ကုိေပါရဲ႕ ပိေတာက္ရိပ္၊ Ko Paw's Padauk-Yeik

“ေအာက္စ လြတ္တဲ့အခါ”

“ေအာက္စ လြတ္တဲ့အခါ”

မုသား ေအာက္စလြတ္တဲ့အခါ
အမွန္တရားဟာ ကြင္းကြင္းႀကီးေပၚလာတယ္။
မ်က္ႏွာမလႊဲလုိက္ပါနဲ႔။
ရဲရဲႀကီး စုိက္ၾကည့္လုိက္ပါ။

-ကိုေပါ-
(၂၁-၉-၂၀၁၀)

(မွတ္ခ်က္။........။ ေနရာလြဲၿပီး အသုံးခ်ပါက ျဖစ္ေပၚလာသည့္ အက်ဳိးဆက္အေပၚ တာဝန္မယူ။)

“၂၀၁၀ မယ္သီတာ”

“၂၀၁၀ မယ္သီတာ”

ဘီလူးကုိျမင္
လင္လုပ္ခ်င္ဆဲ။

မယ္သီတာ စည္းျပင္ထြက္လုိ႔
နန္႔နန္႔တက္ကဲ။

-ကုိေပါ-
(၂၀-၉-၂၀၁၀)

“ကုိယ္လုံးတီးမုိ႔ မၾကည့္ရဲပါ”

မုသားက ဝတ္စုံျပည့္နဲ႔
ပြဲတက္လာတယ္
သူ႕နံေဘးမွာ ဝုိင္းဝိုင္းလည္လုိ႔။

အမွန္တရားႀကီး
ကုိယ္လုံးတီးနဲ႔ ရပ္ေနတာကုိေတာ့
မၾကည့္ရဲၾကသလုိ ေရွာင္ဖယ္ဖယ္နဲ႔။

-ကုိေပါ-
(၂၀၊ ၉၊ ၂၀၁၀)

“အ႐ုဏ္ဦးေၾကာင့္ ႐ူးေတာ့မည္”

“အ႐ုဏ္ဦးမွာ ဖူးသည့္ၾကာ” အမည္ရသည့္ သမုိင္းလိမ္ဝါဒျဖန္႔ဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ အႏုပညာရွင္မ်ား ျပည္ပသုိ႔ လာေရာက္ေဖ်ာ္ေျဖေသာအခါ ျပည္ပေရာက္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက ဆန္႔က်င္ ဆႏၵျပၾကသည့္ သတင္းမ်ား၊ အီးေမးလ္မ်ား၊ ဓါတ္ပုံမ်ားကုိ ခုတေလာ ေန႔စဥ္လုိလုိ ဖတ္ေနရသည္။ ျမင္ေနရသည္။ ၾကားေနရသည္။

ဤကိစၥအေပၚတြင္ မတူညီကြဲျပားသည့္ အျမင္မ်ား အမ်ဳိးမ်ဳိး ထြက္ေပၚေနသည္ကုိလည္း စိတ္ဝင္စားစြာ သတိျပဳမိသည္။

ကၽြႏု္ပ္၏ သေဘာထားကုိ ေျပာရလွ်င္ ထုိကဲ့သုိ႔ေသာ ဝါဒျဖန္႔ဇာတ္ကားတြင္ အႏုပညာရွင္မ်ား ပါဝင္ျခင္းကုိ မႏွစ္သက္ပါ။ ထုိသူတုိ႔သည္ နအဖ၏ ဖိအားေပးမႈကို လက္မခံႏုိင္၍ နအဖအလုိက် ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ရသည္ဟု ဆင္ေျခေပးေစဦး၊ သူတုိ႔သည္ အဂတိတရားေလးပါးတြင္ ဘယာဂတိ ဟူေသာ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေၾကာင့္ မမွန္ကန္သည့္ဖက္မွ ဘက္လုိက္ျခင္းအမႈကုိ ျပဳမူခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ အကယ္၍ အခြင့္အေရးလာဘ္လာဘအတြက္ ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ဲျခင္းျဖစ္ပါက ဆႏၵာဂတိတည္းဟူေသာ အဂတိတရားကိုပါ ခ်ဳိးေဖာက္ျခင္း မည္ေပသည္။ သမုိင္းေၾကာင္းကို ေသခ်ာမသိ၍ သေဘာ႐ုိးျဖင့္ ဝင္ေရာက္သ႐ုပ္ေဆာင္သည္ဆုိလွ်င္လည္း ေမာဟဂတိေၾကာင့္ ဘက္လုိက္ျခင္းအမႈကို ျပဳခဲ့ရာေရာက္ေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိသူမ်ားအား ျပည္ပေရာက္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားက ဆႏၵျပၾကျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ကား ကၽြႏု္ပ္တြင္ အေတြးပြားစရာ မ်ားစြာရွိပါသည္။ မရွင္းလင္းသည္မ်ား၊ ေမးခြန္းထုတ္စရာမ်ား ရွိလာပါသည္။

ပထမဦးဆုံးအေနျဖင့္ စဥ္းစားရန္ရွိသည္မွာ ဘယ္လုိ အႏုပညာရွင္မ်ဳိးေတြကုိ ဆႏၵျပၾကမွာလဲဆုိသည့္ ေမးခြန္း (သုိ႔မဟုတ္) သတ္မွတ္ခ်က္ (criteria) ျဖစ္သည္။ စစ္အစုိးရ ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရးယႏၲရားတြင္ ပါဝင္သူတုိင္းကုိသာ ဆႏၵျပရလွ်င္ တင္သန္းဦး႐ုိက္ကူးေသာ “လွေလးစိန္” ဇာတ္ကားတြင္ “လွေလးစိန္” အျဖစ္ ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ ျပည္သူ႕ဂုဏ္ရည္ဆုရွင္ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ ေက်ာ္သူပင္ ေျပးလုိ႔ လြတ္မည္မဟုတ္။

အလားတူပင္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းမွ အယ္ဒီတာ ဦးဝင္းၿငိမ္းႀကီး အေမရိကားသုိ႔ လာေရာက္ေသာအခါ ဝုိင္းဝန္းဆႏၵျပရမလုိျဖစ္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းအပါအဝင္ လစဥ္ထုတ္မဂၢဇင္းတုိင္းလုိလုိတြင္ ေရွ႕ဆုံးစာမ်က္ႏွာ၌ နအဖ၏ ဝါဒျဖန္႔ ေဆာင္ပုဒ္မ်ား၊ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားကုိ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပၾကရေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။ ေရႊအျမဳေတပရိသတ္လည္း ဝုိင္းစု ပရိသတ္ထက္ ေသးမည္မထင္ပါ။

ထုိမွတဖန္ ထပ္၍ စဥ္းစားျပန္ေသာ္ နအဖ ကမကထလုပ္ေသာ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားတြင္ သီဆုိေဖ်ာ္ေျဖျခင္း မျပဳဖူးသည့္ အဆုိေတာ္မ်ားလည္း မရွိသေလာက္ ရွားလွေပသည္။ ထုိအဆုိေတာ္မ်ား ျပည္ပထြက္လာလွ်င္လည္း ဆႏၵျပၾကမည္ေလာ။ ထုိ႔အတူ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားအလည္အပတ္မလာခင္ လမ္းမ်ားေကာင္းမြန္ေနေစေရးအတြက္ နအဖ၏ အဓမၼလုပ္အားေပးခုိင္းေစခံရသူမ်ား၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္မ်ားကုိ စစ္ဆင္ရာတြင္ အသုံးခ်ရန္ ေပၚတာအဆြဲခံရသူမ်ားအား ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပၾကမည္ေလာ။

ဤသည္ကား မည္သည့္အႏုပညာရွင္မ်ားအား ဆႏၵျပသင့္သနည္းဟု စဥ္းစားလုိက္ေသာအခါ အေတြးထဲတြင္ ေရွးဦးစြာ ထြက္ေပၚလာသည့္ အခ်က္မ်ားျဖစ္သည္။ ဝုိင္းစုခုိင္သိန္းကေတာ့ နအဖ ခုိင္းေစသမွ် ခံၾကရသူေတြထဲတြင္မွ သူမ တေယာက္တည္း ကံကြက္က်ား၍ ဆႏၵအျပခံရျခင္းမွာ အေတာ္ပင္ ကံဇာတာ နိမ့္ပါးေန၍ ျဖစ္ရေခ်မည္ဟု ေတြးေတာေနမည္လား မေျပာတတ္။ (သူမတေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္။ ထုိဇာတ္ကားတြင္ ပါဝင္သူအားလုံးဟု ေျပာရေခ်မည္။)

မည္သူမ်ားအား ဆႏၵျပသင့္သနည္းဆုိသည့္ ေမးခြန္း၏ ေနာက္တြင္ ဒုတိယ ကပ္လုိက္လာသည့္ေမးခြန္းမွာ မည္သူေတြက ဆႏၵျပသင့္သနည္းဆုိသည့္ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။

လူအမ်ားႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ကိစၥမ်ားတြင္ ကုိယ့္သေဘာထားကုိ လြတ္လပ္စြာ ေဖာ္ထုတ္ခြင့္ရွိသည္။ ဆႏၵျပခြင့္ရွိသည္။ ဤအခ်က္ကုိ အားေပးသည္။ လက္ခံသည္။ ယုံၾကည္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေမးခြန္းမွာ “ဆႏၵျပသင့္သေလာ၊ မျပသင့္သေလာ” ဟူ၍ မဟုတ္ဘဲ “မည္သူေတြက ဆႏၵျပသင့္သနည္း” ဆုိသည့္ ေမးခြန္းသာျဖစ္သည္။

ဤေမးခြန္းကုိ ေမးရျခင္းမွာ အေၾကာင္းရွိသည္။ ျပည္ပ၌ လာေရာက္ေနထုိင္သူမ်ားတြင္ ႏုိင္ငံေရးသမားေဟာင္းမ်ား၊ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ဒုကၡသည္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ အလုပ္လုပ္ကုိင္သူမ်ား စသျဖင့္ လူမ်ဳိးစုံပါဝင္သည္။ ေယဘုယ် ၿခဳံငုံေျပာရလွ်င္ ထုိသူအားလုံးသည္ ျပည္တြင္းမွ အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ ဆက္လက္ ခါးစည္းမခံႏုိင္သျဖင့္၊ နအဖ၏ ဖိႏွိပ္မႈကုိ ဆက္လက္မခံစားႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္း ထြက္ေျပးလာၾကသူခ်ည္းျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ဆက္ႏြယ္ဖူးသူမ်ား၊ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ဒုကၡသည္မ်ားမွာ နအဖ၏ ႏွိပ္ကြပ္မႈဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္ေတာ့၍ ထြက္ေျပးလာၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိအထဲတြင္ တတိယႏုိင္ငံသုိ႔ ထြက္ေျပးခုိလႈံသြားၾကေသာ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားလည္း အပါအဝင္ျဖစ္သည္။

ထုိသူမ်ားအေနျဖင့္ ျမန္မာ့အေရးကိစၥမ်ားတြင္ ဆက္လက္၍ စိတ္ဝင္စား ရွင္သန္ေနျခင္း၊ ျမန္မာျပည္ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနအားျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ေရးအတြက္ ဆက္လက္အားထုတ္ေနျခင္းမ်ားအား အားေပးေထာက္ခံပါ၏။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ စစ္အစုိးရ၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို ဆန္႔က်င္ျခင္း၊ ျပည္ပအကူအညီမ်ားကုိ ရယူ၍ ျပည္တြင္းသုိ႔ ပံ့ပုိးရန္ႀကဳိးပမ္းေနျခင္းမ်ားအတြက္လည္း ခ်ီးက်ဴးပါ၏။ အားေပးေထာက္ခံပါ၏။

သုိ႔ေသာ္ အႏုပညာရွင္မ်ားကုိ ဆႏၵျပသည့္ ကိစၥတြင္မူ စဥ္းစားစရာတခ်က္ရွိေနသည္။ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ဖိႏွိပ္မႈကို မခံႏုိင္၍ ျပည္ပသုိ႔ ထြက္ခြာလာၿပီးမွ ျပည္တြင္းတြင္ က်န္ရစ္ေနေသးသည့္ အႏုပညာရွင္မ်ားကုိ နအဖအား အာမခံရဲရေကာင္းလားဟု အျပစ္တင္ေနသည္မွာ နည္းလမ္းမက်ဟု ျမင္မိပါသည္။ ဥပမာေပးရေသာ္ “အငွားဗုိက္ႏွင့္ ဓားထုိးခံၾကည့္ခ်င္သူမ်ား” သဖြယ္ ျဖစ္ေနေခ်သည္။ တဖန္ “ကုလားမႏုိင္၍ ရခုိင္မဲ” ရာလည္း ေရာက္ေနသည္။ ပစ္မွတ္လြဲေနသည္ဟု ေတြးမိပါသည္။ အကယ္၍ ဝုိင္းစုခုိင္သိန္းတုိ႔အား ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ ျပည္ပေရာက္ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားမဟုတ္ဘဲ ျပည္တြင္းမွ ပရိသတ္၊ ျပည္တြင္းမွ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားျဖစ္ခဲ့ေသာ္ ယခုကဲ့သုိ႔ ေမးခြန္းထုတ္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။

ျပည္ပတြင္ ေနထုိင္သူမ်ားအေနျဖင့္ ျပည္တြင္းကလူမ်ား လုပ္ေနသည္ကုိ အားမလုိအားမရသူမ်ားရွိေသာ္ ျပည္တြင္းသုိ႔ ျပန္၍ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် လုပ္ၾကရန္သာရွိသည္။ ကုိယ္တုိင္မလုပ္ႏုိင္သည့္အရာကုိ သူတပါးအား လုပ္ေစခ်င္ေနျခင္းမွာ သိပ္ေတာ့ နည္းလမ္းမက်။

ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းမွာ…. ဤသုိ႔ေသာ ေပၚလစီဇာတ္ကားမ်ဳိး၌ ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ စစ္ရာဇဝတ္မႈမ်ားကို က်ဴးလြန္ျခင္းကဲ့သုိ႔ ႀကီးေလးသည့္ ျပစ္မႈေျမာက္ပါရဲ႕ေလာ ဟူသည့္ ေမးခြန္းျဖစ္သည္။ နအဖ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္မ်ား ျပည္ပသုိ႔လာသည့္အခါ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပျခင္းကုိ နားလည္လက္ခံ၍ ရသည္။ ေထာက္ခံအားေပးပါသည္။ နအဖႏွင့္ အလုိတူအလုိပါ ကုိယ္က်ဳိးရွာ စီးပြားေရးသမားမ်ား ျပည္ပသုိ႔ လာေရာက္ခြင့္ဗီဇာကုိ ပိတ္ပင္ျခင္းအားလည္း နားလည္ေထာက္ခံႏုိင္ပါေသးသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိစီးပြားေရးသမားမ်ားမွာ နအဖႏွင့္ေပါင္းကာ ျပည္သူလူထုကုိ ေခါင္းပုံျဖတ္ အျမတ္ထုတ္ေနသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။ သုိ႔ေသာ္ စစ္အစုိးရ၏ ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ ပါဝင္သ႐ုပ္ေဆာင္ရေသာ အႏုပညာရွင္မ်ားကုိ ျပည္ပတြင္ေနထုိင္သူမ်ားက ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပျခင္းသည္ တရားမွ်တပါရဲ႕ေလာ စဥ္းစားစရာျဖစ္သည္။ ဝါဒျဖန္႔ ေပၚလစီကားမ်ားတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ျခင္းကို စစ္အစုိးရလက္ပါးေစဟု သတ္မွတ္သင့္၊ မသတ္မွတ္သင့္ဆုိသည္ကုိ က်င့္ဝတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အထူးျပကၽြမ္းက်င္သူမ်ား ဝင္ေရာက္ေဆြးေႏြးသင့္သည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

