကာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ ၀င္ေမြးလုိေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္သာျဖစ္ေပမည္။ ဗမာေတြ မဟုတ္တဲ့ေနရာမွာ သူေတာ္ေကာင္းစိတ္ေမြးလုိျခင္းကုိ ရပ္တန္းက ရပ္သင့္ၾကေပၿပီ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ စကၤာပူတြင္ ျမန္မာေပါင္း ၆၀၀ ေက်ာ္ကုိ တစုတစည္းတည္း ရမ္ဘုိကား ၾကည့္ခြင့္ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေပးေသာ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္မ်ား အဖြဲ႕ မွ လူငယ္မ်ားအား အထူး ေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။)
Read more
မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs