“တညခ်မ္း၀ယ္”

ေမလ ၁၇ ရက္။ စေနေန႔ညေန။

က်ေနာ္တုိ႔ ေလးေယာက္ စီးနင္းလုိက္ပါလာေသာ တကၠစီကား စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္ဗ္လမ္းထဲကုိ ခ်ဳိး၀င္လုိက္ေတာ့ ညေန ၇ နာရီထုိးဘုိ႔ ဆယ္မိနစ္ခန္႔ဘဲ လုိေတာ့တယ္။ ကား၀င္လာတာျမင္ေတာ့ အရပ္၀တ္နဲ႔ ရဲသုံးေယာက္က လမ္းထိပ္ကေန လက္ျပၿပီး လွမ္းတားတယ္။

“မရပ္နဲ႔။ မရပ္နဲ႔”

က်ေနာ္တုိ႔ ေလးေယာက္စလုံး တၿပဳိင္တည္းလုိလုိ ေအာ္လုိက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ေရွ႕ခန္းမွာ ထုိင္လ်က္။ မဒမ္ေပါ၊ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္နဲ႔ အျခား ျမန္မာတေယာက္က တကၠစီေနာက္ထုိင္ခုံမွာ။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးလက္ထဲမွာ ပန္းေတြ ကုိယ္စီကုိင္ထားၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ တကၠစီသမားက ကားကုိ လမ္းေဘးကုိ ဆြဲခ်ၿပီး ညင္ညင္သာသာ ထုိးရပ္ေပးလုိက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပိန္သြားတယ္။

“အင္း.....ဒီပုံနဲ႔ေတာ့ ေက်ာ္လႊားရမယ့္အရာေတြက မ်ားေသးတယ္” လုိ႔ ေတြးရင္း က်ေနာ္သက္ျပင္းတခ်က္ကုိ ပင့္႐ႈိက္လုိက္မိတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာဘဲ စကၤာပူမွာ ရဲေတြ ဘယ္ေလာက္အထိ ႀကီးစုိးလႊမ္းမုိးေနတယ္၊ သာမန္အရပ္သားေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္အထိ ဦးက်ဳိးေနတယ္ဆုိတာကုိပါ သိသိသာသာႀကီး ခံစားလုိက္မိတယ္။ ကမၻာေပၚက တျခားဘယ္ႏုိင္ငံမွာမဆုိ ခရီးသည္တင္ေဆာင္လာတဲ့ တကၠစီကုိ အရပ္၀တ္ရဲက လွမ္းတားရင္ ခရီးသည္ဆႏၵနဲ႔ ဆန္႔က်င္ၿပီး ဘယ္တကၠစီသမားမွ လြယ္လြယ္ကူကူ ရပ္လိမ့္မယ္ မဟုတ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါက စကၤာပူေလ။

ရဲသုံးေယာက္အနက္ တေယာက္က သူ႕ ရဲတံဆိပ္ကဒ္ျပားကုိ ျပရင္း.....“ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဒီ လမ္းထဲမွာ ေနတဲ့လူေတြလား” တဲ့။ ၾကည့္ဦး....ေမးပုံက။ လူဆုိး။

က်ေနာ္ က်ိတ္ၿပီး ရီခ်င္သြားတယ္။ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ကြယ္။ အေပါစား စပုိ႔ရွပ္ကေလး၀တ္ၿပီး အငွားကားစီး၀င္လာတဲ့သူကုိမွ ဒီလူခ်မ္းသာရပ္ကြက္မွာ ေနတဲ့လူလားလုိ႔ ေမးရက္ပေလတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္ကေတာ့ “မဟုတ္ပါဘူး” လုိ႔ဘဲ ခပ္တုိတုိ ျပန္ေျဖလုိက္တယ္။

ရဲ။..........။ “ဒါဆုိ ဘယ္သြားမလုိ႔လဲ ခင္ဗ်”

က်ေနာ္။...........။ “ျမန္မာသံ႐ုံးကုိ”

ရဲ။...........။ “၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။ ျမန္မာသံ႐ုံးကို ဒီအခ်ိန္ပိတ္ပါတယ္။ သြားလုိ႔မရပါဘူး။”

အဲဒီတဒဂၤမွာေတာ့ က်ေနာ္ဟာ ျမန္မာလူမ်ဳိးျဖစ္ရတာကုိ အေတာ္ေလးဂုဏ္ယူသြားမိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ျမန္မာသံ႐ုံးဟာ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြကုိ အေရးတယူနဲ႔ သံ႐ုံးဖြင့္ခ်ိန္ပိတ္ခ်ိန္ကုိ စကၤာပူရဲကတဆင့္ ပါးစပ္ငွားၿပီး ထိေရာက္စြာအေၾကာင္းၾကား ေပးေနႏုိင္တာကုိး။ ဟာ...ေနဦး။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဧကႏၱ၊ အရပ္၀တ္နဲ႔ ဒီငနဲသားက ငါ႔ရဲ႕ စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏုိင္စြမ္းကုိ ေလွ်ာ့တြက္တာဘဲျဖစ္ရမယ္။ ဟင္းဟင္း လူကုိမ်ား ငတုံး ေအာက္ေမ့ေနလားမသိဘူး။ ေဟ့...ဒီမယ္ ျမန္မာသံ႐ုံးဆုိတာ စေနေန႔ ဘယ္ေတာ့မွ မဖြင့္ဘူးဆုိတာ ျမန္မာတုိင္းသိတယ္ကြယ့္။ ဘာမွတ္ေနလဲ...ဟင္း...ဟင္း။ (စိတ္ထဲမွာ ေျပာလိုက္တာပါ။) ပါးစပ္ကေတာ့.....

“မပူပါနဲ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္တုိ႔ကလည္း သံ႐ုံးထဲ ၀င္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ နာဂစ္ဆုိင္ကလုန္း တုိက္ခတ္လုိ႔ ေသဆုံးသြားတဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအတြက္ သံ႐ုံးေရွ႕မွာဘဲ ခဏတျဖဳတ္ ပူေဆြး၀မ္းနည္းမလုိ႔ပါ”

ရဲ။.............။ “အဲဒီကုိ သြားလုိ႔မရပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အေနနဲ႔ ဒီေနရာကေန အျမန္ဆုံး ထြက္ခြာသြားဘုိ႔ အႀကံေပးလုိပါတယ္။”

ဗုေဒၶါ..... သြားလုိ႔မရဘူးဆုိပါလား။ ဘုရား... ဘုရား... စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္လမ္းထဲမွာပါ နာဂစ္မုန္တုိင္းတုိက္ခတ္သြားေလေရာ့သလားမသိ။ သြားၿပီ... ငါတုိ႕ ေခၽြးႏွဲစာထဲကေန ျခစ္ျခဳတ္ၿပီး သံ႐ုံးမွာ ေပးေဆာင္ခ်င္လြန္းလုိ႔ ရွိခုိးဦးတင္ ေအာက္က်ဳိ႕ၿပီး ေလွ်ာက္လႊာေရး၊ ၾကည္ျဖဴစြာ ေပးေဆာင္ထားတဲ့ အခြန္ေတြေတာ့ ေလျပင္းထဲမွာ ေပါက္မိတဲ့ အီးတလုံး လုိ သဲလြန္စမက်န္ဘဲ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေရာ့မယ္လုိ႔... က်ေနာ္ ႐ုတ္ခ်ည္းပူပန္သြားတယ္။

အဲ..အဲ ေတာ္ေပေသးရဲ႕။ က်ေနာ့္ရဲ႕ အစုိးရိမ္လြန္မႈကုိ ေခ်ဖ်က္ေပးမယ့္ တန္လင္းရဲဌာနခ်ဳပ္မွ မိတ္ေဆြေဟာင္းႀကီး ဆစ္ခ္လူမ်ဳိး ေထာက္လွမ္းေရးအႀကီးအကဲ မစၥတာ ဒိဆင္း ျမင္ကြင္းထဲကုိ အခ်ိန္မီ ၀င္ေရာက္ လာတယ္။ ထုံးစံအတုိင္း အႀကိမ္တရာမက ၾကားဘူးေနက် စကားရပ္ေတြ သူ႕ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ထြက္က်လာတယ္။ အမယ္မင္း... နားဆင္းရဲလုိက္ တာကြယ္။

ဒိဆင္း။.............။ “ရဲပါမစ္မပါဘဲ တရားမ၀င္ လူစုလူေ၀းလုပ္လုိ႔မရဘူး။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဒီေနရာက အျမန္ဆုံးထြက္ခြာသြားဘုိ႔ အႀကံေပးခ်င္တယ္။”

က်ေနာ္။............။ “ေနပါဦးဗ်ာ။ ဒီတကၠစီထဲမွာ ကားဆရာကုိ ဖယ္လုိက္ရင္ လူေလးေယာက္ဘဲက်န္ေတာ့တာ။ ဘယ္လုိလုပ္ တရားမ၀င္ လူစုလူေ၀းလုိ႔ သတ္မွတ္ရသလဲ။ (သူ႕ႏုိင္ငံဥပေဒအရက လူငါးေယာက္ထက္ ပုိမစုရေလ။)”

ဆရာသမားက က်ေနာ့္အေမးကုိ မေျဖဘူး။ ဘာေျပာလဲဆုိေတာ့...“ခင္ဗ်ားတုိ႔မွာ ရည္ရြယ္ခ်က္တစုံတရာနဲ႔ စုေ၀းတာျဖစ္ေနသေ႐ြ႕.....”

“ဘုရားေရ။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ေျပာေနတာလဲ။ က်ဳပ္တုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္က မုန္တုိင္းေဘးေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားတဲ့ က်ဳပ္တုိ႔ ႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ဆုေတာင္းဘုိ႔ ဟာဘဲ..ကုိ”

အဲဒီမွာ ဉာဏ္ႀကီးရွင္က က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အခုလုိ အႀကံေပးသဗ်။ ဆုေတာင္းဘုိ႔ဆုိရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ သြားၿပီး ဆုေတာင္းပါတဲ့။ ဒီေနရာက ဆုေတာင္းတဲ့ေနရာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။

ဒီေနရာမွာ သတိျပဳရမွာက အခုအခ်ိန္အထိ သူေျပာသမွ်ဟာ အႀကံေပးတာ၊ အႀကံျပဳတာေတြခ်ည္းဘဲ။ ရဲက ျပင္းထန္စြာ သတိေပးတယ္ ဆုိတာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ကာ အႀကံေပးတာဘဲ... ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ အၾကာႀကီး အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ထပ္ကာထပ္ကာ ေပးေနရသလဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ သြားခြင့္မျပဳေသးသလဲ။ သူ႕အႀကံေပးခ်က္ေတြ အတြက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္။ အလကားရတဲ့ အႀကံေပးခ်က္ေတြ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ အႀကံေပးတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ အတင္းလက္ခံခုိင္းေန၊ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ တားဆီးေနတာကေတာ့ လက္ခံႏုိင္ဘြယ္ရာ အလ်ဥ္းမရွိဘူး။ တမင္သက္သက္ ဗုိလ္က်ေနတာဘဲ။

ေနာက္ခန္းမွာ ထုိင္လုိက္လာတဲ့ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္က ၀င္ေျပာတယ္။ စကၤာပူမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္ေျမကုိယ့္ေရ၊ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကုိ ကုိယ္စားျပဳခံစားႏုိင္တဲ့ (one piece of land where we have the highest sense of belonging) ေနရာက တခုဘဲ ရွိတယ္။ အဲဒါဟာ ျမန္မာသံ႐ုံးဘဲတဲ့။ အမွန္ကေတာ့ သေဘာကုိ ေျပာျပတာပါ။ တကယ္ကေတာ့ ျမန္မာသံ႐ုံး ဆုိ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔။ တေခါက္တေခါက္ ပတ္သက္ရတုိင္း အိတ္ထဲက ပုိက္ဆံထြက္လြန္ လြန္းလုိ႔ပါ...အရပ္ကတုိ႔ေရ။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ မစၥတာဆင္းဟာ ထုံးစံအတုိင္း က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအခ်က္အလက္ ေတြကုိ ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ က်ေနာ္၊ မဒမ္ေပါနဲ႔ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ရဲ႕ ကုိယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကုိ အရင့္အရင္က ႏွစ္ႀကိမ္မက သူတုိ႔ကုိ ေပးခဲ့ၿပီးသား။ ဒါကုိ သက္သက္မဲ့ ညစ္တြန္းတြန္းၿပီး ထပ္ေတာင္းေနတာ။ က်ေနာ္တုိ႔က ဘာျဖစ္လုိ႔ ထပ္ေပးရမွာလဲဆုိၿပီး အဲသည္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ အေခ်အတင္ေျပာရေသးတယ္။

ၿပီးေတာ့ ႐ုတ္တရက္ဆုိသလုိ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားႀကီးမားေလသူ မစၥတာဆင္းက ေဟာဒီ မွတ္သားေလာက္ဘြယ္စကားကုိ မိန္႔ႁမြက္ပါတယ္။

“အလကား အခ်ိန္မျဖဳန္းပါနဲ႔ကြာ။ မင္းတုိ႔လုပ္တာနဲ႔ တကၠစီသမားမွာလည္း ေငြရွာဘုိ႔အခ်ိန္ေတြ အလဟႆ ျပဳန္တီးကုန္ၿပီ” တဲ့။

ေသဟဲ့ နႏၵိယ။ နားရွိလုိ႔သာ ၾကားလုိက္ရတယ္။ ကုိယ့္နားကုိယ္ေတာင္ မယုံႏုိင္။ ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ စကားေျပာေနစဥ္တေလွ်ာက္လုံး တကၠစီမီတာက စကၤာပူက ကုန္ေစ်းႏႈန္းလုိဘဲ တရိပ္ရိပ္ ထုိးတက္ေနတာခင္ဗ်။ အခုလုိ ေစာင့္ဆုိင္းရတဲ့အတြက္ သူရသင့္ ရထုိက္တဲ့ အခေၾကးေငြကုိ မီတာတက္သေလာက္ တကၠစီသမားမုခ်ရမွာဘဲ။ တကယ္တမ္း အဲဒီေငြကို စုိက္ထုတ္ေပးရမွာကေတာ့ က်ေနာ့္အိတ္ကပ္ထဲက။ ကုိယ့္လူ....သနားတာ လူမွားေနၿပီ။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္ က်ိန္ေျပာ၀့ံတာတခုက အခုလုိ ၾကန္႔ၾကာေနရတာ က်ေနာ္တုိ႔ေၾကာင့္မဟုတ္။ တကယ္ဆုိ က်ေနာ္တုိ႔က ခရီးသည္ဘဲ။ ကိုယ္သြားခ်င္တဲ့ေနရာ အျမန္ဆုံးေရာက္ခ်င္တာေပါ႔၊ မဟုတ္ဘူးလား။

က်ေနာ္တုိ႔ ကုိယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြ မေပးရင္ လုံးလုံး ေပး၀င္မယ့္ပုံမေပၚတာနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတုိ႔ကုိ အုိင္စီကဒ္ျပၿပီး ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ကုိ ေရာက္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။ အဲသည္မွာ က်ေနာ္တုိ႔အရင္ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာလင္မယားစုံတြဲတတြဲကုိ သြားေတြ႕တယ္။ သူတို႔အေနနဲ႔ေတာ့ အုိင္စီကဒ္ ျပစရာမလုိဘူးတဲ့။ ဘာေၾကာင့္ ဥပေဒကုိ တေျပးညီတည္း သတ္မွတ္မက်င့္သုံးသလဲေတာ့ စဥ္းစားစရာဘဲ။ (ေအးေလ...ငါတုိ႔ကုိ ရဲက ပုိခ်စ္လုိ႔ဘဲ ျဖစ္မွာပါဆုိၿပီး စိတ္ေျဖလုိက္ပါတယ္။)

ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လုိဘဲ လာေရာက္ဆုေတာင္းမယ့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးငါးဆယ္ခန္႔ လမ္းထိပ္မွာ စတင္စုေ၀းလာတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ ပထမေတာ့ ရဲေတြက လူစုခြဲျပန္ၾကဘုိ႔ တဦးခ်င္းလုိက္လံ စည္း႐ုံးရင္း ဗ်ာမ်ားေနတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ သူတုိ႔စကားနဲ႔ဆုိရင္ ဒီေနရာကေန အျမန္ဆုံး ထြက္ခြာသြားဘုိ႔ အႀကံေပးတယ္ေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒါကုိ ျမန္မာေတြက မျပန္ဘဲ ေပကပ္ၿပီး စုေ၀းေနၾကေတာ့ ေနာက္တဆင့္တက္ၿပီး အုိင္စီကဒ္ေတြ ထုတ္ျပခုိင္းတဲ့ နည္းကုိ သုံးတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူအုပ္က ဆက္လက္ႀကီးထြားလာၿပီး လူတရာေလာက္ အင္အားရွိလာတဲ့အခါ ေနာက္ဆုံးမေတာ့ ရဲက လူေတြကုိ ေလးေယာက္တတြဲနဲ႔ သံ႐ုံးေရွ႕မွာ ဆုေတာင္းခြင့္ေပးလုိက္ရေတာ့တယ္။


တသုတ္ကုိ ငါးမိနစ္ႏႈန္းနဲ႔ သံ႐ုံးတခါး၀နားမွာ ပန္းေတြခ်၊ ဖေယာင္းတုိင္ေတြထြန္းၿပီး ၀မ္းနည္းေၾကကြဲစြာ ဆုေတာင္းၾကတယ္။ အမွ်ေ၀ၾကတယ္။ ဆုေတာင္းၾကတဲ့အထဲမွာ နအဖ ႀကီး အျမန္ဆုံးျပဳတ္က်ပါေစ ဆုိတာလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလုံးဟာ ရဲနဲ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ အထပ္ထပ္ ေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၿပီးမွ ရလာတဲ့ အခြင့္အေရးပါ။

ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္က်ေတာ့ ရဲက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ လာေျပာပါတယ္။ ေစာေစာက စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့အတြက္ အာဃာတ မထားဘုိ႔၊ သူတုိ႔တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ ေတာင္းပန္ေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ခြင့္လႊတ္ပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ကုိ ေပးအပ္လာတဲ့ တာ၀န္ကုိ ထမ္းေဆာင္ျခင္းမွ်သာျဖစ္ေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ပါတယ္။ သူတုိ႔လည္း လူသားေတြပီပီ ၾကင္နာတတ္တဲ့ ႏွလုံးသားေတြ ရွိမယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ အေသအခ်ာ ယုံၾကည္ၿပီးသားပါ။

ဒါေပမယ့္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအၿပီးမွာ ျမန္မာ့အေရးအတြက္ အေနာက္တုိင္းသူေတြ ပါမစ္မပါဘဲ စုေ၀းခဲ့တုန္းက စကၤာပူရဲက ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဥပေဒကုိ က်င့္သုံးတဲ့ေန ရာမွာ လူမ်ဳိးမေရြး၊ ဘာသာမေရြး၊ ႏုိင္ငံသားမေရြး အားလုံးကုိ တန္းတူညီမွ် က်င့္သုံးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ တစုတဖြဲ႕ကုိ ေရြးခ်ယ္ပစ္မွတ္ထားၿပီး အျပစ္မရွာသင့္ပါဘူး။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဥပေဒကုိ တရားမွ်တစြာ မွန္ကန္စြာ လက္ေတြ႕က်င့္သုံးတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္သင့္ပါတယ္။

အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္ကေတာ့ တခ်ိဳ႕ေသာ ဥပေဒေတြဟာ တရားမွ်တမႈလုံးလုံးမရွိဘဲ၊ လူထုကုိ ဖိႏွိပ္ဖုိ႔သက္သက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားက ေရးဆြဲထားတဲ့ ဥပေဒေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အဲသည္လုိ ခ်ဳပ္ခ်ယ္တဲ့ ဥပေဒႏွင့္ ေတြ႕ႀကံဳလာရင္ မိမိတုိ႔ လူ႕က်င့္၀တ္ဆုိင္ရာ စံခ်ိန္စံၫႊန္း၊ လူ႔သိကၡာကုိ ဦးစားေပး၊ တန္ဘုိးထားၿပီး မတရားတဲ့ ဥပေဒမ်ားကုိ ခ်ဳိးေဖာက္တန္သင့္ရင္ ခ်ဳိးေဖာက္ရပါမယ္။ ႐ုိစာပါ႔ခ္၊ မာတင္လူသာကင္း၊ မဟတၱမဂႏၵီ နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္စတဲ့ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားဟာ မတရားတဲ့ ဥပေဒမွန္သမွ်ကုိ သတၱိရွိရွိနဲ႔ ဖီဆန္ခဲ့ၾကပါ တယ္။

စကၤာပူႏုိင္ငံမွာလည္း ယခုထက္ ပုိမုိေခတ္မီပြင့္လင္းၿပီး ႏုိင္ငံအတြင္း မီွတင္း ေနထုိင္သူတဦးခ်င္းရဲ႕ အသက္ရွင္ပုိင္ခြင့္၊ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးပုိင္ခြင့္တုိ႔ကုိ ပုိမုိအေလးထားတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတရပ္ ေပၚေပါက္လာေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳလုိက္ပါတယ္။
Read more

“ဘယ္သူေသေသ ငေရႊ မာရင္ၿပီးေရာ”

ဒီေန႔အဖုိ႔ အိမ္ကမထြက္ခင္ ကာတြန္းေလးတပုံ ဆြဲၿပီး တင္ခဲ့လုိက္ပါတယ္။
ႏုိင္ငံတကာ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ေတြ ျမန္မာျပည္တြင္းကုိ အလွ်င္အျမန္ ေပးမ၀င္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး အားမလုိအားမရျဖစ္ေနသူမ်ားအတြက္ အမ်ားအခ်စ္ေတာ္ “နအဖ”က ျပန္လွန္ေမးခြန္းတခု ထုတ္လုိက္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းကေတာ့....

“လူသားခ်င္း စာနာတယ္ ဆုိတာ ဘာလဲဟင္...၊ တုိ႔မ်ား နားလည္၀ူး....” တဲ့။

Read more

“ျဖဴစင္ေသာအလႈေငြ၊ မြန္ျမတ္ေသာစိတ္ထားႏွင့္ နာေရးကူညီမႈအသင္းၾကီး”

ေရးသူ------------------> ေဂ်မိုး၊ ေမလ ၁၆ရက္ ၂၀၀၈။
စကၤာပူႏိုင္ငံရွိ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တိုက္မွ ျမန္မာေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အလႈေငြ ၄၁၅ သိန္းႏွင့္ ကုန္ပစၥည္း ၆တန္ကို နာေရးကူညီမႈအသင္းၾကီး မွတဆင့္လႈဒါန္းခဲ့ၿပီး ကုန္ကစၥည္းလက္က်န္ (၇) တန္ကို ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ျဖင့္ ဆက္လက္ပို႔ေဆာင္မည္ဟု သိရသည္။

ျပည္ပေရာက္ မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာမ်ား အဖြဲ႔မွလည္း ယေန႔ထိ ေကာက္ခံရရွိေငြ ေဒၚလာ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ လက္ခံရရွိၿပီး ေျခာင္ေသာင္းေက်ာ္ကို ျမန္မာျပည္ရွိ ေလေဘးဒုကၡသည္မ်ားအား လႈဒါန္းၿပီးျဖစ္သည္။ နာေရးကူညီမႈအသင္းၾကီးတြင္လည္း ေဒၚလာတစ္ေသာင္းေက်ာ္တန္ဘိုးရွိ ဆန္အိတ္ ငါးရာ လႈဒါန္းခဲ့သည္။ အလႈေငြေကာက္ခံေသာလုပ္ငန္းကို လာမည့္ ေမလ(၁၉)ရက္ေန႔အထိ ေနာက္ဆံုးထားေကာက္ခံမည္ျဖစ္ၿပီး က်န္ရွိေနေသာ အလႈေငြမ်ားကို ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔မ်ား အလြယ္တကူ မဝင္ေရာက္ႏိုင္ေသာ လမ္းပမ္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲေသာ ေနရာမ်ားကို ေရြးခ်ယ္လႈဒါန္းသြားမည္ဟု မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာအဖြဲ႔ လူငယ္တစ္ဦး၏ အဆိုအရ သိရသည္။

လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တိုက္ႏွင့္ပတ္သက္၍ "ေနာက္ထပ္ ကုန္ခ်ိန္(၇)တန္ေလာက္ရွိဦးမယ္ အခုငွားထားတဲ့ သိုေလွာင္ရံုက အရမ္းျပည့္ေနတယ္ အဲဒါေတြကို အရင္ရွင္းလိုက္မယ္ အဝတ္အစားအလႈခံတာေတြကိုေတာ့ ခဏရပ္ထားမယ္ လက္ထဲမွာရွိေနေသးတဲ့ (၇)တန္ကို အရင္ျမန္မာျပည္ကိုပို႔ၿပီးရင္ လမ္းျပၾကယ္ကေန ပစၥည္းေတြျပန္လက္ခံပါၿပီဆိုတာကို ေၾကညာမယ္ အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ လာပို႔လို႔ရၿပီ" နာေရးအသင္းၾကီး ဆက္လက္ အကူအညီေပးသြားႏိုင္ဖို႔ အလႈေငြေတာ့ လမ္းျပၾကယ္အေနနဲ႔ ဆက္လက္လက္ခံေပးဦးမယ္"

"လမ္းျပၾကယ္မွာ အခုအၿမဲတမ္းပါဝင္ကူညီေနသူေတြ လူဦးေရ ၂၅ ေယာက္ေလာက္ရွိတယ္ အလုပ္လုပ္ေနသူေရာ ေက်ာင္းသားေတြေရာပါတယ္" "ေလာ္ရီကားေတြကလဲ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္စီးေလာက္ရွိတယ္ ကားေတြကေတာ့ ဖုန္းနံပါတ္ေတြေပးထားတယ္ အကူအညီလိုတဲ့အခ်ိန္မွာ ဖုန္းဆက္လိုက္ရင္လာၿပီး ကူညီတာပဲ"

"ကိုယ့္ေခၽြးနဲစာထဲကေနလာလႈၾကတဲ့သူေတြရဲ႕ ေစတနာကို အရမ္းေလးစားပါတယ္ နာေရးကူညီမႈ အသင္းႀကီးကလဲ တစ္ဘက္မွာ အပင္ပမ္းခံၿပီးလုပ္ေပးေနတယ္ဗ်ာ ေနာက္တစ္ခုက အစၥေရးႏိုင္ငံမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ လူဦးေရ ခုႏွစ္ရာေလာက္ကေန နာေရးကူညီမႈအသင္းၾကီးကို သိန္းငါးဆယ္လႈေပးပါဆိုလို႔ လူေပးလိုက္ေသးတယ္" ပံုမွန္အားျဖင့္ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တိုက္အေနနဲ႔ တေန႔ေကာက္ခံရရွိတဲ့ေငြကို တေန႔ခ်င္းလႊဲေျပာင္းေပးတဲ့အခါက်ေတာ့ နာေရးအသင္းၾကီးအေနနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲရတာလြယ္ကူသလို အလႈရွင္ေတြကိုယ္၌ကလည္း ကို္ယ္လႈလိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံ ဒုကၡသည္ေတြဆီကို ခ်က္ခ်င္းေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ ခ်က္ခ်င္းသိႏိုင္တယ္ေလ" ဟု လမ္းျပၾကယ္မွ ကိုစိုင္း ကေျပာျပပါသည္။

ပင္နီဇူလပလာဇာရွိ တာဝန္ရွိသူမ်ားမွလည္း အလႈခံပစၥည္းမ်ား သိမ္းစည္းႏိုင္ရန္ လမ္းျပၾကယ္ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ အသင့္အတင့္ က်ယ္ဝန္းသည့္ အခန္းတစ္ခန္း စီစဥ္ေပးထားေၾကာင္းသိရသည္။

စကၤာပူႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာ့အေရးတက္ၾကြသူမ်ားမွ နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆံုးသြားသူမ်ားႏွင့္ က်န္ရစ္သူမိသားစုမ်ားအား ရည္စူး၍ စကၤာပူႏိုင္ငံသံရံုးေရွ႕တြင္ စေနေန႔ညေန (၇)နာရီမွစတင္ၿပီး ဖေရာင္းတိုင္မ်ားထြန္းညွိကာ ဆုေတာင္းေမတၱာပို႔သၾကမည္ဟု သိရသည္။

လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားျပီး ၾကားဝင္ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ား အျမန္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ စကၤာပူႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာႏွစ္ေထာင္ခန္႔မွ လက္မွတ္မ်ားေရးထိုးၿပီး အေမရိကန္၊ၿဗိတိန္ႏွင့္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ သံအမတ္ႀကီးမ်ားသို႔ ေပးအပ္ၿပီးျဖစ္သည္။ ၄င္းလက္မွတ္မ်ားကို ကုလသမဂၢ ႏွင့္ တျခားႏိုင္ငံမ်ားသို႔လည္း အလားတူ ေပးပို႔ၿပီးေၾကာင္းသိရွိရပါသည္။
ေရးသူ----------->ေဂ်မိုး၊ ေမလ ၁၆ရက္ ၂၀၀၈။
Read more

“ၾကားၿပီးပလား”

“ေမလ ၁၇ ရက္ - စကၤာပူႏုိင္ငံ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းၫႇိ ဆုေတာင္းမည္ ”


လာမယ့္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔ (စေနေန႔) ညေန ၇ နာရီမွ စတင္ကာ စကၤာပူႏုိင္ငံ စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္လမ္းရွိ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕၌ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ နာဂစ္မုန္တုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေသဆုံးသြားၾကေသာ ျမန္မာလူမ်ဳိး တသိန္းေက်ာ္အတြက္ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲသည့္ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ စုေ၀းၾကကာ ဖေယာင္းတုိင္မ်ား ကုိယ္စီ ထြန္းၫႇိ၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆုေတာင္းၾကမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၾကားသိရသည္။ (ေပတရာ)
မုိးမခ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။ (ဒီမွာ ဖတ္ပါ၊)
Read more

“၂၁ ရာစု ေခတ္ႀကီးထဲမွာ….မယုံႏုိင္ဘြယ္”

ဒီပုံကုိ ၾကည့္ပါ။



သင့္စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိ ခံစားရပါသလဲ။

ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း….
အားကုိးရာမဲ့ျခင္း….
ကူကယ္မည့္သူကုိ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း…..
မလုံၿခဳံျခင္း….
…………..စတဲ့ အရိပ္အေယာင္ေတြကုိ ေဟာဒီ ဘုိကေလးၿမဳိ႕နယ္က ဒုကၡသည္ ကေလးငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသားေပၚေနတယ္လုိ႔ မခံစားရဘူးလား။
ႀကီးလာရင္ ဆရာ၀န္ႀကီးလုပ္မယ္၊ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ခ်င္တယ္ စတဲ့ အိပ္မက္မ်ဳိးေတြ အဲဒီကေလးငယ္ချမာ ေလာေလာဆယ္ မက္ျမင္ႏုိင္ဦးမယ္မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္နာရီအနည္းငယ္အတြင္းမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ လာမယ့္ရက္အနည္းငယ္အတြင္းမွာ အစာေရစာ ၀လင္စြာနဲ႔ ေႏြးေထြးလုံၿခဳံတဲ့ ခုိလႈံစရာေနရာတခုမွာ အသက္ရွင္သန္ ေနပါရေစ…ဆုိတာသာ သူ႕အတြက္ ေလာေလာဆယ္ အျမင့္မားဆုံး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္ေပမယ္။

ကမၻာ့တဘက္ျခမ္းကုိ တရက္အတြင္း ခရီးေပါက္ႏုိင္တဲ့ သည္ ၂၁ ရာစု ေခတ္ႀကီးထဲမွာ သည္ကေလးလုိအပ္ေနတဲ့ အကူအညီေတြကုိ ရက္ေပါင္း ၁၂ ရက္ ၾကာလာတဲ့အထိ အေရာက္ပုိ႔မေပးႏုိင္တာဟာ လူအဖြဲ႕အစည္းတရပ္လုံးအေနနဲ႕ အင္မတန္ ရွက္သင့္တဲ့ ႐ႈံးနိမ့္မႈတခုပါဘဲ။
Read more

“ေမလ ၁၇ ရက္ သုိ႔မဟုတ္ ဆုိင္ကလုန္းအကူအညီအတြက္ ကမၻာလုံးဆုိင္ရာ လႈပ္ရွားမႈေန႔...”

နာဂစ္ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းေဘးဒဏ္အတြက္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာမွ ေပးလာေသာ အကူအညီမ်ားမွာ ယခုအခါ စုစုေပါင္း ေဒၚလာ သန္း ၈၀ ခန္႔ ရွိေနၿပီျဖစ္သည္။ အလွဴစာရင္းအေသးစိတ္ကုိ ဧရာ၀တီ အြန္လုိင္းမဂၢဇင္း အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတြင္ သြားေရာက္ဖတ္႐ႈႏုိင္ပါသည္။ (ဒီမွာ ကလစ္ေခါက္ပါ။)

ျပည္ပတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာတုိ႔၏ ေငြေၾကးအလွဴ၊ အ၀တ္အစား အသုံးအေဆာင္ႏွင့္ လုပ္အားဒါနအလွဴတုိ႔မွာလည္း ၾကက္သီးထခမန္းပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ႏုိင္ငံတကာမွ ကူညီမည့္ ပမာဏႏွင့္မူကား ႏႈိင္းယွဥ္ရန္ မျဖစ္ႏုိင္ေခ်။ ထုိ႔ျပင္ ျမန္မာတုိ႔အေနျဖင့္ တသီးပုဂၢလ ကုိယ္ထူကုိယ္ထ ကုိယ္တုိင္သြားေရာက္ကာ အကူအညီေပးသည့္ ေစတနာရွင္ လုပ္အားေပးသူမ်ား အေျမာက္အျမား ရွိသည္ကားမွန္၏။ တကယ္တမ္းတြင္မူ လက္ေတြ႕ကယ္ဆယ္ေရးအပုိင္း၌ စနစ္တက် ေလ့က်င့္ေပးထားသည့္ အေတြ႕အႀကဳံရွိေသာ ႏုိင္ငံတကာမွ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ကား မယွဥ္သာေပ။ လုိအပ္ေသာ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္၊ စက္ပစၥည္းကိရိယာ၊ တန္ဆာပလာ၊ အေထာက္အကူပစၥည္းမ်ားမွာလည္း ႏုိင္ငံတကာမွ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕မ်ားသာလွ်င္ တတ္ႏုိင္ေပသည္။

သုိ႔ေသာ္ ယခုႀကဳံေတြ႔ေနရေသာ အဓိက ျပႆနာမွာ ထုိအကူအညီအေထာက္အပံ့အားလုံး လုိအပ္ေနသူမ်ားထံ လက္ငင္း အခ်ိန္မဆုိင္းေရာက္ရွိဘုိ႔အေရးပင္ျဖစ္သည္။

အားလုံးသိၿပီးျဖစ္သည့္အတုိင္း ျမန္မာစစ္အစုိးရႏွင့္ ၄င္းတုိ႕၏ လက္ကုိင္ဒုတ္ျဖစ္ေသာ ႀကံဖြံ႕၊ စြမ္းအားရွင္၊ မယက၊ ရယက စသည့္ အဖြဲ႕အစည္း အရပ္ရပ္သည္ ကမၻာတလႊားမွ ကူညီေထာက္ပံ့မႈမ်ားကုိ ဒုကၡသည္မ်ားလက္သုိ႔ မေရာက္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ ဟန္႔တား ေႏွာက္ယွက္လ်က္ရွိသည္။

အထက္က ဆုိခဲ့ေသာ ႏုိ္င္ငံတကာ အကူအညီမ်ားႏွင့္ ကယ္တင္ေရးအဖြဲ႕မ်ားအေနျဖင့္ လုိအပ္ေနသူမ်ားထံ အခ်ိန္မီ မေရာက္ႏုိင္ပါက အင္မတန္ ဆုိး၀ါးေသာ အေျခအေနတရပ္ကုိ မလြဲမေသြ ႀကဳံေတြ႕ရေပေတာ့မည္။ ကုလသမဂၢ၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ.... အခ်ိန္မီအကူအညီ မေပးႏုိင္သည့္အတြက္ ေနာက္ဆက္တြဲျဖစ္ေပၚလာေသာ ေရာဂါဘယတုိ႔ေၾကာင့္ အသက္ ဆုံး႐ႈံးရမႈမွာ မုန္တုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္ ေသေၾကပ်က္စီးေသာ အေရအတြက္ထက္ပင္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပုိႏုိင္သည္ ဆုိ၏။ ယခုပင္လွ်င္ ကုလသမဂၢခန္႔မွန္းခ်က္အရဆုိလွ်င္ ယေန႔အထိ ေသဆုံးသူေပါင္း ႏွစ္သိန္းတစ္ေသာင္းေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ဆုိ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္ႏုိင္ငံတကာမွ အကူအညီ ခ်က္ခ်င္းအခ်ိန္မဆုိင္း ၀င္ေရာက္ႏုိင္ဘုိ႔ရာ အင္မတန္ အေရးႀကီးသည္။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ျဖစ္လာသမွ်အား ဘာမွ်မတတ္ႏုိင္သကဲ့သုိ႔ စိတ္ပ်က္လက္ ပ်က္ ထုိင္ၾကည့္ေနမည့္အစား က်ေနာ္တုိ႔တတ္ႏုိင္သည့္ဘက္က နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာမွ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕မ်ား အျမန္ဆုံး ၀င္ေရာက္ရန္ ကိစၥကုိ တုိက္တြန္းေတာင္းဆုိသြားရမည္ျဖစ္သည္။

ယူအက္စ္ကမ္ပိန္းေဖာ္ဘားမား မွ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔အား ဆုိင္းကလုန္းအကူအညီအတြက္ ကမၻာ့လႈပ္ရွားမႈေန႔အျဖစ္ သတ္မွတ္ႏႈိးေဆာ္ထားသည္။(ဒီမွာ ဖတ္ပါ။) ထုိႏႈိးေဆာ္ခ်က္အရ ႏုိင္ငံတကာေရာက္ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ေမလ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ ရန္ပုံေငြပြဲမ်ား က်င္းပျခင္း၊ ႏုိင္ငံတကာအကူအညီမ်ား ခ်က္ခ်င္း၀င္ရန္ေတာင္းဆုိသည့္ ဆႏၵျပပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း၊ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္းဆုေတာင္းပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းတုိ႔ကုိ ကမၻာတလႊားတြင္ လုပ္ေဆာင္ၾကရန္ တုိက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ထားပါသည္။ အင္မတန္ ေလ်ာ္ကန္သင့္ျမတ္ေသာ တုိက္တြန္းခ်က္ျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ကမၻာ့ႏုိင္ငံအသီးသီးတြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္လည္း မိမိတုိ႔ ေရာက္ရွိရာႏုိင္ငံအလုိက္ မိမိတုိ႔ တတ္ႏုိင္ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားအား လုပ္ေဆာင္သြားၾကရန္ ထပ္ဆင့္တုိက္တြန္းလုိက္ရေပသည္။
Read more

“ကၽြႏု္ပ္ေမးမိ အျပစ္ရွိ၏”

ေက်ာကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ အခ်ၾကမ္းလြန္းလုိ႔
ဓားျပမွန္း သိခဲ့တာ ၾကာၿပီ။

အႀကိမ္တုိင္းမွာလည္း
ဒီတခါ လုပ္ရပ္ဟာ လူမဆန္ဆုံးဘဲရယ္လုိ႔
ေအာ့ႏွလုံးနာစြာနဲ႔ စြဲထင္ထားသမွ်
အၿမဲပင္မွားသဗ်လုိ႔ သက္ေသျပေနသလုိ
အခြင့္ရတာနဲ႔ စံခ်ိန္ခ်ဳိး
တမ်ဳိးၿပီးတမ်ဳိး
မ႐ုိးလည္း မ႐ုိးရေအာင္
ဆုိးၿပီးရင္း ဆုိးရင္းက
နအဖ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တစု
တုိးတုိးၿပီး မုိက္ခဲ့သည္။

မုိက္တဲ့လူကုိ
မႀကဳိက္တဲ့လူေတြက…
“သင့္မွာ လူစိတ္မရွိဘူး။
လူသားခ်င္းစာနာမႈ အကူအညီကုိ
ျပည္သူဆီမေရာက္ေအာင္ ဟန္႔တားေနတာ
ဒါ…သူေတာ္ေကာင္းအလုပ္လား…”လုိ႔
တြင္တြင္ေမးၾကေတာ့
ေမးတဲ့လူေတြသာ ပါးစပ္ကအျမႇဳတ္တကယ္ထြက္သြားမယ္
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြကေတာ့ အရယ္ပ်က္မယ္မထင္။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ႐ုပ္ရွင္ထဲက
မင္းသားခင္ေမာင္ရင္ေလသံနဲ႔
မဲ့ၿပဳံးေလး ၿပဳံးတဲ့ၿပီး..