မလြတ္လပ္ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္ စစ္ေၾကာေရး၊ သုိ႔မဟုတ္ ရဲလက္တြင္ ႏွိပ္စက္မႈကုိ မခံႏုိင္ေတာ့၍ မိမိမက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ အမႈကုိ က်ဴးလြန္ပါသည္ဟု ဝန္ခံကတိ လက္မွတ္ထုိးသူမ်ားစြာရွိသည္။ ထုိရဲစစ္ခ်က္တခုတည္းအေပၚ မူတည္ၿပီး ထုိသူအား ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္လုိက္လွ်င္ အျပစ္စီရင္ခံရသူအေနျဖင့္ နစ္နာေပသည္။ အလားတူပင္ မလြတ္လပ္ေသာ အေျခအေနတခု၌ မိမိဆႏၵႏွင့္ဆန္႔က်င္ကာ ဖိအားေပးသျဖင့္ လုပ္ေဆာင္လုိက္ရေသာ အလုပ္တခုအတြက္ မည္သုိ႔ အေရးယူမည္နည္း။ အထူးသျဖင့္ ထုိအမႈသည္ ရာဇဝတ္မႈမေျမာက္သည့္ကိစၥဆုိလွ်င္ မည္သုိ႔တုန္႔ျပန္ၾကမည္နည္း။

ကၽြႏု္ပ္သေဘာအရမူ ဝါဒျဖန္႔ဇာတ္ကားမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ နအဖက ဝါဒျဖန္႔လွ်င္ မိမိတုိ႔ကလည္း တုန္႔ျပန္၍ အမွန္တရားကုိ ျပန္လည္ ျဖန႔္ေဝၾကမည္။ နအဖမွာ လက္ရွိအာဏာကို ကုိင္စြဲထားသူမ်ားျဖစ္၍ ဝါဒျဖန္႔ခ်ီေရးယႏၱရားတြင္ တပန္းသာသည္ဟုဆုိႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔က တပန္းသာသည္မွာ လူထုက စစ္အစုိးရကုိ မယုံၾကည္။ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ားအေနႏွင့္ သစၥာတရားကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး မုသားမ်ားကုိ တုန္႔ျပန္ေခ်ပၾကမည္ဆုိလွ်င္ မိမိတုိ႔က အသာစီးရႏုိင္သည္။ ဤသုိ႔ေခ်ပရာတြင္ အႏုပညာရွင္မ်ားအား ျပည္ပမွေန၍ ဆႏၵျပျခင္းထက္ လူထုကုိ စည္း႐ုံး၍ လူထုအင္အားသုံးကာ အမွန္တရားကို ျဖန္႔ျဖဴးမည္ဆုိလွ်င္ ပိုမုိထိေရာက္မည္ထင္သည္။ မိမိက ျပည္ပေရာက္ေနလွ်င္လည္း ျပည္တြင္းမွ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား ထိေရာက္စြာ လႈပ္ရွားႏုိင္ေရးအတြက္ အစြမ္းကုန္ကူညီသင့္သည္။ ဤသုိ႔ဆုိလွ်င္ စစ္အစုိးရ၏ ဝါဒျဖန္႔ဇာတ္ကားမ်ားကုိ ဂ႐ုစုိက္စရာမလုိဟု ျမင္မိပါသည္။

ေဖာေရွာယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ကြန္မင့္က႑မ်ားတြင္ “မွတ္သားသြားပါတယ္။ နာယူသြားပါတယ္” စသည့္ ကြန္မင့္မ်ားကုိ အတည္ေပါက္ႀကီးေရးေနသူေတြ အေတာ္မ်ားသည္။ ထုိသူမ်ား ေျပာသည့္အတုိင္းသာ အမွန္တကယ္ မွတ္သားနာယူသြားသည္မွန္ပါက ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ပညာယွိႀကီးမ်ား ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံသာျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။ ကၽြႏု္ပ္မူကား ၄င္းတုိ႔ “ေဖာေရွာ” လုပ္ေနသည္ဟုသာ ထင္မိသည္။ ထုိ႔သုိ႔ ေဖာေရွာလုပ္ေသာသူမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ေဖာေရႊတုိ႔၏ ႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးသည္ သာယာပါရဲ႕လားဟု ဆင္ျခင္ၾကည့္လုိက္ေသာ္....

“ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ”

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါတယ္ ရြာလယ္လမ္းမွာ
အႏွိပ္ခန္းနဲ႔ေလး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါေပ ညေနေစာင္းရင္
ျခင္ေမာင္းကြဲ႕ေလး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါတယ္ အိမ္အထြက္မွာ
မီးစက္နဲ႔ေလး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါတယ္ အင္တာနက္မွာ
လိပ္ထက္ပင္ေႏွး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါတယ္ ဖုန္းရယ္ဆက္လုိ႔
လိပ္ေခါင္းထြက္ေသး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး။
သာပါတယ္ ေက်ာင္းတကယ္ဖြင့္မွ
ၿမဳိ႕ျပနဲ႔ေဝး။

ေဖာေရႊတုိ႔ရြာ သာပါစေမး
သာပါတယ္ ဟုိၾကပ္ေျပးမွာ
ေလာက္ေတြနဲ႔ေဖြး။

-အမည္မသိ ဘေလာ့ဂ္စာဆုိ-

“အေလာင္းစည္သူ ျပန္လာၿပီ”

(ငယ္ငယ္က ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ ကာတြန္းေမာင္ဝဏၰ၏ “လူႀကီးလူေကာင္း” ကာတြန္းဇာတ္လမ္းအား ဇာတ္ေကာင္မ်ားအစားထုိး၍ မွတ္မိသေလာက္ ဘေလာ့ပုိစ္႔အေနႏွင့္ ျပန္လည္ ဆန္းသစ္ထားပါသည္။ ဤဇာတ္လမ္းတြင္ ပါေသာ လူမ်ား၊ ေနရာမ်ားမွာ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘဲ စာေရးသူ၏ စိတ္ကူးထဲတြင္ ဖန္တီးထားေသာ ဇာတ္ေကာင္မ်ား၊ ေနရာမ်ားသာျဖစ္ပါသည္။ တုိက္ဆုိင္မႈရွိက ခြင့္လႊတ္ၾကပါကုန္။)

တေန႔သ၌ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးသည္ ၿဂဳိဟ္တုမွ ထုတ္လႊင့္ေသာ ေဘာလုံးပြဲၾကည့္ေနရင္း သူအားေပးေသာအသင္းက ဂုိးသြင္းလုိက္သျဖင့္ ထုိင္ရာမွ ထ၍ လက္ပမ္းေပါက္ခတ္ရာ သက္ေတာ္ႀကီးရင့္ၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ဘြတ္ကနဲ ေလလည္မိသြားေလသည္။

“အဟိဟိ” “ခစ္ခစ္ခစ္”

ေဘးတြင္ ေဘာလုံးပြဲအတူ ထုိင္ၾကည့္ေနေသာ သူရေရႊပန္း၊ သာေအး၊ သာဂိ စသည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားထံမွ ရယ္သံမ်ား ထြက္လာေလသည္။

တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးက စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ လွည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး…. “မင္းတုိ႔က ဘာရီတာလဲကြ” ဟု ေမးလုိက္၏။(မွတ္ခ်က္။……..။ဤေနရာတြင္ ဘာရယ္တာလဲ ဟု ဖတ္ပါရန္။ ေတာ္ၾကာ ဘေလာ့ဂါ ရီတာကုိ ေမးသည္ဟု ထင္မွတ္မွားမည္ စုိးသျဖင့္)

သူရေရႊပန္း (ကပ်ာကယာျဖင့္)။.........။ ဟုိ..ဟုိ... ရယ္တာမဟုတ္ပါဘူး... အဘ။ ဝမ္းထဲက က်လိက်လိ ျဖစ္လာလုိ႔ ပါးစပ္ကေန အဟိအဟိ ျမည္သြားတာပါ။

တပ္ခ်ဳပ္ႀကီး။……..။ ေအး…. မင္းတုိ႔ ႐ူးေၾကာင္မူးေၾကာင္ လုပ္မေနၾကနဲ႔။ ၾကပ္ေျပးေတာင္ေျခမွာ စပုိက္ဒါမင္း အဝတ္အစားနဲ႔ လူဆုိးတေယာက္ ေသာင္းက်န္းေနတယ္ၾကားတယ္။ အဲဒါ မင္းတုိ႔ ေနာက္တေန႔ညေန သြားၿပီး လက္ရဖမ္းေခ်ၾက။

ေဘာလုံးပြဲၿပီး၍ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ား အျပင္သုိ႔ ထြက္လာၾကေသာအခါ အခ်င္းခ်င္း ဤသုိ႔ တီးတုိးတုိင္ပင္ၾကေလသည္။

“အဘေတာ့ ငါတုိ႔ရယ္လုိက္တာနဲ႔ ရွက္ရမ္းရမ္းၿပီး အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီး အထာခ်ဳိးေနၿပီ။ မနက္ျဖန္က်ရင္ သူကုိယ္တုိင္ စပုိက္ဒါမင္းအဝတ္အစားဝတ္ၿပီး ႐ုပ္ဖ်က္လာလိမ့္မယ္။ ဖုိက္တင္ပေလးၾကရင္ တကယ္ မလုပ္နဲ႔။ သူစိတ္ေက်နပ္ေအာင္ မင္းတုိ႔ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ဖုိက္ၿပီး လဲွခ်ျပလုိက္…ၾကားလား”

ဤသုိ႔ျဖင့္ ေနာက္တေန႔ ေနဝင္ တေယာကုိတင္ရီ အခ်ိန္တြင္…အဲ… ေနဝင္ရီတေရာအခ်ိန္တြင္ ေရႊပန္း၊ သာေအး၊ သာဂိ စသည့္ အမုိက္တကာ့ဗုိလ္မင္း၊ အဖ်ဥ္းတကာ့ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ အပယ္ေလးလီ ျမစ္နဒီတြင္ ပလုံစီေအာင္ ငုပ္မည့္ လူ႐ႈပ္ႀကီးမ်ားသည္ ဒဂုံဂ်စ္၊ ျမန္မာဂ်စ္ စသည့္ ေခတ္မီေမာ္ေတာ္ကားႀကီးမ်ား ကုိယ္စီျဖင့္ ၾကပ္ေျပးေတာင္ေျခတြင္ ပုန္းေအာင္း၍ အသင့္ေစာင့္ေနၾကေလသည္။

အီးတညႇစ္မွ် ၾကာေသာအခါတြင္ (စစ္ေရးျပအခမ္းအနားမ်ားတြင္ သုံးေသာ) အမုိးဖြင့္ ကားနက္ႀကီးကုိ စီးလ်က္ စပုိက္ဒါမင္း အဝတ္အစားကုိ ဝတ္ဆင္ထားေသာ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေပါက္ခ်လာေလသည္။

သာေအး၊ သာဂိ၊ ေရႊပန္းတုိ႔လည္း ပုန္းေအာင္းေနရာက အသီးသီးထြက္ၾကၿပီး စပုိက္ဒါမင္းကုိ ဖမ္းရန္ ႀကဳိးစားၾကေလသည္။ စပုိက္ဒါမင္းလည္း အမုိးဖြင့္ကားကုိ ကပ္တုံ၊ ခြာတုံ၊ ရပ္တုံ၊ ဘက္ဂီယာထုိးတုံ အမ်ဳိးစုံျဖင့္ မ႐ုိးရေအာင္ ကားေရးျပေလသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ကားေပၚမွ အသီးသီးဆင္းလာၾကၿပီး ေျမျပင္ေပၚတြင္ (ၾကက္ဖခြပ္သလုိ) ဖုိက္တင္ပေလး ၾကေလသည္။ သာေအးတုိ႔လည္း တင္ႀကဳိတုိင္ပင္ထားသည့္အတုိင္း အေယာင္ျပသာ ဖုိက္ၾကၿပီး စပုိက္ဒါမင္းက လက္သီးထုိးလုိက္သည့္အခါ မထိမီကပင္ “အားကနဲ” “အီးကနဲ” ေအာ္ဟစ္ၿငီးတြားကာ အသီးသီး ပစ္လွဲျပၾကေလသည္။ ႏွပ္တၫႇစ္ခြဲခန္႔အတြင္းမွာပင္ သာေအးတုိ႔လူစု ေျမေပၚသုိ႔ အတုံးအ႐ုံး လဲက် ကုန္ေတာ့သတည္း။

ထုိအခါမွ စပုိက္ဒါမင္းလည္း ကားနက္ႀကီးေပၚသုိ႔ ျပန္တက္သြားၿပီး… “ဝူးထြားဟားဟား။ စပုိက္ဒါမင္းတဲ့ေဟ့…တမင္းပဲရွိတယ္။ ႏွစ္မင္းရွိရင္ စင္ၿပဳိင္အစုိးရေတာင္ ျပည္တြင္းမွာ မေနႏုိင္ဘူး။ ထြက္ေျပးရတယ္။” ဟု အသံနက္ႀကီးျဖင့္ ရယ္ေမာလ်က္ မုိင္ကုန္ေမာင္းကာ ထြက္ခြာသြားေလသည္။

စပုိက္ဒါမင္းျမင္ကြင္းမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ္ သာေအးတုိ႔လူစုလည္း ေျမႀကီးေပၚက အသီးသီးထၿပီး အူႏွိပ္ကာ ရယ္ေမာက်န္ရစ္ခဲ့ၾကေလသည္။

“ဟားဟားဟား။ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတာ့ ငါတုိ႔ရဲ႕ အကယ္ဒမီေရွာ့တ္ေတြကုိ တကယ္ အဟုတ္ထင္ၿပီး စိတ္ႀကီးဝင္သြားၿပီ။ ဧကႏၱ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီးလည္း ငါတုိ႔လုိ အကယ္ဒမီအဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ေတြ႕သြားတာပဲ ျဖစ္ရမယ္…ဟားဟား”

ေနာက္တေန႔ ေလးလပတ္ အစည္းအေဝးသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ သူရေရႊပန္းတုိ႔ လူစုအား တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးက ေမးေလသည္။

“ဘယ့္ႏွယ့္လဲကြ။ မင္းတုိ႔ လူဆုိးကုိ ဖမ္းမိခဲ့ရဲ႕လား”

သူရေရႊပန္းတုိ႔လည္း ႀကဳိတင္တုိင္ပင္ထားသည့္အတုိင္း….. “မွန္ပါ။ ဤလူဆုိးသည္ လူမက နတ္တမွ် စြမ္းလွေၾကာင္းပါ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ အနားမွ်ပင္ မကပ္ႏုိင္ဘဲ ေနာက္ဆုံး အလဲလဲ အကြဲကြဲျဖင့္ ႐ႈံးနိမ့္ၿပီး ျပန္ခဲ့ရပါသည္” ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကေလသည္။

ဤအခါတြင္မွ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးလည္း…. “အိမ္း….. နင္တုိ႔ ငါ႔ကုိ အုိၿပီ ထင္ၾကသည္။ ငါမအုိေသး။ တပ္ထဲမွာ မဲေဖာက္ေပးမယ့္ မုဆုိးမ ရွိေသးရင္ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ ထပ္ၿပီး ယူျပႏုိင္ေသးတယ္….အေဟးေဟး”

ေရႊပန္း၊ သာေအး၊ သာဂိ စသည့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားလည္း ျပင္းစြာ ေၾကာက္လန္႔ ခန္႔ညား႐ုိေသၾကေလသည္။ (တကယ္မလန္႔လည္း လန္႔သည့္သ႑ာန္ အကယ္ဒမီ အုိက္တင္မ်ားကုိ ေပးၾကေလသည္။)

ထုိအခုိက္ သာေအး၏ နဖူးကုိ ေလာက္စာလုံးတလုံး အရွိန္ျပင္းစြာ လာမွန္ေလသည္။

“ေဟ့ ဘယ္ေကာင္လဲကြ။ ေလးလပတ္အစည္းအေဝးလုပ္ေနတဲ့ေနရာမွာ ေလးဂြ လာသရမ္းတာ”

“က်ဳပ္ပစ္လုိက္တာပဲဗ်…ဘာလုပ္ခ်င္သလဲ”

အသံၾကား၍ အားလုံး လွည့္ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ အစည္းအေဝးခန္းမ အဝင္ဝတြင္ ေလးဂြကုိ လက္တဖက္က ကုိင္စြဲလ်က္ ရပ္ေနေသာ ေျမးေတာ္ ေမ်ာက္ေလာင္းကေလး ဖုိးေလာက္လန္း ကုိ ေတြ႕လုိက္ၾကရသည္။

တပ္ခ်ဳပ္ႀကီး။………..။ ေျမးေတာ္ေလး။ ဘာေၾကာင့္ ေလးဂြနဲ႔ ပစ္ရသလဲ။

ဖုိးေလာက္လန္း။……….။ မွန္လွပါ ဖုိးဖုိး။ ဒီလူေတြ ဖုိးဖုိးကြယ္ရာမွာ အတင္းတုပ္ေနၾကတာေတြ႕ရတယ္။ သူတုိ႔ အကယ္ဒမီအုိက္တင္နဲ႔ ပတ္ခ်လုိက္တာ ဖုိးဖုိးေတာ့ ခံလုိက္ရၿပီတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ေျပာေသးတယ္။ အေလာင္းစည္သူမင္းႀကီးလည္း သူတုိ႔လုိ အကယ္ဒမီသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔ ေတြ႕သြားတာလုိ႔ ေျပာၿပီး ဟားေနၾကတယ္။

ဤမွာပင္ တပ္ခ်ဳပ္ႀကီးလည္း သူ႕လူမ်ား၏ မ႐ုိးသားပုံကုိ ရိပ္မိသြားၿပီး….

“မင္းတုိ႔ ဒီေလာက္ေတာင္ အကယ္ဒမီ အုိင္တင္ေပးခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ၊ အရပ္ဝတ္ေျပာင္းၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္သင္တန္းတက္ေပေတာ့” ဟုဆုိကာ ေရႊပန္း၊ သာေအး၊ သာဂိတုိ႔အား စစ္ဖက္ရာထူးအသီးသီးမွ အနားေပးလုိက္ေလသတည္း။

ဒီကေန႔ တေန႔တည္း တင္ျဖစ္တဲ့ ေရွ႕က တပုိ႔စ္ကုိ ဖတ္ရန္။

“ေရနစ္သူကုိ ကယ္ၾကရာဝယ္”

ေရနစ္သူကုိ ကယ္ၾကရာဝယ္

လူတေယာက္ ေရနစ္ေနၿပီဆုိရင္ ဘယ္လုိကယ္မလဲ။ ေရနစ္သူကုိ ကယ္ဖုိ႔ ကယ္သူကုိယ္တုိင္ ေရကူးတတ္ဖုိ႔ လုိသလား။ ဒီေမးခြန္းကုိ အေျဖတခုတည္းနဲ႔ ေျဖဖုိ႔ မလုံေလာက္ဘူး။

ပထမဦးဆုံး ေမးခြန္းတခုေတာ့ ျပန္ေမးရမယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိနစ္ေနသလဲ ဆုိတာကုိေပါ႔။

ေရခ်ဳိးခန္း ေႂကြကန္(bathtub)ထဲမွာ ေရစိမ္ရင္း နစ္တာဆုိရင္ေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ဳိးေနရင္း သတိလစ္သြားတာ၊ ေလသင္တုန္းျဖတ္သြားတာျဖစ္ဖုိ႔မ်ားတယ္။ ေရတိမ္နစ္တယ္လုိ႔လည္း ေျပာခ်င္ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိအျဖစ္မ်ဳိးမွာ ကယ္သူအဖုိ႔ ေရကူးတတ္ဖုိ႔မလုိဘူး။ ေႂကြကန္ထဲက ေရကုိ ေဖာက္ထုတ္ခ်ၿပီး ေဆး႐ုံလူနာတင္ကားကုိ ဖုန္းဆက္ေခၚတတ္ဖုိ႔ပဲ လုိလိမ့္မယ္။

တခါ ကမ္းနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ နစ္ေနတာမ်ဳိးဆုိရင္လည္း ကယ္သူကုိယ္တုိင္က ေရမကူးတတ္ေပမယ့္ ေဘာကြင္းပစ္ခ်ေပးတာတုိ႔၊ ႀကဳိးရွည္ရွည္နဲ႔ ႀကဳိးစကုိ ပစ္ခ်ေပးတာမ်ဳိး၊ ဝါးလုံးလုိ ရွည္ေမ်ာတဲ့အရာတခုနဲ႔ ေရနစ္သူလွမ္းဆြဲႏုိင္ဖုိ႔ ကမ္းလင့္ကူညီေပးတာမ်ဳိးေတြ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ သတိျပဳရမွာက ဝါးလုံးကမ္းတဲ့ေနရာမွာ ေရနစ္သူကုိ ဝါးကူထုိးဆုိသလုိ ကယ္ရာမေရာက္ ထုိးႏွစ္ေရာက္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးကုိ ေရွာင္ရွားဖုိ႔ပါပဲ။

ကယ္သူက ေလွေပၚကဆုိရင္လည္း ေရနစ္သူကုိ ကယ္တဲ့ေနရာမွာ ကယ္သူကုိယ္တုိင္ ေရကူးတတ္ျခင္း မကူးတတ္ျခင္းက အေရးမပါလွပါဘူး။ ကယ္ခ်င္တဲ့ ေစတနာကသာ အေရးပါေတာ့တယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း လူကုိေတာ့ မကယ္ဘဲ ေရနစ္သူလက္က လက္ပတ္နာရီတုိ႔ လက္စြပ္တုိ႔လုိ အဖုိးတန္ပစၥည္းေလးေတြကုိပဲ ေရြးကယ္သြားတာမ်ဳိး ရွိတတ္တယ္။

တကယ္လုိ႔ ေရနစ္တဲ့ေနရာမွာ ေဘာကြင္း၊ ဝါးလုံးရွည္၊ ႀကဳိးရွည္ရွည္ စသျဖင့္ ပစ္ေပးစရာ၊ ကမ္းေပးစရာ မရွိဘူးဆုိရင္ ကုိယ္တုိင္ ေရကူးၿပီး ဆင္းကယ္ရမယ့္အျဖစ္မ်ဳိးေတြ ႀကဳံလာႏုိင္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနမ်ဳိးမွာေတာ့ ကယ္ခ်င္သူအဖုိ႔ ေရကူးတတ္ဖုိ႔ လုိလာပါၿပီ။ ကုိယ္တုိင္ေရမကူးတတ္ဘဲ ဆင္းကယ္လုိ႔ကေတာ့ တေလာင္းကေန ႏွစ္ေလာင္း ျဖစ္သြားတာပဲ အဖတ္တင္ပါလိမ့္မယ္။ ေရကူးတတ္တာေတာင္မွ သက္လုံေကာင္းဖုိ႔တုိ႔၊ ကယ္တဲ့ နည္းစနစ္မွန္ဖုိ႔တုိ႔ လုိပါလိမ့္ဦးမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေရနစ္သူဟာ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ အတင္းတြယ္ဖက္ တက္တတ္ၿပီး အခန္႔မသင့္ရင္ ကယ္သူပါ ႏွစ္ေယာက္လုံး ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္နဲ႔ နစ္ျမဳတ္သြားတတ္လုိ႔ပါ။

အညာမွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတက္ေနစဥ္က မုန္းေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းကေန ေက်ာင္းလာတက္တဲ့ ေက်ာင္းသူတခ်ဳိ႕နဲ႔ ဆရာတေယာက္ပါတဲ့ ေလွ၊ ေခ်ာင္းထဲမွာ နစ္တယ္။ တျခားေလွေတြ လာကယ္တာျမန္လုိ႔ အေသအေပ်ာက္ေတာ့မရွိ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ဟာ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ ဆရာ့အေပၚ အတင္း ဖက္တြယ္တက္ၾကေတာ့ ဆရာ့ချမာ ေရေအာက္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ေနၿပီး ကုန္းေပၚေရာက္ေတာ့ ေျမာ့ေျမာ့ပဲ က်န္တယ္။ ကံေကာင္းလုိ႔ မေသတယ္။

႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတာ့ အဲသည္လုိ ကယ္တုန္းမွာ ႐ုန္းကန္ေနရင္ ကယ္သူက ေရနစ္သူရဲ႕ ဇက္ပိုးကုိ လက္ဝါးေစာင္းနဲ႔ တခ်က္ခုတ္ခ်လုိက္တာကုိ ျပတယ္။ အကယ္ခံရမယ့္သူ သတိလစ္ၿပီး ၿငိမ္က်သြားမွ အသာဆြဲၿပီး ကယ္လာတယ္။ ဒီနည္းကလည္း အျငင္းပြားဖြယ္ပါပဲ။ မေတာ္လုိ႔ ႐ုိက္တာ လက္လြန္သြားခဲ့ရင္ ေရနစ္လုိ႔မေသ၊ လက္ဝါးေစာင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေသသြားတာမ်ဳိး ျဖစ္သြားႏုိင္လုိ႔ပါ။ (ဒီေနရာမွာ ႐ုရွားက ကဇာတ္႐ုံကုိ အၾကမ္းဖက္သူေတြက စီးနင္းျပန္ေပးဆြဲထားေတာ့ ႐ုရွားကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ေတြက ကဇာတ္႐ုံထဲကုိ ဓါတ္ေငြ႕လႊတ္ၿပီး ကယ္တာကုိ သတိရမိတယ္။ အဲသည္တုန္းက ဓါတ္ေငြ႕လႊတ္တာမ်ားသြားလုိ႔ ဓားစာခံအေတာ္မ်ားမ်ား ေသေၾကပ်က္စီးခဲ့ၾကတယ္။) ဒါေၾကာင့္ ေရကူးသင္တန္းေပးတဲ့အခါ လက္ဝါးေစာင္းကုိ အေနေတာ္ခုတ္တတ္ေအာင္ပါ ပူးတြဲ သင္တန္းေပးသင့္ပါတယ္။

ေသာင္ကမ္းနဲ႔ အလွမ္းေဝးတဲ့ေနရာမွာ ေရကူးတတ္သူေရာ၊ မကူးတတ္သူပါ ေရထဲကုိ တၿပဳိင္တည္း က်ေရာက္ေနတယ္ဆုိပါေတာ့။ ေရကူးတတ္သူဟာ သူ႕ဘာသူ ကုိယ္လြတ္ ကူးသြားရင္ ကမ္းကုိ ေရာက္ႏုိင္ေသးတယ္။ ေရမကူးတတ္သူကုိ ကယ္တင္မယ္ဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္လုံးေသဖုိ႔မ်ားတယ္။ ဒီလုိအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ကယ္မွာလား၊ မကယ္ဘူးလား။ ဘယ္လမ္းကုိ ေရြးမလဲ။ တုိက္တန္းနစ္ဇာတ္ကားထဲမွာ လီယုိနာဒုိ က ကိတ္တ္ဝင္းစလက္ကို ပ်ဥ္ျပားေလး ေပးလုိက္ၿပီး သူကေတာ့ ေရထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းေလးကုိ သတိရမိတယ္။

မကူးတတ္သူေတြက အမ်ားႀကီး။ ကူးတတ္သူက တေယာက္တည္းဆုိရင္လည္း ၾကယ္ငါးေကာက္တဲ့ ဥပမာလုိ တေယာက္ကုိပဲ ကယ္ႏုိင္မယ့္ အေနအထားမ်ဳိးလည္း ျဖစ္လာႏုိင္ပါေသးတယ္။

ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္မွာ ေရထဲကုိ ေရာက္ေနၿပီး ကူးတတ္တဲ့လူလည္း တေယာက္မွ မပါ၊ အသက္ကယ္အက်ႌလည္း မပါဘူးဆုိရင္ေတာ့ အားလုံး မၾကာခင္မွာ နစ္မြန္းၾကရကိန္းပါပဲ။

P.S… ေရကူးသင္တန္းတက္လုိသူမ်ား ပိေတာက္ရိပ္ဘေလာ့ဂ္ပုိင္ရွင္ ကုိေပါထံသုိ႔ အီးေမးလ္ျဖင့္ စုံစမ္းကာ စာရင္းေပးႏုိင္ပါသည္။ လူဦးေရကန္႔သတ္ထားသည္။ လာသေလာက္သာ လက္ခံမည္။ း-)

ၾကားၾကားသမွ်

(၁) တ႐ုတ္ေျပးမင္း

ျမန္မာရာဇဝင္ထဲက တ႐ုတ္ေျပးမင္းအေၾကာင္း အခုတေလာ အေတြးထဲကုိ ေရာက္ေနတယ္။ ရာဇဝင္ကုိ မဖတ္ဖူးတဲ့လူဆုိရင္ေတာ့ တ႐ုတ္ေျပးမင္းဆုိတာ… ကိစၥႀကီးငယ္ရွိတုိင္း တ႐ုတ္ျပည္ကုိေျပးၿပီး သံေတာ္ဦးတင္တတ္တဲ့ ဘုရင္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ တ႐ုတ္ေတြကုိ ေၾကာက္ၿပီးထြက္ေျပးရတဲ့မင္းလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႕ကုိေၾကာက္လုိ႔ပဲ တ႐ုတ္ေတြ ထြက္ေျပးရတဲ့မင္းလား စသျဖင့္ သုိ႔ေလာ သုိ႔ေလာ ျဖစ္စရာပါ။

အဲသည္မင္းက အက်င့္မေကာင္းဘူးလုိ႔ သိရတယ္။ သူ႕ကုိ မင္းေခြးေခ်းလုိ႔လည္း ေခၚၾကေသးတယ္။ ပြဲေတာ္တည္ရင္ (ထမင္းစားရင္) ဟင္းခြက္ ၃၀၀ ျပည့္မွ တည္တတ္တယ္လုိ႔လည္း သိရတယ္။ အေျမာ္အျမင္မရွိဘူး။ ေက်းဇူးမသိတတ္ဘူး။ ရက္စက္တယ္…..စတဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စုံသူလုိ႔လည္း မွတ္သားရပါတယ္။

ရာဇဝင္ထဲက မင္းေခြးေခ်း ေခၚ တ႐ုတ္ေျပးမင္းအေၾကာင္းပါ။ ဘာေၾကာင့္ အခုတေလာမွ ေခါင္းထဲေရာက္လာသလဲ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ပဲ။

(၂) တရားစီရင္ေရး နည္းလမ္းႏွစ္မ်ဳိး

တရားေရးမ႑ဳိင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ျမန္မာ့အသုိင္းအဝိုင္းမွာ ေျပာၾကတဲ့ စကားကုိ ငယ္ငယ္က ဖန္တရာေတေအာင္ ၾကားဖူးတယ္။

“ႀကီးသည့္အမႈငယ္ေအာင္၊ ငယ္သည့္အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္” ဆုိတဲ့စကား။ ဘာအဓိပၸါယ္နဲ႔ ေျပာသလဲဆုိတာ ငယ္ငယ္က သေဘာမေပါက္ဘူး။ အခုမွ သေဘာေပါက္တယ္။

စစ္အစုိးရ (နအဖ) လက္ထက္မွာ စစ္တပ္က က်ဴးလြန္သမွ် ရာဇဝတ္မႈေတြဆုိရင္ “ႀကီးသည့္အမႈငယ္ေအာင္၊ ငယ္သည့္အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္” လုပ္႐ုံတင္မက ႀကီးသည့္အမႈကုိပါ ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေနတာကုိ ေတြ႕ေနရတယ္။

ပဲခူးမွာ လူငယ္ေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ မၾကာခင္ရက္ပုိင္းကမွ စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္တဲ့အမႈကုိ ၾကားၾကမွာေပါ႔။ ရပ္ကြက္ထဲ သာမန္ခုိက္ရန္ျဖစ္ပြားတာကုိ ေသြးေသာက္ရဲေဘာ္ ဇာနည္ေရွာ္ႀကီးမ်ားက သူရသတၱိျပည့္ဝစြာျဖင့္ လက္နက္ကုိင္စစ္သားေတြကုိ ေခၚခ်လာၿပီး လက္နက္မဲ့ကေလးေတြကုိ ရပ္ကြက္ထဲအထိ လုိက္လံပစ္သတ္တဲ့ ရာဇဝတ္မႈႀကီးေပါ႔။ ဒီရာဇဝတ္မႈႀကီးကုိ တရားဥပေဒနဲ႔အညီ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းရမယ့္အစား သက္ဆုိင္ရာမ်ားက ဘယ္လုိလုပ္သလဲဆုိေတာ့…..

