မေန႔ညကေတာ့ အီဂ်စ္ျပည္သူေတြရဲ႕ေအာင္ပြဲေပါ႔။
သမၼတမူဘာရက္တေယာက္ အီဂ်စ္ကုိ အႏွစ္၃၀ေလာက္ အေရးေပၚဥပေဒနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပည္သူေတြရဲ႕ အုံႂကြဆႏၵျပမႈကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးမွာ ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္ေပးလုိက္ရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ရက္ေပါင္း ၁၈ ရက္ၾကာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဒီဆႏၵျပပြဲေတြကုိ ကမၻာတလႊားက ျပည္သူေတြနည္းတူ က်ေနာ္လည္း တီဗီေပၚမွာေရာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာပါ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့မိပါတယ္။
ပထမပုိင္းမွာ မူဘာရက္က စက္တင္ဘာေရာက္မွ ႏႈတ္ထြက္ေပးမယ္ဆုိၿပီး တင္းခံေနတဲ့အတြက္ အီဂ်စ္ျပည္သူေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးဟာ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာလုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွည္ၾကာသြားေတာ့မွာလားလုိ႔လည္း ရင္တမမနဲ႔ စုိးရိမ္ေနခဲ့မိပါတယ္။ အခုေတာ့ ၁၈ ရက္ေလာက္အတြင္းမွာပဲ အီဂ်စ္ျပည္သူေတြရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆုိခ်က္တခု ျပည့္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အီဂ်စ္ျပည္ဟာ ဒီမုိကေရစီ လမ္းဆီကုိ တဆစ္ခ်ဳိးလာၿပီလုိ႔ ယူဆရပါတယ္။
ဆႏၵျပပြဲေတြအတြင္းမွာ သတိထားမိတဲ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အီဂ်စ္အၾကား ကြာျခားခ်က္တခုကေတာ့ အီဂ်စ္စစ္တပ္ဟာ အာဏာရွင္ရဲ႕ လက္ကုိင္တုတ္အျဖစ္မခံဘဲ ဆႏၵျပျပည္သူေတြကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံအစပုိင္းမွာ အာဏာရွင္ ဦးေနဝင္းက “စစ္တပ္ဆုိတာ မုိးေပၚေထာင္ပစ္တာမဟုတ္ဘူး။ မွန္ေအာင္ တည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္”လုိ႔ လူထုကုိ ၿခိမ္းေျခာက္ ႀကိမ္းဝါးသြားခဲ့တဲ့အတုိင္းပဲ စစ္တပ္ဟာ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူလူထုကုိ ဆႏၵျပပြဲအတြင္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းကလည္း အလားတူ ပစ္သတ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။
အီဂ်စ္ျပည္မွာေတာ့ ဆႏၵျပပြဲတေလွ်ာက္လုံး စစ္တပ္ဟာ ေသနတ္ကုိ မုိးေပၚ ေထာင္ပစ္တာေလာက္ပဲ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ မူဘာရက္ကုိ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ ေထာက္ခံသူ( အီဂ်စ္စြမ္းအားရွင္)ေတြအၾကား ပဋိပကၡကုိ တားဆီးလုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မုိးေပၚေထာင္ပစ္ၿပီး ဟန္႔တားခဲ့ျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္က စစ္တပ္နဲ႔ အီဂ်စ္စစ္တပ္ ႏွစ္ခုအၾကားက သိသာထင္ရွားတဲ့ ကြာဟမႈပါ။
ေနာက္တခ်က္ သတိျပဳမိတာကေတာ့ အီဂ်စ္ဟာ အေမရိကန္၊ ဥေရာပသမဂၢတုိ႔နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ မဟာမိတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေလ်ာက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ တဖက္မွာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္အရ မလြတ္လပ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြ ဖိႏွိပ္ခံရတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈျမင့္တက္လာတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းထားျမင့္တက္လာတယ္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြ ေနရာတကာမွာ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ လူေနမႈစားရိတ္ ျမင့္တက္လာတဲ့အတြက္ ဒီလုိ အုံႂကြမႈႀကီးျဖစ္လာရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္သူလူထု ထိခုိက္နစ္နာေနရပါတယ္ဆုိတဲ့ ပိတ္ဆုိ႔မႈ ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြရဲ႕ အဆုိကုိ ပုိလုိ႔ေတာင္ သံသယ ပြားစဖြယ္ ျဖစ္လာရပါတယ္။