“ဟင္း ဟင္း ဟင္း ဟင္း…
ေမးမွ ေမးရက္ပေလတယ္ဗ်ာ….
က်ဳပ္..သူေတာ္ေကာင္းမဟုတ္လုိ႔ ဓားျပဗုိလ္လုပ္စားေနတာေပါ႔။
ဒီမယ္……က်ဳပ္နာမည္ ဘုရားဒကာ ဦးေအာင္ဒင္လား…
ဓားျပေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္လား….”လုိ႔
မဟားဒယား ျပန္ေျဖလိမ့္မယ္။

မွား၏။ မွား၏။
ေမးသူမွာသာ အျပစ္ရွိေတာ့၏။
Read more

“ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္မ်ား”

“တပ္မေတာ္သာ အမိ၊ တပ္မေတာ္သာ အဖ”….. တဲ့။

“တုိင္းျပည္ကုိ ေခ်ာက္ထဲမက်ေအာင္ ကယ္တင္လုိက္ရတာပါ”……တဲ့။

“တုိင္းျပည္ၿပဳိကြဲမယ့္ အႏၱရာယ္ကေန ကာကြယ္လုိက္ရတာပါ”…..တဲ့။

ထီြ…..မတန္မရာ။ အခုလုိ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ႀကဳံလုိ႔ ျပည္သူေတြ တကယ္လည္း ဒုကၡေရာက္ေရာ……ဘယ္မလဲ… အဲဒီ အမိအဖ လုိ႔ ကိုယ့္ဘာသာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြ၊ ကယ္တင္ရွင္ႀကီးေတြ၊ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္သူႀကီးေတြ။ အားလုံးၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ၾကတယ္။

ကမၻာတလႊားက တျခားႏုိင္ငံေတြမွာ အခုလုိ အျဖစ္မ်ဳိးႀကဳံရင္... စစ္တပ္က စြမ္းစြမ္းတမံ ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြ၊ ျပန္လည္ ထူေထာင္ေရး လုပ္ငန္းေတြမွာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ ေပးတယ္။ အကူအညီေတြေပးတယ္။

အခုေတာ့ လမ္းမေပၚမွာ လဲက်ေနတဲ့ သစ္ပင္ေတြကုိ ျပည္သူေတြနဲ႔ ရဟန္းသံဃာေတြဘဲ ကိုယ္ထူကုိယ္ထ ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔က ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွာ တကြက္ႏွစ္ ကြက္ ဟန္ျပလုပ္ၿပီး ၀ါဒျဖန္႔ဘုိ႔ဘဲ ႀကိဳးစားေနတယ္။

အခု ေနာက္ဆုံးၾကားရတဲ့ သတင္းအရဆုိရင္ ေတာ္ေတာ္ ေအာ့ႏွလုံးနာၿပီး မသတီစရာ ေကာင္းတယ္။ လူေတြ အုံႂကြမွာစုိးရိမ္လုိ႔ ရန္ကုန္မွာ လုံၿခဳံေရးေတြ တင္းၾကပ္ထားသတဲ့။ ေတာ္ေတာ္လည္း တရားက်ဘုိ႔ ေကာင္းတယ္။

မုန္တုိင္းတုိ႔ ေျမငလွ်င္တုိ႔ ေရႀကီးတာတုိ႔ဟာ သဘာ၀ေဘးအႏၱရာယ္ေတြမုိ႔ တားဆီးလုိ႔မရတာ မွန္ေပမယ့္ လူအေသအေပ်ာက္နည္းေအာင္၊ အုိးအိမ္အပ်က္အစီးနည္းေအာင္ ႀကဳိတင္ အစီအမံေတြ ခ်ထားႏုိင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မုန္တုိင္းၿပီးၿပီးခ်င္းမွာလည္း ကယ္ဆယ္ေရး လုပ္ငန္းေတြကုိ အလွ်င္အျမန္လုပ္ေဆာင္ရမွာ ျဖစ္တယ္။

ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံမုိ႔ အစုိးရက ႀကဳိတင္တပ္လွန္႔မႈေတြ ထိထိေရာက္ေရာက္မလုပ္ႏုိင္ပါဘူးလုိ႔ လာဆင္ေျခမေပးနဲ႔။ အမ်ဳိးသားညီလာခံေထာက္ခံဆႏၵျပပြဲေတြတုန္းကေတာ့ ၿမဳိ႕တုိင္းရြာတုိင္း တအိမ္တေယာက္ႏႈန္းနဲ႔ မထြက္မေနရ ထြက္လာေအာင္ ဖိအားေပးတတ္တယ္။ အတင္းအဓမၼ လုပ္အားေပးခုိင္းျပန္ရင္လည္း လူထုမွာ ပုန္းလုိ႔ေတာင္ မလြတ္စတမ္း အကြက္ေစ႔ေစ႔ ခုိင္းတတ္တယ္။

ေဟာ….လူေတြ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ကာကြယ္ဘုိ႔က်ေတာ့ တကယ္ဘဲ မ်က္ႏွာလႊဲခဲပစ္ ေနႏုိင္ရက္တယ္။ ေနႏုိင္မွာေပါ႔။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေလးေတြ၊ ၀န္ႀကီးေတြ၊ ၀န္ကေလးေတြရဲ႕ သားသမီးေတြက စကၤာပူလုိႏုိင္ငံမ်ဳိးမွာ ျပည္သူ႕ေခၽြးႏွဲစာကို ဓားျပတုိက္လုိ႔ ရထားတဲ့ ပုိက္ဆံေတြနဲ႔ ကြန္ဒုိမီနီယံေတြ၀ယ္၊ ကားေတြ၀ယ္စီး။ ႂကြားၾက၀ါၾက ပလႊားၾက။ မုန္တုိင္းက သူတုိ႔တေတြနဲ႔ အေ၀းႀကီးမုိ႔လား။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြ ျပည္ေတာ္သာေနရင္ ၿပီးေရာ ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔ တုိင္းျပည္ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဂ႐ုလုံးလုံးမစုိက္တဲ့ အစုိးရ။ အဲသည္အစုိးရမ်ဳိးရွိေနတာဟာ ျပည္သူအတြက္ အေထာက္အကူမရဘဲ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးႀကီးသက္သက္ဘဲ။

စကၤာပူမွာေရာက္ေနတဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္သားသမီး၊ ၀န္ႀကီးသားသမီး ဆုိတဲ့သူေတြ….။ သင္တုိ႔ သိေအာင္ေျပာလုိက္မယ္။ သင္တုိ႔ ဖခင္ေတြဟာ ဒီရာထူးကုိ လူထုက ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္လုိ႔ရထားၾကတာမဟုတ္ဘူး။ လူထုဆီက အာဏာကုိ ဓားျပတုိက္ယူထားလုိ႔သာ ဒီေနရာ ဒီရာထူးေတြကုိ ရျခင္းျဖစ္တယ္။ သင္တုိ႔သုံးျဖဳန္းေနတာ ေတြဟာလည္း လူထုစားမယ့္ ထမင္းလုပ္ကုိ ပုတ္ခ်ၿပီးမွ ရလာတဲ့ ျပည္သူရဲ႕ေခၽြးႏွဲစာ ပုိက္ဆံေတြျဖစ္တယ္။ျပည္သူေတြရဲ႕ ေသြး၊မ်က္ရည္နဲ႔ ရင္းၿပီးမွ စားရတဲ့ ထမင္းကုိ သင္တုိ႔ ၿမိန္ယွက္ပါသလား။ သင္တုိ႔မွာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရား မရွိေတာ့ဘူးလား။ သင္တုိ႔ လူစိတ္ေခါင္းပါးသလား။ သင္တုိ႔ဟာ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္ေတြလား။

ျပည္သူအားလုံးအေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီ ေသြးစုတ္ဖုတ္ေကာင္၊ မေကာင္းဆုိး၀ါး စစ္အစုိးရကုိ ျမန္မာ့ေျမေပၚက အျမန္ဆုံး အျမစ္ပါျပတ္ေအာင္ မျဖစ္မေန ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ၾကရမွာဘဲ။
Read more

“နာဂစ္မုန္တုိင္းေဘး ဒုကၡသည္မ်ားကုိ ၀ုိင္း၀န္းကူညီၾကစုိ႔”



ျမန္မာျပည္အတြင္း နာဂစ္ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းဒဏ္ခံရသူမ်ား ကယ္တင္ေထာက္ပံ့ေရး အတြက္ စကၤာပူႏုိင္ငံ ပင္နင္ဆူးလားပလာဇာ ငါးထပ္ရွိ လမ္းျပၾကယ္ျမန္မာစာၾကည့္ တုိက္တြင္ အလွဴေငြမ်ား စတင္ လက္ခံေနပါၿပီ။

ေန႔စဥ္ ညေန ၆ နာရီ ခြဲ မွ ည ၉ နာရီ အထိ စာၾကည့္တုိက္ကုိ ဖြင့္လွစ္လက္ခံသြား မည္ျဖစ္သည္။

အလွဴေငြအျပင္ အ၀တ္အထည္ မ်ားကုိ လွဴဒါန္းပါကလည္း လက္ခံေဆာင္ရြက္ေပးသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးအပ္ပါသည္။

အလားတူ ပင္နီဆူးလားရွိ ျမန္မာဆုိင္မ်ားတြင္လည္း အလွဴခံဌာနမ်ား ဖြင့္လွစ္ထားရွိပါ သည္။

***ႏွစ္ထပ္တြင္ လင္းလက္ဆုိင္
***သုံးထပ္တြင္ စင္းျမန္မာဆုိင္
***ငါးထပ္တြင္ သေျပႏုဆုိင္ႏွင့္ လမ္းျပၾကယ္ စာၾကည့္တုိက္။


*****လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္သုိ႔ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္….၆၃၃၇၁၅၆၉
Read more

“၀ဋ္ေႂကြးတုံ႕တင္….ရွိပါရင္လည္း….”

ေဆးတံတုိ

ေဆးတံတုိ တၫႇဳိေလာက္
ေရာ့..ေသာက္ဘုိ႔ေပး။

မယူလုိက္က
မုိက္လုိ႔ထင္၊
ယူလုိက္ျပန္က
ႀကဳိက္လုိ႔ထင္၊

ေသာက္ေစခ်င္..
ကုတင္ေထာင့္မွာ
ေထာင္ခဲ့ကြဲ႕ ညဳိႏြဲ႕ရဲ႕ေလး။

(ေရွးစာဆုိ)

ေဆးတံတုိ ကဗ်ာထဲမွာေတာ့ ကဗ်ာစာဆုိဟာ ေပးလာတဲ့ ေဆးတံကုိ ယူရမလား မယူရမလား ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနပုံရပါတယ္။ စာဆုိက မိန္းမသား ျဖစ္ဟန္တူတယ္။ မိန္းမသားဆုိေတာ့လည္း ေပးတုိင္းယူလုိ႔မျဖစ္ဘူးေလ။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ သူ႕ကုိ ႀကဳိက္လုိ႔ လက္ခံလုိက္တယ္ ထင္သြားျပန္ရင္ အခက္သား မဟုတ္လား။

အင္မတန္ဆင္းရဲလွတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္အတြင္း နာဂစ္ဆုိတဲ့ ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းႀကီး ျဖတ္သန္းတုိက္ခုိက္သြားတဲ့အခါမွာလည္း... ကုလသမဂၢအဖြဲ႕ႀကီးက ၾကည့္မေနပါဘူး။ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ အကူအညီေပးဘုိ႔ ကမ္းလွမ္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔တုိင္းျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္ေနတဲ့ (ခုနင္က ေရွးစာဆုိထက္ေတာင္ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးပုံရတဲ့) စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြက အဲဒီ ကမ္းလွမ္းခ်က္ကုိ မဆုိင္းမတြဘဲ ပုတ္ခ် ပစ္လုိက္ပါတယ္။ သူတုိ႔အတြက္ ဘာမွ ေတြေ၀ေနစရာ၊ ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနစရာအေၾကာင္းမရွိဘူးမုိ႕လား။

့ျပည္သူေတြ ငတ္တာျပတ္တာ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္တာဟာ….ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြ ငတ္ျပတ္တာ၊ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္တာမွ မဟုတ္တာဘဲကလား။ ဘယ္သူေသေသ၊ ငေတနဲ႔ ငေရႊ တုိ႔ မာရင္ ၿပီးေရာ မဟုတ္လား။ အဓိကက ျပည္တြင္းက အျဖစ္မွန္ေတြ၊ အေျခအေနမွန္ေတြကုိ အကူအညီေပးရင္းေရာက္လာမယ့္ ျပည္ပက လူေတြ၊ ျပည္ပက အဖြဲ႕အစည္းေတြ သိမသြားဘုိ႔၊ ျမင္မသြားဘုိ႔ ပုိမုိအေရးႀကီးတာ မဟုတ္လား။

ေနာက္ၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေတြအေနနဲ႔….“ငါတုိ႔ရဲ႕ အခါေတာ္ေပး ဘုိးေတာ္က တယ္စြမ္းပါ လား” ဆုိၿပီး သူတုိ႔ ေဗဒင္ဆရာရဲ႕ေက်းဇူးဂုဏ္ကုိ အခုေလာက္ဆုိ တသသနဲ႔ ေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ မဆုံးျဖစ္ေန ေလာက္ၿပီ။ “သူ႕အႀကံေပးခ်က္အတုိင္း ၿမဳိ႕ေတာ္ကုိ ၾကပ္ေျပးကုိ အျမန္ေရႊ႕မိေပလုိ႔သာေပါ႔။ ႏုိ႕မဟုတ္ရင္ ငါတုိ႔ပါ မုန္တုိင္းဒဏ္ခံေနရဦးမွာ။ ဘုိးေတာ္ေက်းဇူး အထူးႀကီးမားေပစြ”…ေပါ႔ေလ။

ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔ကေတာ့…..ေဟာဒီ ကုိတင္လႈိင္ရဲ႕ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေတးေလးကုိ ဆုိညည္း႐ုံကလြဲလုိ႔ ဘာမ်ားတတ္ႏုိင္ၾကဦးမွာလဲ။

“ေျဖမႏုိင္….ေရဆုိင္၀ဲ…..မႈိင္ပြဲနဲ႔ႀကဳံရေလၿပီ….
၀ဋ္ေႂကြးတုံ႕တင္….ရွိပါရင္လည္း….
ကံၾကမၼာမညီမွ်….သံသရာဒီဘ၀….
သည္မွ်နဲ႔ဘဲ…..အဆုံးသတ္ေစခ်င္သည္”
Read more

“ေန၀င္း၊ မ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဖုိးခင္”

“ေန၀င္း”
ေန၀င္း ကုိ ရြာထဲက အမ်ားစုက “မေန” ဟု ေခၚၾကသည္။ က်ေနာ့္ထက္ ၈ ႏွစ္ခန္႔ႀကီးသည္။ လူပုံက ျဖဴျဖဴႏြဲ႕ႏြဲ႕၊ လမ္းေလွ်ာက္လွ်င္လည္း ကႏြဲ႕ကလ်။ ရယ္ျပန္လွ်င္လည္း ခုိးခုိးခစ္ခစ္။ ေန၀င္းသည္ လြတ္လပ္ေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းရွိသည့္၊ “ေဂး”မ်ားကုိ ခြဲျခားဆက္ဆံျခင္းမရွိသည့္ ႏုိင္ငံမ်ားတြင္သာ လူျဖစ္ခြင့္ရခဲ့ပါက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဂး ဘ၀ကုိ ခံယူေကာင္း ခံယူေပမည္။ ယခုလုိ မပြင့္လင္းေသာ ျမန္မာလူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္၊ အထူးသျဖင့္ ႐ုိးရာအစြဲႀကီးလြန္းေသာ ေက်းေတာရြာငယ္ကေလး တခုတြင္ လူလာျဖစ္သည့္အတြက္ ေန၀င္းသည္ ေပၚတင္မေဂးရဲရွာ။ တိတ္တိတ္ပုန္းသာ ေဂး ရရွာသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ေပါင္း၂၀ ေက်ာ္ က်ေနာ္ ရြာမွ ထြက္ခြာခဲ့ေသာအခ်ိန္က ေန၀င္းသည္ မူလတန္းျပ ဆရာ အျဖစ္ႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ေပသည္။ ရွပ္အကၤ်ီအျဖဴ၊ ပုဆုိးအစိမ္း ၀တ္လ်က္ က်ေနာ့္အိမ္ေရွ႕မွ ျဖတ္၍ စက္ဘီးနင္းကာ ေက်ာင္းတက္ေသာ ေက်ာင္းဆရာ ေန၀င္း၏ ပုံရိပ္သည္ မေန႔တေန႔ကလုိပင္ က်ေနာ့္ မ်က္စိတြင္ ျမင္ေယာင္လ်က္ရွိေသးသည္။

***********************************************************

“မ်ဳိးမ်ဳိး”
မ်ဳိးမ်ဳိးကေတာ့ က်ေနာ့္ညီ ၀မ္းကြဲ။ က်ေနာ္ႏွင့္ အသက္မတိမ္းမယိမ္း။ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိလွ်င္ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က ဓါတ္မတည့္။ ၀ုိင္းထဲတြင္ ခ်ေပးလုိက္သည့္ ၾကက္ႏွစ္ေကာင္လုိ ျမင္တာႏွင့္ ေျပးခြပ္ခ်င္ေနသည္။ မူလတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀က မ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ က်ေနာ္ မသတ္ပုတ္သည့္ေန႔မရွိ။ က်ေနာ့္လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒီေကာင္ ဖူးေယာင္ၿပီး ျပန္သြားရသလုိ၊ သူ႕လက္ခ်က္ေၾကာင့္ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာတြင္ ေသြးစုိ႔ေနေသာ အစင္းရာ ဗရပြႏွင့္ အိမ္ျပန္ခဲ့ရေပါင္းလည္း မ်ားေပၿပီ။ မ်ဳိးမ်ဳိးအေမက က်ေနာ့္မိခင္အား “ မေစာရွင္၊ ေတာ့္သားေလး မ်ဳိးမ်ဳိးကုိ လုပ္လုိက္တာ ဟုိမွာ မ်က္ႏွာတခု လုံးလည္း ျမင္မေကာင္းဘူး” လုိ႔ တုိင္ေတာေတာ့... အေမက “အမေလး အတင္ရယ္၊ ညည္းသားလုပ္ထားတာလည္း ငါ႔သား မ်က္ႏွာမွာ ရစရာ မရွိပါဘူးေအ” လုိ႔ ျပန္ေျဖသတဲ့။ အဲဒီက်မွ မ်ဳိးမ်ဳိးအေမက ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာၿပီး “ က်ဳပ္ကလည္း မ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ေမးၾကည့္ပါတယ္။ ငါ႔သားႏွယ္...ဟုိက နင့္ကုိ ဒီေလာက္ထု႐ုိက္ေနတာ၊ နင္က ဘာမွ ျပန္မလုပ္ဘဲ ၿငိမ္ခံခဲ့ရသလား လုိ႔ ဆုိေတာ့ မ်ဳိးမ်ဳိးက.."ဟာ၊ အေမကလဲ၊ က်ေနာ္လည္း ဘယ္ခံပါ႔မလဲ။ က်ေနာ္ ျပန္ကုတ္လုိက္တာ ဟုိေကာင့္မ်က္ႏွာမွာလည္း အစင္းေတြခ်ည္း ပါဘဲ..လုိ႔ ေျပာတယ္” တဲ့။

မွတ္မွတ္ရရ အေမတုိ႔ ေဆြမ်ဳိးတစု စုေပါင္းၿပီး သားေတြကုိ ရွင္ျပဳတုန္းကေတာင္ မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ္ တခ်ီတေမာင္း ေက်ာင္းေပၚမွာ ကုိရင္ဘ၀ နဲ႔ သတ္ပြဲႀကီး ဆင္ႏႊဲလုိက္ရေသးတယ္။

မ်ဳိးမ်ဳးိတုိ႔အိမ္က တေန႔ ေက်ာင္းမွာ ဆရာေတာ္ေတြနဲ႔ ကုိရင္ေတြအားလုံးကုိ ေန႔ဆြမ္းကပ္ တယ္။ ကုိရင္၀ုိင္းမွာ အတူထုိင္ၿပီး ဆြမ္းစားေနရင္းက ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိ ၿငိတယ္မသိဘူး၊ ဆြမ္းစားရင္း တန္းလန္း ထသတ္ၾကတာ ဟင္းခြက္ေတြလည္း ေမွာက္၊ သကၤန္းေတြလည္း ေပက်ံကုန္တယ္။ ဘုန္းႀကီး၀ုိင္းမွာ ဆြမ္းဘုန္းေပးေနတဲ့ ဦးဇင္းေလးက မေနသာဘဲ ထလာၿပီး ႏွစ္ေယာက္လုံးကို ဆြဲၿပီး နဘန္က်င္းေပးလုိက္ေတာ့မွ ပြဲၿပီးသြားတယ္။ ဟုိေကာင္လည္း အဲဒီညေနဘဲ ကိုရင္လူထြက္သြားတာ။

အဲ...က်ေနာ္ လူထြက္ရပုံကေတာ့ ငုိခ်င္းေလးခ်ၿပီး ထြက္လုိက္ရတာ။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ.. က်ေနာ္ငယ္ငယ္က က်ေနာ့္အစ္မေတြက က်ေနာ့္ကုိ ရြယ္တူမိန္းကေလးေတြနဲ႔ စရင္ေနာက္ ရင္ အင္မတန္ ရွက္တတ္တာ (အခုနဲ႔ တျခားစီ)။ အဲသည္တုန္းက သူတုိ႔ ေနာက္ေနတာက က်ေနာ္နဲ႔ တတန္းထဲ ရြာေတာင္ပုိင္းက သန္းလွ။ သူ႕အေဖက ျမန္မာေဆးဆရာႀကီး ဦးၾသဘ တဲ့။ အဲဒီ သန္းလွနဲ႔ စေနာက္ရင္ က်ေနာ္အရမ္းရွက္တယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ က်ေနာ့္ ကုိရင္ဘြဲ႕က ရွင္ၾသဘာသ တဲ့။ အဲဒီ တေန႔ ကုိရင္ဘ၀နဲ႔ ရြာထဲလွည့္ဆြမ္းခံတုန္း အိမ္ကုိေရာက္ေတာ့ အစ္မေတြက ဆြမ္းေလာင္းရင္း ထုံးစံအတုိင္း ေနာက္ၾကျပန္ပါေရာ။ “ဟယ္....ငါတုိ႔ ေမာင္ေလးက သန္းလွနဲ႔ ေရစက္ပါပုံမ်ား ကုိရင္ဘြဲ႕အမည္ကေတာင္ ၾသဘသား တဲ့။” ၾကည့္ဦး၊ ၾသဘာသ ပါဆုိမွ ၾသဘသား ဆုိၿပီး ႀကံဖန္ေနာက္တာ။ က်ေနာ္ကလည္း ရွက္ေတာ္မူလုိ႔ ကတုံးႀကီးတန္မဲ့ ပုလဲေတြ ခ ၿပီး သကၤန္းေတြ ဆြဲခၽြတ္၊ လူ၀တ္လဲ၊ ေက်ာင္းျပန္မသြားေတာ့ဘူး လုပ္တာေပါ႔။ ေနာက္ေတာ့မွ အတင္းေခ်ာ့ေမာ့၊ သကၤန္းေတြ ျပန္၀တ္ေပးၿပီး ေက်ာင္းကုိ ျပန္ပုိ႔ရတယ္။ အဲသည္ညေန လူထြက္ေတာ့တာပါဘဲ။

ငယ္ငယ္က တေဇာင္းေစးနဲ႔ မ်က္ေခ်း ဆုိသလုိ မတည့္တဲ့ မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ္ဟာ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ တျခားရြာက ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ရေတာ့ အင္မတန္ခ်စ္ၾကသဗ်။ ညီအကုိခ်င္းကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ေနာက္ သူ႕အိမ္က သူ႔ကုိ က်ေနာ့္အစ္မ ေက်ာင္းဆရာမ လက္ထဲမွာ အပ္ထားေတာ့ အိမ္မွာဘဲ စာအတူလာၾကည့္၊ စာလုပ္ၾကဆုိေတာ့ ပုိတြဲမိသြားေရာ။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္က ေက်ာင္းစာမွာ လုံး၀ စိတ္မ၀င္စားဘူး။ တခ်ိန္လုံးစကားေတြ မ်ားေနတုန္းက ေခ်ာေမြ႕လုိ႔။ ေဟာ...ေက်ာင္းစာကုိ စဖတ္လုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ မ်ဳိးမ်ဳိး ဆီက “အဟမ္း..အဟမ္း” ဆုိတဲ့ ေခ်ာင္းဟန္႔သံေတြက စာတေၾကာင္းကုိ အဟမ္း ငါးခါေလာက္ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ၆ တန္းေလာက္မွာဘဲ ဒီေကာင္ ေက်ာင္းကထြက္ၿပီး လယ္လုပ္တယ္။ စပါးပြဲစားလုပ္ တယ္။ ျမင္းလွည္းေမာင္းတယ္။

က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္လုိ႔ ရြာကုိ ျပန္လာၿပီး ေျမပဲခင္း ညဘက္သြားေစာင့္ေတာ့ မ်ဳိးမ်ဳိးလည္း က်ေနာ္နဲ႔ အတူ လုိက္ေစာင့္ေပးတယ္။ ညဘက္ ေကာင္းကင္က ၾကယ္ေတြကုိ ေမာ့ၾကည့္ၿပီး အာကာသထဲက အလင္းကုိေတာင္ စြဲစုပ္ႏုိင္တဲ့ တြင္းနက္ႀကီးေတြအေၾကာင္း၊ ၿဂဳိလ္ေတြ အနားက ျဖတ္ျပန္သန္းၿပီး ဓါတ္ပုံေတြ ႐ုိက္ပုိ႕တဲ့ အာကာသယာဥ္ေတြအေၾကာင္း၊ တခုနဲ႔တခု ေ၀းရာဆီကုိ ျပန္႕ႀကဲခြဲထြက္သြားတဲ့ ဂယ္လက္ဆီေတြ အေၾကာင္း က်ေနာ္ဖတ္ဘူးသမွ် ျပန္ေျပာျပေတာ့ မ်ဳိးမ်ဳးိတေယာက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေနခဲ့တာကုိ သတိရမိတယ္။ မလွမ္းမကမ္းမွာ လွမ္းျမင္ရတဲ့ မုန္းေခ်ာင္းေရကေတာ့ လေရာင္ေအာက္မွာ ေငြေရာင္တလက္လက္နဲ႔ ၿငိမ့္ၿငိမ့္ေလး စီးဆင္းလုိ႔ေပါ႔။

အဲဒီေနာက္ပုိင္း တကၠသိုလ္ တက္ကတည္းက မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ျပန္မဆုံျဖစ္ေတာ့ဘူး။

*********************************************************

“ဖုိးခင္”
က်ေနာ္ မူလတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ ရြာထဲက အတူကစားေဖာ္ကစားဘက္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ၀င္းေဇာ္နဲ႔ ဖုိးခင္တဲ့။ ဖုိးခင္က ေမြးကတည္းက မ်က္လုံးတဖက္ေမွးေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း သူ႕ကုိ မ်က္ေမွးဖုိးခင္တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔ ဆုိတာ လူကသာ မူလတန္း တက္တဲ့အရြယ္ဘဲ ရွိေသးတာ။ လူႀကီးေတြရဲ႕ ေလကုိ လုိက္ၿပီး ႏွမ ရွိတဲ့လူဆုိရင္ ေယာက္ဖ လုိ႔ ေခၚၿပီး ေနာက္ခ်င္ေသးတာ။ က်ေနာ့္မွာ ႏွမငယ္ အရင္း မရွိလုိ႔သာေတာ္ေတာ့ တယ္။ အဲ..တရက္မွာ ၀င္းေဇာ္ရဲ႕ ညီမ ရီရီခုိင္က အလွဴခံ အသံခ်ဲ႕စက္က တခါတရံ ၾကားရတတ္တဲ့ မာမာေအးသီခ်င္းကုိ သူ႔ဟာသူ ၾကားခ်င္သလုိ ၾကားၿပီး တလြဲဆုိတယ္။

“သ၀န္ေၾကာင္တာမဟုတ္ဘူးရွင္.... က်မလင္ ကုိဖုိးခင္” တဲ့။

အဲဒီမွာ က်ေနာ္ နဲ႔ ဖုိးခင္ က ခြက္ထုိးခြက္လွန္ ရယ္တာေပါ႔။ ၀င္းေဇာ္ကေတာ့ မ်က္ႏွာႀကီး နီရဲၿပီး သူညီမကုိ လွမ္းေဟာက္တယ္။ “ဟာ။ ဒီေကာင္မေလး၊ ဘာေတြ ေလွ်ာက္ဆုိမွန္းမသိဘူး၊ သြားသြား၊ အနားမလာနဲ႔” တဲ့။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္က ၀င္းေဇာ္ျဖစ္ပုံကုိ ၾကည့္ၿပီး ပုိရယ္ၾကရတယ္။

ဖုိးခင္ကေတာ့ ေလးတန္းေတာင္ မေရာက္လုိက္ပါဘူး။ ေက်ာင္းထြက္တယ္။ ပ်ဳိးႏႈတ္တယ္၊ ေကာက္ရိတ္တယ္။ မိဘရဲ႕ လယ္အလုပ္ေတြမွာ ကူလုပ္တယ္။

က်ေနာ္အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ညေနဘက္ ရြာထိပ္ကုိ အပ်င္းေျပထြက္ရင္ ႏြားစာအတြက္ ျမက္ထုံးႀကီး ႏွစ္ထုံးကုိ တံပုိးနဲ႔ လွ်ိထမ္းၿပီး ျပန္လာတဲ့ ဖုိးခင္ကုိ ေတြ႕ရတတ္တယ္။ ေဟာ...က်ေနာ္ တကၠသုိလ္စတက္ေတာ့ ဖုိးခင္ဆုိတာ အိမ္ေထာင္က်လုိ႔ ကေလးေတာင္ သုံးေယာက္ေလာက္ရေနၿပီ။

****************** *********************************************

ဟုိတေန႔ကဘဲ က်ေနာ့္တူကေလးတေယာက္ ဗမာျပည္က ျပန္လာေတာ့ က်ေနာ့္အစ္မေတြဆီက စာပါလာတယ္။ စာထဲမွာ ေရးထားတာတခုက ေန၀င္း၊ မ်ဳိးမ်ဳိး၊ ဖုိးခင္ အားလုံး ဆုံးသြားၾကတာ ၾကာၿပီတဲ့။ ေသပုံေသနည္းကလည္း အတူတူဘဲ။ သုံးေယာက္စလုံး ေအအုိင္ဒီအက္စ္ ေရာဂါနဲ႔ဘဲ ဆုံးသြားၾကတာ။ အဲဒီေရာဂါနဲ႔ဘဲ ေနာက္ထပ္ ေသလုဆဲဆဲ လူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ နာမည္ေတြလည္း ပါတယ္။ အခု သူတုိ႔နဲ႔ တလမ္းထဲကပင္ လူသိသူသိ ေအအုိင္ဒီအက္စ္နဲ႔ ေသသြားသူ ငါးဦးထက္ မနည္းရွိၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ပါသည္။

ေၾသာ္....က်ေနာ္တုိ႔ ရြာဖက္မွာ လူအမ်ားစုက ငွက္ဖ်ားဆုိတာ ျမစ္ဖ်ားေခ်ာင္းဖ်ားက ေရစိမ္းေတြကုိ ေသာက္ရင္ျဖစ္တတ္တာလုိ႔ ယုံၾကည္ေနၾကတုန္း။ အလယ္တန္းတုန္းက ေက်ာင္းစာထဲမွာ အေနာဖလိစ္လုိ႔ ေခၚတဲ့ ျခင္တမ်ဳိးက ငွက္ဖ်ားေရာဂါပုိးကုိ သယ္ေဆာင္ပုံအေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ၿပီး စာက်က္ခဲ့လည္း အေမတုိ႔ ကုိယ္တုိင္က ေရစိမ္းေသာက္လုိ႔ ျဖစ္တာလုိ႔ ထင္ေနၾကတုန္း။

သည္လုိ ေဒသမွာ အိတ္ခ်္အုိင္ဗီ ပုိးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အသိပညာေပးလည္း ယေန႔ထက္ထိ ထိထိေရာက္ေရာက္မရွိ။ ကြန္ဒုံးအစြပ္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ကေတာ့ ပညာေပးမရွိတဲ့အျပင္ ကြန္ဒုံးကုိေတာင္ အျပင္မွာ ျမင္ဘူးၾကဟန္မရွိ။ ျမင္ဘူးလည္း တေန႔လုပ္ တေန႔စားေတြအေနနဲ႔ ၀ယ္သုံးႏုိင္ၾကမည့္ပုံမေပၚ။

က်ေနာ္သည္.....အစ္မ၏ စာကုိ ဖတ္ၿပီး သက္ျပင္းရွည္ႀကီး တခ်က္ကုိ မႈတ္ထုတ္မိသည္။ သူတုိ႔အားလုံး အခုလုိ အရြယ္ေကာင္းမွာ ေသဆုံးသြားၾကရတာ သူတုိ႔ဘက္က ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေတြ ေပါ႔ဆမႈေတြ ရွိေကာင္းရွိမွာ ျဖစ္ေပမယ့္လည္း က်န္းမာေရးအသိမရွိလုိ႔၊ လုံေလာက္ေသာ ကာကြယ္ေရးအစီအမံမ်ား မရွိလုိ႔ ေစာစီးစြာ လူ႕ေလာကကုိ စြန္႔ခြာသြားရတာ ျဖစ္ေၾကာင္းကုိလည္း က်ေနာ္မေတြးဘဲ မေနႏုိင္ပါ။

က်န္းမာေရး ျပႆနာလုိပင္၊ ျမန္မာျပည္၏ ပညာေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အဘက္ဘက္မွာလည္း ျပႆနာေပါင္းစုံ ျပည့္ႏွက္လ်က္။ သည္ျပႆနာေတြကုိ စတင္ထိထိေရာက္ေရာက္ ကုိင္တြယ္ ေျဖရွင္းခြင့္သာေသာ အေျခအေနတရပ္ ေပၚေပါက္ လာေအာင္ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံး ၀ုိင္း၀န္း၍ မေလွ်ာ့ေသာလုံလျဖင့္ အစဥ္တစုိက္ လုပ္ေဆာင္ သြားၾကရမည္သာျဖစ္သည္။
Read more

“နေမာ္နမဲ့”


ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ရဲ႕ အေကာင္းစားေလး လီယုိနာဒုိဒါကုိေပါ ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္မတန္ နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္ေသာ လူသားတေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ “ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ရဲ႕ အေကာင္းစားေလး” ဆုိေသာ ေ၀ါဟာရကုိ မ်က္စိ စပါးေမႊးစူးေနသူမ်ားရွိရင္ အဲဒီ စကားလုံးဟာ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္က အင္မတန္ ႏွစ္သက္တဲ့ ကာတြန္းေမာင္လြင္ရဲ႕ ငထက္ျဖား ကာတြန္းထဲမွာ သုံးေလ့ရွိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းတခုမွ်သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ဒီေနရာမွာ ရွင္းလင္းေျပာၾကား လုိက္ပါရေစ။

နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္တဲ့အေၾကာင္းေျပာျပရရင္...... ႐ုံးမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ေသာက္ရင္ ေကာ္ဖီမႈန္႔၊ ေကာ္ဖီမိတ္၊ သၾကား စတာေတြကုိ ခြက္ထဲထည့္ၿပီးသကာလ ေနာက္ဆုံးေရေႏြးထည့္တဲ့အဆင့္မွာက်မွ ေရေႏြးအစား ေရေအး (Cold water tap)ကုိ မွားယြင္း ႏွိပ္မိလုိ႔ ေကာ္ဖီပ်က္ရတဲ့ အႀကိမ္ေပါင္းလည္း မနည္းလွေတာ့ပါဘူးကြယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါကအေသးအဖြဲလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရတယ္။ သိပ္ ကသိကေအာက္မႏုိင္လွေသးပါဘူး။

တေန႔က ႐ုံးမွာ တေနရာကုိ ထသြားၿပီး စားပြဲကုိ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ပလပ္စတစ္အိပ္ကေလးထဲမွာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထည့္ထားတဲ့ အမွတ္တရ ကဒ္လွလွကေလး တခု တင္ထားတာေတြ႕ရတယ္။ ေရွ႕အဖုံးမွာ... ေခြးဘီလူးမ်က္ႏွာ အ႐ုပ္ကေလးနဲ႔။ ေအာက္မွာ စာတေၾကာင္းလဲပါတယ္။ အဖုံးေပၚက စာကုိ ျဖန္းသန္း ဖတ္လုိက္ၿပီးေတာ့ အတြင္းကုိ ဖြင့္လုိက္တဲ့အခါမွာ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္သုံးေယာက္ေလာက္ အမွတ္တရ စာေရးၿပီး လက္မွတ္ထုိးထားတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။ သူတုိ႔ ေရးထားတာကုိလည္း အျဖစ္ေလာက္ဘဲ မ်က္စိေ၀႔ၾကည့္လုိက္တယ္။ သိပ္စိတ္မ၀င္စားလွဘူး။

႐ုံးမွာက ဒီလုိဘဲေလ။ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြ ကေလးေမြးတဲ့အခါမ်ဳိး၊ အလုပ္ထြက္တဲ့ အခါမ်ဳိးေတြမွာ အခုလုိ အမွတ္တရကဒ္ကေလး၀ယ္။ အမွတ္တရစကား စုေရး၊ လက္မွတ္ထုိးၿပီး ေပးၾကတာ ထုံးစံဘဲ မဟုတ္လား။ ဒီတခါကေတာ့ အလုပ္ထဲက “ႏုိမဲလ္”ဆုိတဲ့ ဖိလစ္ပီႏုိ အင္ဂ်င္နီယာတေယာက္ အလုပ္ထြက္ေတာ့မယ့္အခ်ိန္။ ႏုိမဲလ္ အတြက္ အမွတ္တရ ေရးၾကမယ္ေပါ႔။

အဲဒီပုဂၢဳိလ္နဲ႔ တဌာနတည္း တြဲလုပ္လာတာကလည္း ၾကာၿပီ။ အိမ္ခ်င္းကလည္း နီးေတာ့ ေျပာမနာ၊ ဆုိမနာ ေတာ္ေတာ္ရင္းႏွီးသေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ ကဒ္ေပၚမွာ ေရးမလုိ႔ ေဘာ့ပင္ရွာေတာ့ အနီေရာင္ေဘာ့ပင္ကလြဲလုိ႔ တျခားေဘာ့ပင္က ႐ုတ္တရက္ရွာမေတြ႕။ အပ်င္းဓါတ္ခံေလး ကလည္း ရွိတာမုိ႔ ႀကဳိးစားပမ္းစား လုိက္ရွာမေနေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အနီေရာင္နဲ႔ဘဲ ႏွိပ္ထည့္လုိက္သေပါ႔ဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့....ေဟာသလုိလည္း ေရးလုိက္ေသးတယ္။

“...........အခုလုိ ခြဲခြာဘုိ႔ အခ်ိန္ေရာက္လာေတာ့လည္း ၀မ္းနည္းစရာေပါ႔ကြာ။ ဒါေပမယ့္ မင္းလုိ လူတေယာက္ကုိ ငါ႔စိတ္ထဲမွာ အၿမဲသတိရေနမွာပါ။ မင္းအတြက္ လာဘ္ေကာင္းမယ့္ မင္အေရာင္ေလး ေရြးခ်ယ္ၿပီး အမွတ္တရ ေရးလုိက္ပါတယ္ကြာ”။

ၾကည့္ဦး။ ၾကည့္ဦး။ ...လုပ္ပုံက။ ကုိယ့္ဘာသာ ရွိတဲ့မင္နဲ႔ ေရးလုိက္တဲ့ဟာကုိ ပလီစိေခ်ာက္ခ်က္ ေလွ်ာက္ေရးပုံမ်ား။

အဲ..ၿပီးတာနဲ႔ ေနာက္တေယာက္ဆီကုိ လက္ဆင့္ကမ္းလုိက္တယ္။ ငါ႔လက္ကလြတ္.....ႁဗြတ္။

အဲဒီ ေနာက္တေယာက္က က်ေနာ္ေရးတာဖတ္ၿပီး မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း...