- အမႈျဖစ္ပြားရာေနရာက ေသြးေတြကုိ သဲေတြနဲ႔ ဖုံးတယ္။ ေရနဲ႔ေဆးတယ္။ ဒါဟာ ရာဇဝတ္မႈ သက္ေသခံ အေထာက္အထားေတြကုိ ဖ်က္ဆီးျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔တင္ ေနာက္ထပ္ ျပစ္မႈ ထပ္ေျမာက္ေနပါေသးတယ္။

- အေလာင္းေတြကုိ ရင္ခြဲ႐ုံယူသြားၿပီးတဲ့ေနာက္ သက္ဆုိင္ရာ မိသားစုလက္ထဲကုိ ျပန္မအပ္ဘူး။ စစ္တပ္က တာဝန္ယူၿပီး သၿဂဳႋဟ္တယ္။ ဒါလဲ ေနာက္ထပ္ သက္ေသခံပစၥည္း ေဖ်ာက္ဖ်က္မႈပဲ။

- ေသဆုံးသူမိဘေတြကုိ ေငြ ဆယ္သိန္း လာေပးၿပီး ေၾကေအး ခုိင္းတယ္။ သေဘာကေတာ့ ယူခ်င္ယူ မယူခ်င္ေန။ ဒုိ႔ဖက္က လုပ္ေပးႏုိင္တာကေတာ့ ဒါအကုန္ပဲဆုိတဲ့ သေဘာလားေတာ့ မသိ။ က်ေနာ့္အျမင္မွာေတာ့ အထက္က ေျပာခဲ့သလုိ “ႀကီးသည့္အမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္” လုပ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားတာနဲ႔ ဘာမွ မထူးပါဘူး။

ဒီ ပဲခူးက ျဖစ္ရပ္ဟာ “တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး၊ ရပ္ရြာေအးခ်မ္းသာယာေရး” လုိ႔ အသံေကာင္းဟစ္ တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ေနတဲ့ နအဖရဲ႕ “ပါးစပ္က ဘုရားဘုရား လက္က ကားယားကားယား” လုပ္ရပ္ကုိ ထပ္မံမီးေမာင္းထုိးျပလုိက္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုျဖစ္ပါတယ္။ ၿမဳိ႕ေပၚမွာေတာင္ ဒီေလာက္ ရမ္းကားတယ္ဆုိရင္ နယ္စပ္က တုိင္းရင္းသားေတြအေပၚမွာ ဘယ္ေလာက္ ရက္စက္မယ္၊ တရားလက္လြတ္ျပဳမူမယ္ဆုိတာ ေတြးၾကည့္လုိ႔ ရပါတယ္။

ဒီလုိ စစ္တပ္က က်ဴးလြန္တဲ့အမႈေတြမွာသာ အျပစ္ေပါ႔ေအာင္၊ ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ေပမယ့္ ျပည္သူ႔ဖက္က ရပ္တည္သူေတြနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ေတာ့ နအဖ က “ငယ္သည့္အမႈ ႀကီးေအာင္၊ မရွိသည့္အမႈကုိ ရွိလာေအာင္” ဆုိတဲ့ အဆုိကုိ လက္ကုိင္ထားၿပီး မတရားစီရင္တတ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ နအဖ စစ္အစုိးရလက္ထက္ ျမန္မာျပည္က တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နည္းလမ္း ၂ မ်ဳိးပါ။

(၃) ေလထီးတပ္သား

ႏုိဝင္ဘာလေရာက္ရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လြတ္ေျမာက္ရေတာ့မွာပါ။ ေနာက္ထပ္ ၂ လ နီးပါးခန္႔ပဲ လုိပါေတာ့တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဂၽြန္ဝီလ်ံယက္ေတာ တေယာက္ ေလထီးခုန္က်င့္မေနဘူးလုိ႔ ဘယ္သူမွ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က တာဝန္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ေရာ ျပည္သူေတြပါ သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ ကာကြယ္သင့္ပါတယ္။

(၄) ခ်ီးကုန္းစကၠဴတဲ့ဗ်ား

မၾကာခင္က စကၤာပူက အႀကီးတန္းဝန္ႀကီး ဂုိခ်ဳပ္ေတာင္ ေျပာသြားတယ္။ စကၤာပူမွာ ပီအာရ္ ငါးသိန္းေလာက္ရွိတဲ့အနက္က ဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကုိ သူတုိ႔က ခ်ဥ္းကပ္ၿပီး ႏုိင္ငံသားခံဖုိ႔ ကမ္းလွမ္းမတဲ့။ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ လက္မခံရင္ အဲဒီလူေတြရဲ႕ ပီအာရ္ status ကုိ ထပ္ၿပီးေတာ့ သက္တမ္းတုိးမေပးေတာ့ဘူးတဲ့။ ဒီေနရာမွာ ၾကားျဖတ္ေျပာခ်င္တာက ပီအာရ္ဆုိတာ အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္လုိ႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ က်ေနာ္ပီအာရ္ေလွ်ာက္လႊာတင္စဥ္က စကၤာပူအင္မီဂေရးရွင္း အရာရွိတေယာက္ကုိ ေမးျမန္းခဲ့ဖူးလုိ႔ သူမ ရွင္းျပပုံရအရ အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္ဆုိတဲ့အတုိင္း အသက္ထက္ဆုံးေနထုိင္ခြင့္ကုိ ဆုိလုိတာပါ။ အင္မီဂေရးရွင္းမွာ သြားၿပီး သက္တမ္းတုိးေနရတာက ရီအင္ထရီပါမစ္ (Re-entry permit) လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ အရင္တုန္းက အဓိပၸါယ္အရဆုိရင္ ပီအာရ္က်ထားသူတေယာက္ဟာ စကၤာပူမွာပဲ ေနထုိင္မယ္ဆုိရင္ ဘာမွ သက္တမ္းတုိးစရာမလုိဘဲ သူႀကဳိက္သေလာက္ စကၤာပူမွာ ေနလုိ႔ရတယ္။ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ႕ ျပင္ပကုိ ခရီးထြက္ၿပီး စကၤာပူကုိ ျပန္ဝင္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ သူ႕အတြက္ ရီအင္ထရီပါမစ္ လုိအပ္ပါတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ပါမစ္ကုိ သက္တမ္းတုိးထားတာမရွိဘူးဆုိရင္ ျပန္ဝင္လုိ႔ မရေတာ့ပါဘူး။ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ပီအာရ္ Status ပါ ပ်က္ျပယ္သြားပါတယ္။

ဒီေတာ့ အခု ဂုိခ်ဳပ္ေတာင္ေျပာတဲ့ ကိစၥက နည္းနည္းေတာ့ ထူးဆန္းေနပါတယ္။ ပီအာရ္ဆုိတာ သက္တမ္းတုိးစရာ မလုိတဲ့ကိစၥမွာ ဘယ္လုိလုပ္ သက္တမ္းတုိးမေပးေတာ့ဘူးလဲဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါ။ ပီအာရ္အဆင့္အတန္းကုိ ျပန္လည္ ႐ုတ္သိမ္းတာကုိ ဆုိလုိသလားေတာ့ မသိပါဘူး။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥကုိ ဂုိခ်ဳပ္ေတာင္ေျပာၿပီးတဲ့အခါ သူတုိ႔ႏုိင္ငံသားေတြအၾကားမွာေရာ၊ ပီအာရ္ေတြ အၾကားမွာပါ ေဝဖန္ေျပာဆုိမႈေတြ ႀကီးထြားလာတဲ့အတြက္ ဂုိခ်ဳပ္ေတာင္ရဲ႕ သတင္းျပန္ၾကားေရးမွဴးက ကပ်ာကယာ ေျဖရွင္းခ်က္ထပ္ထုတ္ရတဲ့ အေျခအေနကုိ ဆုိက္သြားပါတယ္။

အဲဒီေျဖရွင္းခ်က္ကုိ စထရိတ္တုိင္းမ္စ္ သတင္းစာမွာေဖာ္ျပေတာ့ ေအာက္မွာ မွတ္ခ်က္ေရးသူတေယာက္က ေဟာသည္လုိ ေရးသဗ်။

“ကမၻာေပၚမွာ စကၤာပူႏုိင္ငံဟာ ပီအာရ္ေတြကုိ ဖိအားေပးၿပီး ႏုိင္ငံသားေျပာင္းခုိင္းတဲ့ ပထမဦးဆုံး ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံျဖစ္သြားပါၿပီ။ စကၤာပူႏုိင္ငံသားအျဖစ္ဟာ ဘာအဓိပၸါယ္မွ မရွိေတာ့တာ အံ့ၾသစရာမလုိေတာ့ပါဘူး။ စကၤာပူႏုိင္ငံသားျဖစ္ေၾကာင္း အေထာက္အထားစာရြက္ဟာ ခ်ီးကုန္းစကၠဴနဲ႔ ပုိ၍ ပုိ၍ တူလာတယ္”

ဆုိၿပီး ေရးသားသြားတာကုိ ေတြ႕ရလုိ႔ ၿပဳံးရပါေသးတယ္။

ဒီကိစၥေၾကညာအၿပီးမွာ စကၤာပူ ႏုိင္ငံသားခံယူရမွာကို ဝန္ေလးသူမ်ားဟာ တျခားႏုိင္ငံကုိ ေျပာင္းဖုိ႔ အသည္းအသန္ စလုပ္လာၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါသဗ်ား။ ကုိယ့္မ်က္ေစ့ေအာက္မွာတင္ ေဟာတေယာက္ ေဟာတေယာက္ ျမင္ေနရပါတယ္။

ဒါကေတာ့ အခုတေလာ ေတြးမိသမွ် ၾကားမိသမွ်ကုိ ေရးျပလုိက္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

မသာအိမ္က ဖဲဝုိင္း

လူသတ္သမားဟာ
မသာအိမ္မွာ
ဖဲလိမ္႐ုိက္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနတယ္။

သူ႕ဖဲထုပ္ သူယူလာ
သူ႕ဟာသူ ကုလားဖန္ထုိး
သူ႕ဖဲကုိ သူခ်ဳိးလုိ႔
ေသနတ္အားကုိးနဲ႔
(ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း) ဖဲခုိးဖုိ႔လည္း ျပင္ေနရဲ႕။

ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔
အနီးက ၾကမ္းျပင္ထက္
ပက္လက္ေသေနရွာတဲ့
အေလာင္းရဲ႕ဟေနဆဲ ပါးစပ္ထဲမွာ
မတ္ေစ့ေတာင္မပါ။

ယမ္းေငြ႕ေတြ အူေနတုန္း
ေနလုံးကလည္း ကြယ္လုကြယ္ခ်င္
ခ်စ္သူခင္သူ က်န္ရစ္သူမ်ား
ယူႀကဳံးမရ ငုိေႂကြးၾကစဥ္....။

အျမင္႐ုိင္းတဲ့ ဒီဖဲဝုိင္းကုိ
လူတုိင္းလုိလုိ ၾကဥ္ၾကတယ္။
လူသတ္သမားနဲ႔ ေနာက္ပါတစုကေတာ့
(ၿမဳိ႕မွာ) တခုတည္းေသာ ကစားနည္းဆုိၿပီး
ေမာင္းတီးကာ လူေခၚစုေနၾကေလရဲ႕။

မၾကာခင္မွာပဲ
လူအမ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ
မုိက္မုိက္ကန္းကန္း ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး
အျမတ္ပုိက္ယူျပမလုိ႔တဲ့
ဇာတ္လုိက္လူအ တခ်ဳိ႕ ထြက္လာျပန္တယ္။

ေဟ့... မလုပ္နဲ႔... မလုပ္နဲ႔...
ေၾကးႀကီးလြန္းတယ္။
ဟာ...မလုပ္ပါနဲ႔ ႐ွဴံးသြားလိမ့္မယ္။
အားလုံးက တားၾကတယ္။
တားၾကပါတယ္။
တားၾကရွာပါတယ္။
တားမရဘူး...။
မွားျပေတာ့မယ္။

က်န္ရစ္သူတုိ႔
ကူကယ္ရာမဲ့
တပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္
ရင္နင့္စရာ
မသာအိမ္ကဖဲဝုိင္းေၾကာင့္
ရာဇဝင္ တကယ္ပဲ ႐ုိင္းေတာ့တယ္။

ကုိေပါ
၃၀ ၾသဂုတ္လ ၂၀၁၀။

(Photo credit- Link)

ကသုတ္ကယက္နဲ႔
ဖုတ္သဘက္ဟာ
႐ုတ္တရက္ႀကီး
ႏႈတ္ထြက္သြားတယ္။

ၾကားၿပီးၾကၿပီလား….
အႏူယား
အနားယူလုိက္ၿပီတဲ့။

အလုပ္သစ္မွာ
အလစ္သုတ္ဖုိ႔
လစ္သူ
လူသစ္စာရင္းလည္း ထြက္လာၿပီ။

ေတြးမိေနတာကေတာ့…

အေျပာင္းအလဲေတြေဖာ္ခ်င္သေယာင္ျပတုန္းမွာ
ေျမာင္းထဲေျခေခ်ာ္ဖင္ေထာင္က်႐ႈံး သြားသူေတြအေၾကာင္း။

ဟန္ျပသာ ေျပာင္းလဲေနတုန္းမွာ
ျပန္ထမလာ ေခါင္းကြဲေသဆုံးသြားသူေတြအေၾကာင္း။

ေနာက္မွလာတဲ့ ေမာင္ပုလဲ
ဒုိင္းဝန္ထက္ ကဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ။

မူစနစ္ နဂုိအေဟာင္းမွာ
လူညစ္ကုိေျပာင္း႐ုံမွ်နဲ႔
ယူပစ္သလုိ ေကာင္းသြားႏုိင္ပါ႔မလား ဆုိတာေတြ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…
သတင္းစကားတခုေတာ့
အရွင္းၾကားလုိက္ရတယ္။

ငဖ်င္းၾတား စံျမန္းရာ
ပ်ဥ္းမနား မွန္နန္းမွာ
ကုပ္ကျမင္းသား ငမုိက္ေနာက္ပါမ်ားအတြက္
ဖုတ္သြင္းရထား ဆုိက္ေရာက္လာၿပီ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။

“ဖုတ္သြင္းရထား” အဓိပၸါယ္ကုိ မူရင္းအနက္အဓိပၸါယ္ႏွင့္မယူဘဲ ေအာက္ပါအတုိင္း ေမာ္ဒန္ခက္ဆစ္ႏွင့္အညီ ယူပါရန္။ း-)

ဖုတ္သြင္းရထား = ဖုတ္၊ သရဲတေစၧ၊ မေကာင္းဆုိးရြားမ်ားသာ စီးနင္းလုိက္ပါေလ့ရွိေသာ ရထားႀကီး။

လူေရွာ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္း

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကေန ခြဲထြက္ၿပီး ပါတီအသစ္ေထာင္သြားတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းနဲ႔ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔ကုိ ကုိယ့္တံေတြးကုိယ္ျပန္မ်ဳိသူ၊ စကားမတည္သူ “ဗေလာင္းဗလဲ” လူေတြအျဖစ္ ယခင္က ထင္ျမင္ယူဆခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီလူႀကီးေတြကုိ အင္မတီး အင္မတန္ ႏုံခ်ာ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ “လူေရွာ္ႀကီး”ေတြ အေနနဲ႔ပါ ထပ္မံ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။

ဒီကေန႔ ဧရာဝတီအြန္လုိင္းမဂၢဇင္းမွာ သတင္းတပုဒ္ေဖာ္ျပထားတယ္။ အဲဒီသတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာက ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔၊ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔ ပထမအႀကိမ္တင္လုိက္တဲ့ “အသနားခံစာ”ကုိ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က ျပည့္စုံလုံေလာက္မႈမရွိဘူးလုိ႔ အေၾကာင္းျပန္တယ္။ အသနားခံစာ ေနာက္ထပ္ တႀကိမ္ ထပ္တင္ရမယ္တဲ့။

အေၾကာင္းကေတာ့ ပထမအႀကိမ္ သူတုိ႔တင္ခဲ့တဲ့ အသနားခံစာထဲမွာ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမယ္ဆုိတဲ့ အဓိ႒ာန္(ကတိသစၥာစကား)မပါဝင္တဲ့အတြက္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိး ေနာက္ေနာင္မွာ မလုပ္ပါဘူးဆုိတဲ့ ခံဝန္ခ်က္ရယ္၊ တရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ေနပါ႔မယ္ ဆုိတဲ့ ကတိစကားေတြရယ္ မပါလုိ႔ပါတဲ့။

ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ တယ္လဲ မုိက္ေပသကုိးကြဲ႕။ ကၽြႏု္ပ္ မဟာပညာေက်ာ္ ပိေတာက္ရိပ္ပ႑ိတကုိေပါက မဟာဂ႐ုဏာနဲ႔ ေရးသားစီရင္ေပးအပ္တဲ့ အသနားခံစာ ကုိ ယူမသုံးတဲ့အတြက္ သည္လုိ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းျဖစ္ရေပတာပဲ။

ကၽြႏု္ပ္ ေရးေပးတဲ့ အသနားခံစာထဲမွာ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ အလုိေတာ္ကုိ မဆန္႔က်င္ပါဘူးဆုိတာ အဖန္တရာမက ကတိေပးေၾကာင္း၊ ဤကတိ ေဖာက္ဖ်က္မိပါက ခ်ီးကားတုိက္၊ မုိးႀကဳိးပစ္၊ ေႁမြေပြးကုိက္ စသျဖင့္ က်ိန္ဆုိပါေၾကာင္းေတြကုိ အေျမာ္အျမင္ရွိရွိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ထည့္သြင္း ေရးသားေပးပါလ်က္ကနဲ႔ ကၽြႏု္ပ္လုိ ပ႑ိတကုိ အားမကုိးဘဲ၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ သာမန္ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ကုိ အားကုိးၿပီး မုိက္႐ူးရဲေတာ့....အိမ္း.... အခုလုိ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းအျဖစ္ကုိ ႀကဳံရေပေတာ့တာေပါ႔။ (အမွန္က အီေဖကုိယ္ ေရးတဲ့ အသနားခံစာကုိ ဗုိလ္သန္းေရႊ အရင္ ဖတ္ရပုံ ပဲ။ အဲဒါကုိ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ေရးတဲ့ အသနားခံစာကုိ ဦးသန္းေရႊ ခံတြင္းမေတြ႕ေတာ့တာပဲ ျဖစ္မယ္.... ဟိ..ဟိ။)

ဧရာဝတီသတင္းထဲမွာ ဦးခင္ေမာင္ေဆြေျပာတာ တခုရွိေသးတယ္။

“Since the commission said it would report to 'superiors' about our appeal letters, this shows that the commission itself is not independent,” he said.

