ေပါက္ကရ ေလးခ်ဳိးႀကီး

ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္အခါသမယမွာ
ျမန္မာအေရးဆုိတာႀကီးကုိ
ျပန္ကာေတြး ေဆြးမိျပန္ေတာ့
အာ႐ုံထဲမွာ ေကြးေကြးႀကီးျမင္လာရျပန္တာက....

သံသရာေဘးအထိ မလန္႔မရြံ႕ရွာၿပီဘု
ဆန္သာေပးၾကည့္ နန္႔နန္႔ထြန္႔ပါမည္ ထင္ေနပုံရတဲ့
(အုိကြယ္) မမွန္တာေတြးသည့္ ႀကံဖြံ႕ပါတီ။

ေၾသာ္...လမ္းမွားမျပင္ခဲ့
ရမ္းကားခ်င္တဲ့
စြမ္းအားရွင္အဖြဲ႕ဆိုတာကလည္း ၿခံထဲမွာ တစီစီ။

သူခုိးႀကီးေဘးမွာဆုိ က်ဳပ္ေပ်ာ္သည္တဲ့
အဖုိးနည္းေခြးပမာ နဂုိအဟုတ္ေလာ္လီၾကေပရဲ႕
အ႐ုိးခ်ည္းေလြးကာ ဗုိလ္စုတ္ အဲေလ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ပီပီ
(ဟုိေလ မ်ားတုိ႔က)....အမ်ဳိးသမီးေရးရာရဲ႕ ဗဟုိအလုပ္ေကာ္မတီ။

အင္း...အေမႊးလက္ေတာက္တဆုံးသာ ေျမာ္ျမင္ႏုိင္ၾကလုိ႔ (မ်က္ေတာင္ေမႊးေနာ္.. မ်က္ေတာင္ေမႊး... ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔)
ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းကာ ေအာ္ခ်င္ေနရွာတဲ့
ေခြးေနာက္ဆြဲ အေဖာ္မင္သူတစုအတြက္
ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တခုလည္း ေပၚလာရျပန္သည္။

တရားမွန္တာ အေလးမမူၾကေလေတာ့
နဖားသန္ရာ ေျပးသူ ငအေတြမွာျဖင့္
အမွားအဖန္တရာ အေပးအယူ မလွေခ်မွ
ႏြားကန္တာ ေခြးအူျပသလုိပ
အသနားခံစာ ေရးသူဘဝကုိလည္း ေရာက္ခဲ့ၿပီ။

ပိေတာက္ရိပ္ဆုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာလည္း
တေယာက္စိတ္တုိ အေသာ့ေကာ္ကာ ဆဲေလေတာ့
(ဘာလဲဟ... ဒီငနဲက.... ဟုိလူ႕ေကာ္ဆဲ ဒီလူ႕ေကာ္ဆဲနဲ႔)
အေတာ့္အေတာ္ကုိ အာၿပဲလုိ႔ ေမာလွေခ်ၿပီ။
အင္း.... ညေနက်ရင္ ဘီယာထြက္ေသာက္တာပဲ ေကာင္းေတာ့မည္။

ဟာ....ဘာမွလည္း မဆုိင္ဘူး၊ ကဗ်ာဖြဲ႕ပုံနည္းစနစ္လည္း မညီဘူး လာမေျပာၾကနဲ႕။ ဒါပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ေလးခ်ဳိးႀကီးလုိ႔ေခၚတယ္။ ငါ႔ကဗ်ာငါေရး ၾကပ္ေျပးေရာက္ေရာက္။ ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီေန႔ ျမန္မာ့အေရးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် ေပါက္ကရေတြကုိ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ကဗ်ာတခုအေနနဲ႔ ေရးခ်လုိက္ပါတယ္။

ကိုေပါ
၈-၈-၂၀၁၀

Read more

“ေက်ာက္ခဲ မဟုတ္ပါ”

ေက်ာက္ခဲတလုံးကုိ ေရထဲသုိ႔ ပစ္ခ်လုိက္သည္။ ပလုံကနဲ အသံကုိျပဳလ်က္ ခ်က္ခ်င္းပင္ နစ္ျမဳတ္သြားသည္။ ေရကူးဖုိ႔ နည္းနည္းေလးမွ မႀကဳိးစား။ ႐ုန္းကန္ဖုိ႔လည္း မႀကဳိးစား။ ေက်ာက္ခဲပီသစြာပင္ ပစ္ခ်လုိက္ရာ ေနရာ၌ သစၥာရွိရွိ နစ္ျမဳတ္သြားေလေတာ့သည္။

ေရမကူးရေကာင္းလားဟု ေက်ာက္ခဲကုိ အျပစ္မတင္ပါႏွင့္။ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲတြင္ အသက္ဝိဉာဥ္မရွိပါ။ အသိဉာဏ္လည္းမရွိပါ။ ထုိ႔ျပင္ ေရကူးရန္ ေျခလက္မ်ားလည္း မပါပါ။

ဂဝံေက်ာက္မ်ား၊ ေက်ာက္စရစ္ခဲမ်ားကုိ လမ္းခင္းသည့္ေနရာ၌ အသုံးျပဳၾကသည္။ ၄င္းတုိ႔အေပၚမွ လူမ်ား အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ နင္းေက်ာ္ ျဖတ္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ထုိမွ်မက “လမ္းခင္းတဲ့ေက်ာက္ခဲကေတာ့ အေသြးအေရာင္ မေျပာင္မြဲ၊ တန္ဘုိးမွာလည္းနည္း” ဟု သီခ်င္းလုပ္ၿပီးေတာင္ အဆုိခံလုိက္ရရွာေသးသည္။ သုိ႔စင္လ်က္ သမုိင္းကာလ တေလွ်ာက္လုံးတြင္ အနင္းခံ၊ အဖိႏွိပ္ခံ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲမ်ားက မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ကာ ေတာ္လွန္ထႂကြသည္ဟု မၾကားစဖူး။ ေက်ာက္ခဲထုႀကီးတရပ္လုံး လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ တခဲနက္ ဆႏၵျပေတာင္းဆုိသည္ဟုလည္း မရွိခဲ့စဖူး။

ေက်ာက္ခဲမ်ား ငုံ႕ခံႏုိင္လြန္းရန္ေကာဟု အျပစ္မတင္ပါႏွင့္။ ေက်ာက္ခဲတြင္ ခံစားခ်က္ မရွိပါ။ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းစရာ လက္ႏွစ္ဖက္ ပါမလာပါ။ မေက်နပ္ေၾကာင္း ေအာ္ဟစ္ ေဖာ္ျပစရာ ပါးစပ္ေပါက္ ပါမလာပါ။ အံႀကိတ္ျပစရာ အံသြားမ်ား ပါမလာပါ။

သည့္အတြက္ ေက်ာက္ခဲမ်ားချမာ လူျပဳသမွ် ႏုရရွာေလသည္။ လမ္းအခင္းခံရသည့္ ေက်ာက္ခဲမ်ားရွိသည္။ ဘိလပ္ေျမႏွင့္ေရာကာ အဂၤေတအလုပ္ခံရသည့္ ေက်ာက္ခဲမ်ားရွိသည္။ ဆင္းတုအျဖစ္ ထုဆစ္ကာ ဘုရားစင္တြင္ တင္၍ အကုိးကြယ္ခံရသည္လည္းရွိသည္။ ပါးလ်စြာ ခြဲစိတ္၊ ျဖတ္ေတာက္၊ အေခ်ာကုိင္ ခံရၿပီးသကာလ အိမ္သာၾကမ္းျပင္အျဖစ္ အသုံးခံရသည္လည္းရွိသည္။ ထုႏွက္သတ္ျဖတ္စရာ လက္နက္အျဖစ္ အသုံးေတာ္ခံရသည့္ (ေသြးစြန္းေပလ်က္ရွိေသာ) ေက်ာက္ခဲမ်ားလည္း ေလာကတြင္ရွိသည္။

ေရာက္ရာဘဝတြင္ ေဒါင္က်က် ျပားက်က် မၿငီးမျငဴေနႏုိင္သည့္အတြက္ ေက်ာက္ခဲမ်ားကုိ ခ်ီးမြမ္းစရာမလုိသလုိ လူျပဳသမွ် ႏုရသည့္အတြက္လည္း အျပစ္တင္ရန္ အေၾကာင္းမရွိ။ ဆုိခဲ့သည့္အတုိင္း ေက်ာက္ခဲတြင္ အသက္မရွိပါ။ ခံစားခ်က္မရွိပါ။ အသိဉာဏ္လည္း မရွိပါ။

သုိ႔ေသာ္…. လူဆုိသည္ကေတာ့ ေက်ာက္ခဲလုိမဟုတ္။ အသက္လည္းရွိသည္။ ခံစားခ်က္လည္းရွိသည္။ အသိဉာဏ္လည္းရွိသည္။

လူသည္ ဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ ႀကံဳႀကဳိက္လာလွ်င္ ေက်ာက္တုံးကဲ့သုိ႔ ငုံ႕မခံ။ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ လမ္းကုိ ႀကဳိးစားရွာေဖြသည္။

က်ေနာ္တုိ႔၏ ဘုိးဘြားဘီဘင္မ်ား ေက်ာက္တုံးကဲ့သုိ႔ မက်င့္ႀကံခဲ့သျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံသည္ တုိင္းတပါးသားတုိ႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြန္ခဲ့ေသာ ၆၂ႏွစ္က ဤေန႔ဤရက္တြင္ လြတ္လပ္ေရးရခဲ့သည္။

ယခုအခါ က်ေနာ္တုိ႔ မ်ဳိးဆက္လက္ထက္တြင္ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔၏ ဖိႏွိပ္မႈကုိ ႀကဳံေတြ႕ေနရျပန္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားသည္ အသက္မဲ့၊ ခံစားခ်က္မဲ့၊ အသိဉာဏ္မဲ့ ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲမ်ား မဟုတ္ၾကျဖစ္သျဖင့္ ဖိႏွိပ္မႈကုိ သည္အတုိင္း ငုံ႕ခံေနၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ ဖိႏွိပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ လူပီသစြာ ႀကဳိးပမ္းၾကမည္သာ ျဖစ္သည္။

Read more

“ဆန္႔က်င္ဖက္လႈိင္းမ်ား”

ၿပီးခဲ့တဲ့ တပုိ႔စ္ေက်ာ္တုန္းက ယက္ေတာကိစၥမွာ နအဖရဲ႕ လုပ္ရပ္ကုိ ရဟန္းမစားရေသာ ဆြမ္းတနပ္ထဲက ေက်ာက္ေသြးဆရာရဲ႕ ယုတ္ကန္းတဲ့ လုပ္ရပ္နဲ႔ ဒီလုိပဲ အမွတ္မထင္ သာမန္ကာလွ်ံကာ ႏႈိင္းယွဥ္ခဲ့တယ္။ အခုမွ ထပ္ေတြးမိတာ ရွိေသးတယ္။ တကယ့္ကုိမွ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပါပဲ။ အခုစက္တင္ဘာလ ေရာက္ၿပီေလ။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္ေတာင္ နီးလာၿပီပဲ။

စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္းမွာ ရဟန္းေတာ္ေတြရဲ႕ ဦးျပည္းစိမ္းစိမ္းေတြကုိ ဝါးရင္းတုတ္ေတြနဲ႔ မညႇာမတာ ႐ုိက္ႏွက္႐ုံမက ရဟန္းေတာ္ေတြကုိ ညႇင္းပန္းသတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ နအဖ လုပ္ရပ္ေတြကုိ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ဘုရား…ဘုရား….. ရဟန္းမစားရေသာ ဆြမ္းတနပ္ ဇာတ္ကားထဲက ေက်ာက္ေသြးဆရာရဲ႕ လုပ္ရပ္ထက္ေတာင္ ပုိမုိရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္ေသာ နအဖ အစုိးရရဲ႕ လုပ္ရပ္ပါတကား။

ၾကည့္စမ္းပါဦး။ အဲဒီ သံဃာေတာ္ေတြ၊ ရဟန္းေတာ္ေတြဆုိတာ တုိင္းျပည္ေကာင္းရာေကာင္းက်ဳိးအတြက္၊ တုိင္းျပည္ေအးခ်မ္းေစလုိတဲ့အတြက္ လမ္းမေပၚမွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေမတၱာပုိ႔ၿပီး ဆုေတာင္းၿပီး ဒကာဒကာမေတြ၊ ျပည္သူေတြကုိယ္စား အစုိးရကုိ သာယာညႇင္းေျပာင္းစြာ နားခ်ဖုိ႔ ႀကဳိးစားခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား။ ဒါကုိ နအဖ အစုိးရက ဘယ္လုိ တုန္႔ျပန္ပါသလဲ။

သကၤန္း၀တ္ေတြ၊ ရဟန္းတုေတြလုိ႔ မေတာ္မတရား စြတ္စြဲၿပီး ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ ႐ုိက္ႏွက္တယ္၊ ဖမ္းဆီးတယ္၊ အက်ဥ္းခ်တယ္။ အတင္းလူ၀တ္လဲခုိင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ညႇင္းပမ္းႏွိပ္စက္ေသးတယ္။ ႐ုိင္းစုိင္းရက္စက္ပုံကေတာ့ ကမ္းကုန္ပါေပတယ္။ ဦးပုညစကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့….

အမုိက္တကာ့ ဗုိလ္မင္း
အဖ်င္းတကာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္
အပယ္ေလးလီ ျမစ္နဒီမွာ
ပလုံစီေအာင္ ငုပ္မယ့္
လူယုတ္ႀကီးေတြ….. ေပါ႔။

တကယ္ေတာ့ ဒီသံဃာေတာ္ေတြဆုိတာ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းတုိက္ႀကီးေတြမွာ ပရိယတၱိကုိ သင္ၾကားေနၾကတဲ့ သံဃာေတြ။ ဗုဒၶသာသနာ ပ်ံ႕ပြားစည္ပင္ေအာင္၊ အဓြန္႔ရွည္ေအာင္ ႀကဳိးပမ္းၾကမယ့္ မ်ဳိးဆက္ေသြးေတြ။

သူတုိ႔တေတြ ဘာေၾကာင့္ လမ္းေပၚထြက္ရသလဲ။ ဆြမ္းကြမ္း၊ ေဝယ်ာ၀စၥ အစစကုိ တာဝန္ယူၾကရတဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမေတြရဲ႕ ဒုကၡ (တနည္း) ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဒုကၡအၾကပ္အတည္းေတြကို မၾကည့္ရက္ မျမင္ရက္လုိ႔ ဒီစစ္အစုိးရ ရက္စက္မယ္မွန္းသိသိနဲ႔ လမ္းမေပၚထြက္ခဲ့ၾကတဲ့ အာဇာနည္ေတြပါ။ ဒီစစ္အစုိးရဟာ ရဟန္းေသာ၊ သံဃာေသာ နားမလည္ဘူးဆုိတာ ၁၉၈၈-၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေတြ ကတည္းက သူတုိ႔ သေဘာေပါက္ၾကၿပီးသားပါ။ ပခုကၠဴမွာ သံဃာေတြကုိ နအဖ လက္ပါးေစေတြက ဘယ္လုိ ဆက္ဆံတယ္ဆုိတာ သံဃာေတာ္ေတြ မသိမဟုတ္ သိၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶရဲ႕သားေတာ္ေတြပီပီ အထူးေျဖာင့္မတ္ေသာ အက်င့္ကုိ က်င့္ၾကတယ္။ မွန္ေသာဖက္မွာပဲ ရပ္တည္ၾကတယ္။ ေမတၱာတရားကုိ ရင္ဝယ္ပုိက္လုိ႔ လမ္းမေပၚမွာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆုေတာင္းရင္း ျပည္သူ႕ရဲ႕ ဆႏၵကုိ ျပည္သူ႕ကုိယ္စားဖြင့္ဟၾကတယ္။ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ပြဲကုိ တကမၻာလုံးက ေလးစားအံ့ၾသၾကရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါ႐ုိက္တာႀကီး ဦးသုခရဲ႕ ရဟန္းမစားရေသာ ဆြမ္းတနပ္ထဲက ဇာတ္ရွိန္အျမင့္ဆုံးအခန္းလုိပဲ…. သူယုတ္ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ နအဖအစုိးရဟာ ဘီလူးဆုိင္း တီးၿပီးထြက္လာတယ္။ တဖက္မွာက ေအးခ်မ္းတဲ့ ေမတၱာပုိ႔ ရြတ္ဖတ္သံေတြ။ တဖက္မွာေတာ့ ဘီလူးဆုိင္းနဲ႔ ဘီလူးစိတ္ဝင္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္။

ဦးသုခရဲ႕ ဇာတ္လမ္းထဲမွာ ေက်ာက္ေသြးဆရာရဲ႕ ႐ုိက္ပုတ္မႈေၾကာင့္ ရဟန္းေတာ္ရဲ႕ ဦးျပည္းစိမ္းစိမ္းကေန ေသြးေတြ ရဲၿပီး ျဖာက်လာသလုိ…. နအဖ စစ္အစုိးရရဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေၾကာင့္ သံဃာေတာ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဦးေခါင္း၊ လက္ေမာင္း၊ ပုခုံးတုိ႔မွာ ဒဏ္ရာေတြရၾကရွာသလုိ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာလည္း ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတယ္။ စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးကုိ နအဖက ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိပ္ကြပ္အၿပီးမွာ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕အနီးအပါးက ေခ်ာင္းေတြထဲမွာ သံဃာေတာ္အေလာင္းေတြ ပုပ္ပြၿပီး ေမ်ာလာတာကုိ ကမၻာတလႊားက မီဒီယာေတြမွာ ျမင္ၾကေတြ႕ၾကရတဲ့အခါ ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြသာမက၊ ကမၻာသူကမၻာသား အားလုံးလုိလုိ နအဖရဲ႕ ရက္စက္ယုတ္မာမႈကုိ အႀကီးအက်ယ္ ထိတ္လန္႔ၾကတယ္။ ေအာ့ႏွလုံးနာၾကတယ္။ ရြံရွာစက္ဆုပ္ၾကတယ္။

ေမတၱာနဲ႔ ေဒါသ…။
ဓမၼနဲ႔ အဓမၼ…..။
ၿငိမ္းခ်မ္းမႈနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈ…..။
ရဲဝံ့ျခင္းနဲ႔ သူရဲေဘာေၾကာင္မႈ…..။
မတူညီတဲ့ ဆန္႔က်င္ဖက္လႈိင္းေတြကုိ အျဖဴနဲ႔အမဲလုိ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕လုိက္ၾကရတယ္။

ဓမၼနဲ႔ အဓမၼေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ဓမၼဖက္က ရပ္တည္ၾကတဲ့ စစ္သည္ေတာ္ေတြ၊ သူရဲေကာင္းေတြ အထုိက္အေလ်ာက္ ေသေက်ပ်က္စီးဆုံ႐ႈံးတာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဓမၼကုိယ္၌က က်ဆုံးသြားတာ၊ အေရးနိမ့္သြားတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဓမၼကသာ ေရရွည္မွာ ေအာင္လံထူပါလိမ့္မယ္။

အလားတူ အဓမၼကုိ လက္ကုိင္က်င့္သုံးသူေတြအေနနဲ႔လည္း အေႏွးနဲ႔အျမန္ဆုိသလုိ က်ဆုံးရမွာပါ။ သူတုိ႔ဟာ အာဏာလက္ရွိကုိင္ထားသူေတြမုိ႔ အသာစီးက ရေနသေယာင္ ထင္မွတ္မွားေနၾကေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ သူတုိ႔ဟာ ႐ႈံးနိမ့္ေနတဲ့ စစ္ပြဲတရပ္ကုိ ေျခကန္တုိက္ေနၾကရသူေတြပါ။ သူတုိ႔မွာ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် အေၾကာက္တရားေတြ၊ မလုံၿခဳံမႈေတြ ပတ္လည္ဝုိင္းေနတယ္။ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟမီးေတြ အစဥ္သျဖင့္ ေလာင္ၿမဳိက္ေနတယ္။ မၿမဲတဲ့ သေဘာေတြကုိ ၿမဲတယ္လုိ႔ထင္မွတ္ၿပီး ထာဝရ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ဖုိ႔ တပင္တပန္း ႀကဳိးပမ္းေနၾကရရွာတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ မိတ္ေဆြစစ္ေတြထက္ အက်ဳိးလုိလုိ႔ ေညာင္ေရေလာင္းသူေတြ၊ ေျမႇာက္ပင့္သူေတြ၊ လိမ္ညာသူေတြ ပတ္လည္ဝုိင္းေနတယ္။ မိမိအာဏာရွိေနတုန္းမွာသာ အနားမွာ ခစားေနၾကေပမယ့္ အာဏာမရွိေတာ့တာနဲ႔ ေျခစုံကန္သြားၾကမယ့္လူေတြသာ ဝန္းရံေနတယ္ဆုိရင္ မမွားပါဘူး။ တခ်က္ေျခလွမ္းမွားတာနဲ႔ မိမိေရာ၊ မိသားစုပါ ဒုကၡေရာက္သြားႏုိင္တဲ့ အေျခအေနႀကီးထဲမွာ ပိတ္မိေနၾကသူေတြလုိ႔ ျမင္ပါတယ္။

စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးႀကီးဟာ ဖိႏွိပ္သူနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစားႏွစ္ရပ္ၾကားမွာ ေခတ္ရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္၊ လုိအပ္ခ်က္အရ ထြက္ေပၚလာတဲ့ တုိက္ပြဲႀကီးဆုိရင္လည္း ဟုတ္တယ္။ ဓမၼနဲ႔ အဓမၼအၾကားက အားၿပဳိင္မႈႀကီး တခု ဆုိရင္လည္း မမွားဘူး။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အၾကမ္းဖက္မႈ ဝါဒလမ္းစဥ္ႏွစ္ရပ္အၾကား အစပ်ဳိး ပဋိပကၡလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရတယ္။

အခုဆုိရင္ နအဖကေတာ့ ဆင္ကန္းေတာတုိး ဆုိသလုိ သူသေဘာက်ေရးဆြဲထားတဲ့ အေျခခံဥပေဒနဲ႔ ၂၀၁၀ ပါတီစုံ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ သြားေနၿပီ။ သူ႕အေနနဲ႔က ေပါက္တဲ့နဖူး မထူးေတာ့ၿပီ ဆုိတာလုိ မထူးဇာတ္ကုိ ဘယ္သူပါပါမပါပါ သူ႕တကုိယ္ေတာ္ ကျပေတာ့မွာပဲ။
ကပါေစ။ အားရပါးရ ကပါေစ။ နအဖအတြက္ ဇာတ္သိမ္းခန္းက ေရာက္ေတာ့မွာပါ။ မၾကာခင္ အပူတုိက္ခန္းေတြ ဘာေတြ ၾကားရကိန္းရွိတယ္။

သင္ခန္းစာက ျပည္သူေထာက္ခံမႈမရတဲ့ အစုိးရတရပ္ဟာ ဘယ္အရာကုိ လုပ္လုပ္ မေအာင္ျမင္ႏုိင္ဘူးဆုိတာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး နအဖလုပ္ခဲ့တဲ့ အမႈေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး။ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ျမန္မာ့ခရီးသြားႏွစ္။ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ျမန္မာ့အားကစား ကမၻာကုိ လႊမ္းေစရမည္။ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ပညာေရးစနစ္။ မေအာင္ျမင္ပါဘူး။ ေႏြစပါး။ မေအာင္ျမင္။ ၾကက္ဆူ။ မေအာင္ျမင္။ ဘာဆုိဘာမွ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ အစုိးရတရပ္ပါ။ အခု လုပ္ေနတဲ့ လမ္းျပေျမပုံကလည္း မည္ကာမတၱနဲ႔သာ ၿပီးသြားေတာ့မယ္။ ေအာင္ျမင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ မလုပ္ခင္ကတည္းက အေျဖထြက္ေနၿပီးသား။ နအဖ လုပ္တတ္တာ တခုပဲရွိတယ္။ တုိင္းျပည္မွာ ထြက္သမွ် သယံဇာတေတြကုိ လက္ညဳိးထုိး ေရာင္းစားၿပီး ရတဲ့ေငြကုိ ကုိယ့္အိတ္ကပ္ထဲထည့္တာမ်ဳိးေလာက္ပဲ လုပ္တတ္တယ္။ အဲဒါကလည္း မရွက္တတ္ရင္ ဘယ္သူမဆုိ လုပ္တတ္တဲ့ အလုပ္မ်ဳိးကလား။

အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ မေကာင္းဆုံးအခ်က္က…. အဲသည္လုိ မေကာင္းတဲ့အစုိးရ အာဏာရေနၿပီဆုိရင္ ျဖဳတ္ခ်ရ ခက္ခဲတတ္တာ၊ ၾကန္႔ၾကာတတ္တာပါပဲ။ ဘယ္လုိပဲ ခက္ခဲပါေစ၊ ၾကန္႔ၾကာပါေစ…. စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အဲသည္အဆင့္ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရမွာပါ။ ဇြဲ၊ လုံ႕လ နဲ႔ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြ၊ ေရရွည္က်ိတ္ၾကရမယ့္ အင္အားေတြ လုိပါမယ္။ ျပည္သူအမ်ားစု ပူးေပါင္းပါဝင္ၾကၿပီဆုိရင္ နအဖရဲ႕ ဇာတ္သိမ္းခန္းက မေဝးေတာ့ဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းေရးသားလုိက္ပါတယ္။

Read more

“ေနာက္ဆုံးခံတပ္”

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံသမုိင္းမွာ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံႀကီးရဲ႕ အခန္းက႑ကုိ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔မရဘူး။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာစကားကုိ (က်ေနာ္မွတ္မိသလုိ) ျပန္ကုိးကားရရင္….

“၁၃၀၀ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးကုိ ခ်က္ခ်င္း မရယူႏုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးမယ့္ မ်ဳိးဆက္တခုကုိ ေမြးထုတ္ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။ အလားတူပဲ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ ဒီမုိကေရစီကုိ ခ်က္ခ်င္းမရခဲ့ေသာ္လည္း ဒီမုိကေရစီကုိ ေဆာင္က်ဥ္းေပးမယ့္ မ်ဳိးဆက္သစ္တရပ္ကုိ ေမြးဖြားေပးခဲ့ပါသတဲ့”

အလားတူပဲ မၾကာခင္ကမွ ေခတ္ၿပဳိင္မဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ဦး၀င္းတင္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴးမွာ ရွစ္ေလးလုံးအေရးအခင္းႀကီးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဦး၀င္းတင္ ေျပာၾကားသြားတာ ရွိပါေသးတယ္။

“အဲဒီကာလအတြင္းမွာ အထင္ရွားဆုံးနဲ႔ အႀကီးဆုံးက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုေသာ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္တဦး ျပည္သူၾကားက၊ လႈပ္ရွားမႈၾကားက ေပၚထြက္လာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က သူ႔ဟာသူ နဂိုကတည္းက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီလႈပ္ရွားမႈက ေမြးထုတ္လိုက္တာ။ အေရးေတာ္ပုံက ေမြးထုတ္တဲ့ေခါင္းေဆာင္။”

“ဒီမိုကေရစီအက်ဳိးေတြကို မရလိုက္ေသာ္ျငားလည္း ဒီေန႔ထိ ရွစ္ေလးလုံးစိတ္ဓာတ္က မကြယ္ေပ်ာက္ဘူး ရိွေနတယ္။ နိုင္ငံေရးပါတီၾကား၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ၾကားထဲမွာ ရိွေနတယ္။ ဒီေန႔ အန္အယ္လ္ဒီလို ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေရးရွင္သန္ေနတာ၊ ရဟန္းသံဃာ၊ ျပည္သူ၊ ေက်ာင္းသားေတြထဲမွာ ရွင္သန္ေနတာေတြ အားလုံး ဒီေန႔ႏိုင္ငံေရးျဖစ္ေပၚမႈေတြအားလုံးဟာ ရွစ္ေလးလုံးကေန အေျခခံခဲ့တဲ့ ရွစ္ေလးလုံးစိတ္ဓာတ္ရဲ႕ အသီးအပြင့္တခ်ဳိ႕ေပါ့ဗ်ာ။”

ႏုိင္ငံတခုမွာ ဖိႏွိပ္သူနဲ႔ ဖိႏွိပ္ခံရသူ လူတန္းစားႏွစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာရင္ ဖိႏွိပ္ခံရသူေတြဟာ အဖိႏွိပ္ခံဘ၀က လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကဳိးစားတတ္ၾကတာ သဘာ၀ပါ။ အဖိႏွိပ္ခံလူတန္းစား မထႂကြလာရဲေအာင္ အာဏာရွင္ကလည္း ပိုမုိ ဖိႏွိပ္တတ္တဲ့ သေဘာသဘာ၀ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဏာရွင္က ပုိမုိ ဖိႏွိပ္ေလေလ၊ ျပည္သူကလည္း မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ေလေလပါပဲ။

၂၆ ႏွစ္လုံးလုံး ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီဆုိၿပီး အရပ္သား မ်က္ႏွာဖုံးစြပ္ထားတဲ့ စစ္အစုိးရဟာ ျပည္သူလူထုကုိ တုတ္တုတ္မွ် မလႈပ္ေအာင္ ခ်ဳပ္ထားႏုိင္တယ္ ထင္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ မဆလအစုိးရျပဳတ္က်သြားတဲ့အတြက္ စစ္အစုိးရအေနနဲ႔ အရပ္သားမ်က္ႏွာဖုံး လုံး၀ကြာက်ခဲ့ရပါတယ္။ တခါ နအဖ စစ္အစုိးရက အာဏာသိမ္းၿပီး အစုိးရျဖစ္လာျပန္ေတာ့ လူထုကို ဆထက္တံပုိးတုိးလုိ႔ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ျပန္တယ္။ စစ္အစုိးရတက္လာကာစ သာသနာေရးကုိ အားေပးသေယာင္ေယာင္နဲ႔ ဘုရားေတြတည္၊ ေက်ာင္းေတြေဆာက္ၿပီး ဘုရားဒကာ၊ ေက်ာင္းဒကာ၊ သာသနာ့ဒါယိကာ အခ်ဳိးခ်ဳိးလာတဲ့ နအဖဟာ ၂၀၀၇ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ႐ုိက္ႏွက္ပစ္သတ္ခဲ့လုိ႔ ဘုရားဒကာ မ်က္ႏွာဖုံးပါ လုံးလုံးလြင့္စဥ္ သြားရပါေတာ့တယ္။

ဒါတြင္မက နာဂစ္ မုန္တုိင္းအတြင္းမွာေတာ့ ႏုိင္ငံတကာက ကမ္းလွမ္းလာတဲ့ လူသားဆန္တဲ့ အကူအညီေပးမႈေတြကုိပါ ကဖ်က္ယဖ်က္ လုပ္လုိက္ျပန္တဲ့အခါ စစ္အစုိးရရဲ႕ လူသားမ်က္ႏွာဖုံးပါ မုန္တုိင္းနဲ႔အတူ လြင့္ပါသြားတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အခုဆုိရင္ နအဖရဲ႕ မူလအသြင္သ႑န္အစစ္ျဖစ္တဲ့ စစ္ဘီလူးၾကန္အင္လကၡဏာေတြကုိ အထူးတလည္ မွန္းဆၾကည့္စရာမလုိေလာက္ေအာင္ အတုိင္းသားျမင္ေနၾကရပါၿပီ။

ဒါဟာ စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဖုံးေတြ တလႊာၿပီး တလႊာကၽြတ္က်ေနတာျဖစ္သလုိ စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕ ခံတပ္ေတြ တတပ္ၿပီး တတပ္ၿပဳိက်ေနတာလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ဟာ ေနာက္ကုိ တလက္မခ်င္း ေရႊ႕ေပးေနရတဲ့သေဘာပါ။ လမ္းျပေျမပုံ ၇ ခ်က္နဲ႔ ေနာက္ကုိ ေနာက္ျပန္တလွမ္းခ်င္း ေရႊ႕ေနတဲ့ နအဖ စစ္အစုိးရပါ။ အခုဆုိရင္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးကုိ ေက်ာေပးလ်က္သား အေနအထားကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။

ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ကလည္း စီးပြားေရးအၾကပ္အတည္းေၾကာင့္ရယ္၊ နအဖရဲ႕ ရက္ရက္စက္စက္ ေျခမႈန္းမႈရယ္ေၾကာင့္သာ အေပၚယံမွာ ၿငိမ္သက္ေနရတာပါ။ နအဖ မေကာင္းမွန္းကုိ ျပည္သူတုိင္းသိသလုိ အေျပာင္းအလဲကုိလည္း ျပည္သူတုိင္းက ေတာင့္တေနပါၿပီ။ ဘယ္ေခတ္အခါကနဲ႔မွမတူေအာင္ ျပည္သူေတြမွာ စား၀တ္ေနေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ လူမႈေရး စတဲ့ အဖက္ဖက္က ခၽြတ္ၿခဳံက်ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဗုိလ္က်ေသာင္းက်န္းမႈကုိ ျပည္သူတရပ္လုံးက မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကာလလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အခုဆုိရင္ လူငယ္လူရြယ္ေတြကအစ ဒီမုိကေရစီလႈပ္ရွားမႈႀကီးမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပူးေပါင္းပါ၀င္ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ အင္နဲ႔အားနဲ႔ လႈပ္ရွားေနၾကတဲ့ ေခတ္အခါကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။

စစ္အာဏာရွင္အေနနဲ႔လည္း ေနာက္ဆုံးခံတပ္မွာ ပိတ္မိေနပါၿပီ။ သူ႕မွာ သည့္ထက္ေနာက္ဆုတ္စရာ ေျမမက်န္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီတခါ ခံတပ္ၿပဳိၿပီဆုိရင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေအာင္ပြဲဆုိတာ အေသအခ်ာပါပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးက ညီညီညာညာ ခြန္အားစုစည္းၿပီး ေရွ႕ကုိ လွမ္းတက္ၾကဖုိ႔ပဲ လုိပါေတာ့တယ္။

Read more

“တုိ႔ေခတ္တြင္မွ...”

ျပည္ေထာင္စုေန႔ေရာက္ခဲ့ေပၿပီ။

ငါတုိ႔ ျပည္ေထာင္စုသား တုိင္းရင္းသား ညီအကုိေမာင္ႏွမမ်ားအားလုံး ဥမကြဲသုိက္မပ်က္ျဖင့္ ကာက၀လႅိယဇာတ္ (လူဆင္းရဲဇာတ္)ကုိ မေမာတမ္းကျပလ်က္ရွိၾကကုန္၏။

ငါ႔တုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္…..
ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းကုိ အေျခခံေသာ ညီၫြတ္ျခင္းေပတည္း။

ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
မတရားမႈကုိ ျပန္မလွန္၀ံ့ဘဲ ေခါင္းငုံ႕ခံေနၾကေသာ ညီၫြတ္ျခင္းေပတည္း။

ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
လြတ္လပ္စြာ မေျပာ၀ံ့၍ ႏႈတ္ပိတ္ေနၾကရေသာ ညီၫြတ္ျခင္းေပတည္း။

ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
လြတ္လပ္စြာ မျပဳမူ၀ံ့၍ အိမ္တြင္းပုန္းကာ အၿမီးကုပ္ေနရေသာ ညီၫြတ္ျခင္းေပတည္း။

ထုိ႔ေၾကာင့္.....
ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
ပညာဉာဏ္ျဖင့္ယွဥ္ေသာ ညီၫြတ္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။

ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ေသာ၊ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္မႈရွိေသာ ညီၫြတ္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။

ငါတုိ႔၏ ညီၫြတ္ျခင္းသည္….
လြတ္လပ္ေသာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး၏ ညီၫြတ္ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္။

လြန္ခဲ့ေသာ ၆၂ ႏွစ္က ငါတုိ႔အဖုိးအဖြားတုိ႔သည္ လြတ္လပ္ေသာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးဘ၀ကုိ ေတာင့္တသည္ျဖစ္၍ ဤေန႔ဤရက္တြင္….

ပညာဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ေသာ ညီၫြတ္ျခင္းကုိ ျပခဲ့ၾကသည္။

မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ေသာ၊ အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ယုံၾကည္မႈရွိေသာ ညီၫြတ္ျခင္းကုိ ျပခဲ့ၾကသည္။

လြတ္လပ္ေသာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိး၏ ညီၫြတ္ျခင္းမ်ဳိးကုိ ျပသခဲ့ၾကသည္။

ငါတုိ႔သည္ ငါတုိ႔ေခတ္တြင္မွ ညံ့ၾကေတာ့မွာလားဟု ေမးခြန္းထုတ္သင့္သည္။

ငါတုိ႔သည္ ငါတုိ႔ လြတ္လပ္မႈအတြက္၊ ငါတုိ႔ သားစဥ္ေျမးဆက္ လြတ္လပ္မႈအတြက္……

ပညာဉာဏ္ႏွင့္ယွဥ္ေသာ၊

မိမိကုိယ္ကုိ ယုံၾကည္ေသာ၊

အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ယုံၾကည္မႈရွိေသာ၊ လြတ္လပ္ေသာလူမ်ဳိးတမ်ဳိး၏ ညီၫြတ္မႈမ်ဳိးကုိ ျပသရန္ အခ်ိန္ေရာက္ေနေပၿပီ။

ငါတုိ႔တုိင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သင့္မွာလည္း တာ၀န္ရွိသည္။ ငါ႔မွာလည္း တာ၀န္ရွိသည္။ ငါတုိ႔ ႏုိင္ငံသားအားလုံးတြင္ တန္းတူရည္တူ တာ၀န္ရွိသည္။ ကုိယ့္တာ၀န္ကုိယ္ေက်ရန္ ႀကဳိးစားအားထုတ္ၾကပါစုိ႔။

Read more

“တကယ့္ေထာင္”

စြတ္စုိထုိင္းမႈိင္းတဲ့
စိတ္ညစ္ညဴးဖြယ္အက်ဥ္းခန္းငယ္ထဲက

ေရယုိက်ေနတဲ့ ေခါင္မုိးကုိ

ဆုိလုိတာမဟုတ္။

တ၀ီ၀ီ အနားကပ္ ပ်ံသန္းရင္း

သီခ်င္းဆုိေနၾကတဲ့ ျခင္ေတြကုိ

ဆုိလုိတာလည္း မဟုတ္။

ေထာင္ေစာင့္က သင့္ကုိ

အခန္းတံခါးပိတ္
ေသာ့ႏွိပ္လုိက္စဥ္
တခၽြင္ခၽြင္ျမည္သြားတဲ့
ေသာ့တြဲဆီက အသံေတြကုိ
ဆုိလုိတာမဟုတ္။

လူအတြက္ျဖစ္ျဖစ္
တိရိစာၦန္အတြက္ပဲျဖစ္ျဖစ္
ဘယ္နည္းနဲ႔မွ

မမွ်တ မလုံေလာက္တဲ့
ေ၀ပုံက် အစားအေသာက္ကုိ
ဆုိလုိတာမဟုတ္။

ဟာလာဟင္းလင္း
ညေမွာင္တြင္းကုိ

နစ္ဆင္းသြားရွာတဲ့
ေန႔တာေတြရဲ႕
အႏွစ္မဲ့တဲ့ အျဖစ္ကုိ
ဆုိလုိတာလည္း မဟုတ္။
မဟုတ္…
မဟုတ္…
မဟုတ္ေရးခ် မဟုတ္။

မ်ဳိးဆက္တခုစာ

သင့္နားအတြင္းကုိ
႐ုိက္သြင္းခံခဲ့ရတဲ့
မုသားေတြကသာ…

ေသြးေအးေအးနဲ႔ ေပးလာတဲ့
ေသြးပ်က္ဖြယ္အမိန္႔ေတြကုိ
ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳပ္စြာ
လုိက္နာအေကာင္အထည္ေဖာ္ၾကတဲ့
လုံထိန္းေတြကသာ…

တနပ္စာနဲ႔ လွဲလွယ္ဖုိ႔အတြက္
မထုိက္မတန္ အျပစ္ဒဏ္မွန္း သိလ်က္နဲ႔
အမိန္႔စာထက္တြင္

ေရးကာတင္သြားတဲ့
တရားသူႀကီးေတြကသာ…

ကုိယ္က်င့္သိကၡာပုိင္းဆုိင္ရာ ခ်ဳိ႕တဲ့မႈ….
စိတ္ဓါတ္ေရးရာ ေဟာင္းႏြမ္းၿပဳိပ်က္မႈ….
အာဏာရွင္ေတြကုိ
တရား၀င္ပါတယ္လုိ႔
အငွားေထာက္ခံေပးႏုိင္ဖုိ႔
က်ဳိးႏြံနာခံျခင္းကုိ ေတာင္းဆုိခဲ့တဲ့
သူရဲေဘာေၾကာင္မႈေတြကသာ….

ငါတုိ႔ရဲ႕ ညစ္ေထးေနတဲ့ ႏွလုံးသားအတြင္း
ခ်ဥ္းနင္းနားခုိေနတဲ့….။
ငါတုိ႔ရဲ႕ ေဘာင္းဘီတထည္လုံးကုိ ရႊဲသြားေစၿပီးတဲ့ေနာက္
ငါတုိ႔ေသးကုိေတာင္ ငါတုိ႔မေလွ်ာ္ဖြပ္၀ံ့တဲ့….။
ငါတုိ႔ရဲ႕ စိတ္ထဲက
အေၾကာက္တရားေတြကသာ…..

အဲဒါေတြကမွ....

အဲဒါေတြကမွ….
အဲဒါေတြကမွ…. သူငယ္ခ်င္း
မင္းတုိ႔ ငါတုိ႔ရဲ႕
လြတ္လပ္တဲ့ ကမၻာႀကီးကုိ
ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ဖြယ္ အက်ဥ္းေထာင္ႀကီးအျဖစ္
ေျပာင္းလဲပစ္တဲ့ အရာေတြျဖစ္တယ္။

(ကဗ်ာဆရာ Ken Saro-Wiwa ေရးဖြဲ႕ေသာ The True Prison ကဗ်ာကုိ ယေန႔က်ေရာက္ေသာ ကုလသမဂၢ လူ႕အခြင့္အေရးေၾကညာစာတမ္း အႏွစ္ ၆၀ ျပည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဘာသာျပန္ပါသည္။ အမွားအယြင္းပါသြားက ဘာသာျပန္သူ က်ေနာ္၏ ညံ့ဖ်င္းခ်က္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။)

Read more

“ဘြတ္ရွ္ေမကမ္းမ္ အင္န္ ဘြတ္ရွ္ေမဂုိး”

ယေန႔မွစ၍ ေနာက္ျပန္ေရတြက္ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္ႏွစ္တိတိကာလ အခါသမယက က်ေနာ္ ေမာင္ကုိေပါႏွင့္ မဒမ္ေပါတုိ႔ စုလ်ားရစ္ပတ္ လက္ထပ္မဂၤလာျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲသည္တုန္းကေတာ့ ကုိေပါတုိ႔ဆုိတာ ႏႈတ္ခမ္းနီ ပါးနီေလးေတြအသည္းစြဲ အင္မတန္ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ လူတေယာက္ဆုိဘဲ။ (ဟင့္အင္း...ဘယ္သူမွ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ဘာသာ ေျပာၾကည့္တာ...ဟီး)

အမွတ္တရျဖစ္စရာကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ မစၥတာ ဘြတ္ရွ္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတျဖစ္လာတဲ့ ႏွစ္မွာ လက္ထပ္ခဲ့ၿပီး အခုဆုိရင္ သက္တမ္း ရွစ္ႏွစ္ျပည့္လုိ႔ မစၥတာ ဘြတ္ရွ္ချမာသာ အိမ္ျဖဴေတာ္က ထြက္ခြာရေတာ့မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးခရီးကေတာ့ အခ်ိန္ေတြ ကုန္မွန္းမသိ အကုန္ျမန္လြန္လြန္းလုိ႔ အခုအခ်ိန္အထိ ခ်စ္စခင္စၾကင္နာစလုိ႔ဘဲ ထင္မိပါေသးတယ္။ (ယူလုိက္ဦးမယ္ တမွတ္...ဟိ။ ေနာက္မွာ မဒမ္ေပါ ေယာင္းမ ကုိင္ေစာင့္ေနတယ္။ မွားရင္...ေဂါက္ခံရမယ္။ ဟုတ္တယ္ေလဂ်ာ....လွ်ာနဲ႔သြား ဇာတ္လမ္းေတြကုိေတာ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ထည့္ေရးလုိ႔ ဘယ္ျဖစ္ပါ႔မလဲ။)

ဆယ္တန္းတုန္းက အဂၤလိပ္ကဗ်ာေလးကုိေတာင္ အခုလုိ ဖ်က္ၿပီး ဆုိလုိက္ခ်င္ေသးရဲ႕။

"Bush may come and Bush may go,

But we go on forever."

Read more

အခ်ဳိးအေကြ႕

၆ ရက္၊ ၈ လ၊ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္။
နံနက္ ၅ နာရီ….

မနက္ေစာေစာမွာ အစ္မႏွစ္ေယာက္က ျခင္းေတာင္းကိုယ္စီရြက္လုိ႔ က်ေနာ္က သားေရအိတ္တလုံးကုိ စလြယ္သုိင္း လြယ္ထားၿပီး သုံးေယာက္သား ေလွဆိပ္ဆီကုိ ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္ေနၾကတယ္။ အစ္မေတြက က်ေနာ့္ကုိ ေလွဆိပ္လုိက္ပုိ႔တာပါ။ သည္တုန္းက က်ေနာ့္အသက္က ဆယ့္ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးကာစ။

မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ႏွစ္က ဧရာ၀တီျမစ္ေရႀကီးလုိ႔ လယ္ေတြကို ေရဖုံးၿပီး ရြာထိပ္က ေရေပးေျမာင္းေဘာင္ႀကီးအနီးအထိ ျမစ္ေရေရာက္တယ္။ ေရေပးေျမာင္းခြဲတခုရဲ႕ တာေဘာင္အေျခမွာ ရြက္ေလွႀကီးတစင္းရပ္ထားတယ္။ က်ေနာ္ စီးဖူးခဲ့သမွ်ေသာ ေလွမ်ားထဲမွာ အႀကီးမားဆုံးေလွႀကီးတစင္းလုိ႔ ဆုိရမယ္။

က်ေနာ္ေလွေပၚတက္ၿပီး မၾကာခင္မွာဘဲ အဲဒီေလွႀကီးဟာ အရင္က လယ္ကြင္းေနရာမ်ား၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေရျပင္ႀကီးျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးျဖတ္ကာ ရြက္လႊင့္ထြက္ခြာလာပါေတာ့တယ္။

တကယ့္ ဧရာ၀တီျမစ္႐ုိးကုိ ေရာက္ေတာ့ ေလက ႐ုတ္တရက္ ထန္လာတယ္။ လႈိင္းေတြကလည္း အရမ္းႀကီးလာတယ္။ ေလွႀကီးလုိ႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ သာမန္ေလွဆုိရင္ အဲဒီလုိ လႈိင္းႀကီးတာနဲ႔ဘဲ တိမ္းေမွာက္သြားႏုိင္တယ္။

လႈိင္းလုံးႀကီးတလုံး ေျပးေဆာင့္လာတုိင္း ေလွဦးဟာ ေျမာက္တက္သြားၿပီး ရြက္တုိင္ေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကုိ ေရမႈန္ေရမႊားေတြ လာစင္တယ္။ က်ေနာ္ႏွင့္ အတူပါလာတဲ့ အထည္သည္ အပ်ဳိႀကီးကေတာ့ ေလွေမွာက္မွာကုိ ပူပန္ၿပီး ဘုရားစာေတြ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနေလရဲ႕။

က်ေနာ္ကေတာ့ ဒီလုိ ရင္တလွပ္လွပ္၊ အသည္းတေအးေအး စြန္႔စားရတဲ့အျဖစ္ကုိ ႀကဳိက္တယ္လုိ႔ု အဲသည္တုန္းက ကုိယ့္ဟာကုိယ္ အထင္ေရာက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ အနာဂတ္ကလည္း သည္လုိဘဲ စြန္႕စားခန္းေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနေတာ့မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီးေတာ့ က်ိတ္ၿပီးေတာင္ ပီတိေတြ ျဖာေနလုိက္ေသးတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အခုထြက္ခြာလာတဲ့ ခရီးဟာ ရန္ကုန္ကို သြားၿပီး စစ္တကၠသုိလ္ဗုိလ္ေလာင္းေျဖဘုိ႔ ထြက္လာတဲ့ ခရီးစဥ္ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါ။

ဧရာ၀တီျမစ္ျပင္မွာ အဲသည္ေန႔က လႈိင္းတံပုိးေတြ သည္းထန္လွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ဘ၀နဲ႔အတူ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ သမုိင္းေၾကာင္းဟာလည္း မၾကာခင္မွာ အဲသည္လုိဘဲ လႈိင္းတံပုိးေတြ ထန္ေတာ့မယ့္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ စုိးစဥ္းမွ် ရိပ္စားမိခဲ့ျခင္းမရွိပါဘူး။

ေန႔လည္ ဆယ္နာရီေလာက္မွာ ေရနံေခ်ာင္းကုိ ေရာက္တယ္။ အေ၀းေျပးကားဂိတ္မွာ အိတ္ေတြ ျခင္းေတြ သြားအပ္ထားလုိက္ၿပီး ေရနံေခ်ာင္းေစ်းထဲမွာ မုန္႔ဟင္းခါးလက္သုပ္ကုိ ေျပးစားလုိက္ေသးတယ္။ သည့္ေနာက္ေတာ့ ကားဂိတ္ကုိ ျပန္လာၿပီး ညဦးပုိင္းမွာ ထြက္မယ့္ ကားထြက္ခ်ိန္ကုိ ပ်င္းရိစြာ ထုိင္ေစာင့္ေနတုန္းမွာ ကားဂိတ္ကုိ သတင္းေတြ ၀င္လာတယ္။

ေရနံေခ်ာင္း အထက ကုိ ရန္ကုန္က ေက်ာင္းသားေတြ ေရာက္လာၿပီ စည္း႐ုံးေနၿပီတဲ့။း အခုေက်ာင္းသားေတြ ဆႏၵျပေနၾကၿပီတဲ့။ ေနာက္ လူေတြလည္း ပါလာၾကၿပီတဲ့။ ကားဂိတ္မွာဆုိေတာ့ သတင္းေတြ ဆက္ၿပီး၀င္ေနတယ္။ ညေနပုိင္းမွာေတာ့ မေကြးဘက္အထြက္ ကားလမ္းမွာ ဓါတ္ဆီတင္ကားတစီးကုိ မီးတင္႐ႈိ႕လုိက္တယ္လုိ႔ ၾကားရၿပီး မေကြးဘက္ကုိ သြားလုိ႔မရေတာ့ဘူး၊ လမ္းပိတ္လုိက္ၿပီလုိ႔ ၾကားရတယ္။

သည္ေတာ့ ကားဂိတ္က ေျပာတယ္။ မေကြးဘက္အထြက္လမ္းကုိ ပိတ္ရင္္ ျပည္လမ္းကေန ရန္ကုန္ကုိ သြားလုိ႔မရေတာ့ဘူး။ သည္ေတာ့ မိတၳိလာဘက္ လမ္းကေန သြားမယ္။ ရန္ကုန္အထိ တုိက္႐ုိက္သြားမယ့္ ခရီးသည္မ်ားဘဲ တက္ၾကပါဆုိေတာ့ က်ေနာ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ကုိယ္က အဲသည္လမ္းက တခါမွ မသြားဘူးဘဲကုိး။ အခုေရာက္ဘူးေတာ့မယ္ဆုိ ေပ်ာ္ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့ အစီအစဥ္ေျပာင္းသြားၿပီး ကားက ေခ်ာက္မွာ တညသြားအိပ္တယ္။ ေခ်ာက္ၿမဳိ႕ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ကုိယ့္ခုံေဘးကပ္ရက္ အန္ကယ္ႀကီးမွာ အိပ္ေဆာင္ ေရဒီယုိေလးပါလာတဲ့အတြက္ ျမန္မာသတင္း၊ ဘီဘီစီသတင္း စတဲ့ သတင္းေတြကုိ ဖြင့္ၿပီး ေနာက္ဆုံးရသတင္းေတြကုိ အားလုံး၀ုိင္း၀န္းနားေထာင္ၾကတယ္။ ညဘက္ ရပ္ထားတဲ့ကားေပၚမွာလည္း မအိပ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီနားက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာဘဲ စကားတေျပာေျပာနဲ႕ မုိးလင္းသြားေတာ့တယ္။

၇ ရက္၊ ၈ လ၊ ၁၉၈၈ ခု။

ေခ်ာက္ကေန မနက္ပုိင္းမွာ ကားစထြက္တယ္္။ လမ္းမွာ ေဘးခုံက အန္ကယ္လ္ႀကီးနဲ႔အတူ ေရဒီယုိ အင္တင္နာကုိ ကားျပဴတင္းေပါက္ကေန အျပင္ထုတ္ၿပီး ဘီဘီစီ မရမက နားအေထာင္ေကာင္းလုိ႔ လမ္းေဘးက ခ်ဳံနဲ႔ၿငိၿပီး အင္တင္နာကေလး က်ဳိးသြားတယ္။