“ေဟ့လူ၊ ဒီကဒ္က ႏုိမဲလ္အတြက္မဟုတ္ဘူး။ ေဘာ့စ္ရဲ႕ အႏွစ္ငါးဆယ္ျပည့္ေမြးေန႔အတြက္ အမွတ္တရ ေပးမယ့္ကဒ္။ သူမ်ားေရးထားတာေတြလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ဦး” တဲ့။ ဂိန္....။

ဟုတ္ပါ့ဗ်ား။ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည့္ေတာ့မွ ေဘာ့စ္အတြက္ ေမြးေန႔ကဒ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ သြားၿပီ....အက်ဳိးေတာ့နည္းကုန္ၿပီ။

ကဒ္၀ယ္လာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက က်ေနာ့္ကုိ ပူညံပူညံလုပ္ေတာ့တာေပါ႔။ ဘာေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္ရသလဲေပါ႔ေလ။ ၁၅ ေဒၚလာေတာင္ေပးရတဲ့ ကဒ္ဆုိဘဲ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီ ဒီဇုိင္းက တခုတည္း က်န္ေတာ့တာတဲ့။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ လက္သုံးစကားကို ယူၿပီး ေတာင္းပန္ရေပသေပါ႔။ “ ႐ုိး႐ုိးသားသားမွားတာပါခင္ညာ (honest mistake)” ေပါ႔ေလ။

ဘုရား...ဘုရား...ကံသီေပလုိ႔။ က်ေနာ္ေရးထားတာကုိ ဟုိပုဂၢဳိလ္ ျမင္ခဲ့လုိ႔သာေပါ႔ေနာ္။ မဟုတ္ရင္ ေဘာ့စ္က “ဒီေကာင္၊ ငါ႔ေမြးေန႔မွာ သက္သက္ နိမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ ငါ႔ကုိ ေသခုိင္းေနတာလားမသိဘူး” လုိ႔ ေတြးခ်င္ ေတြးေနဦးမွာ။ သူက ေရွး႐ုိးစြဲ တ႐ုတ္လူမ်ဳိး။ အယူကသီးတတ္ပါဘိသနဲ႔။ အလုပ္ကေန ေခါင္းနဲ႔ ဆင္းရမယ့္ကိန္းဘဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ေလာက္ကလည္း အဲသလုိဘဲ နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္မႈေၾကာင့္ အေတာ္ႀကီးကုိ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္လုိက္ရေသးတယ္။

အဲဒီတုန္းက မဒမ္ေပါက NUS မွာ ေက်ာင္းတက္ေနဆဲ။ စာေမးပြဲေျဖကာနီးတညမွာ ညစာစားရင္း မဒမ္ေပါတေယာက္ လည္ေခ်ာင္း ငါး႐ုိးစူးပါေလေရာ။ အဲဒါနဲ႔ ေဆးခန္းကုိေျပးေတာ့ ေဆးခန္းကလည္း မတတ္ႏုိင္။ ေဆး႐ုံကုိ ထပ္ဆင့္ ၫႊန္းတာေၾကာင့္ NUH အေရးေပၚဌာနကုိ ညႀကီးမင္းႀကီးေျပးရတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက SARS လုိ႔ေခၚတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါတမ်ဳိး အာရွမွာ စတင္ျဖစ္ပြားေနခ်ိန္။ စကၤာပူေဆး႐ုံေတြမွာ ႀကဳိတင္ကာကြယ္ေရးအစီအစဥ္ေတြကုိ အဲသည္ညကမွ အပူတျပင္း စတင္ျပင္ဆင္ ခ်မွတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ႔ဗ်ာ။

အေရးေပၚဌာနေရာက္ေတာ့ အထဲ၀င္မယ့္ လူတုိင္း အမည္တုိ႔၊ အုိင္စီနံပါတ္၊ ဖုန္းနံပါတ္ စတာေတြ ျဖည့္။ ၿပီးေတာ့ ကုိယ္အပူခ်ိန္တုိင္းဘုိ႔ ဒစ္ဂ်စ္တယ္ သာမုိမီတာ တေခ်ာင္းစီ ထုတ္ေပးတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္းမွာလုိ နားထဲထုိးထည့္ၿပီး တစကၠန္႔ေလာက္အတြင္း တီြကနဲ တုိင္းလုိ႔ရတဲ့ အနီေအာက္ေရာင္ျခည္ သာမုိမီတာကုိ အဲဒီညက မသုံးၾကေသးဘူးခင္ဗ်။

အဲ...က်ေနာ့္လက္ထဲေရာက္လာတဲ့ သာမုိမီတာေပၚမွာ အသစ္စက္စက္ ပလပ္စတစ္အိပ္ အၾကည္သားေလး စြပ္လုိ႔ဗ်။ အဲဒါကုိ ၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္စိတ္ထဲမယ္ “ေၾသာ္...စကၤာပူႏုိင္ငံမ်ား ခ်မ္းသာလုိက္တာ။ ဒစ္ဂ်စ္တယ္သာမုိမီတာေတာင္ တခါသုံး အသစ္စက္စက္ တေယာက္တေခ်ာင္း ေပးႏုိင္ေပတယ္...”လုိ႔ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ စူးေရာက္ၿပီး ေတြးတယ္။ အဲဒါနဲ႔ဘဲ အေပၚက ပလပ္စတပ္အၾကည္သားအိတ္ကေလးကုိ အသာခၽြတ္။ ေဘးက အမႈိက္ပုံးထဲကုိ ဖတ္ကနဲ ပစ္ထည့္။ ၿပီးေတာ့ သာမုိမီတာကုိ ပါးစပ္ထဲမွာ ထည့္ငုံရင္း ခုံတန္းကုလားထုိင္မွာ မိန္႔မိန္႔ႀကီး လက္ပုိက္ထုိင္ကာ စကၤာပူေဆး႐ုံရဲ႕ ၀န္ေဆာင္မႈကုိ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနတယ္။

အဲဒီလုိ ငုံထားစဥ္အခုိက္မွာ မ်က္စိက ဘာကုိသြားျမင္သလဲဆုိေတာ့ ေဘးဘီက တျခားလူတုိင္းဟာ ဘယ္သူမွ က်ေနာ့္လုိ ပလပ္စတစ္အိတ္အစြပ္ကုိ မခၽြတ္ဘူးခင္ဗ်။ နံေဘးမွာထုိင္ေနတဲ့ မဒမ္ေပါ ကအစ လူတုိင္းအသီးသီး ပလပ္စတစ္အိတ္နဲ႔တကြေသာ သာမုိမီတာ ကိုယ္စီငုံထားတာကုိ ျမင္ရေတာ့တာကုိး။ အမယ္မင္း....ကုိယ္က်ဳးိေတာ့ နည္းပါေပါ႔လား။ သာမုိမီတာက က်ေနာ္ထင္သလုိ အသစ္စက္စက္မဟုတ္။ အေပၚက ပလပ္စတစ္အိတ္အစြပ္ကသာ တခါသုံး။ အဲသည္အစြပ္ကုိသာ အသစ္လဲလွယ္တပ္ဆင္ေပးတာကုိးဗ်။ အဲဒီေတာ့က်မွ ကုိယ့္အေတြးေခါင္ပုံ၊ နေမာ္နမဲ့ ႏုိင္ပုံကုိ ကုိယ့္ဘာသာ သတိထားမိေတာ့တယ္။ စိတ္ထဲမွာလည္း “ဟယ္.....အ လုိက္ ထူ လုိက္တဲ့ ငါပါလား”ေပါ႔ေလ။

ၿပီးေတာ့ လူတကာ ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့၊ လူတကာ လက္နဲ႔ ကိုင္ထားတဲ့ ေဆး႐ုံက သာမုိမီတာႀကီးကုိ ပလပ္စတစ္အစြပ္မပါ၊ ဘာမပါ ငါ႔ပါးစပ္ထဲ ငုံထားမိေခ်ေပါ႔...ဆုိၿပီး ခ်က္ျခင္း ကုိယ္ပူတက္ခ်င္လာသလုိလုိ၊ ဖ်ားခ်င္လာသလုိလုိ၊ ခႏၶာကိုယ္ေနရာအႏွံ႕အျပားက ဟုိနားကယားသလုိလုိ၊ ဒီနားက ယံသလုိလုိ ျဖစ္လာေတာ့တာကုိး။ အဲသည္တုန္းက စိတ္ဒုကၡေရာက္လုိက္တာမ်ား မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ တလေလာက္ၾကာတဲ့အထိ စိုးရိမ္ ပူပန္စိတ္ေတြ ႏွိပ္စက္တာကုိ လိမ့္ေနေအာင္ ခံလုိက္ရသေပါ႔ဗ်ာ။

ကံေကာင္းေထာက္မလုိ႔ အဲသည္တုန္းက ေရာဂါကူးတာမခံလုိက္ရပါဘူး။ ႏုိ႔မဟုတ္ရင္ သတင္းစာမ်က္ႏွာဖုံးမွာ ကုိယ့္ဓါတ္ပုံႀကီးနဲ႔ ေခါင္းႀကီးသတင္းပါခ်င္ပါလာဦးမွာ။ “သာမုိမီတာကုိ တခါသုံးမွတ္ထင္၍ ပလပ္စတစ္အစြပ္ခၽြတ္ကာ ငုံမိသျဖင့္ ေရာဂါကူးစက္ခံရေသာ အူတူတူ လူနာ” ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ ေအာင္မယ္ေလး.... နာမည္ပ်က္လုိက္မယ့္ျဖစ္ျခင္း။

ဘေလာ့ဂ္ဖတ္လာ မိတ္သဟာ၊ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ ၿမဲပါေစ။ နေမာ္နမဲ့ႏုိင္ျခင္း၊ ပ်႕ံလြင့္ျခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ.......။
Read more

“ရာမ လုိ လူစား ထင္လုိ႔လား”

ရာမ ဆုိလုိ႔ ရာမဇာတ္ထဲက “ရာမ ဆုိ ေတာင္လုိေမာက္၊ ငါေၾကာက္သဟဲ့၊ မိဂႏၻီရဲ႕...” ဆုိရေလာက္ေအာင္ ဒႆဂီရိတေယာက္ ေၾကာက္ဒူးတုန္ရွာတဲ့ ရာမ မင္းသားကုိ ေျပးမျမင္ၾကပါနဲ႔ဦး။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕တပည့္ ရာမကုိ ေျပာတာပါ။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္အေၾကာင္းကုိ ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က ေဆာင္းပါးေရးေတာ့ စာဖတ္သူေတြ သေဘာက်ပုံရတယ္။ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔ကလည္း ကြက္တိ အံ၀င္ဂြင္က် ျဖစ္သြားတယ္ထင္ပါ႔။ အဲဒီ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္ကားထဲမယ္ လူဆုိးခ်င္းတူေပမယ့္ သစၥာေဖာက္တဲ့ ရာမလုိ လူမ်ဳိးကေတာ့ နာမည္လည္း ပုိပ်က္တယ္။ လူမုန္းလည္းခံရတယ္။

ဘယ့္ႏွယ္ဗ်ာ...ဓားျပလုပ္စားတဲ့လူအခ်င္းခ်င္းကုိ ရဲကလည္းမိေရာ...“....ဖမ္းပါဆရာ၊ သူ႕ကုိ ဖမ္းပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဆုိတာ သူပါဘဲ ဆရာ။ သူ႕အေၾကာင္းကုိ က်ေနာ္ သူ႕ေရွ႕မွာေတာ့ မေျပာရဲဘူးဆရာ။ ရဲစခန္းေရာက္ရင္ က်ေနာ္ အကုန္ေျပာျပပါ့မယ္” ဆုိၿပီး ဗုိလ္ေအာင္ဒင္အေၾကာင္းကုိ ႐ုိက္ေတာင္ မစစ္ရေသးဘူး၊ အကုန္ေဖာ္ေတာ့တာကုိး။ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ဆုိတာ ဒင္းမွာမရွိ။

ျမန္မာ့သမုိင္းမွာလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔ အလုပ္ႀကံခံရေတာ့ ဂဠဳန္ဦးေစာတုိ႔ အဖြဲ႕ထဲက ဘညြန္႕ဆုိတဲ့တေယာက္က အစုိးရသက္ေသလုပ္ၿပီး အကုန္ေဖာ္တာဘဲ။ အဲဒီအတြက္ သူကုိယ္တုိင္ေတာ့ ႀကဳိးမိန္႔က လြတ္သြားပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ သူ႕နာမည္လည္း ေဖာ္ေကာင္ ဘၫြန္႕ဆုိၿပီး နာမည္ဆုိးတြင္ၿပီး က်န္ခဲ့တာပါဘဲ။ မွားတာမွန္တာ အပထားလုိ႔ အဲဒီလုိ သစၥာမရွိတဲ့ လုပ္ရပ္ကုိ လူေတြ မႀကဳိက္ႏွစ္သက္တတ္ပုံကုိ ေျပာခ်င္တာပါ။

ေဟာလီး၀ုဒ္႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ အဲသည္လုိ ေဖာ္ျခင္း၊ မေဖာ္ျခင္း၊ သစၥာေဖာက္ျခင္း၊ မေဖာက္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အင္မတန္ေကာင္းတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားတကားရွိတယ္။ အယ္လ္ပါခ်ီႏုိ အေကာင္းဆုံးအမ်ဳိးသားသ႐ုပ္ေဆာင္ ေအာ္စကာဆုရတဲ့ “Scent of a woman” ဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားပါဘဲ။ မၾကည့္ရဘူးသူမ်ား အား ၾကည့္ဘုိ႔ ၫႊန္းလုိက္ပါရေစ။

ဒီေလာက္ နိဒါန္းခ်ီေနရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ တနဂၤေႏြက သံ႐ုံးေရွ႕ေရာက္သြားေတာ့ ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုကို သတိရမိလုိ႔ပါဘဲ။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ မဖတ္႐ႈမီ စကၤာပူထုတ္ေန႔စဥ္သတင္းစာႀကီး စထရိတ္စ္တုိင္းမ္းစ္ သတင္းစာထဲမွာ ပါတဲ့ ေဟာသည္ဓါတ္ပုံနဲ႔ ပုံေအာက္က ပုံအညႊန္းစာေလးကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ပါ။




ပုံစာက ဗမာလုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ျပန္ဆုိရမယ္ဆုိရင္.......“ေစာင့္ရတာေမာေပါ႔။ စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္လမ္းမွာတည္ရွိတဲ့ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕က က်ဴတန္းႀကီးဟာ တစ္ကီလုိမီတာေလာက္ ရွည္လ်ားတယ္။ လူအမ်ားစုဟာ ႏုိး လုိ႔ စာတန္းထုိးထားတဲ့ အနီေရာင္ တီရွပ္နဲ႔ ဦးထုပ္ေတြကုိ ၀တ္ဆင္ထားၾကတယ္။ အဲဒီ အကၤ်ီနဲ႔ ဦးထုပ္ေတြကုိ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ ၿခဳံပုတ္ေတြၾကားမွာ လဲေလ်ာင္းေနတဲ့ အမႈိက္အိတ္ေတြထဲက ရတယ္” လုိ႔ ေရးထားတာေပါ႔။ မရယ္ရဘူးလား။ အဲဒီ အကၤ်ီအနီေတြ ထည့္ထားတဲ့ အမႈိက္အိတ္ေတြက သူ႕အလုိလုိ ေျခေထာက္ေပါက္ၿပီး ၿခဳံၾကားထဲေရာက္ေနတာေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏုိင္ပါ႔မလဲ။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီ တနဂၤေႏြေန႔ မနက္ ၉ နာရီ ခြဲေလာက္မွာ သံ႐ုံးေရွ႕ကုိ က်ေနာ္ေရာက္သြားၿပီး အေျခအေနအရပ္ရပ္ကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာေနတယ္။ လူေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ မ်ားလာၿပီး က်ဴတန္း ႏွစ္ခုက ရွည္လာတယ္။ က်ဴတန္းတခုက ဖိတ္စာရသူေတြ၊ ေနာက္တခုက ဖိတ္စာမရသူေတြ။ ေနကလည္း ျမင့္လာ၊ က်ဴတန္းကလည္း ရွည္လာဆုိေတာ့ လူေတြကုိ ေရဘူးေ၀ဘုိ႕ လုပ္ရတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ေရဘူး ၁၀၀၀ စီစဥ္ၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ပင္နီဆူးလားက ထြက္လာမယ့္ ကားေတြနဲ႔မွ အတူပါမွာေလ။ ဒီေတာ့ မဒမ္ေပါကုိ ေငြငါးဆယ္ထုတ္ေပးလုိက္ၿပီး အနားက ခ်ာတိတ္ေတြကုိ ေရဘူးကဒ္ေတြသယ္ဘုိ႔ ထည့္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ တျခားေစတနာရွင္ေတြက သူတုိ႔လည္း ေငြထည့္မယ္၊ လူလည္း လုပ္အားလုိက္ေပးမယ္ဆုိတာနဲ႔ ေရဘူးေတြ ေလာက္ေလာက္ငွငွ ေ၀ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။ ၁၁ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ အကၤ်ီအနီေတြနဲ႔ ဦးထုပ္ေတြ ပထမဦးအသုတ္အျဖစ္ ေရာက္လာတယ္။ အမႈိက္အိတ္အမဲေတြနဲ႔ထည့္ထားၿပီးေတာ့ေလ။ ဆယ္အိတ္ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒါေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ထုိင္ေနတဲ့အနားက ပန္းပင္ၿခဳံပုတ္ေတြၾကားမွာ မသိမသာ ခ်ထားခဲ့ၿပီး လူေတြက အဲသည္ေရွ႕မွာ ပိတ္ထုိင္ၾကရင္း စကားေတြ ေျပာေနၾကတယ္။ အကၤ်ီခ်ထားခဲ့သူေတြက ေသေသခ်ာခ်ာမွာသြားေသးတယ္။ ေန႔လည္ ၁ နာရီခြဲ ၿမဳိ႕ထဲက ကား ၇ စီးတုိက္လူေတြ ေရာက္လာမွ ေ၀ရမယ္လုိ႔။ (အကၤ်ီေတြ ထားသြားတာ ဘယ္သူေတြလဲလုိ သားသားမမွတ္မိဘူး။ လာမေမးၾကနဲ႔ေနာ္)

မၾကာပါဘူး။ ရဲေတြ ေရာက္လာၿပီး အဲဒီ အထုတ္ေတြကုိ လုိက္ရွာေတာ့တာပါဘဲ။ သူတုိ႔က သတင္းရၿပီးသားေလ။ ရွာလုိ႔မၾကာခင္မွာဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ ထုိင္ေနတဲ့အနားကုိ ေရာက္လာၿပီး အထုတ္ေတြအားလုံးကုိ ေတြ႕သြားေတာ့တာေပါ႔။

ရဲေတြက ေမးတယ္။ ဒါ..ဘာအထုတ္ေတြလဲ.....တဲ႔။

က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး (အျပစ္ကင္းစင္ေသာ မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔)။ ။.....မသိဘူးခင္ည။

ရဲ။ ။ ဒီအထုတ္ထဲမွာ ဘာေတြရွိလဲ။

က်ေနာ္တုိ႔။ ။ မသိဘူးခင္ည။

ရဲ။ ။ ငါတုိ႔ေတာ့ အကၤ်ီနဲ႔ ဦးထုပ္ေတြ ရွိတယ္လုိ႕ထင္တယ္။ ငါတုိ႔ထင္တာမလြဲဘူးဆုိရင္ (အနားမွာ အုိဘီပီ အကၤ်ီအနီ၀တ္ထားေသာ ေကာင္ေလးအား လက္ညဳိးထုိး၍) မင္း၀တ္ထားတဲ့ အကၤ်ီမ်ဳိးေတြ အဲဒီထဲမွာ ရွိမွာ ေသခ်ာတယ္။

အနီ၀တ္ေကာင္ေလး။ ။(ၿပဳံၿဖီးၿဖီး မ်က္ႏွာေပးျဖင့္) က်ေနာ္ေတာ့ မထင္ဘူး။ (သူ၀တ္ထားတဲ့ အကၤ်ီနဲ႔ ဒီဇုိင္းမတူမွန္း လဒ ကေလးက အင္က်ဴအီးရွင္းနဲ႔ သိေနတယ္။း-)

ရဲ။ ။ (အထုတ္တထုတ္ကုိ ဖြင့္ၾကည့္ကာ အထဲမွ အနီေရာင္ တီရွပ္မ်ားကုိ ေခ်ာင္းၾကည့္ရင္း) ဒါ ဘယ္သူ႕အထုတ္ေတြလဲ။

က်ေနာ္တုိ႔။ ။ မသိဘူး ခင္ည။

ရဲ။ ။ ဒါဆုိ ပုိင္ရွင္မရွိဘူးေပါ႔။

က်ေနာ္တုိ႔။ ။ဟာ ပုိင္ရွင္ေတာ့ ရွိမွာေပါ႔။ သူေစာေစာကမွ လာထားသြားတဲ့ဟာဘဲ..ဟာဘဲ။ ဒီနားမွာ မရွိဘူးလုိ႔ေျပာတာ။

ရဲ။ ။ ပုိင္ရွင္မရွိရင္ ငါတုိ႔ သိမ္းသြားရလိမ့္မယ္။ ေနာက္မွ သူ ရဲစခန္းမွာ ျပန္လာေရြးေပါ႔။

က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့....(ဟုိက္...ေသာက္က်ဳိးနည္း၊ ဒုကၡ။)

အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔အထဲက တေယာက္က တယ္လီဖုန္းနဲ႔ တေနရာကို တိတ္တိတ္ေခၚ။ အခ်ီအခ် ဗမာလုိေျပာၾက။ ၿပီးေတာ့မွ ရဲေတြကုိ....

“ပုိင္ရွင္ကေျပာတယ္။ ဒီအကၤ်ီေတြက ဒီမွာရွိတဲ့ လူေတြကုိ လွဴဘုိ႔တဲ့။ အဲဒီေတာ့ လူတုိင္းဟာ ပုိင္ရွင္ဘဲ။ သိမ္းခ်င္ရင္ အားလုံးကုိ လုိက္ေမးၿပီး သိမ္းေပေတာ့။”

ေျပာရင္းဆုိရင္းဘဲ ျဖစ္စဥ္တရပ္လုံးကုိ စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ဗမာေတြအားလုံးဘက္ကုိ လွည့္ၿပီး...

“ကဲ...ကဲ...အားလုံး...အကၤ်ီေတြ နဲ႔ ဦးထုပ္ေတြ တေယာက္ တစုံစီ လာယူလွည့္ၾက” ဆုိၿပီးလည္း ေအာ္လုိက္ေရာ...........