သူ႕စကားကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိၾကည့္ရရင္....“ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အသနားခံစာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က အထက္(လူႀကီးေတြ)ကုိ တင္ျပေပးပါမယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဟာ လြတ္လပ္ၿပီးေႏွာင္ႀကဳိးကင္းတဲ့ ေကာ္မရွင္(Independent commission) မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ျပသေနပါတယ္”.....တဲ့။

ကၽြတ္...ကၽြတ္...ကၽြတ္.... ေမာင္မင္းကုိ ကၽြႏု္ပ္ သနားပါဘိေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြရယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဟာ လြတ္လပ္ၿပီး ေႏွာင္ႀကဳိးကင္းတဲ့ ေကာ္မရွင္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေမာင္မင္း အခုမွ သိရွာသကုိး။

ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာလည္း နအဖ အစုိးရရဲ႕ မတရားသျဖင့္ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ခ်ျခင္းကုိလည္း ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ဒီေလာက္ ေက်ာခ်ထားတာေတာင္ ဓားျပမွန္း မသိေသးဘူးဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ အသိဉာဏ္ႏုံနဲ႔တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း “လူေရွာ္ႀကီးမ်ား” ဆုိတဲ့ ဘြဲ႕ထူးကို ခ်ီးျမႇင့္ခ်င္တာပါ။ ဒီလုိအရည္အခ်င္းနဲ႔မ်ား နအဖ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး နအဖရဲ႕ စစ္ကၽြန္ျပဳမယ့္ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ရေအာင္ ေျပာင္းဦးမယ္ ဆုိေသးသဗ်ား။

ေအးေလ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးမွာ သဲသဲလႈပ္ နန္႔နန္႔တက္ ဝင္ၿပဳိင္ခ်င္ေနေသးတယ္ဆုိရင္လည္း ေနျပည္ေတာ္က အဘရဲ႕ ေျခဖမုိးကုိ နဖူးနဲ႔ထိၿပီး ဖင္ဘူးေတာင္းေထာင္ေအာင္ ရွိခုိးဦးတင္အသနားခံလုိက္ပါလုိ႔ အႀကံေပးလုိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔၊ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔မွာ ေနာက္ထပ္ ထပ္မံ ဆုံး႐ႈံးက်ဆင္းစရာ သိကၡာဆုိလုိ႔ စုိးစဥ္းမွ်ပင္ မက်န္ေတာ့လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။..........။

(၁) အသနားခံစာ

(၂) NDF Leaders Told to Appeal Second Time

စာဖတ္သူ အက်ဳိးရွိေစဖုိ႔

စိတ္တြက္ တြက္မၾကည့္ဘဲ ခန္႔မွန္းေျခ သင့္အထင္ကုိသာ ခ်က္ခ်င္း ေျပာၾကည့္ပါ။

“လူသက္တမ္းသည္ အႏွစ္ ၈၀ ဆုိလွ်င္ ရက္အားျဖင့္ေရတြက္ေသာ္ (ႏွစ္ ၈၀ သည္) ရက္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ရက္ႏွင့္ ညီမွ်သည္ဟု သင္ထင္ပါသနည္း။”

အထက္ပါ ေမးခြန္းကုိ ၿပီးခဲ့သည့္ သီတင္းပတ္အတြင္းက နီးစပ္ရာ လူအခ်ဳိ႕အား ေမးၾကည့္မိပါသည္။ စိတ္တြက္ မတြက္ပါႏွင့္ဟု ႀကဳိတင္ေျပာထားသည့္ၾကားက အားလုံးလုိလုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖဘဲ မ်က္လုံးကေလး အေပၚလွန္ကာ စိတ္တြက္ တြက္ခ်က္ေနၾကပုံမွာ စိတ္ကုန္စရာပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ Kiasu ???

ျမန္ျမန္ေျဖဖုိ႔ ေလာေဆာ္ေသာအခါ အမ်ားစုက “ရက္ေပါင္း ၃ သိန္းခန္႔ ရွိမည္”ဟု ခန္႔မွန္း ေျဖဆုိၾကသည္။ ဖိလစ္ပုိင္လူမ်ဳိး အင္ဂ်င္နီယာ ဉာဏ္ႀကီးရွင္တေယာက္ကမူ “ရက္ေပါင္း တသန္းေက်ာ္တယ္မုိ႔လား” ဟု ထူးထူးျခားျခား ရမ္းတုပ္ေဖာ္ရေလသည္။

အေျဖမွန္ အတိအက်မွာ ရက္ေပါင္း ႏွစ္ေသာင္း ကုိးေထာင့္ ႏွစ္ရာ ျဖစ္သည္။ ( ၈၀ x ၃၆၅ = ၂၉၂၀၀)

အေျဖထက္ ဆယ္ဆခန္႔ ေက်ာ္လြန္၍ ေျဖဆုိေနၾကျခင္းကုိ ၾကည့္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အမ်ားစုသည္ ႏွစ္ ၈၀ ဆုိသည္ကုိ အင္မတန္ ၾကာရွည္လွသည္ဟု ထင္မွတ္ေနၾကေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။

အသက္ ၄၀ အရြယ္သုိ႔ေရာက္ေနသူမ်ားအဖုိ႔ဆုိလွ်င္ ရက္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေလးေထာင့္ေျခာက္ရာသာလွ်င္ က်န္ေတာ့သည္။ ဤေနရာတြင္ အသက္ေလးဆယ္တန္းသုိ႔ ဝင္ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ အသိ ဘေလာ့ဂါမမေတြကုိ တသီတတန္းႀကီး မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ ေၾသာ္… မိန္းမသားေတြဆုိတာ အသက္ေလးဆယ္ဆုိလွ်င္ အလုိအေလ်ာက္ ေတာ္ေလးဝ ဝင္ မိန္းမသားမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္မွာ ဓမၼတာပါကလား။ (ခက္ဆစ္။……..။ ေတာ္ေလးဝ = ေတာ္ေတာ္ကုိ ေလးပင္ေအာင္ ဝေသာသူမ်ား)။

တဖန္ က်န္ရွိေနေသာ ရက္တေသာင္းခြဲခန္႔မွ အိပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီကုိ ထပ္မံ ဖယ္ထုတ္လုိက္ပါက အသက္ ၄၀ ျပည့္ေနသူမ်ားအဖုိ႔ သိစိတ္ျဖင့္ ရွင္သန္ ေနထုိင္ရမည့္ ရက္ေပါင္းမွာ ကုိးေထာင့္ခုနစ္ရာသုံးဆယ့္သုံးရက္သာ က်န္ေပေတာ့မည္။ ရက္တေသာင္းပင္ မျပည့္ေတာ့။ ဤသည္မွာ သက္တမ္းေစ့ ေနရဦးပါမွ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၆၀ တြင္ ေသရမည့္သူမ်ား၊ အသက္ငါးဆယ္တြင္ ေသရမည့္သူမ်ားဆုိလွ်င္ ဘာမွ မက်န္ေတာ့။

ဤသုိ႔တြက္ျပလုိက္ေသာအခါ အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔သြားပုံရေသာ မိတ္ေဆြတေယာက္က “အခ်ိန္ကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် ဆန္႔ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ညဖက္တြင္ မအိပ္ဘဲ အလုပ္ထဲ ေရာက္မွ အိပ္ငုိက္ေနရလွ်င္ မေကာင္းဘူးလား” ဟု ေတြးေတြးဆဆျဖင့္ ေျပာေလသည္။ ကၽြႏု္ပ္ကလည္း “ေန႔ဖက္အိပ္ငုိက္ျခင္းသည္ လူ႕သဘာဝႏွင့္ မကုိက္ညီသျဖင့္ က်န္းမာေရးထိခုိက္ႏုိင္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္ထဲတြင္ အိပ္ငုိက္လုိပါက ညေစာင့္အလုပ္မ်ဳိးကုိ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကုိင္သင့္ေၾကာင္း” ျပန္လွန္၍ အႀကံေပးရေလသည္။

ထုိသုိ႔ ရက္တေသာင္းေအာက္ေလ်ာ့ကာ က်န္သည့္အခ်ိန္ထဲကမွ အင္တာနက္ေပၚတြင္ အခ်ိန္ကုန္သြားသည္မွာ တရက္ကုိ ေလးငါးနာရီ အသာကေလးရွိမည္။ ႏွေျမာဖြယ္ေကာင္းေလစြ။ သုိ႔ျဖစ္၍ စာဖတ္သူအေနႏွင့္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ အခ်ည္းႏွီး အလြန္အကၽြံ အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္။ (ဤကား ငျပဴးက ဦးေအာင္ ၿပဲျပျခင္း မည္၏)။

ကၽြႏု္ပ္၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူအမ်ားစုသည္ စကၤာပူတြင္ ေရာက္ေနေသာ ျမန္မာမ်ားျဖစ္သည္။ အျခားျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားတြင္လည္း လာေရာက္လည္ပတ္သူအမ်ားစုသည္ ကၽြန္းပိစိက ျမန္မာေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာကုိ သတိျပဳမိပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသုိ႔ ျဖစ္ေနရသနည္းဟု စဥ္းစားဆင္ျခင္လုိက္ေသာအခါ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္ေနေျခ အေၾကာင္းရင္းမ်ား ထြက္လာပါသည္။ လုံး၀ဥႆုံမွန္မည္ဟု မဆုိလုိ။ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားသာဟုသာ မွတ္ၾကပါကုန္။

(၁) စကၤာပူတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးဦးေရ အမ်ားအျပားရွိျခင္းသည္ အေၾကာင္းတခ်က္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ျမန္မာသံ႐ုံး၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ျမန္မာေျခာက္ေသာင္းကေန တသိန္းအၾကားရွိႏုိင္သည္ ဆုိ၏။ စကၤာပူအစုိးရ၏ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး(အုိင္စီေအ)ကား ထုံးစံအတုိင္း ကိန္းဂဏန္းေတြကုိ ထုတ္ျပန္ရန္ ၀န္ေလးသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အတိအက် သိခြင့္မသာေခ်။

(၂) စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားတြင္ အင္တာနက္ကုိ သုံးစြဲႏုိင္သူ ဦးေရမ်ားျပားသည္။
အလုပ္ခြင္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အိမ္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အင္တာနက္ကဖီးမ်ားတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း အင္တာနက္ကုိ ကုိင္တြယ္သုံးစြဲႏုိင္ၾကသူဦးေရ အမ်ားအျပားရွိသည္။

(၃) အင္တာနက္ကုိ လက္လွမ္းမီ သုံးစြဲႏုိင္ၾကေသာ္ျငား ျမန္မာ့လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ အျခားျမန္မာ့ေရးရာ ကိစၥမ်ားအား စိတ္မ၀င္စားလွ်င္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားကုိ ဖတ္ျဖစ္ၾကမည္မဟုတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာအမ်ားစုသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ သံေယာဇဥ္မကုန္ေသးေသာ၊ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ တရင္းတႏွီးရွိေနေသးသူမ်ား ျဖစ္ေနေသးသည့္အတြက္ဟု ယူဆလုိက ယူဆႏုိင္ေခ်ျပန္ပါသည္။

(၄) စကၤာပူတြင္ အားလပ္ခ်ိန္ သြားေရာက္လည္ပတ္စရာ ေနရာရွားပါးသည္ကလည္း အင္တာနက္ေပၚသုိ႔ လူေတြ တက္လာေစျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတခုျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဤအခ်က္တြင္မေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား ဘဝမွာ သနားစရာေကာင္းလွေပသည္။

(၅) စကၤာပူ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကုိ သုံးစြဲၾကေသာ္လည္း စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာအမ်ားစုသည္ အဂၤလိပ္စာကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာဆုိ၊ေရးသား၊ ဖတ္႐ႈႏုိင္စြမ္း နည္းပါးသည္။ (အနည္းစုကေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ႏုိင္ပါသည္။) ထုိ႔ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားသည့္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားထက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားအေပၚ ပုိမုိ အားသန္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

ပသုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ…“တန္ေဆး လြန္ေဘး” ဆုိသကဲ့သုိ႔ အင္တာနက္၏ ေက်းကၽြန္မျဖစ္ေအာင္ စကၤာပူတြင္ မွီတင္းေနထုိင္ၾကေသာ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ မိတ္ေဆြတုိ႔ ႀကဳိးစားၾကပါ။ (ငျပဴးက ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္မံ ၿပဲျပျခင္း။)

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ တုိက္တြန္းရလွ်င္ အျခားဘေလာ့ဂ္ ဆယ္ခုကုိ တေန႔ တႀကိမ္စီ သြားဖတ္မည့္အစား ကၽြႏု္ပ္ဘေလာ့ဂ္သုိ႔သာ တေန႔ ငါးႀကိမ္မွ်လာကာ ပုိ႔စ္အသစ္မရွိပါက ပုိ႔စ္အေဟာင္းမ်ားကုိ ျပန္လွန္ဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကုိ အက်ဳိးရွိစြာ သုံးစြဲၾကပါကုန္။ း-)

မေကာင္းသူသုံးေယာက္

တေယာက္က
တုိင္းျပည္ႀကီးကုိ လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေရာင္းစားသူ။

ေနာက္တေယာက္က
တုိင္းျပည္ႀကီးအား လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေတာင္းစားသူ။

က်န္တေယာက္ကား
တုိင္းျပည္ႀကီးအား လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေပါင္းစားသူ။

ပထမလူ
ႏွိပ္စက္မူ၍
ျပည္သူအေပါင္း
ေထာင္းလေမာင္းေၾက ေဟာင္းေလာင္းေခြ။

ဒုတိယလူ
ဆန္ေတာင္းထူ၍
ျပည္သူမ်ားတြင္
လူစင္စစ္က ေမ်ာက္ျဖစ္ရ။

တတိယလူ
ေပါင္းစားသူကား
ေရာင္းသူထံပါး
သူခစားလုိက္
ေတာင္းစားလုိက္ျဖင့္
အလုိက္မ်ဳိးစုံ
သူအကုန္သိ
ပညာရွိေယာင္
ဂ်ာနယ္ေထာင္ အဲေလ နားရြက္ေထာင္၍
ဟုိေပါင္ ဒီေပါင္ ကပ္သတည္း။

-ဆားတုံးဘေလာ္ဂါအေရွာ္-

ေပါက္ကရ ေလးခ်ဳိးႀကီး

ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္အခါသမယမွာ
ျမန္မာအေရးဆုိတာႀကီးကုိ
ျပန္ကာေတြး ေဆြးမိျပန္ေတာ့
အာ႐ုံထဲမွာ ေကြးေကြးႀကီးျမင္လာရျပန္တာက....