အီဂ်စ္ဆႏၵျပပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အားမလုိအားမရျဖစ္မိတာကေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ အီးယူရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒ ပါပဲ။ ဒီႏုိင္ငံေတြအတြက္ တျခားႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူအခြင့္အေရး ဆုိတာေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားေလာက္ ေရွ႕တန္းမတင္ဘူးဆုိတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕လုိက္ရတာပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္လပ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း သက္ဆုိင္ရာ ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္လုိတဲ့ဆႏၵ ႀကီးထြား ျပင္းျပလာတဲ့အခါ အဆုံးမွာ ျပည္သူလူထုကပဲ ေအာင္ပြဲခံသြားၾကရတာ ဓမၼတာပါပဲ။
တူနီးရွားက စလုိက္တဲ့ ဂယက္ဟာ အခုေတာ့ ယီမင္၊ အီဂ်စ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ဆီရီးယား စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွံ႕႐ုိက္ခတ္လာသလုိ အခုျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္ရဲ႕ေတာ္လွန္ေရးဟာ က်န္တဲ့ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေတြကုိ ဆက္လက္ လႈပ္ခတ္ေစဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြမွာဆုိရင္ ဆႏၵျပပြဲေတြကုိ ေရွာင္လႊဲႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ ဖုတ္ပူမီးတုိက္ ေၾကညာ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနၾကပါတယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ အာဏာရွင္ေတြဟာ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ က်ဆုံးခန္းဆီ ဦးတည္ၾကေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။
ကဲ.... က်ေနာ္တုိ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကေရာ ဘယ္ေတာ့ လာမွာလဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာဦးမလဲ။
သမၼတမူဘာရက္တေယာက္ အီဂ်စ္ကုိ အႏွစ္၃၀ေလာက္ အေရးေပၚဥပေဒနဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ ျပည္သူေတြရဲ႕ အုံႂကြဆႏၵျပမႈကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးမွာ ရာထူးက ႏႈတ္ထြက္ေပးလုိက္ရၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ရက္ေပါင္း ၁၈ ရက္ၾကာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ဒီဆႏၵျပပြဲေတြကုိ ကမၻာတလႊားက ျပည္သူေတြနည္းတူ က်ေနာ္လည္း တီဗီေပၚမွာေရာ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာပါ စိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့မိပါတယ္။
ပထမပုိင္းမွာ မူဘာရက္က စက္တင္ဘာေရာက္မွ ႏႈတ္ထြက္ေပးမယ္ဆုိၿပီး တင္းခံေနတဲ့အတြက္ အီဂ်စ္ျပည္သူေတြရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးဟာ ငါတုိ႔ ျမန္မာျပည္မွာလုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွည္ၾကာသြားေတာ့မွာလားလုိ႔လည္း ရင္တမမနဲ႔ စုိးရိမ္ေနခဲ့မိပါတယ္။ အခုေတာ့ ၁၈ ရက္ေလာက္အတြင္းမွာပဲ အီဂ်စ္ျပည္သူေတြရဲ႕ အဓိကေတာင္းဆုိခ်က္တခု ျပည့္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အီဂ်စ္ျပည္ဟာ ဒီမုိကေရစီ လမ္းဆီကုိ တဆစ္ခ်ဳိးလာၿပီလုိ႔ ယူဆရပါတယ္။
ဆႏၵျပပြဲေတြအတြင္းမွာ သတိထားမိတဲ့ ျမန္မာျပည္နဲ႔ အီဂ်စ္အၾကား ကြာျခားခ်က္တခုကေတာ့ အီဂ်စ္စစ္တပ္ဟာ အာဏာရွင္ရဲ႕ လက္ကုိင္တုတ္အျဖစ္မခံဘဲ ဆႏၵျပျပည္သူေတြကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံအစပုိင္းမွာ အာဏာရွင္ ဦးေနဝင္းက “စစ္တပ္ဆုိတာ မုိးေပၚေထာင္ပစ္တာမဟုတ္ဘူး။ မွန္ေအာင္ တည့္တည့္ပဲ ပစ္တယ္”လုိ႔ လူထုကုိ ၿခိမ္းေျခာက္ ႀကိမ္းဝါးသြားခဲ့တဲ့အတုိင္းပဲ စစ္တပ္ဟာ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူလူထုကုိ ဆႏၵျပပြဲအတြင္းမွာ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္သတ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းကလည္း အလားတူ ပစ္သတ္ခဲ့ျပန္ပါတယ္။