ဟား.....ဗမာေတြဆုိတာ တက္ညီလက္ညီနဲ႔ အၿပဳိင္အဆုိင္ အေျပးအလႊား လာယူၿပီး ၀တ္လုိက္ၾကတာ ရဲေတြချမာ သိမ္းဘုိ႔ဆည္းဘုိ႔ေနေနသာသာ လက္ဖ်ားနဲ႔ေတာင္ ထိခြင့္မႀကဳံလုိက္ဘူး။

ကဲ....ေတြ႕ပလား။ အဲဒီေန႔က သံ႐ုံးေရွ႕လာတဲ့ ျမန္မာေတြရဲ႕ ရာမနဲ႔ မတူတဲ့အခ်က္ကုိ။ အဲဒီေန႔က ျမန္မာေတြဟာ သစၥာမေဖာက္ခဲ့ဘူး။ ေဖာ္ေကာင္မလုပ္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္သူဟာ ကုိယ့္အက်ဳိးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေပးေနသလဲဆုိတာ သူတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းသေဘာ ေပါက္တယ္။

ဂ်ပန္ေခတ္က ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအတြက္ ေျမေအာက္တပ္သားေတြကုိ ျပည္သူလူထုက ကူညီသလုိမ်ဳိး၊ အခုေခတ္မွာ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေထာက္လွမ္းေရးရန္ကလြတ္ေအာင္ ျပည္သူလူထုက ကူညီသလုိမ်ဳိး၊ အဲသည္လုိ ကူညီမႈမ်ဳးိက အဲဒီတနဂၤေႏြေန႕က ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕က ျမန္မာေတြဆီမွာေတြ႕လုိက္ရတယ္။

ကဲ....ကုိယ့္ေသြးကုိယ့္သား ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဘုိ႔ေကာင္းသလဲဆုိတာ။

အဲဒီျမန္မာေတြပါဘဲ။ ညေန ၆ နာရီခြဲေတာ့ လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ မတ္တတ္ရပ္ရင္း ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းကုိ သံၿပဳိင္သီဆုိၾကတာ။

က်ေနာ္ေတာ့ အဲသည္အခ်ိန္မွာ မွတ္တမ္းဓါတ္ပုံ႐ုိက္ရင္း ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထ၊ ရင္ထဲမွာလည္း ဆုိ႔တက္လာၿပီး မ်က္ရည္မ်ားေတာင္ ၀ဲမိတယ္။ အဲသည္ေန႔ကေလာက္ ဗမာျဖစ္ရတာ ဂုဏ္ယူမိတာ မရွိေသးဘူး။
အဲသည္ေန႔က ဗမာေတြ စည္းကမ္းရွိတာ၊ ဇြဲရွိတာ၊ သတၱိရွိတာ၊ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ ထုိက္တန္တာ၊ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ႏုိးၾကားတာ အားလုံး တေန႔တည္းနဲ႔ အကုန္ျပသႏုိင္လုိက္တယ္။ စကၤာပူလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ၀င္ၾကည့္လုိက္ရင္ ျမန္မာေတြရဲ႕ ဒီမုိကေရစီကို ျမတ္ႏုိ္းမႈ၊ စည္းကမ္းရွိမႈ၊ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔မႈေတြကုိ တခမ္းတနား ခ်ီးမြမ္းထားတာကုိ ေတြ႕ႏုိင္တယ္။
အဲဒီေန႔က အဲဒီလုိ ဖိအားေပးေတာင္းဆုိလုိက္လုိ႔လည္း ဘယ္တုန္းကမွ လူေတြအဆင္ေျပမႈအတြက္ ဂ႐ုမစုိက္တဲ့ ျမန္မာသံ႐ုံးဟာ မဲေပးရက္ကုိ သုံးရက္တိတိ တုိးျမႇင့္ေပးလုိက္ရတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။
အဲဒီေန႔က သံ႐ုံးေရွ႕က ပြဲကုိ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ စီစဥ္ခဲ့သူေတြေရာ၊ ပူးေပါင္းပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာေတြကုိပါ က်ေနာ္ ဒီပုိ႔စ္နဲ႔ ဦးညြတ္ဂါရ၀ ျပဳလုိက္ပါတယ္။

Read more

“ေအာခ်ာ့ဒ္က အနီေရာင္လႈိင္းလုံး”



ဧၿပီလ ၂ရ ရက္ေန႔ (တနဂၤေႏြေန႔)က စကၤာပူႏုိင္ငံ ျမန္မာသံ႐ုံးတည္ရွိရာ စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္ လမ္းနဲ႔ တန္လင္း လမ္းမႀကီးေပၚမွာ အနီေရာင္ေတြ ရဲရဲေတာက္နီသြားခဲ့တဲ့ျမင္ကြင္းကုိ ႐ုိက္ကူးခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ ကင္မရာထဲက ဓါတ္ပုံေတြကုိ မွ်ေ၀လုိက္ပါတယ္။ ေအာက္ကလင့္ခ္မွာ ေခါက္ၾကည့္ပါ။


မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာအေပါင္းဟာ ပူလွတဲ့ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ဇြဲနဘဲနဲ႔ တန္းစီၿပီး စစ္အစုိးရေရးဆြဲတဲ့ အေျခခံဥပေဒကုိ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ပုံကုိ စနစ္တက် ထုတ္ေဖာ္ ဆႏၵျပသခဲ့ၾကပါတယ္။ လူအမ်ားစုဟာ ဓါတ္ပုံမ်ားမွာ ေတြ႕ျမင္ရမယ့္အတုိင္း NO စာလုံးကုိ ေရွ႕ေရာေနာက္ပါ ႐ုိက္ႏွိပ္ထားတဲ့ တီရွပ္အနီမ်ားနဲ႔ ႏုိး စာလုံးပါ ဦးထုပ္အနီမ်ားကုိ ေဆာင္းထားၾကပါတယ္။
လူတန္းႀကီးကရွည္လြန္းေတာ့ စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္လမ္းထဲမွာသာမက တန္လင္းလမ္းမႀကီးေပၚကုိ လွ်ံက်သြားတယ္။
တေနကုန္ ေနပူက်ဲက်ဲေအာက္မွာ ဇြဲေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ျပသေနသူေတြကုိ ေစတနာရွင္မ်ားက ေသာက္ေရသန္႔ဘူးမ်ား၊ အေအးဘူး၊ လက္ဘက္ရည္၊ ပန္းသီးမ်ား၊ ေပါင္မုန္႔မ်ား၊ သၾကားလုံးမ်ား၊ ဘီစကြတ္မုန္႔မ်ားျဖင့္ အလွ်ံပယ္ေကၽြးေမြးတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။
သံ႐ုံးကေတာ့ သူ႕ထုံးစံအတုိင္း အလြန္အမင္း ေႏွးေကြးစြာ ေဆာင္ရြက္ေန႐ုံမက လူအမ်ားေစာင့္ေနၾကတဲ့ၾကားက ေန႔လည္စားခ်ိန္ ႏွစ္နာရီ ပိတ္ထားလုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ခဏျပန္ဖြင့္ၿပီး အနီေရာင္ေတြျမင္ေတာ့ လန္႔ဖ်တ္သြားၿပီး မဲ႐ုံကုိ ခဏပိတ္လုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အျပင္က ကုိယ္စားလွယ္ႏွစ္ေယာက္ကုိ သံ႐ုံးထဲေခၚၿပီး ေဆြးေႏြးတယ္။
ျမန္မာေတြဟာ လုံး၀ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္မရွိတာကုိ ေတြ႕ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စည္းကမ္းလည္း အင္မတန္ေသ၀ပ္လုိ႔ စကၤာပူရဲေတြကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳရပါတယ္။ေနာက္ၿပီး ေသာက္ေရသန္႔ဘူးအလြတ္မ်ားနဲ႔ စားၿပီးအမႈိက္မ်ားကုိ ျမန္မာလူငယ္မ်ားက စည္းကမ္းတက် လုိက္လံသိမ္းဆည္းေပးပုံဟာ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းတရပ္ပါ။
ရဲေတြကလည္း လမ္းမပိတ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေပးတာကလြဲလုိ႔ မေန႔က ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္းမရွိပါဘူး။
ညေနဘက္ေရာက္ေတာ့ သံ႐ုံးက မဲ႐ုံပိတ္တယ္ဆုိတာ တရား၀င္ေၾကညာမေပးတဲ့အတြက္ ထုိင္သပိတ္ေမွာက္လုိက္ၾကပါေသးတယ္။ ညေန ၆ နာရီ ခြဲ မွာ အားလုံး လမ္းေဘး၀ဲယာမွာ မတ္တပ္ရပ္ၾကၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းကုိ သံၿပဳိင္ ႏွစ္ေခါက္တိတိ သီဆုိပါတယ္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ အနီေရာင္လႈိင္းႀကီးဟာ ေအာခ်ာ့ဒ္လမ္းမတေလွ်ာက္ စီတန္းကာ ပင္နင္ဇူးလား ပလာဇာေရာက္သည္အထိ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ၾကတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။
တနဂၤေႏြေန႔က စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္ကုိ လာၾကတဲ့ ျမန္မာအမ်ားစုဟာ သံ႐ုံးက ဖိတ္စာကုိ မရရွိၾကပါဘူး။ မဲေပးခြင့္ရလိမ့္မယ္လုိ႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္မထားၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိမိတုိ႔ရဲ႕ ႏုိင္ငံသားအခြင့္အေရးနဲ႔ ရပုိင္ခြင့္မ်ားအတြက္ ေတာင္းဆုိရင္း မိမိတုိ႔ရဲ႕ သေဘာထားကုိ ရဲ၀ံ့စြာ ထုတ္ေဖာ္ျပသျခင္း ျဖစ္တာကုိ သိရပါတယ္။တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ မေန႔က မဲေပးၿပီးသားလူေတြျဖစ္ေပမယ့္ တမင္သက္သက္ အင္အားလာျပတာျဖစ္ၾကသလုိ တခ်ဳိ႕ကလည္း မေန႔ေတြကတည္းက ျငင္းပယ္ခံရလုိ႔ ထပ္လာၾကသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တနဂၤေႏြေန႔မနက္ကတည္းက မဲေပးၿပီးေသာ္လည္း မျပန္ေသးဘဲ အကၤ်ီအနီက အေပၚကေန ႏွစ္လႊာေျမာက္ထပ္၀ပ္ၿပီး ေခၽြးတၿပဳိက္ၿပဳိက္နဲ႔ တေနကုန္ ေတာင့္ခံေနတဲ့ ျမန္မာေတြလည္း အေျမာက္အမ်ားေတြ႕ရပါတယ္။ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းေျပာေနၾကတဲ့ စကားေတြကုိ ေဘးက ျဖတ္သြားရင္း ၾကားမယ္ဆုိရင္ ျမန္မာေတြ ႏုိင္ငံေရးအသိ ဘယ္ေလာက္ ႏုိးၾကားေနသလဲဆုိတာ သိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါ႔အျပင္ ျမန္မာေတြဟာ အခုဆုိရင္ ဓါတ္ပုံထဲ ပါရမွာ ကင္မရာမွာ ေပၚမွာကုိလည္း လုံး၀ေနာက္မတြန္႔ေတာ့ပါဘူး။ ကင္မရာတလုံးနဲ႔ ေလွ်ာက္႐ုိက္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ကုိ လွမ္းေခၚၿပီး အုပ္စုပုံေတြ သီးသန္႔ပုံေတြ ရုိက္ခုိင္းရတာလည္း သူတုိ႔မွာအေမာ။ ၿပီးေတာ့ သံ႐ုံးျပဴတင္းေပါက္က လွမ္း႐ုိက္ေနတဲ့ ဗီဒီယုိကင္မရာကုိေတာင္ လက္ေတြၾကက္ေျခခတ္ပုံေျမွာက္ၿပီး စိန္ေခၚလုိက္ပါေသးတယ္။
တနဂၤေႏြေန႔မွာ အကၤ်ီအနီေတြ၀တ္ၿပီး ဆႏၵျပမွာမုိ႔ မဲေပးလုိတဲ့ ျမန္မာေတြ မလာရဲေလာက္ဘူးလုိ႔ ေျပာေနၾကသူမ်ား တက္တက္စင္ေအာင္ လြဲမွားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ လာတဲ့လူတုိင္းဟာ အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္နင္းေရးကားႀကီးမ်ား အခ်ဳပ္ကားႀကီးမ်ား အဓိက႐ုဏ္းႏွိမ္ရဲမ်ား ထူထပ္စြာခ်ထားေပမယ့္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနာက္တြန္႔သြားျခင္းမရွိဘဲ ေအးခ်မ္းစြာ တေနကုန္စုေ၀းခဲ့ၾကပါတယ္။
ေနာက္တခု သတိျပဳရမွာကလည္း သံ႐ုံးရဲ႕ လုပ္ကုိင္ပုံဟာ အင္မတန္ ေႏွးေကြးလြန္းျခင္းပါဘဲ။ မဲမေပးမီရက္ကတည္းက တာ၀န္သိ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုအခ်ဳိ႕ဟာ သံ႐ုံးကုိ သြားေရာက္ၿပီး သည္အခ်က္ကုိ ေထာက္ျပတဲ့အခါ...သံ႐ုံးက “အဲဒါ၊ က်ေနာ္တုိ႔ ကိစၥပါ။ က်ေနာ္တုိ႔ ကုိင္တြယ္ေျဖရွင္းႏုိင္ပါတယ္” ဆုိၿပီး ျပန္ေျပာတာကုိ ႀကဳံခဲ့ရပါတယ္။ စေနေန႔ကလည္း ျမန္မာလူငယ္အခ်ဳိ႕က Laptop Computer မ်ားႏွင့္အတူ မဲေပးျခင္းကုိ ျမန္ဆန္ေစရန္ ကူညီဘုိ႔ ကမ္းလွမ္းေတာ့လည္း “လုိအပ္ရင္ ဆက္သြယ္ပါမယ္” လုိ႔ အလိမၼာနဲ႔ ျငင္းပယ္လုိက္ျပန္ပါတယ္။
အခုလုိ ပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆုိရင္ သံ႐ုံးက ဖိတ္ၾကားတဲ့ လူအေရအတြက္ တစ္ေသာင္းေလးေထာင္ ေတာင္ျပည့္ေအာင္ မဲေပးႏုိင္ဖြယ္မရွိပါဘူး။
က်ေနာ္လည္း စေနေန႔ကတည္းက သြားေရာက္ကန္႔ကြက္မဲေပးခဲ့ပါတယ္။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္...ဒီ Referendum ဟာ အဆုံးသတ္ တုိက္ပြဲျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ တခါက ေျပာဘူးသလုိဘဲ လူထုရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးေရခ်ိန္နဲ႔ ႏုိ္းၾကားမႈကုိ ျမွင့္တင္ႏုိင္မယ့္ အခြင့္အလမ္းတခုေတာ့ မုခ်မေသြ ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။
(ေနာက္ပုိင္းမွာမွ စေနတနဂၤေႏြ မဲေပးၾကတဲ့အခ်ိန္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဒီထက္ပုိၿပီး အေသးစိတ္ေအာင္ ေရးျပပါဦးမယ္။ အခုေတာ့ ဓါတ္ပုံေတြနဲ႔ဘဲ ေက်နပ္ၾကပါဦး)
Read more

“တြမ္ခ႐ုဇ္ နဲ႔ က်ေနာ္”

“မေျပာခ်င္ဘူး….မေျပာခ်င္ဘူး…….ေျပာကုိ မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ ”

ကုိေပါတေယာက္ အဲသလုိ စကားခံလုိက္ၿပီ ဆုိရင္ အမ်ားႀကီးေျပာေတာ့မယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္။

ႀကဳံတုန္းမုိ႔ (သူ႔ႏွယ္...ႀကဳံဘဲ ႀကဳံႏုိင္လြန္းတယ္လုိ႔ ထင္ေတာ္မမူၾကပါနဲ႔ဂ်ာ) နည္းနည္းေလာက္ ထပ္ၿပီး လွ်ာရွည္လုိက္ဦးမယ္။ …..ဗမာစကားမွာ…

“႐ုိင္းတယ္လုိ႔လဲ မထင္ပါနဲ႔” ….ဆုိတဲ့ စကားခ်ီလာရင္….ၾကပ္ၾကပ္ သတိသာ ထားၾကေပေတာ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိရင္ ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႔ ပိႆေလးနဲ႔ ေဘးပစ္သလုိ တစ္တစ္ခြခြ ေမးတာ၊ ေျပာတာ ခံရေတာ့မွာမုိ႔လုိ႔ပါဘဲ။

အလားတူ… “ေဟာဒီက ငါ႔ႏွမႀကီးကုိ ကန္ေတာ့ပါေသးရဲ႕”…တုိ႔၊ “နားနဲ႔မနာ ဖ၀ါးနဲ႔နာပါ…” တုိ႔ နဲ႔ အစခ်ီလာရင္ ေနာက္က မၾကား၀ံ့မနာသာေတြ ကပ္ပါလာဘုိ႔ ၉၉ ဒႆမ ၉၉၉၉ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ က်ိန္းေသၿပီသာမွတ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဗမာစကား တယ္လည္း ႐ႈပ္သကုိး။ ဒါေၾကာင့္ အုိင္က ဘားမီးစ္လုိ သိပ္ မစပိခ္ ခ်င္တာ။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္.....အခုေတာ့ မေျပာမၿပီး မတီးမျမည္ဆုိေတာ့ ပုစြန္႔လက္မ သကၠဋ ေရႊစည္ႀကီးကုိ ထီကနဲ တီးတဲ့ၿပီး ေၾကညာေမာင္းခတ္လုိက္ရဦးမယ္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ အေကာင္းစားေလး လီယုိနာဒုိ ဒါကုိေပါ တေယာက္ ေလာေလာလတ္လတ္ ႀကဳံေတြ႕ေနရတဲ့ အျဖစ္ကေတာ့ မုိင္ေနာ္ရတီ ရီပုိ႔တ္ (Minority Report) ဆုိတဲ့ ေဟာလီး၀ုဒ္ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားႀကီးထဲက ဇာတ္လုိက္ လုိေတာ့ ျဖစ္ေနပါၿပီဗ်ာ။ (ဘေလာ့ဂါ တီဇက္ေအ၏ ေလကုိ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ခုိးသုံးလုိက္သည္။ ဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲ ကိုယ့္လူ)

အမ်ားသိၾကတဲ့အတုိင္း အဲသည္ဇာတ္ကားထဲမွာ သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့သူက ေဟာလီး၀ုဒ္ မင္းသားေခ်ာ တြမ္ခ႐ုဇ္တဲ့။ အံမယ္ေလး..နံမယ္ေျပာရတာနဲ႔တင္ တ႐ုတ္ဆုိင္မွာ ေျပးၿပီး ခ႐ုေၾကာ္တပြဲေလာက္ မွာစား ခ်င္လာၿပီေနာ္…ရွလြတ္။ အဲ…ရာရာစစ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တြမ္ခ႐ုဇ္နဲ႔ ႏႈိင္းလုိ႔ ႐ုပ္ခ်င္းတူသလားဆုိေတာ့…..ဟုတ္ရေပါင္။ တြမ္ခ႐ုထက္ အရပ္ပုိျမင့္ေလေတာ့ ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းနဲ႔မုိ႔ ပုိၾကည့္ေကာင္းသတဲ့။ ဟင့္အင္း... ဘယ္သူကမွ ေျပာတာဟုတ္ပါဘူး။ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ မွန္ထဲမွာ ၾကည့္ၿပီး ေျပာေနတာေလ…။

ကဲကဲ…ထုံးစံအတုိင္း ေဗြေဖာက္ေဖာက္လာရတာနဲ႔ လုိရင္းမေရာက္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
ခုနင္က ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားက အီးတီ၊ ရွင္းဒလားစ္လစ္၊ ဂ်ဴရက္ဇစ္ပါ႔ခ္၊ ေဆ့ဗင္း ပ႐ုိက္ဗိတ္႐ုိင္ယန္း၊ အာ့တီဖစ္ရွယ္ အင္တဲလိဂ်င့္ (ေအအုိင္) စတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ ဇာတ္ကားႀကီးေတြမွာ ဒါ႐ုိက္တာ လုပ္တဲ့ စတီဗင္ ငပိဘတ္ ႐ုိက္ကူးတဲ့ ေခတ္လြန္သိပၸံကားေလ။

ေခတ္လြန္သိပၸံကားဆုိတဲ့အတုိင္း ဇာတ္ကားထဲမွာ အဆန္းတၾကယ္ အထက္ေအာက္ ေျပးလႊားႏုိင္တဲ့ သံလုိက္ ေမာ္ေတာ္ကားေတြနဲ႔အတူ အျခား ထူးဆန္းေထြလာ ကိရိယာတန္ဆာပလာ အသုံးအေဆာင္ေတြကုိ ရင္သပ္႐ႈေမာ ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။

အဲဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ ေက်ာ႐ုိးက အနာဂတ္ရဲတပ္ဖြဲ႕ဟာ ရာဇ၀တ္မႈကုိ ႀကဳိတင္ကာကြယ္တဲ့ေနရာမွာ သုံးတဲ့နည္းလမ္းအေၾကာင္းဘဲ။ ဇာတ္လမ္းထဲက ရဲစုံေထာက္ေတြဟာ အနာဂတ္မွာ ျဖစ္ပြားမယ့္ ရာဇ၀တ္မႈေတြကုိ ႀကဳိတင္ေဟာကိန္းထုတ္ႏုိင္တဲ့ အၾကားအျမင္ရတဲ့သူ သုံးဦးရဲ႕ အၾကားအျမင္ေတြအေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ရာဇ၀တ္သား အေလာင္းလ်ာေတြကုိ အမႈမျဖစ္ခင္ကတည္းက ႀကဳိတင္ဖမ္းဆီးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူေကာင္းသူေကာင္းျဖစ္လာေအာင္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ေပးေရးစခန္းေတြကုိ ပုိ႔ၿပီး ေလ့က်င့္ ျပဳျပင္ေပးတယ္။

တေန႔မွာ ရဲစုံေထာက္ ဂၽြန္အင္တာဒမ္ (တြမ္ခ႐ုဇ္)ဟာ အနာဂတ္မွာ သူမျမင္ဘူးတဲ့ လူတေယာက္ကုိ သူသတ္မိေတာ့မယ္လုိ႔ ေဟာကိန္းထုတ္ထားတဲ့ အၾကားအျမင္ရသူ သုံးဦးရဲ႕ ရီပုိ႔တ္ကုိ သြားေတြ႔တယ္။ အဲသည္မွာ သူအဖမ္းမခံရေအာင္ ထြက္ေျပးတာက စလုိ႔ အသည္းတထိတ္ထိတ္ ရင္တဖုိဖုိနဲ႔ ၾကည့္ရတဲ့ စိတ္၀င္စားဘြယ္ ႐ုပ္ရွင္ကားတကားေပါ႔။

ေျပာသာေျပာရတယ္။ ေခတ္လြန္သိပၸံကားလုိ႔ နာမည္ေပးတာ မွားေနၿပီနဲ႔ေတာင္ တူတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေဟာဒီ စကၤာပူဆုိတဲ့ ကၽြန္းပိစိ ႏုိင္ငံေလးမွာ အဲသည္နည္းကုိ အခုကတည္းက စတင္အသုံးျပဳေနတာ ေတြ႕ရလုိ႔ဘဲ။

ဘာေၾကာင့္ အဲသလုိ ေျပာႏုိင္ရသလဲဆုိေတာ့….

စကၤာပူသမၼတႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးမွာ အေနာ္တုိ႔ အမိျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ႀကီးလုိဘဲ ႏုိင္ငံေတာ္ လုံၿခဳံေရးကုိ ထိပါးလုိသူမ်ား၏ အႏၱရာယ္မွ ကာကြယ္ေသာ အက္ဥပေဒဆုိတာ ရွိသတဲ့ကြယ္။ ဘုိလုိေတာ့ အင္တာနယ္ ဆီက်ဴရတီအက္ (၀ါ) အတုိေခါက္ အုိင္အက္စ္ေအ လုိ႔ ေခၚေလရဲ႕။ ျမန္မာလုိေတာ့ ၅(ည) ေပါ႔။ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အဲသည္ဥပေဒနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြကုိ ေထာင္ထဲ ဆြဲဆြဲထည့္ေနတာၾကာပါေပါ႔လား။ ဒီေတာ့ စကၤာပူကလည္း က်ေနာ္တု႔ိျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔ ဒီေနရာတခုမွာေတာ့ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ရွာေလတယ္လုိ႔ ဆုိရမယ္။ ျမန္မာ့ မဟားတရား၊ ကမၻာကုိ လႊမ္းေစရမည္ ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးေပါ႔။

အဲအဲ….ခုနင္က အုိင္အက္စ္ေအ လုိ႔ေခၚတဲ့ အက္ဥပေဒႀကီးကုိ ကိုင္ၿပီး မသကၤာတဲ့လူေတြကုိ ႀကဳိက္သေလာက္ အခ်ိန္ အကန္႔အသတ္မရွိ ဖမ္းဆီးထားလုိ႔ ရသဗ်။ တရားမွ်တစြာ ႐ုံးတင္စစ္ေဆးျခင္းလည္း အလ်ဥ္းမရွိေခ်ဘူး။

ဥပမာ…ဟုိတေလာက ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားတယ္ဆုိတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမားလုိ႔ သံသယအျဖစ္ခံရသူ မာ့စ္ ဆီလာမက္ဆုိရင္ အုိင္အက္စ္ေအနဲ႔ဘဲ အထိန္းသိမ္းခံ ထားရတာဘဲ။ အၾကမ္းဖက္သမားလုိ႔ သံသယ အျဖစ္ခံရတာဘဲ ရွိေသးတာေနာ္။ တကယ့္တကယ္ တရား႐ုံးေတာ္ကေန ျပစ္မႈထင္ရွားတယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ တရားမွ်တတဲ့ ဥပေဒ အရ ျဖစ္သင့္တာကေတာ့ လူတေယာက္ဟာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္တာ ထင္ရွားတယ္လုိ႔ တရား႐ုံးေတာ္က မဆုံးျဖတ္မခ်င္း အဲသည္လူမွာ အျပစ္မရွိဘူးလုိ႔ သေဘာထားရမယ္တဲ့။ ဘုိလုိေျပာရရင္ Innocent until proven guilty ေပါ႔ဗ်ာ။ ဆုိလုိတာက ရဲေတြ ထင္တာမွားတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တာဘဲ။

အဲဒီအတြက္ လူတေယာက္ကုိ ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္သူလုိ႔ သံသယျဖစ္လုိ႔ ရဲက ထုိသူ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္မသြားေအာင္ျဖစ္ေစ၊ အျခားသူမ်ားကုိ ရန္မမူႏုိင္ေအာင္ဟန္႔တားလုိ၍ ျဖစ္ေစ ရဲက ဖမ္းခ်ဳပ္ထားခ်င္ရင္ တရား႐ုံးေတာ္မွာ ခုိင္လုံတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္၊ သက္ေသအေထာက္အထား တင္ျပထားႏုိင္မွသာ တရား႐ုံးေတာ္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ေခတၱဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားႏုိင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ႐ုံးေတာ္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ထိန္းသိမ္းထားစဥ္ေတာင္မွ တရားခံအျဖစ္ သံသယ အျဖစ္ခံရသူဟာ သူ႕ကုိ တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ ကာကြယ္ေပးႏုိင္မယ့္ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္နဲ႔ ပုံမွန္ ေတြ႕ဆုံခြင့္ရွိရမယ္။ သူ႔ကုိသူ တရားဥပေဒေၾကာင္းအရ ခုခံကာကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္။

သူ႔မွာ အျပစ္ရွိတယ္ဆုိတာကုိ သက္ေသျပဖုိ႔ တာ၀န္၀တၱရားဟာ အစုိးရ ေရွ႕ေန (တရားလုိ) ဘက္မွာဘဲ လုံးလုံးရွိတယ္။ အဲဒီလုိ အျပစ္ရွိပါတယ္ဆုိတာကုိ ႐ုံးေတာ္မွာ သက္ေသအေထာက္အထား ခုိင္လုံစြာနဲ႔ ရွင္းလင္းစြာ၊ ယုံၾကည္လက္ခံႏုိင္ေလာက္ဖြယ္ရာ (Beyond doubt) မျပဆုိႏုိင္ဘူးဆုိရင္ တရားခံမွာ တကယ္အျပစ္ရွိတယ္ဆုိဦးေတာ့ ဥပေဒေၾကာင္းအရ သံသယ အက်ဳိးကုိ ခံစားခြင့္ရွိၿပီး အျပစ္ဒဏ္ကေန ကင္းလြတ္ခြင့္ရွိရမယ္။

အဲဒီေတာ့ လူတေယာက္ကုိ စြဲခ်က္မတင္ဘဲ ရဲဘက္က သံသယ ရွိ႐ုံသက္သက္နဲ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား အၾကာႀကီး ထိန္းသိမ္းထားပုိင္ခြင့္မရွိဘူး။

ေနာက္ၿပီး စုိးရိမ္စရာေကာင္းတာက အဲဒီ အုိင္အက္စ္ေအ ဆုိတဲ့ ဥပေဒႀကီးကုိ အာဏာရ အစုိးရက အလြဲသုံးစားလုပ္ၿပီး သူတုိ႔နဲ႔ အျမင္မတူတဲ့ အတုိက္အခံ ႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေတြ ကုိ ဖမ္းခ်င္တုိင္း ဖမ္းတဲ့ေနရာမွာ အသုံးျပဳႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္သိတဲ့ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံဆုိရင္ အဲဒီဥပေဒကုိ အလြဲသုံးစားလုပ္ၿပီး အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ မတရားဖမ္းတယ္။ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္တေယာက္ကုိဆုိရင္ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ မတရားသျဖင့္ ထိန္းသိမ္းထားခဲ့တာမ်ဳးိရွိတယ္။ ဘယ္ႏုိင္ငံလဲဆုိတာ နာမည္တပ္ေတာ့ က်ေနာ္မေျပာရဲဘူး။ အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲၿပီး က်ေနာ့္ကုိ ေဒ၀ါလီခံရေအာင္ လုပ္မွာစုိးလုိ႔။ အသေရဖ်က္မႈနဲ႔ တရားစြဲတုိင္း အစုိးရဘက္က အၿမဲႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံပိစိေကြးေလး တႏုိင္ငံလုိ႔ဘဲ မွတ္ထားလုိက္ရေအာင္။

ေလာေလာဆယ္ စကၤာပူမွာ မုိင္ေနာ္ရတီ ရီပုိ႔တ္ ထဲကလုိ အမႈအခင္းကုိ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိတားဆီးသလဲ ဆုိတာေျပာျပရဦးမယ္။

အရင္ပုိ႔စ္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ေရးခဲ့ဘူးတဲ့အတုိင္း စကၤာပူမွာ ေန႔ႀကီးရက္ႀကီး ေရာက္ကာနီးလာၿပီဆုိရင္ စကၤာပူရဲက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ ဖုန္းေခၚေလ့ရွိတယ္။ (က်ေနာ္တုိ႔မွာ ရဲေတြ တိတ္တခုိးစြဲလမ္းေစတဲ့ ခ်စ္ေမႊးပါပုံရတယ္။ မနာလုိမျဖစ္ၾကနဲ႔။) ဥပမာ...ဒီတနဂၤေႏြမွာ ျမန္မာေတြ အလုံးအရင္းနဲ႔ ျမန္မာသံ႐ုံးသြားၿပီး မဲေပးေတာ့မယ္ဆုိရင္ မေန႔ကတည္း က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြကုိ တန္လင္း ရဲဌာနခ်ဳပ္က ဖုန္းေခၚတယ္။ ဘာေျပာတာလဲဆုိေတာ့ စကၤာပူရဲ႕ ဥပေဒကုိ မခ်ဳးိေဖာက္ဘုိ႔ ေျပာတယ္။

ကဲ....မုိင္ေနာ္ရတီ ရီပုိ႔တ္ ဇာတ္ကားထဲက အျဖစ္နဲ႔ တူမေနေပဘူးလား။ အမႈေတာင္ မက်ဴးလြန္ရေသးဘူး။ လူကုိ ၾကဳိတင္ၿပီး ဥပေဒခ်ဳိးေဖာက္သူအေလာင္းလ်ာေတြအျဖစ္ သတ္မွတ္ေနၿပီ။ အင္း....စကၤာပူမွာ ဒီမုိကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူလုပ္ရတာ မေခ်ာင္ဘူး။ အလကားေနရင္း တြမ္ခ႐ုဇ္နဲ႔ အႏႈိင္းခံေနရတယ္။

မဒမ္ေပါက ခပ္စြာစြာ အစားထဲကဆုိေတာ့ “နင္တုိ႔ ငါတုိ႔ကုိ ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိလာေျပာရတာလည္း။ ငါတုိ႔ကုိ ျပႆနာရွာတဲ့လူေတြ ( Trouble Maker ) ေတြလုိ႔ စြတ္စြဲခ်င္တာလား ” လုိ႔ ေမးေတာ့လည္း ....“မဟုတ္ပါဘူး။ အႀကံေပး႐ုံသက္သက္ပါ။ စိတ္မရွိပါနဲ႔” ဆုိၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။

ေၾသာ္....ေတာ္ေတာ္ဘဲ...အားအားယားယား၊ အလကားေနရင္း အႀကံဉာဏ္အလကား လုိက္ေပးရတယ္လုိ႔။
ကဲ...ကဲ....ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေရးလုိက္တာ ေလေၾကာက ေတာ္ေတာ္ရွည္သြားၿပီ။ ေန႔လည္စာ စားခ်ိန္လည္း နီးၿပီ။

အခု ေန႔လည္စာ စားထြက္ရင္း ျမန္မာသံ႐ုံးကုိ သြားၿပီး မဲ႐ုံမွဴးကုိ လုိအပ္သည္မ်ားကုိ သြားေရာက္ ၫႊန္ၾကားလုိက္ဦးမကြယ္။

ကဲ..... ညဳိေခ်ာအမ်ဳိးေခၚတြင္တဲ့.... ကုိေပါသူခုိးေဖာ္ပင္....အဲေလ... ကုိေပါသတုိးေတာ္၀င္ကေလးချမာ....နဂုိသေဘာ “ႏုိး” ေပၚတင္ေလး ေပးႏုိင္ရေအာင္.....ျမန္မာသံ႐ုံးအေပါက္၀ကုိ.. မၾကာအျမန္ဆုံးေရာက္ရေစေတာ့လုိ႔.... ေဗလု၀နတ္ေစာင္း ငါးကြင္းဥေသွ်ာင္ နတ္မင္းေဆာင္တဲ့ သန္းေခါင္ေမာင္းမွာ ခုနစ္ေခ်ာင္းၫွဳိ႕ ဆုိင္ရာကို တုိ႔ၿပီးလွ်င္ ေခ်ာပုိ႔ေတာ္မူစမ္း ကုိးရြာစား။ (ဒီတခါ ခုိးခ်လုိက္တာက ဦးပုညဆီကကြဲ႕။ ေမာင္ပုည...မင္းဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲကြယ္...ငွဲငွဲ)
Read more

“ငုတ္တုတ္ ကုိေပါ”

က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းက အခမ္းအနားတခုမွာ အခမ္းအနားမွဴးလုပ္စဥ္ စကားေျပာ မွားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုကုိ သတိရမိတယ္။

“ပထမဆုံး အစီအစဥ္အရ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးမွ ဆုံးမၾသ၀ါဒ ေျပာၾကားေပးပါရန္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးခင္ဗ်ား..... ဆုံးမၾသ၀ါဒ ေျပာၾကားေပးပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါတယ္” ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ကုိ ေၾကညာစဥ္ကေပါ႔ဗ်ာ။ အဲသည္မွာ “ဆုံးမၾသ၀ါဒ” လုိ႔ေျပာရမယ့္အစား က်ေနာ့္မွာ လွ်ာခလုပ္တုိက္ၿပီးေတာ့ “အုံးမ ေဆာ၀ါဒ” ခ်ည္းဘဲ မွားေျပာေနတယ္။ က်ေနာ့္ဟာ က်ေနာ္ မွားမွန္းသိလုိ႔ ျပင္ေျပာဘုိ႔ ႀကဳိးစားေလေလ “အုံးမ…အုံးမ…” နဲ႔ ထစ္ၿပီး ပုိမွားေလေလဘဲ။ က်ေနာ္မွားလုိက္တုိင္း စင္ေအာက္က ေက်ာင္းသားေတြဆုိတာ…. ဘာေျပာေကာင္းမလဲ…. ရယ္လုိက္ၾကတာ တအုံးအုံးေပါ႔။ ပုိဆုိးတာက ဆရာႀကီးက စင္ျမင့္ေပၚလည္းေရာက္လာေရာ ဘာေျပာသလဲဆုိေတာ့... “ ဧကႏၱေတာ့…. အခမ္းအနားမွဴးစာရြက္ထဲမွာ အုံးမ လုိ႔ မွားေရးထားၿပီ ထင္တယ္” တဲ့။ အဲသလုိလည္း မွတ္ခ်က္ခ်လုိက္ေရာ… ဟာ၊ ေအာက္က ပရိတ္သတ္ဆုိတာ ပတ္တုပ္လုိ႔ မႏုိင္ေတာ့ဘူး။ တေ၀ါေ၀ါ ပြဲက် ကုန္ၾကတာေပါ႔။ အဲသည္တေလာက က်ေနာ္ကုိေပါ အေကာင္းစားေလးချမာမယ္ သူငယ္ခ်င္းေတြက “အုံးမ” “အုံးမ” နဲ႔ လုိက္ေနာက္တာ အေတာ္ေလး ခံလုိက္ရသဗ်။

အခုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြ အၾကားမွာ Vote No နဲ႔ No Vote ကုိ ေျပာၾကရလြန္းလုိ႔ ထင္တယ္။ လွ်ာခလုပ္တုိက္ၿပီး “ဗုိးႏုတ္”ေတြ “ႏုတ္ဗုိး”ေတြနဲ႔ မွား မွားေျပာသူေတြ စကၤာပူက အစည္းအေ၀းေတြမွာ မၾကာခဏႀကဳံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္တုန္းက သူမ်ားေတြ ရယ္သလုိေတာ့ အသံထြက္ ရယ္လုိ႔ ဘယ္ျဖစ္မတုန္း။ အစည္းအေ၀းမွာ အားလုံးက မ်က္ႏွာထိ မ်က္ႏွာထားႀကီးေတြနဲ႔ အသည္းအသန္ ေဆြးေႏြးေနတာမုိ႔လား။ ဒီေတာ့ သတိမထားလုိက္မိသလုိ ခပ္တည္တည္ မ်က္ႏွာေသေလးဖမ္း၊ စူးစုိက္နားေထာင္ေနသလုိလုိနဲ႔ ၀မ္းထဲက က်လိက်လိဆုိၿပီး အလိပ္လုိက္ အလိပ္လုိက္ တက္လာတဲ့ ရယ္ခ်င္စိတ္ လႈိင္းလုံးႀကီးကုိ မနည္းက်ိတ္မွိတ္ၿပီး ခၽြန္းအုပ္ဘုိ႔ ႀကဳိးစားရတာေပါ႔။

ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္….အခုေတာ့ လူထုဆႏၵခံယူပြဲႀကီးက တ႐ွဴး႐ွဴးတရွဲရွဲနဲ႔ အရွိန္ရလာတဲ့ ေရေႏြးေငြ႕စက္ေခါင္းႀကီးလုိဘဲ။ ရပ္တန္႔ဘုိ႔ လမ္းလႊဲဘုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က တုိက္တြန္းသလုိဘဲ ကန္႔ကြက္မဲ သြားထည့္ရေတာ့ေပမေပါ႔။ စကၤာပူမွာလည္း ဒီလုိဘဲ လုပ္ၾကဘုိ႔ အားလုံး တုိင္ပင္ၾက သေဘာတူၾကၿပီးၿပီမဟုတ္လား။ အမ်ားညီေတာ့ “ဤ” ကုိ “ကၽြဲ” ဖတ္ရေတာ့ေပမေပါ႔။

အင္း……..ဦးသုခရဲ႕ ဘ၀သံသရာ သီခ်င္းႀကီးကုိသာ ညည္းပစ္လုိက္ခ်င္ေတာ့တယ္။

“ျဖစ္ခ်င္တာလည္း မျဖစ္ရပါ…..မျဖစ္ခ်င္တာလည္း ျဖစ္ရတာ” ဆုိတာေလ။

သုိ႔ေပမယ့္လည္း….အဲ…တဲ့ေပါ႔ေလ။ ကုိေမႊးရဲ႕ ကဗ်ာေလးကုိ တေနရာမွာ သြားဖတ္မိသဗ်။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ မ်က္လွည့္၀ုိင္းေဘး ငုတ္တုတ္ထုိင္သူေတြထဲက တေယာက္…အမယ္မင္း… ျဖစ္ရေတာ့မယ္….ဟယ့္…အယ္။
ေအာက္မွာ ကုိေမႊးကဗ်ာေလး ႀကဳိက္လုိ႔ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ (ပုိင္ရွင္ကုိေမႊးေရ…ခြင့္မေတာင္းဘဲ ထည့္လုိက္မိတာ ခြင့္လႊတ္ပါဗ်ာ။)

“ဆႏၵခံယူပြဲ”

လူသတ္သမားဟာ ၀ိုင္းထဲ၀င္လာတယ္
ေမာင္းကြဲတလံုးကို ေကာက္ကာငင္ကာ တီးတယ္
မ်က္လွည့္ျပေတာ့မယ္ …။

ဖမ္းဟယ္ … ဆီးဟယ္ … နွက္ဟယ္ … သတ္ဟယ္
ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္ ႐ြယ္႐ြယ္ပ်ဳိပ်ဳိ
ျဗဳန္း … ဆို တုန္႔ဆိုင္း
မ်က္လွည့္၀ိုင္းေဘး
ငုတ္တုတ္ေလးေတြ …။

တခ်ိဳ႕က
ဟဲ့ … ႐ွဴး တိုးတိုး
သူစိတ္ဆိုးမယ္
ၿငိမ္ၾကည့္ကြယ္ … တဲ့။

တခ်ဳိ႕က
႐ုတ္တရက္ထ
ပီယေဆး၀ယ္ …။

အေလာင္းကေတာ့
ေဘးမွာ စင္းစင္း
ေသြးခ်င္းနီတုန္း …။ ။

ကိုေမႊး
Read more

“စႏၵကိႏၷရီ”