သံသရာေဘးအထိ မလန္႔မရြံ႕ရွာၿပီဘု
ဆန္သာေပးၾကည့္ နန္႔နန္႔ထြန္႔ပါမည္ ထင္ေနပုံရတဲ့
(အုိကြယ္) မမွန္တာေတြးသည့္ ႀကံဖြံ႕ပါတီ။

ေၾသာ္...လမ္းမွားမျပင္ခဲ့
ရမ္းကားခ်င္တဲ့
စြမ္းအားရွင္အဖြဲ႕ဆိုတာကလည္း ၿခံထဲမွာ တစီစီ။

သူခုိးႀကီးေဘးမွာဆုိ က်ဳပ္ေပ်ာ္သည္တဲ့
အဖုိးနည္းေခြးပမာ နဂုိအဟုတ္ေလာ္လီၾကေပရဲ႕
အ႐ုိးခ်ည္းေလြးကာ ဗုိလ္စုတ္ အဲေလ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ပီပီ
(ဟုိေလ မ်ားတုိ႔က)....အမ်ဳိးသမီးေရးရာရဲ႕ ဗဟုိအလုပ္ေကာ္မတီ။

အင္း...အေမႊးလက္ေတာက္တဆုံးသာ ေျမာ္ျမင္ႏုိင္ၾကလုိ႔ (မ်က္ေတာင္ေမႊးေနာ္.. မ်က္ေတာင္ေမႊး... ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔)
ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းကာ ေအာ္ခ်င္ေနရွာတဲ့
ေခြးေနာက္ဆြဲ အေဖာ္မင္သူတစုအတြက္
ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တခုလည္း ေပၚလာရျပန္သည္။

တရားမွန္တာ အေလးမမူၾကေလေတာ့
နဖားသန္ရာ ေျပးသူ ငအေတြမွာျဖင့္
အမွားအဖန္တရာ အေပးအယူ မလွေခ်မွ
ႏြားကန္တာ ေခြးအူျပသလုိပ
အသနားခံစာ ေရးသူဘဝကုိလည္း ေရာက္ခဲ့ၿပီ။

ပိေတာက္ရိပ္ဆုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာလည္း
တေယာက္စိတ္တုိ အေသာ့ေကာ္ကာ ဆဲေလေတာ့
(ဘာလဲဟ... ဒီငနဲက.... ဟုိလူ႕ေကာ္ဆဲ ဒီလူ႕ေကာ္ဆဲနဲ႔)
အေတာ့္အေတာ္ကုိ အာၿပဲလုိ႔ ေမာလွေခ်ၿပီ။
အင္း.... ညေနက်ရင္ ဘီယာထြက္ေသာက္တာပဲ ေကာင္းေတာ့မည္။

ဟာ....ဘာမွလည္း မဆုိင္ဘူး၊ ကဗ်ာဖြဲ႕ပုံနည္းစနစ္လည္း မညီဘူး လာမေျပာၾကနဲ႕။ ဒါပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ေလးခ်ဳိးႀကီးလုိ႔ေခၚတယ္။ ငါ႔ကဗ်ာငါေရး ၾကပ္ေျပးေရာက္ေရာက္။ ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီေန႔ ျမန္မာ့အေရးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် ေပါက္ကရေတြကုိ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ကဗ်ာတခုအေနနဲ႔ ေရးခ်လုိက္ပါတယ္။

ကိုေပါ
၈-၈-၂၀၁၀

“ျမန္မာေတြ သတိျပဳမိၾကဖုိ႔”

ကေလးသူငယ္ေတြကုိ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္တယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ စ ၿပီး ၾကားဖူးတယ္။ ေနာက္ ႏုိင္ငံျခားထြက္လာေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြ ထပ္ကာတလဲလဲ ဆုိသလုိ ၾကားဖူးလာတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ အမႈအခင္းေတြအေၾကာင္း၊ ဘာသာေရးနယ္ပယ္က ယုံၾကည္ကုိးစားအပ္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိယ္တုိင္က ကေလးေတြအေပၚမွာ ရာစုႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး မေတာ္မတရားလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ အခုအခါ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ နယ္စပ္က ကေလးသူငယ္ျပည့္တန္ဆာျပႆနာေတြ အေၾကာင္း စသျဖင့္ မၾကာမၾကာ ၾကားရ၊ ဖတ္ရပါတယ္။

ဒါေတြျမင္ရ ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာေရာ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးေတြ မရွိႏုိင္ဘူးလားလုိ႔ ေတြးေတာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ရွိေကာင္းရွိေနႏုိင္တယ္လုိ႔ သုံးသပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးက လိင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးမႈမရွိတာ၊ ဒီလုိကိစၥေတြမွာ ပညာေပး အလုံအေလာက္မရွိတာ၊ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္မရွိတာ စတဲ့အေျခအေနေတြေၾကာင့္သာ ဒီကိစၥမ်ဳိးေတြ ဟုိးေလးတေၾကာ္ ျဖစ္မလာတာလုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ျမန္မာ့ထုံးစံမွာ သမီးမိန္းကေလးေတြကိုသာ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘဲ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကတတ္ေပမယ့္ သားေယာက္်ားေလးေတြကုိေတာ့ သူစိမ္းေယာက္်ားေတြနဲ႔လည္း လက္လြတ္စပါယ္ ပစ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကုိယ့္သားငယ္ကုိ အရြယ္ေရာက္ၿပီး သူေတြနဲ႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ေပးအိပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ စုိးစဥ္းမွ် မေတြးမိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္လာတဲ့အထိေတာင္ မေတြးမိေသးပါဘူး။

ေတာရြာေတြမွာဆုိ သားေယာက္်ားကေလးေတြကုိ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြ အျဖစ္နဲ႔ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား အပ္ႏွံထားၾကတဲ့ ထုံးစံရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က ရြာမွာ အတန္းေက်ာင္းတက္တဲ့ အတန္းေက်ာင္းသားနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဟာ လူေပါင္းစုံ ဝင္ထြက္သြားလာေနၾကတဲ့ ေနရာမ်ဳိးဆုိေတာ့ ကေလးသူငယ္ေတြကုိ မေတာ္မတရားလုပ္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြ အဲသည္လို ေနရာဌာနေတြမွာ ျဖစ္ပြားေကာင္း ျဖစ္ပြားေနႏုိင္ပါတယ္။ မေတာ္မတရား လုပ္ခ်င္တဲ့သူေတြဟာ ကပၸိယအေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားႀကီးအေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တည္းခုိတဲ့ ဧည့္သည္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ သကၤန္းဝတ္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ ပုံသ႑ာန္မ်ဳိးစုံနဲ႔ ႐ုပ္ဖ်က္ပုန္းခုိေနႏုိင္ၿပီး လူမမည္ ေက်ာင္းသားကေလးေတြအေပၚမွာ လူမသိသူမသိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး က်ဴးလြန္ေနတာမ်ဳိးေတြ ရွိေနႏုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္ ကုိရင္ဝတ္တုန္းက ရြာထဲက ကာလသားအခ်ဳိ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ညဖက္ေတြမွာ တခါတရံ ေပါက္ခ်လာတတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ၊ ကုိရင္ေတြေရွ႕မွာ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေျပာၾက၊ လုပ္ၾကတာေတြ ႀကဳံဖူးပါတယ္။

ေနာက္တခုက ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔။

အခုတေလာ အြန္လုိင္းေပၚကေနတဆင့္ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ဘုန္းႀကီးတပါးနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းကေန ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိတုိင္း၊ သကၤန္းဝတ္ဆုိတုိင္းလည္း မယုံၾကည္ရပါဘူး။ အက်င့္သီလ စင္ၾကယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ရွိသလုိ အက်င့္မစင္ၾကယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဦးဇင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဒကာမေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္း႐ႈပ္ေနတဲ့ ဦးဇင္းေတြကလည္း အမ်ားသား။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဦးဇင္းတပါး အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ဆီကုိ ေရးလုိက္တဲ့ ရည္းစားစာတေစာင္ကုိ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဘြဲ႕အမည္က အာနႏၵာတဲ့။ စာထဲမွာေတာ့ သူ႕ကုိယ္သူ “ကုိကုိနန္” လုိ႔ သုံးတယ္။ ဒီစာဖတ္ရေတာ့ တခ်ဳိ႕ဦးဇင္းေတြ ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ပါလားဆုိတဲ့ အသိေတာ့ ရခဲ့ပါတယ္။ တခါ ဘေလာ့ဂါ “နဗန” ရဲ႕ ပုိ႔စ္တခုထဲမွာ Porn ၾကည့္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြအေၾကာင္း ကုိယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကုိ ေရးသားထားတာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ခက္တာက ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဦးဇင္းေတြဆုိရင္ အင္မတန္ ၾသဇာရွိၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိရင္ ဒကာ ဒကာမေတြကေရာ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကပါ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ၾကရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးမဟုတ္မဟတ္ လုပ္ေနတာကုိ (ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား)ကေလးက သူ႕မိဘထံ ျပန္ေျပာခြင့္ရတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေျပာဝံ့ရွာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာတယ္ဆုိဦးေတာ့ မိဘက ဘုန္းႀကီးရဲ႕ အရွိန္အဝါကုိ ေၾကာက္ေတာ့ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကေလးေတြဟာ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ မေတာ္မတရားအလုပ္ခံရဖုိ႔ အေျခအေနမွာ ေကာင္းေကာင္းႀကီး က်ေရာက္ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက ဒီကိစၥကုိ ဘယ္သူမွ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ဂ႐ုတစုိက္ ေရးသားေဖာ္ထုတ္ၾကတာမ်ဳိး မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ကေလးစစ္သားေတြအေၾကာင္း၊ ကေလးလုပ္သားေတြအေၾကာင္းသာ ေဇာင္းေပး ေရးသားထုတ္ေဖာ္ေနၾကေပမယ့္ ကေလးသူငယ္ေတြကုိ လိင္အားျဖင့္ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခံရတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္သူမွ အာ႐ုံမစုိက္ၾကေသးတာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အၿငဳိျငင္ခံရမွာကို စုိးရိမ္လုိ႔ လက္ေရွာင္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလုိ ကေလးသူငယ္ေတြအေပၚ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လက္ရွိ နအဖစစ္အစုိးရကုိေတာ့ အားကုိးႏုိင္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သက္ဆုိင္ရာ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာပဲ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလုိအျဖစ္ေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္ၾကဖုိ႔၊ တားဆီးၾကဖုိ႔၊ ပညာေပးၾကဖုိ႔၊ ၾသဇာတိကၠမ ရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ကမကထ ျပဳၿပီး ဒီလုိကိစၥေတြ မျဖစ္ပြားေအာင္ ကာကြယ္တားဆီးဖုိ႔ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာႀကံစဥ္းစားၾကဖုိ႔ အႀကံျပဳလုိက္ရပါတယ္။

သိၾကားမင္းျဖစ္ခ်င္သူ

တေန႔သ၌ သိၾကားမင္းထုိင္ေနေသာ ကုလားထုိင္လႈပ္သျဖင့္...အဲ... ပ႑ဳကမၺလာျမေက်ာက္ဖ်ာတင္းသျဖင့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ သိရေအာင္ လူ႕ျပည္သုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေသာ္ လူတေယာက္သည္ သိၾကားမင္း၏ အ႐ုိက္အရာကို ဆက္ခံရန္ ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္စြာျဖင့္ အပတ္တကုတ္ ႀကဳိးပမ္းအားထုတ္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ျမင္ရသျဖင့္ သိၾကားမင္းလည္း မေနသာသည့္အေလ်ာက္ အေသးစိတ္စနည္းနာရန္အတြက္ သႀကၤန္က်သည္အထိ မေစာင့္ဆုိင္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ လူ႔ျပည္သုိ႔ တမုဟုတ္ခ်င္း ဆင္းသက္ခဲ့ေလသည္။

(ကားလိပ္ဖြင့္)

ေတဒူးထန္႔.. ဘူေနာင္းေတးဘူး... ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူ.....(ဤကား သိၾကားမင္းဆင္းလာစဥ္ တီးခတ္ရန္ တီးလုံး)

သုိ႔ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ သိၾကားမင္းလည္း ၾကက္ဆူပင္မ်ား မင္းမူေနေသာ တုိင္းျပည္ႀကီးတျပည္ကုိ ေရာက္လာေပသည္။ ထုိမွတဖန္ ဂူဂယ္အတ္သ္ ကုိ Zoom In လုပ္သကဲ့သုိ႔ ထပ္မံ၍ သြားလုိက္ျပန္ေသာအခါ လူ႐ုပ္ႀကီးသုံး႐ုပ္ရွိေသာ ၿမဳိ႕ေတာ္သစ္ႀကီးတခုဆီသုိ႔ ေရာက္သြားေလ၏။ ထုိၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ သိၾကားမင္း၏ ထုိင္ခုံကုိ အရယူရန္ ႀကဳိးပမ္းေနရွာေသာ သိၾကားအေလာင္းကုိ ေတြ႕ရသျဖင့္ ထုိသူ႕အနီးတြင္ မၾကာခ်က္ခ်င္း သိၾကားမင္းတုိ႔၏ တန္ခုိးဣတၳိပါတ္ျဖင့္ ဘြားကနဲျမင္ေအာင္ ကုိယ္ထင္ျပလုိက္ေလသည္။

“ဟဲ့... ေသာက္ပလုပ္တုတ္၊ ဘာႀကီးလဲဟ”.... ထုိသူသည္ ႐ုတ္တရက္မုိ႔ အာေမဋိတ္သံျပဳရင္း လန္႔ခုန္လုိက္သည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ သိၾကားမင္းလည္း မေနသာဘဲ.... “က်ဳပ္ကေတာ့ ငါေပါ႔.... အဲေလ.... ငါကား သိၾကားျဖစ္ေတာ့သကုိး”

ထုိလူ။.............။ “အသံမေပး၊ ဘာမေပးနဲ႔ လန္႔လုိက္တာ။ ဦးမာဃဆုိတာ ခင္ဗ်ားႀကီးလား။ ေနာက္ကုိ အဲသလုိ မလုပ္နဲ႔။ အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္တစ္ေသာင္း ေပးပစ္လုိက္မယ္၊ ဘာေအာက္ေမ့ေနလဲ။ ကဲ...ဆုိပါဦး။ ဘာကိစၥလဲ။”

သိၾကားမင္း။..........။ သင္သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ အ႐ုိက္အရာကို ဆက္ခံရန္ အပတ္တကုတ္ ႀကဳိးစားေနသည္ဟု ၾကားသိရသျဖင့္ ဟုတ္မဟုတ္ စနည္းနာရန္ ကၽြႏု္ပ္ဆင္းလာခဲ့သည္။ က်ဳပ္ေမးတာကုိ ေျဖပါ။ သိၾကားမင္းရာထူးကို ခ်ိန္ရေအာင္ သင္ဘယ္လုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ျပဳခဲ့ဖူးသလဲ။

လူ။............။ ေမးေနရေသးလား။ ခင္ဗ်ားတုန္းကလုိပဲ လမ္းထီးလမ္းမေတြ ျပင္ခဲ့၊ ေဖာက္ခဲ့ဖူးတာေပါ႔။

သိၾကားမင္း။...........။ အင္း....သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။ ကုိယ့္လူက အေျပာအဆုိ မညက္ေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ ညက္ေပသားပဲ။ လမ္းေတြ ျပင္ခဲ့၊ ေဖာက္ခဲ့တယ္ဆုိေတာ့ အေတာ္ ပင္ပန္းမွာေပါ႔ေနာ္။