အီဂ်စ္ျပည္မွာေတာ့ ဆႏၵျပပြဲတေလွ်ာက္လုံး စစ္တပ္ဟာ ေသနတ္ကုိ မုိးေပၚ ေထာင္ပစ္တာေလာက္ပဲ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ မူဘာရက္ကုိ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ ေထာက္ခံသူ( အီဂ်စ္စြမ္းအားရွင္)ေတြအၾကား ပဋိပကၡကုိ တားဆီးလုိတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ မုိးေပၚေထာင္ပစ္ၿပီး ဟန္႔တားခဲ့ျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ျမန္မာျပည္က စစ္တပ္နဲ႔ အီဂ်စ္စစ္တပ္ ႏွစ္ခုအၾကားက သိသာထင္ရွားတဲ့ ကြာဟမႈပါ။
ေနာက္တခ်က္ သတိျပဳမိတာကေတာ့ အီဂ်စ္ဟာ အေမရိကန္၊ ဥေရာပသမဂၢတုိ႔နဲ႔ ေတာက္ေလွ်ာက္ မဟာမိတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေလ်ာက္ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈေတြရွိခဲ့ေပမယ့္ တဖက္မွာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္အရ မလြတ္လပ္တဲ့အတြက္ ျပည္သူေတြ ဖိႏွိပ္ခံရတယ္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ ကြာဟမႈျမင့္တက္လာတယ္။ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းထားျမင့္တက္လာတယ္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေတြ ေနရာတကာမွာ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ လူေနမႈစားရိတ္ ျမင့္တက္လာတဲ့အတြက္ ဒီလုိ အုံႂကြမႈႀကီးျဖစ္လာရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္မွာ ျပည္သူလူထု ထိခုိက္နစ္နာေနရပါတယ္ဆုိတဲ့ ပိတ္ဆုိ႔မႈ ဆန္႔က်င္ေရးသမားေတြရဲ႕ အဆုိကုိ ပုိလုိ႔ေတာင္ သံသယ ပြားစဖြယ္ ျဖစ္လာရပါတယ္။
အီဂ်စ္ဆႏၵျပပြဲနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အားမလုိအားမရျဖစ္မိတာကေတာ့ အေမရိကန္နဲ႔ အီးယူရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားေရး မူဝါဒ ပါပဲ။ ဒီႏုိင္ငံေတြအတြက္ တျခားႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူအခြင့္အေရး ဆုိတာေတြဟာ သူတုိ႔ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားေလာက္ ေရွ႕တန္းမတင္ဘူးဆုိတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕လုိက္ရတာပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ မလြတ္လပ္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း သက္ဆုိင္ရာ ျပည္သူလူထုေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္လုိတဲ့ဆႏၵ ႀကီးထြား ျပင္းျပလာတဲ့အခါ အဆုံးမွာ ျပည္သူလူထုကပဲ ေအာင္ပြဲခံသြားၾကရတာ ဓမၼတာပါပဲ။
တူနီးရွားက စလုိက္တဲ့ ဂယက္ဟာ အခုေတာ့ ယီမင္၊ အီဂ်စ္၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ ဆီရီးယား စတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကုိ ပ်ံ႕ႏွံ႕႐ုိက္ခတ္လာသလုိ အခုျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္ရဲ႕ေတာ္လွန္ေရးဟာ က်န္တဲ့ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေတြကုိ ဆက္လက္ လႈပ္ခတ္ေစဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြမွာဆုိရင္ ဆႏၵျပပြဲေတြကုိ ေရွာင္လႊဲႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြကုိ ဖုတ္ပူမီးတုိက္ ေၾကညာ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနၾကပါတယ္။ ဒီနည္းနဲ႔ အာဏာရွင္ေတြဟာ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ က်ဆုံးခန္းဆီ ဦးတည္ၾကေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။
ကဲ.... က်ေနာ္တုိ႔ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အေျပာင္းအလဲကေရာ ဘယ္ေတာ့ လာမွာလဲ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာဦးမလဲ။
.jpg)