အရင္ေန႔က ဆႏၵျပတဲ့ဆုိတဲ့့ ျပည္တုိ႔ဘာတုိ႔ကုိ ျဖတ္လာေတာ့ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးဘဲ။ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မျမင္ခဲ့ရဘူး။
ဒီလုိနဲ႕ တေနကုန္ ေမာင္းလုိက္တာ ကုန္ေစ်းတန္းလမ္းမွာရွိတဲ့ အေ၀းေျပးဂိတ္ကုိ ညဥ့္ေတာ္ေတာ္နက္မွ ေရာက္ေတာ့တယ္။ အင္းစိန္ဘက္ကုိ သြားတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြလည္း မရွိေတာ့ ကားဂိတ္မွာဘဲ ကားေပၚမွာဘဲ ေခြေခြေခါက္ေခါက္နဲ႔ အိပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားရေတာ့တယ္။

၈ ရက္၊ ၈ လ၊ ၁၉၈၈။

မနက္အေစာဆုံးထြက္တဲ့ ဘတ္စ္ကားနဲ႔ အင္းစိန္က အိမ္ကုိ အေရာက္သြား။ ေရမုိးခ်ဳိး၊ စကားစျမည္ေျပာၿပီး ထုိးအိပ္လုိက္တာ ေန႔လည္ ၃ နာရီေလာက္မွာ ရြာမဘက္က ေႂကြးေၾကာ္သံေတြေၾကာင့္ အိပ္ယာက ႏုိးလာၿပီး ကပ်ာကယာ ေရမုိးခ်ဳိး၊ အ၀တ္အစားလဲၿပီး ဆႏၵျပသူေတြနဲ႔ သြားေရာက္ပူးေပါင္း။

အဲသည္က စလုိ႔ ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံအတြင္းမွာ ရပ္ကြက္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ ဆႏၵျပတယ္။ အင္းစိန္ကေန ၿမဳိ႕ထဲ၊ ၿမဳိ႕ထဲကေန အင္းစိန္ ေျခက်င္ ေလွ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ မုိင္ေတြ တေန႔တေန႔ မနည္းလွဘူး။ မုိးေရထဲမွာ မတ္တတ္ရပ္ရင္း လမ္းေဘးက လွည္းကေလးနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးသည္ဆီမွာ မုန္႔ဟင္းခါး၀ယ္စားၾကကုိ သတိရမိတယ္။

သမၼတေတြ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေျပာင္းလဲသြားၾက။ အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးဘက္ကလည္း ညတုိင္းလုိလုိ ပစ္သံခတ္သံေတြကုိ ၾကားရတယ္။ အံမယ္… ရပ္ကြက္ထဲမွာ ကင္းေစာင့္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ဓားတလက္ကုိင္ၿပီး ေလးဂြကုိ ခါးၾကားထုိးလုိ႔ ကင္းပုန္းေတြ ဘာေတြ ၀ပ္ရေသးတယ္။

ဗုိလ္သင္တန္းေျဖဘုိ႔ ေခၚစာလာေတာ့ က်ေနာ္က သြားေျဖဘုိ႔လုပ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္မွာ ေရာက္ႏွင့္ေနတဲ့ က်ေနာ့္အေဖက မွတ္ေလာက္သားေလာက္ စကားတခြန္းေျပာတယ္။

“မင္းဟာက ဘာလဲကြ။ မင္း…သူတုိ႔ကုိ မႀကဳိက္လုိ႔မွ ေန႔စဥ္ဆႏၵသြားျပေနတာ။ အခု စစ္ထဲ ၀င္ဦးမယ္ဆုိေတာ့ မင္းစိတ္က ႏွစ္ခြျဖစ္မေနဘူးလား။ မင္းသြားမေျဖနဲ႔ေတာ့။ ငါမသိေအာင္ အုပ္ထိန္းသူလက္မွတ္အတုထုိးၿပီး သြားေျဖလုိ႔ကေတာ့ ဒီတသက္ ေသခန္းျပတ္ဘဲ။ ငါ႔အိမ္ရိပ္ေတာင္ မနင္းနဲ႔ေတာ့”…..တဲ့။

အခုျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ ရယ္စရာႀကီး။

အဲသည္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ မက္ခဲ့ရတဲ့ စစ္တကၠသုိလ္တက္ေရး ရည္မွန္းခ်က္ႀကီး ပ်က္သုဥ္းရၿပီေကာဆုိၿပီး က်ေနာ့္မွာ ပုလဲေတြ ဘာေတြ လူမသိသူမသိ က်ိတ္ၿပီး ခ လုိက္ရေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း ထူအ တာပါ။ က်ေနာ္ထင္တာက စစ္တပ္ဆုိတာ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ စစ္တပ္။ ပါတီႏုိင္ငံေရးကင္းရွင္းတယ္လုိ႔ ထင္တာကုိးဗ်။

ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီတုိ႔ ႏုိင္ငံေတာ္ ေကာင္စီတုိ႔ဆုိတာ ကိုယ့္ေရွ႕ေမွာက္မွာတင္ ပါတီ၀င္ေတြ၊ ေကာင္စီ၀င္ေတြ မဟုတ္တာလုပ္ေနတာ၊ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားေနတာ ေတြ႕ရေတာ့ မႀကဳိက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မဆလ ပါတီဟာ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရရဲ႕ အရပ္သား မ်က္ႏွာဖုံးဆုိတာကုိ အဲသည္တုန္းက ေကာင္းေကာင္းသေဘာမေပါက္ဘူး။

အေဖကသာ လူႀကီးဆုိေတာ့၊ ႏုိင္ငံေရးလည္း စိတ္၀င္စားေတာ့ ေကာင္းေကာင္းသိလုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ တားတာ။ က်ေနာ္ကလည္း အဲသည္တုန္းက အေဖ ျပတ္သားသလုိ မျပတ္သားရဲေတာ့ ဗုိလ္ေလာင္းသြားမေျဖျဖစ္ေတာ့ဘူး ေပါ႔ဗ်ာ။

ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ အေဖ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ေပါ႔။ ႏုိ္႕မဟုတ္ရင္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္းမွာ ရဟန္းရွင္လူေတြကုိ စစ္သားေတြက ၀ါးရင္းတုတ္နဲ႔႐ုိက္ေတာ့ ကြမ္း၀ါးရင္း ၿပဳံးၾကည့္ေနတဲ့ ျပည္သူ႕ခ်ဥ္ဖတ္ စစ္ဗုိလ္ဟာ က်ေနာ္ျဖစ္မေနဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲ။

အခုျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့….အဲသည္ ၈-၈-၁၉၈၈ ေန႔ဟာ က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ႕ တဆစ္ခ်ဳိး အလွည့္အေျပာင္းျဖစ္သလုိ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ သမုိင္းအခ်ဳိးအေကြ႕ တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

အခုဆုိရင္ အႏွစ္ ၂၀ တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ ျပည္သူေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ႐ုန္းကန္ေနၾကရဆဲ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအ၀င္ မ်ဳိးခ်စ္သူရဲေကာင္းမ်ားစြာဟာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ မေလ်ာ့ေသာ လုံ႕လျဖင့္ ဆက္လက္တုိက္ပြဲ၀င္ေနဆဲ။

ဇြဲစိတ္သန္သူေတြအတြက္၊ ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္သူေတြအတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မညႇဳိးႏြမ္းပါဘူး။ တေန႔မွာ ေအာင္ပန္းကုိ ဆင္ႏႊဲရမွာ မလြဲမေသြပါဘဲ။

Read more