လူ။.............။ ဟင့္အင္း.... ဉာဏ္ကုိ လႊာသုံးတတ္ေတာ့ တယ္ၿပီး မပင္ပန္းလွပါဘူး။ တအိမ္တေယာက္ မထြက္မေနရဆုိၿပီး ဆင့္ေခၚ လုပ္အားေပးခုိင္းလုိက္တာပါပဲ။ ကုိယ္က နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ ေဆာ္ၾသတတ္ဖုိ႔ပဲလုိတာ။ “အကယ္၍ ပ်က္ကြက္ပါက ပ်က္ကြက္သူ၏ တာဝန္သာျဖစ္ေၾကာင္း” ဆုိတဲ့ စာသားေလး ထည့္ၿပီး ေဆာ္ၾသေပးရတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ မေနဝံ့ဘူး။ ထြက္လာၾကရတာပဲ။ မသိရင္ မွတ္ထား။

သိၾကားမင္း။..........။ ေၾသာ္...မွတ္သားထုိက္ပါေပတယ္။ သာဓုေခၚတာ နည္းနည္းေစာသြားတယ္။ ကဲပါေလ... ထားလုိက္ေတာ့။ တျခား ဘာကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ဖူးေသးလဲ။

လူ။........။ ဘုရားေတြ ေစတီေတြလည္း တည္ခဲ့ဖူးတယ္။

သိၾကားမင္း။.............။ ဟုိက္..ရွာလပတ္ရည္။ အာဂလူပါလားေဟ့၊ ဘုရားတည္ဖုိ႔ဆုိတာကေတာ့ နည္းနည္းေနာေနာ ထက္သန္တဲ့ သဒၶါတရား ဟုတ္ႏုိင္႐ုိးလား။ ေငြေတြအမ်ားႀကီးလုိမွာမုိ႔ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၿခဳိးၿခံေခၽြတာ စုေဆာင္းခဲ့ရမွာေပါ႔ေနာ္။

လူ။........။ ဟင့္အင္း.... ဉာဏ္ကုိ လႊာသုံးတတ္သူအဖုိ႔ကေတာ့ ဒီေလာက္ႀကီးလည္း ၿခဳိးၿခံဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ ခုိးလုိ႔ ဝွက္လုိ႔ ရတဲ့အထဲက သုံးစြဲၿပီး ဘုရားတည္လုိက္တာပါပဲ။

သိၾကားမင္း (မ်က္ႏွာႀကီး႐ႈံ႕မဲ့၍)။..........။ ေၾသာ္...ဉာဏ္ကလည္း လႊာပဲ လႊာတတ္လြန္းပါေပတယ္ကြယ္။ သိၾကားမင္းေတာင္ ငုိခ်င္လာၿပီေနာ္။ ကဲ... ရွိေစေတာ့၊ ရွိေစေတာ့။ မဂၤလာတရားေတာ္ထဲက တျခား ဘယ္မဂၤလာတရားနဲ႔ ညီေအာင္ ေနခဲ့ေသးလဲ။

လူ။..........။ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ ကုိယ့္အေဆြအမ်ဳိးေတြ၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြကုိ ေထာက္ပံ့တယ္။ ၾကည့္႐ႈေစာင္မတယ္။ ပါမစ္ေတြ ခ်ေပးတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ကြက္ေတြ ကန္ထ႐ုိက္ေတြ ခ်ေပးတယ္။ ရာထူးေကာင္း၊ ေနရာေကာင္းေတြဆုိ က်ဳပ္အမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ။ မယုံရင္ တတုိင္းျပည္လုံး လုိက္ေမးၾကည့္လုိက္ဦး။

သိၾကားမင္း။...........။ အင္း....ဉာတကာနဥၥသဂၤေဟာဆုိတာကုိ အက်င့္ပ်က္ျခစားတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေကာင္းစားေရးဝါဒ (Nepotism)နဲ႔ မွားေနပုံရတယ္။ ဒုကၡ...ဒုကၡ... သိၾကားမင္း တခါမွ ဒီေလာက္ စိတ္မညစ္ဖူးေသးဘူးေနာ္။ ေအးေလ.... ေမးမိလက္စနဲ႔ ဆက္ေမးလုိက္ပါဦးမယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ဘာကုသုိလ္မ်ား လုပ္ခဲ့ေသးလဲ။

လူ။.........။ က်ဳပ္လား။ မၾကာေသးခင္ကမွ ဗုဒၶဂါယာကုိ ဘုရားဖူးသြားၿပီး ျပန္လာတာ။ ၿပီးေတာ့ မဟားဒယား ဂႏၶီျပတုိက္မွာလည္း ေလလည္...အဲေလ... ဝင္လည္ခဲ့ေသးတယ္။

သိၾကားမင္း။.........။ ေၾသာ္...ေၾသာ္....မဟတၱမဂႏၶီကုိ ေျပာတာလား။ ကုိယ့္လူက ဂႏၶီရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္ အာဏာဖီဆန္ေရးဆုိတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးတယ္ေပါ႔ေလ။

လူ။...........။ ဟာ... ဘယ့္ႏွယ့္ေျပာပါလိမ့္။ မရင္းႏွီးဘဲ ေနမလားဗ်။ အဲဒီလမ္းစဥ္ က်င့္သုံးတဲ့သူေတြကုိ ေထာင္ခ်တာတုိ႔၊ ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ ႐ုိက္တာတုိ႔၊ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္တာတုိ႔ က်ဳပ္အကုန္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မယုံရင္ ယူက်ဳမွာ ရွာၾကည့္လုိက္။ ဗီဒီယုိ မွတ္တမ္းေတြေတာင္ ရွိေသး... ေဟး...ေဟး။

သိၾကားမင္း။.........။ ေတာ္ပါၿပီ... ယုံပါတယ္၊ ယုံပါတယ္။ ကုိယ့္လူနဲ႔ စကားေျပာတာ ဆယ္မိနစ္မျပည့္ေသးဘူး။ ကုိယ့္လူရဲ႕ လားရာ လမ္းျပေျမပုံ (road map) ကုိ က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ရေခ်ၿပီတကား။

လူ။.........။ ျမင္ရမယ္ေလ။ က်ဳပ္တုိ႔ကလည္း အလုပ္လုပ္ရင္ ႐ုဒ္မက္ ကေလးနဲ႔မွ လုပ္တတ္တာ။ အခုပဲ လမ္းျပေျမပုံ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။

သိၾကားမင္း။...........။ ဟုတ္ပါတယ္။ လမ္းဆုံးကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါထက္ ကုိယ့္လူက ေသရင္ သိၾကားမင္းျဖစ္မယ္လုိ႔ တကယ္ႀကီးကုိ ယုံၾကည္ေနတာလား။ တကယ္လုိ႔ က်ဳပ္က ေနရာဖယ္မေပးဘူးဆုိရင္ေကာဗ်ာ။

လူ။.........။ (ဘုၾကည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး) စမ္းၾကည့္လုိက္ေလ။ ဟုိ က်ဳပ္ေရွ႕က အႀကီးအကဲ တေယာက္ေတာ့ ေနရာကုိ အသာတၾကည္ ဖယ္မေပးတဲ့အတြက္ အ႐ူးဘဝနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြားရတာပဲ။

ဤစကားကို ၾကားေသာအခါ သိၾကားမင္းလည္း ေအာက္ပါအတုိင္း ေျပာၾကားၿပီး ကုိယ္ေယာင္ေဖ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။

“ ဟယ္.... ငမုိက္သား။ သင္ နတ္ျပည္ေရာက္ပါက နတ္အခြင့္အေရးမ်ားကိုလည္း မုခ် ခ်ဳိးေဖာက္မယ့္ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးသာျဖစ္တယ္။ နတ္ျပည္ကုိေတာင္ စၾကဝဠာမွာ အဆင္းရဲဆုံး ဘုံအဆင့္ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲခ်မယ့္သူလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ယေန႔မွစ၍ သင့္အား နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ကုိ ဝင္ေရာက္ခြင့္ ဗီဇာ ပိတ္ပင္လုိက္ၿပီ။ သင္နဲ႔ေတာ္ရာ ငရဲဘုံကုိသာ သြားေပေရာ့...လဟယ္။”

သိၾကားမင္း နတ္ျပည္သုိ႔ ျပန္တက္။

ေတဒူးထန္႔... ဘူးေနာင္းေတးဘူ ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူး....ဘူးဘုေန ဘူေနဘု...ဘူးေနာင္ေတးဘူ ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူ။

(ကားလိပ္ခ်)

(ဤဇာတ္လမ္းထဲမွ ဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ မေတာ္တဆ တုိက္ဆုိင္မႈရွိပါက ဘြာေတး...ေနာ္... ဘြာေတး။ ေဗြမယူေၾကး။)

အသနားခံစာ

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ေစတနာအမွန္ကုိ ေကာင္းစြာ နားလည္သေဘာေပါက္လာသည့္အေလ်ာက္ မူရင္းပါတီမွလည္း ခြဲထြက္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

မတရားသည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒမွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ပင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝင္ၿပဳိင္ရန္အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ပါတီအသစ္တခုအျဖစ္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

က်ေနာ္တုိ႔အား ယခင္က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ထားခဲ့ေသာ မဲဆႏၵရွင္ ျပည္သူလူထု၏ မ်က္ႏွာကုိလည္း ဤနည္းအားျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အုိးမဲသုတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ယခုအခါ က်ေနာ္တုိ႔တြင္ ကုန္းေကာက္စရာ သိကၡာႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ရန္ပုံေငြပါ တျပားတခ်ပ္မွ်ပင္ မက်န္ရွိေတာ့ပါ။

ထုိမွ်မက အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းတြင္လည္း က်ေနာ္တုိ႔သည္ သစၥာေဖာက္မ်ား၊ အာဏာရွင္ထံတြင္ ဒူးေထာက္လက္ေျမႇာက္သူမ်ားအျဖစ္ သမုိင္းတြင္ရစ္ဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႔ပါ၍ က်ေနာ္တုိ႔၏ အေထြေထြ မုိက္ျပစ္မ်ားကုိ ညႇာတာသနားေသာအားျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရန္ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔အား ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ခြင့္ျပဳပါရန္ ေျခသလုံးဖက္၍ ရွိခုိးဦးတင္ အသနားခံလႊာ တင္အပ္ပါသည္။

ထုိ႔ျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေရြးေကာက္ခံရပါက တပ္မေတာ္ဦးစီးခ်ဳပ္၏ အလုိေတာ္ဆႏၵႏွင့္ ကြဲလြဲေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ ကြဲလြဲေသာ အဆုိမ်ားကို မည္သည့္အခါမွ် မလုပ္ေဆာင္ပါ မတင္သြင္းပါဟုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ကတိသစၥာျပဳပါသည္။ (... ဒီလူသားရဲ႕ သစၥာဟာ... ကမၻာတည္သေရြ႕ပါ....)

ပါတီမွတ္ပုံတင္စဥ္က ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအား ေသတပန္သက္တဆုံး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတုိ႔ ကတိလက္မွတ္ေရးထုိးၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ဤကတိသစၥာ မတည္ပါက က်ေနာ္တုိ႔အား ခ်ီးကားတုိက္၊ ေႁမြေပြးကုိက္၊ မုိးႀကဳိးပစ္ စသည့္ ေဘးရန္မ်ား ထိပါေစသားဟုလည္း အဖန္တရာမက က်ိန္ဆုိပါသည္။

ပုံ……
သနားစရာအေကာင္းဆုံး ႏုိင္ငံေရးသမားတစု

(အသနားခံစာတင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနသူမ်ားအေနျဖင့္ ဤစာကုိ ကၽြႏု္ပ္ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းခံရန္ မလုိဘဲ အဆင္သင့္ ယူသုံးႏုိင္ပါသည္။)

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။.............။

(၁) NDF အဖြဲ႔ဝင္တခ်ိဳ႕ကို အသနားခံစာ တင္ခိုင္း
(၂) NDF ေခါင္းေဆာင္ ၄ ေယာက္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အသနားခံစာ တင္ရမည္

ေကာက္စုိက္မ နဲ႔ ၿပဳိင္ဘီး

(အရင္ႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလထဲက တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုိ႔စ္တပုဒ္ကုိ နည္းနည္း ျပင္ေရးၿပီး ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။)

ရန္ကုန္မျပန္ခင္တရက္မွာ က်ေနာ့္ ဇာတိရြာကေလးကို အလြမ္းေျပ တေခါက္ေလာက္ သြားလည္ဘုိ႔ ျပင္ရတယ္။ ရြာကုိ စက္ဘီးနဲ႔ သြားမယ္ဆုိရင္ ငါးနာရီေလာက္ၾကာတယ္။ အိမ္က စက္ဘီးေတြကလည္း ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ဆုိေတာ့ တစီးမွ မအားဘူး။ ဒါနဲ႔ ေယာက္ဖ၀မ္းကြဲရဲ႕ ၿပဳိင္ဘီးေလးကုိ ခဏငွားစီးရတယ္။

လယ္ကုိင္းဖက္ကုိ သြားတဲ့ ကားလမ္းမႀကီးအတုိင္းထြက္။ ေရေပးေျမာင္းမႀကီးကုိေရာက္တဲ့အခါ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ ေျမာင္းေဘာင္လမ္းေပၚကုိ အသာခ်ဳိးေကြ႔လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရားရွိတဲ့ဖက္ဆီကုိ ဦးတည္လုိ႔ ခပ္သြက္သြက္ စနင္းလုိက္တယ္။

အဲသည္အခါက်မွ ၿပဳိင္ဘီးေလးရဲ႕ အရသာကုိ သိေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မတုိင္မီက က်ေနာ္တခါမွ ၿပဳိင္ဘီးမစီးဖူးပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ သူမ်ားေတြ စီးေနတာေတာ့ ေတြ႕မိသားေပါ႔။ ၿပဳိင္ဘီးဆုိတာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး သြက္သြက္လက္လက္ စက္ဘီးကေလးပါကလား။ ကုန္းတက္ဆုိရင္ ဂီယာတမ်ဳိး၊ ေျမညီဆုိရင္ ဂီယာတမ်ဳိး။ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွပါတကား။ ခါးကုိ ေထာင့္ခ်ဳိးေကြးထားတာမုိ႔ ေလရဲ႕ ခုခံတားဆီးမႈကုိ သိပ္မခံစားရ။ ေရွ႕တူ႐ူက တုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလဆန္ကုိ ပူစရာမလုိ။

ဒီလုိနဲ႔ ၿပဳိင္ဘီးေလးနင္းရတဲ့ အရသာကုိ ၾကည္ႏူးရင္း ကုကၠဳိပင္၊ မယ္ဇလီပင္၊ ထေနာင္းပင္၊ ေညာင္ပင္ေတြ အစီအရီေပါက္ေနတဲ့ ေရေျမာင္းတေလွ်ာက္ နင္းလာလုိက္တာ “၀ဲေဒါင့္” ဆုိတဲ့ ရြာနားေရာက္ေတာ့ အရွိန္ကုိ နည္းနည္းေလွ်ာ့ခ်လုိက္ရတယ္။ ေရေျမာင္းေဘးကပ္လ်က္ ေညာင္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ေကာက္စုိက္သမေတြ ထုိင္ေနၾကလုိ႔ပါ။ သူတုိ႔လူအုပ္က အေတာ္ေတာင့္ေတာ့ စက္ဘီးသြားလမ္းေပၚကုိေတာင္ လူေတြ ေရာက္ေနတယ္။

က်ေနာ္စက္ဘီးနင္းလာတာ ျမင္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သူတုိ႔အားလုံးရဲ႕ အာ႐ုံေတြဟာ က်ေနာ့္အေပၚကို စုၿပဳံက်ေရာက္သြားၿပီး နီးလာတာနဲ႔အမွ် သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတဲ့ စကားသံေတြကုိလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရတယ္။ သူတုိ႔ကလည္း တုိးတုိးသက္သာ ေျပာၾကတာမ်ဳိးမဟုတ္။ က်ေနာ္မၾကားၾကားေအာင္ တမင္ အသံကုိျမႇင့္ၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာေနၾကတာမ်ဳိး။

“ၾကည့္စမ္းပါဦးဟယ္။ ကုိယ့္ဒုကၡကုိယ္ရွာလုိ႔”

“ေအးေလ… ကုန္းကုန္းကြကြႀကီး စီးရတယ္လုိ႔။”

“အဲဒီလုိစီးလုိက္တာနဲ႔ သူ႕ကုိယ္သူ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားနဲ႔တူသြားေရာ မွတ္ေနသလားမသိ”

“ငါေတာ့…. ၾကည့္လုိ႔ကုိ မရဘူး။ ဘာစိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ဒီစက္ဘီးမ်ဳိး စီးခ်င္ရလဲမသိဘူး”

“ေသာက္႐ူးထတာေပါ႔ေအ....”

တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကတဲ့ အဲဒီအသံေတြကုိ မသိက်ဳိးက်င္ျပဳၿပီး သူတုိ႔အနားက အျမန္ ေက်ာ္ျဖတ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရတယ္။ စက္ဘီးလမ္းေပၚထုိင္ေနတဲ့ သူတုိ႔နဲ႔ လြတ္ေအာင္ လမ္းနည္းနည္းၾကမ္းတဲ့ဘက္က ေကြ႕၀ုိက္ ေရွာင္ၿပီး နင္းလုိက္တယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲသည္မွာ ေညာင္ျမစ္ကုိ တက္နင္းမိတာပါဘဲ။

စက္ဘီးေတာ့ လဲက်မသြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေညာင္ျမစ္က ကန္႔လန္႔ခံေနတာဆုိေတာ့ ေရပုိက္လုံးေပၚ တက္နင္းမိသလုိ ေရွ႕ဘီးနဲ႔ ေနာက္ဘီး တခ်က္ခ်င္းစီ ဒုတ္ကနဲ၊ ဒုတ္ကနဲ ခုန္ၿပီး လမ္းေပၚကုိ အရွိန္နဲ႔ ျပန္က်တာေလာက္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာက္စုိက္မ အုပ္စုဆီက သံၿပဳိင္နီးပါး ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံေတြကုိ ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလုိက္ရေသးတယ္။

“ေကာင္းတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္၊ လုံး၀ မသနားဘူး။”………..တဲ့။

ရာဇဝင္ထဲမွာ သူတုိ႔ကုိ ထားရစ္ခဲ့

အခုတေလာ မုိးမခ ဘေလာ့ဂ္မွာ သြားဖတ္ရင္း ကုသိုလ္ပြားႏုိင္တဲ့ ဓါတ္ပုံေလးေတြ အမွတ္ထင္ထင္ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္။ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ကုသုိလ္ဘာဝနာ ပြားမ်ားႏုိင္ေအာင္ ထပ္မံ မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

(၁) ေလဘာတီ မျမင္ရင္ သီခ်င္းကုိ ဆုိေနမိတယ္...

(ဓာတ္ပုံ - getty images)

“ေသႏုိင္ပါ႐ုိးလား... ေလဘာတီရယ္... ေပတရာဆီေလွ်ာက္ပါလုိ႔... ျမင္သေလာက္ ျပလုိက္ခ်င္ပါသည္....” (ဒီသီခ်င္းကို ညီလင္းဆက္က သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။)

အေပၚပုံက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ တုိင္းျပည္အုပ္ေရွာင္.... အဲေလ.....ဥေသွ်ာင္ တုိင္းျပည္အႀကီးအကဲလုပ္တဲ့ လူႀကီးနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ဦးေဆာက္ပန္း မိဖုရားေခါင္ႀကီး ႀတိေလာကႀကံသကာေဒဝီ ေဒၚႀကဳိင္ႀကဳိင္တုိ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဗုဒၶဂါယာကုိ ဘုရားဖူးသြားတဲ့ ဓါတ္ပုံပါတဲ့။ အင္း.... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ဟုိးေအာက္ဆုံးထပ္မွာ ဂ်ဳိးကပ္မယ့္အေရးကေန အေပၚကပ္လ်က္ တထပ္ဆီကုိ ျပန္တက္ေကာင္း တက္လာႏုိင္ပါေသးတယ္။ “....ခင္ညာ...က်ေနာ္ ဘာေျပာမိလုိ႔လဲ...” ။ စတုမဟာရာဇ္မွာ ဂ်ဳိးကပ္မယ့္အေရးကေန တာဝတႎသာကုိ တဆင့္ျပန္တက္သြားမွာလုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ တလြဲေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ မေတြးၾကစမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ။

(၂) ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္မ်ား

ေနာက္ထပ္ ဓါတ္ပုံတပုံကေတာ့ ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္မ်ား (Charlie's angels)ျဖစ္ပါသတဲ့။ အေပၚက ဘုရားဒကာႀကီး လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒုကၡအတိေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ကယ္တင္ဖုိ႔ လႊတ္လုိက္တဲ့ ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္သုံးေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာေတာ့ အဲဒီနတ္သမီးေတြ ဘယ္ဘုံဗိမာန္မွာ သြားၿပီး စံစားေနၾကသလဲေတာ့မသိပါဘူး။ အခု နတ္စည္ရြမ္းလုိက္သလုိ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတဲ့ အသံၾကားမွ ဘြားကနဲ ကုိယ္ထင္ ထ ျပလုိက္ၾကတာ.... စကၤာပူမွာ ငုိက္မ်ဥ္းေနတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတာင္ ႐ုတ္တရက္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ လန္႔ဖ်တ္သြားမိပါတယ္။

ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေက်ာ္ၿငိမ္း (ဒု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏ သမီး)၊ ေဒၚေနရီဗေဆြ၊ (၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ဦးဗေဆြ၏ သမီး)၊ ေဒၚျမသန္းသန္းႏု (၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏု၏ သမီး) တုိ႔ ျဖစ္သည္။ [ဓာတ္ပုံ - Jack Davies]

ခ်ာလီသုေဝရဲ႕ပုံကုိေတာ့ အမ်ားျမင္ဖူးၾကမယ္ထင္လုိ႔ တင္မေပးေတာ့ပါဘူး။ မုိးမခမွာ ဖတ္ရတဲ့သတင္းအရဆုိရင္ ဘိလပ္က ဂါးဒီးယန္း သတင္းစာႀကီးက အဲဒီသူတုိ႔ဓါတ္ပုံကုိ ေဖာ္ျပၿပီး “ႏုိင္ေခ်မရိွသည့္ ေရြးေကာက္ပဲြ အတြက္ ျပင္ဆင္ေနသည့္ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီး ၃ ဦး” လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားသတဲ့။ ရွက္ဖြယ္စလိ။

“တေလာကလုံးက ေျပာေနၿပီ...
မင္းကုိေလ... မခံခ်င္ဘူး.... ကုိယ္ဘယ္လုိ ေျပာလုိက္ရမွာလဲ.....” း-)

(၃) ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား

အေပၚက ဓါတ္ပုံထဲက ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ႀကီးဟာ “ရာဝင္အုိးထဲက အဲေလ... ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား” ကုိေရးသားတဲ့ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းပါတဲ့။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ နာမည္ေက်ာ္ “ရာဇဝင္ထဲမွာ ေမာင့္ကုိထားရစ္ခဲ့” ဝတၳဳတုိကုိေရးတဲ့ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕နာမည္ကလည္း ေဒါက္တာ တင္တင္ဝင္း လုိ႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။

ရာဇဝင္ထဲမွာ ေဒါက္တာ မတင္ဝင္းကုိ မထားခဲ့ၾကပါနဲ႔။ အေလးခံၿပီး သယ္ၾကေသးတာေပါ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားဘဝက မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းႀကီးက ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား ကုိ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနတုန္း... တစ္လမွာ နရသီဟပေတ့မင္းရဲ႕ မိဖုရားငယ္တပါးျဖစ္တဲ့ ေစာလုံ အေၾကာင္းကုိ ေရးတဲ့အခါ ေစာလုံနာမည္ကုိ မသိရွာတဲ့ အေလ်ာက္.... “အမည္ မထင္ရွားတဲ့ မိဖုရားငယ္တပါး” လုိ႔ ရမ္းတုပ္လုိက္တယ္။ အဲဒါကုိ အျခားစာေရးဆရာတေယာက္က အဲဒီ မိဖုရားနာမည္ဟာ မထင္မရွားမဟုတ္၊ ေစာလုံ ျဖစ္တယ္လုိ႔ သြားေထာက္ျပမိတဲ့အတြက္ ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသားတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းႀကီးလည္း ပညာရွိပီသစြာ ယမ္းပုံမီးက် တားမရ ဆီးမႏုိင္ (ဆီးမႏုိင္ဆုိလုိ႔ ရွဴးရွဴးေတြထြက္က်ကုန္တယ္လုိ႔ မထင္ပါနဲ႔) ေဒါသအၿဖဳိင္ၿဖဳိင္ ပြင့္ထြက္တာကုိ မဂၢဇင္းေပၚမွာ ဖတ္လုိက္ရေသးတယ္။ ထုိင္းနဲ႔ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးမေျပလည္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက သတင္းစာထဲမွာေရးတဲ့ သ႔ူေဆာင္းပါးေတြကုိ က်ေနာ္က ႏုိင္ငံျခားမွာ ေရာက္ေနလုိ႔ မဖတ္လုိက္ရတာ နာတာပဲ။ သတင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမႊးပါတယ္။

ျဖစ္ႏုိင္လုိ႔ရွိရင္ သူတုိ႔အားလုံးကုိ ရာဇဝင္ထဲမွာ ထားရစ္ခဲ့ခ်င္ပါရဲ႕။

နားဝင္ပီယံ သူ႕အသံ

ေဟာဒီမွာ အသံဖုိင္ေလးတဖုိင္။ အလြန္ဆုံး မိနစ္ဝက္ (၃၂ စကၠန္႔)စာပဲ ၾကာတာပါ။ မျဖစ္မေန နားဆင္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

အဲဒီ အသံဖုိင္ထဲက ပီယဝါစာ ခ်စ္ဖြယ္ေသာစကားေလးကုိ ေျပာဆုိေနတဲ့ အသံပုိင္ရွင္ေလးဟာ ဘယ္ဒူ ျဖစ္မလဲဆုိတာ ပရိသတ္ႀကီး ကုိယ့္ဘာသာပဲ ခန္႔မွန္းၾကည့္ၾကပါ။ အေနာ္ ကေတာ့ ထုတ္ မေျပာဝံ့ဘူးေနာ္။ သားသားေၾကာက္ေၾကာက္။ (အင္း ထုတ္ မေျပာဘူးလုိ႔ ရည္ရြယ္ေပမယ့္ ပရိသတ္အခ်ဳိ႕ အေတြးေခ်ာ္ၿပီး လင္မယားရန္ျဖစ္တာလုိ႔ ထင္ေနပုံရတဲ့အေလ်ာက္ ေအာက္မွာ ျဖည့္စြက္ခ်က္ ထပ္ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သားသား ညစ္ညစ္။)

အေပၚမွာ နားေထာင္မရခဲ့ရင္... ေအာက္က ပေလယာ မွာ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။

(ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ နားဆင္ရတာ အဆင္မေျပသူမ်ား ...ဒီလင့္ခ္... မွာ အသံဖုိင္ကုိ ေဒါင္းလုပ္ ယူလုိ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ မရရင္ မီဒီယာဖုိင္ယားမွာ တင္ထားပါတယ္။ ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္ၾကည့္ပါ။ Bandwidth နည္းတဲ့အတြက္ တခါတရံ နားဆင္မရရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။)

ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္းမွာ ပါတဲ့ ေယာက္်ားသံကေတာ့ (စိတ္ထဲက မခံခ်ိမခံသာ ေဒါသထြက္ေနပုံရေပမယ့္လည္း) ပါးစပ္ကေတာ့ မတတ္သာတဲ့အေလ်ာက္ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ဳိး ေအာက္က်ဳိ႕ၿပီး ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း ေျပာေနရရွာတာကုိ ဘဝတူခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

ေနာက္တခါ ျပည္သူ႕ဂုဏ္ရည္ဆုေပးၾကရင္ အဲသည္ ခ်ဳိသာေသာ အသံပုိင္ရွင္ကေလးကုိလည္း ျပည္သူ႕ဂုဏ္ရည္ စာရင္းမွာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးေစလုိပါတယ္ဗ်ာ။

ေအးေလ.... သူ႕ချမာ အလုပ္ေတြမ်ားလုိ႔ စိတ္တုိေနရွာတာကုိ ရွင္တုိ႔ကလဲ ... အဲေလ... ခင္ညားတုိ႔ကလဲ နားလည္ေပးလုိက္ၾကပါ။ ရွင္တုိ႔ေနာ္...ရွင္တုိ႔....။ အင္း....ရွင္တုိ႔နဲ႔ေတာ့ ခက္ေသးတယ္။

ျဖည့္စြက္ခ်က္။............။ ခ်ဳိသာၾကည္ျမေသာ အသံရွင္ဟာ စကၤာပူမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမွန္ရင္ ခြင့္ တကူးတက ယူၿပီး မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ (သြားခ်င္လြန္းလုိ႔) သြားေရာက္ စုေဝးတတ္ၾကတဲ့၊ မိမိရဲ႕ တႏွစ္စာ စုေဆာင္းထားသမွ် ေခၽြးနည္းစာထဲက အိတ္ထဲမွာ ေျပာင္သေလာက္နီးပါးကုိ (လွဴခ်င္လြန္းလုိ႔ ေလွ်ာက္လႊာေရးတင္ကာ) အလွဴဒါနျပဳလုိက္ၾကရၿပီးတဲ့ေနာက္ တေနကုန္တေနခန္း ထုိင္ေစာင့္ၾကရင္းနဲ႔ ေမတၱာဘာဝနာမ်ား ပြားမ်ားေလ့ရွိၾကတဲ့ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း ႐ုံးတခုရဲ႕ ေကာင္တာမွာ တာဝန္ယူရတဲ့ မမ ပါတဲ့။ ေယာက္်ားသံကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူတဦးပါ။ သူ႕အဆုိအရ အရင္ေန႔က သူ႕ကုိ အျခား ဝန္ထမ္းတေယာက္က ေနာက္တေန႔ညေန ျပန္လာဖုိ႔ ခ်ိန္းလုိက္တဲ့အတြက္ လာတာျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မမေလးရဲ႕ အဆုိအရ... ေဖာင္ေတြ ထပ္ရတာက မနက္ပုိင္းထပ္ရၿပီး ညေနဖက္မွာ မနက္က ေဖာင္ထပ္တဲ့ထားလူေတြကုိ ျပန္ေပးတာပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဟုိလူက အရင္ေန႔က ညေနပုိင္းလာခဲ့ဆုိလုိ႔ အခုလုိ လာရတာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႕မွာလည္း အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ခြင့္ထပ္ယူၿပီး လာဖုိ႔ အခက္အခဲရွိေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဒီေန႔မွာ ေဖာင္ကေလးကုိ လက္ခံေပးဖုိ႔ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ဳိးတဲ့အတြက္ အထက္ပါအတုိင္း အေကာခံလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသတဲ့။

အဲသည္လုိ အားပါးတရ ေကာၿပီးတဲ့အခါ တံခါးဝနားမွာ ေစာင့္ေလ့ရွိတဲ့ လုံၿခဳံေရးအဖုိးႀကီးကုိ ေခၚၿပီး အဲဒီလူကုိ ဆြဲထုတ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း “This one. This one. Pull out!" လုိ႔ ေအာ္ပါေသးသတဲ့။

ကဲ.... ဒီေလာက္ရွင္းျပရင္ ရွင္တုိ႔ အားလုံးဇာတ္ရည္လည္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ရွင္တုိ႔ေနာ္...ရွင္တုိ႔....ရွင္တုိ႔နဲ႔ခက္တယ္...ဟြန္း။ ဒုံး။

(အသံဖုိင္ထဲက အသံေတြကုိ နားေထာင္ၿပီးတဲ့အခါ ၾကားရတဲ့အတုိင္း စကားလုံးအတိအက်နဲ႔ ကြန္မင့္က႑မွာ Transcripts သေဘာမ်ဳိး ျပန္ေရးေပးႏုိင္ခဲ့ရင္ ေက်းဇူးတင္မွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။)