ဂႏၶမာ စႏၵာေတာင္
စုံၿမဳိင္နန္းမွာ
ဖူးပြင့္ၾကတဲ့ ပန္းမာလာ…
ဆင္းရနံ႕ကျဖာ…
ငွက္ေပါင္းရယ္ သာရကာ
သံစာစာနဲ႔
ျမဴးတူး…ေပ်ာ္ၾက….ရွာ။

ေျမာင္သီလာ
သီတာေဗြစြန္
ေရတံခြန္ျဖာ
ျမေသြးရယ္ၾကည္လင္စြာ
ေခြကာရစ္လည္
ျမစ္နဒီ စႏၵပါ။

သဲေငြေသာင္
ေသာင္ယံဦး…မွာ
စႏၵာစႏၵီ ကိႏၷရီတုိ႔မွာ
ပန္းေပါင္းေထြေထြ
ျပာေရႊနီ၀ါ
ဆင္ျမန္းကာဘဲ
ကခုန္ျမဴးရွာ
နန္းမူ..နန္းရာ
ဆန္လွတာ
ေရႊလည္တြဲ ေအာင္ပြဲခံကာ
ေပ်ာ္ၾကရွာ။

လွမ္းမယ္…ပ
ျမန္းစုိ႔ ကိႏၷရီ
ကိႏၷရာ..တူမကြာ
တြဲကာ ႏႊဲကာ ၀ဲကာပ်ံၾက
တြဲကာ.. ႏႊဲကာ.. ၀ဲကာပ်ံၾက..
ပန္းစုံစြာ
ဂႏုိင္တြင္း ႀကဳိင္သင္းလုိ႔သာ
ပန္းစုံစြာ….
ေၾသာ္…ဂႏုိင္တြင္း ႀကဳိင္သင္းလုိ႔သာ
ဖုိ…မ သံခ်ဳိထူးလုိ႔သာ
ေငြေသာင္ယံ
ေရႊေတာင္ပံ
မခြဲရက္ေအာင္
ႏႊဲ….ယွက္ေပ်ာ္တာ။

ထုိစဥ္အခါ
ဗာရာသနင္း
မင္းျဗဟၼဒတ္ ဘုရင္ရာဇာ
အေဖာ္မပါ တကုိယ္တည္းသာ
ေလးေတာ္ထမ္းကာ
ၿမဳိင္နန္းေဟမ၀ါ
ေရာက္လုိ႔လာတာ။
ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ
ႏွစ္ေဖာ္ၾကင္ရာ
ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ
ျမင္လုိက္ေတာ့ကာ….။

မင္းဘုရင္ အတင္းပင္
ၿမဳိင္နန္းသူ ကိႏၷရီ
ေဒ၀ီခင္ရဲ႕အေပၚ
ေမတၱာေတာ္ ထားဘုိ႔ႀကံရာ…
သူ႕လင္သက္ေ၀..
ခ်စ္သူေဆြကုိ..
ဇီ၀ိန္ေႂကြေအာင္
စိန္စက္ျမားနဲ႔
တအားလႊဲပစ္ကာ
သနား….မညႇာ
မင္းျဗဟၼဒတ္ရာဇာ။

အုိ……ေငြမႈန္ႀကဲ
သဲေသာင္ယံမွာ
ေလာင္းျမတ္ကိႏၷရာ…
အုိ…ျမားနဲ႔ခြင္း…ပါလုိ႔
ခ်စ္မယားမွာ
ေသာကျဖာ
စီးက်…မ်က္ရည္ေတြေတြ
လင္ေရႊတုံ
ဂမုန္း….မယ့္သက္လ်ာ
အုိ…ဆုံး…ဆုံးေပါ႔တခါ
အသဲအူ ပူေအာင္ဖန္လုိ႔သာ
ေပြ႕ယူ…ရင္ခြင္ထဲမွာ
ငုိမစဲ ႐ႈိက္ငင္သည္းထန္စြာ။

သည္စဥ္အခါ ျဗဟၼဒတ္ဘုရင္မင္းမွာ
မ်က္ႏွာခ်ဳိသြင္းကာ
ခ်စ္စကားေျပာဘုိ႔ အနားကုိကပ္ခါ
“ပ်ဳိကိႏၷရီ…ေမာင္ဘုရားကုိသနား..
ေမတၱာေတာ္ထားရင္
မိဘုရားေျမႇာက္ကာ လက္ယာထားမွာ…”

ရက္စက္စြာေျပာေသာ္လည္း
ခ်စ္လင္ကလြဲ ဖြဲစကြဲ ထင္ကာ
ရက္စက္စြာ…ေျပာေသာ္လည္း…
ခ်စ္လင္ကလြဲ ဖြဲစကြဲ ထင္ကာ
အတင္း..ျငင္း…
မခ်စ္ႏုိင္ပါ။
ေသေပမယ့္လည္း
မခြဲခြာဘူး
ပ်ဳိ႕ခ်စ္ဦးသာ…။

သစၥာဆုိ တုိင္တည္ထား၊
သိၾကားမ ကာ အသက္ရွင္လာ
ေပ်ာ္ျမဴးစြာ ကိႏၷရီ ကိႏၷရာ
ေမာင္မယ္ခ်စ္ေၾကာင္း
ႏွစ္ေပါင္း…. ႏွစ္ေထာင္ပင္ၾကာ။

ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ စႏၵကိႏၷရီ သီခ်င္း ရင္ထဲေရာက္လာသျဖင့္ မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးခ်လုိက္ပါသည္။ သီခ်င္းေရးသူကုိ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ စတင္သီဆုိသူမွာ ေခတ္ေဟာင္းအဆုိေတာ္ မလွေရႊထင္ပါရဲ႕။ နည္းနည္းပါးပါး စာသားအမွားအယြင္းပါသြားလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ကုိေပါ၏ ေမ့ေလ်ာ့မႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

စာႂကြင္း။ ။ဤသီခ်င္းလက္၀ယ္ရွိသူမ်ား MP3 format ျဖင့္ က်ေနာ့္ထံ ေပးပုိ႔ေပးႏုိင္ပါက အင္မတန္ေက်းဇူးတင္မည္ျဖစ္ပါသည္။



Read more

“ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေဟ့.. ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”

သူမ၏မ်က္စိေပၚတြင္ စည္းေႏွာင္ပိတ္ဖုံးထားသည့္ အ၀တ္ကုိ ဖယ္ရွားလုိက္ၿပီးေနာက္ လက္ထဲ၌ သူမဆုပ္ကုိင္ထားမိေသာ လက္ကုိင္ပု၀ါစကုိ ျမင္လုိက္ခ်ိန္တြင္ မျမ၀င္း၏ ႏႈတ္မွ အာေမဋိတ္စကားတခြန္း လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားသည္။

“ဟင္….ကုိကုိခ်စ္ လက္ကုိင္ပု၀ါပါလား”
*******************************************************
ဒါ႐ုိက္တာ ေရႊဒုံးဘီေအာင္ ႐ုိက္ကူးတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ “ဗုိလ္ေအာင္ဒင္” ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ဘူးသူတုိင္း အထက္ပါ ဇာတ္၀င္ခန္းကေလးကုိ သတိရၾကမယ္္ထင္ပါတယ္။ အဲဒီ ဇာတ္၀င္ခန္းဟာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕ အထြတ္အထိပ္လုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရႏုိင္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ုိးက သုံးပြင့္ဆုိင္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းေလးတခု။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ား အနက္ တဦးမွာ နာမည္ေက်ာ္ စီအုိင္ဒီ ရဲအရာရွိ ဦးဘခ်စ္။ ေနာက္တဦးက ဦးဘခ်စ္ႏွင့္ လက္ထပ္ေတာ့မည့္ ခ်စ္ဇနီးေလာင္း မိန္းမေခ်ာကေလး မျမ၀င္း။ ၿပီးေတာ့ ဓားျပေခါင္းေဆာင္ လူဆုိးဗုိလ္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္။

ရွစ္ေလးလုံးအေရးအခင္း (၁၉၈၈) ေနာက္ပုိင္းမွ လူ႔ေလာကသုိ႔ ေရာက္လာၾကကုန္ေသာ၊ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ကဲ့သုိ႔ “မဆလ ေခတ္ေကာင္းႀကီး” ကုိ (ဤအသုံးအႏႈန္းအား သေဘာမတူသူအေပါင္းတုိ႕ က်ေနာ့္အား မဆဲေရးဘဲ လက္ရွိေခတ္ေဆြးေခတ္ပ်က္ ႀကီးကုိသာ ဆဲေရးၾကပါကုန္။ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ ကာလနာတုိက္တယ္ဆုိတာ အခု နအဖေခတ္မ်ဳိးကုိ ဆုိလုိတာထင္ပ။) …အဲအဲ ေျပာရင္းနဲ႕ စကားေတြ ေခ်ာ္ကုန္ၿပီ။ အဲသည္ ျမန္မာ့ဆုိရွယ္လမ္းစဥ္ပါတီအုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ေခတ္ႀကီးကုိ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်စြာ မသိမီလုိက္ၾက ကုန္ေသာ လူငယ္လူရြယ္၊ လူမမယ္တုိ႔ နားလည္စိမ့္ေသာငွာ အကၽြႏု္ပ္ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ ႐ႈစဖြယ္အဆင္းႏွင့္ ျပည့္စုံေသာ ကုိေပါမွ ဇာတ္လမ္းေက်ာ႐ုိးကုိ အႏွစ္ခ်ဳပ္ေျပာျပပါအ့ံ။ ကၽြႏု္ပ္ထက္ ႀကီးရင့္ကုန္ၾကေသာ (အသက္အရြယ္ကုိသာ ဆုိလုိပါေၾကာင္း) အန္တီတုိ႔၊ မမတုိ႔၊ ေဒၚေဒၚတုိ႔၊ ဦးဦးတုိ႔၊ ကုိကုိတုိ႔ အေနျဖင့္ အဆုိပါ အႏွစ္ခ်ဳပ္အပုိင္းအား ေက်ာ္လွန္ေဒထ လုပ္လုိက လုပ္ၾကပါကုန္။ ဇာတ္လမ္းမွာ ခင္ေမာင္ရင္တုိ႔ ေမေမ၀င္းတုိ႔ (မဆလ မတုိင္ခင္)ေခတ္မ်ားဆီက ေခတ္ေဟာင္းကားျဖစ္ၿပီး မဆလ ေခတ္ လူျဖစ္ၾကေသာ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့ေသးေၾကာင္းဆုိလုိျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဆုိေသာ အႏွီဇာတ္ေကာင္သည္ နဂုိက ဓားျပမဟုတ္။ ေမြးရာပါ ဓားျပမဟုတ္ဟု ေျပာခ်င္သည္မဟုတ္။ မူလက လူ႐ုိးလူေကာင္းဟု ဆုိလုိျခင္း။ သူ႔အဆုိအရ ျပည္ၿမဳိ႕က စက္သူေဌးဦးသင္းက သူ႔လယ္ေတြ၊ ေျမေတြ၊ စာခ်ဳပ္ေတြကုိ မတရားသိမ္းသြားျဖင့္ စီးပြားပ်က္သြားကာ တေန႔တြင္ ရန္ကုန္သုိ႔ အဆင္း လမ္းခရီးတြင္ ပင္ပင္းတုိးေသာ ဦးသင္းကုိ မေတာ္တဆ သတ္မိသြားသည္။ အဲသည္ကစလုိ႔ တပည့္ျဖစ္သူ သုခ၏ ေျမႇာက္ထုိးပင့္ေကာ္လုပ္မႈကုိ နားေယာင္ျခင္းျဖင့္ ဓားျပအျဖစ္ကုိ ေရာက္ရွိသြားသူ။ တကတဲ…သူ႔အျပစ္ကုိ တျပားသားမွ မပါဘူး။ အသတ္ခံရသူ ဦးသင္းရဲ႕ ေျခာက္လုံးျပဴးကုိ ရသြားတဲ့ အခ်က္ကလည္း ဓားျပျဖစ္ဘုိ႔ အေထာက္အကူျပဳလုိက္သြားတဲ့ အခ်က္တခ်က္ပါဘဲ။ အဲအဲ…ဓားျပျဖစ္သြားေပမယ့္ သူ႔ပင္ကုိယ္က သနားၾကင္နာတတ္တယ္။ ကတိတည္တယ္ ဆုိကုိးဗ်။

သူ႔ဘ၀မွာ ပထဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓားျပတုိက္တာကလည္း ျပည္ၿမဳိ႕က မျမ၀င္းတုိ႔ သားအမိ (မျမ၀င္းနဲ႔ မျမ၀င္းအေမ) အားကုိးရာမဲ့ မိန္းမသားႏွစ္ဦးတည္းေနတဲ့အိမ္ကုိ ၀င္ၿပီး ဓားျပတုိက္တာ။ အဘြားႀကီးက အမ်ဳိးမ်ဳိးေတာင္းပန္၊ သမီးျဖစ္သူ မျမ၀င္းကလည္း ႐ုပ္ကေလးကလွျပန္ဆုိေတာ့ အဲဒီ သနားၾကင္နာတတ္႐ုံမက ႏွာဘူးလည္းက်တတ္ဟန္တူတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ တန္ဘုိးႀကီးတဲ့ ေရႊေငြလက္၀တ္ရတနာမွန္သမွ် ဘာမွမယူေတာ့ဘဲ ေနာက္ဆုံးမွာ ရန္ကုန္သြားဘုိ႔ လမ္းစရိတ္ေငြတဆယ္ကုိသာ ေတာင္းယူသြားေတာ့သတဲ့။ မုိက္လုိက္တဲ့ ကုိယ့္လူႏွယ္။ မ..ဘက္လုိက္ေတာ့ မုိက္ဘက္ပါ ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးဘဲ ျဖစ္မယ္။

ဒါေပမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားထဲမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေနရာက သ႐ုပ္ေဆာင္တာ အဲသည္ေခတ္က ပ်ဳိတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ မင္းသားေခ်ာ ခင္ေမာင္ရင္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ဓားျပကေနၿပီး ဟီး႐ုိးဇာတ္ေကာင္ႀကီး ျဖစ္သြားလုိက္တာမ်ားဗ်ာ။ “မဲ့ၿပဳံးေလး ၿပဳံးလုိက္တာ စြဲေလာက္တဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”၊ “ေရႊမ်က္မွန္ ကုိလူေခ်ာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္”၊ “ဥပေဒနဲ႔ ေလာင္းကစားတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္” စသျဖင့္ ၀ိေသသထူးေတြနဲ႔ ပရိသတ္ အစြဲႀကီး စြဲၾကတာေပါ႔။ အုိ….မဆီမဆုိင္….လူပုံ ျဖဴသြဲ႔သြဲ႕ နဲ႔ ကႏြဲ႕ကလ် လမ္းေလွ်ာက္တတ္တဲ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ အေခ်ာစားကေလးကုိေတာင္ ေျပးသတိရမိလုိက္ေသးေတာ့။

အဲဂလုိနဲ႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဂုိဏ္းက တစတစ ႀကီးထြားလာၿပီး ရန္ကုန္ၿမဳိ႕လယ္ေခါင္ မဂုိလမ္းတုိ႔ ဘာတုိ႔မွာေတာင္ ေန႔ခင္းေၾကာင္ေတာင္ ဓားျပတုိက္တဲ့ အထိ အတင့္ရဲလာတယ္္။ သတင္းစာေတြကလည္း ပုလိပ္ေတြ အစြမ္းအစ မရွိပုံကုိ ေ၀ဖန္ၾကတာေပါ႔။ ေၾသာ္..ဒါလား။ အဲဒီေခတ္က သတင္းစာလြတ္လပ္ခြင့္ရွိတယ္ကြဲ႕။ ေမာင္မင္းတုိ႔ ေခတ္နဲ႔ မတူဘူး။ ၾကားလား…ကေလးေတြ၊ အတြန္႔တက္မယ္ မႀကံနဲ႔။

သတင္းစာေတြက အမ်ဳိးမ်ဳိး ေအာ္လာေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွာ ပုလိပ္မင္းႀကီးချမာ မေနသာေတာ့ဘဲ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ပုလိပ္စုံေထာက္္ ေမာင္ဘခ်စ္ကုိ ခြင့္နဲ႕အနားယူေနရာက ရန္ကုန္ကုိ အျမန္ဆုံးျပန္ေခၚၿပီး တာ၀န္ေပးရတယ္။ (မွတ္ခ်က္။ ။စုံေထာက္ဆုိတာက အမည္လွေသာ္လည္း ေျပာင္းျပန္လွန္ရင္ အဓိပၸါယ္ေကာင္းတဲ့ စကားလုံးမဟုတ္။) အဲဒီအခ်ိန္က စုံေထာက္အရာရွိ ေမာင္ဘခ်စ္က ျပည္ၿမဳိ႕က ေရႊဆံေတာ္ဘုရားႀကီးမွာ သူ႕ခ်စ္သူ မျမ၀င္းကေလးနဲ႔ ႏွစ္ကုိယ္သစၥာထားေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ႔။

ဦးဘခ်စ္ချမာလည္း ရန္ကုန္ကုိ အေရးေပၚ ျပန္လာၿပီး လုိက္လံစုံစမ္းေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ဆုိတဲ့ ငနဲဟာ အဲသည္ေခတ္က လူကုံတန္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ အရမ္း၀င္ဆန္႔တယ္။ ပါတီႀကီးေတြ အႀကီးအက်ယ္ေပး။ ကလပ္ေတြဘာေတြမွာ ေလာင္းကစားၾကျပန္ၿပီဆုိရင္လည္း အႀကီးအက်ယ္ ေငြအ႐ႈံးခံႏုိင္တယ္။ လုံး၀ မမႈဘူး။ အလုပ္ကလည္း မယ္မယ္ရရမရွိ၊ မိဘမ်ဳိး႐ုိးက ခ်မ္းသာလွတာမဟုတ္ေၾကာင္းသိလာရတဲ့အခါမွာ ပုလိပ္မ်က္စိနဲ႔ မသကၤာစရာ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ တကယ္ဆုိရင္ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဦးေတဇတုိ႔လုိ ကိုယ့္ဒူးကုိယ္ခၽြန္နဲ႔ ႀကီးပြားလာမ်ဳိးဆုိရင္ေတာ့ ဘာ မသကၤာစရာရွိသလဲေပါ႔။ ဟုတ္ဘူးလား။

ဒီေတာ့ ဦးဘခ်စ္တုိ႔က ေနာက္ေယာင္ခံ ေစာင့္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ တပည့္ တေယာက္ အမွားလုပ္တယ္။ နာမည္က ရာမ တဲ့။ သူက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ သိပ္ၾကည္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဘာသာသူ သပ္သပ္ တစင္ေထာင္ခ်င္ေနတဲ့သူ။ အဲဒီ ရာမက ဓားျပတုိက္ရင္း ဗုိလ္ေအာင္ဒင္အတန္တန္မွာထားတဲ့ ၾကားက ေသနတ္ကုိ ထုတ္သုံးမိလုိ႔ လူသတ္မႈျဖစ္တယ္။ သတင္းၾကားေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ရာမ ပုန္းေနတဲ့ေနရာကုိ လုိက္သြားတယ္။ အဲသည္မွာ ေနာက္တႀကိမ္ ေသနတ္ပစ္မႈထပ္ျဖစ္ၿပီး ရာမလက္ခ်က္နဲ႔ ရာမရဲ႕ဇနီး သိန္းရင္ ေသသြားျပန္တယ္။ ေသမွာေပါ႔။ ပစ္မယ္မွန္းသိသိနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သိန္းရင္ကုိ ေရွ႕ကထားၿပီး ရာမပုန္းေနတဲ့ အခန္းထဲကုိ ၀င္လုိက္တာကုိး။ အဲသည္အခ်ိန္မွာဘဲ ေနာက္ေယာင္ခံလုိက္လာတဲ့ ဦးဘခ်စ္တုိ႔ ရဲေတြ ေရာက္လာၿပီး အားလုံးကုိ လက္ရဖမ္းတယ္။ ရာမက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ အစကတည္းက မုန္းေနသူပီပီ အကုန္ေဖာ္တယ္။ ေဖာ္တယ္ဆုိလုိ႔ တလြဲမေတြးၾကနဲ႔။ ပုလိပ္ကုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ သူတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ ဓားျပေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဘဲလုိ႔ ထုတ္ေျပာတာကုိ ေျပာတာ။

ဦးဘခ်စ္က ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ ဒီမတုိင္မီကတည္းက ရင္းႏွီးၾကသူေတြ ျဖစ္တာလည္း ပါမယ္။ ေနာက္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က လူကုံထံအသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ ၀င္ဆန္႔သူဆုိေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ သက္ေသမခုိင္မာေသးတဲ့ အမႈတခုမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ ရဲစခန္းမွာ ခ်က္ခ်င္းဖမ္းမခ်ဳပ္ႏုိင္ ေသးတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ မ်က္ႏွာႀကီးတရားခံဆုိေတာ့ သူ႕အိမ္မွာဘဲ ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးအေစာင့္ အေရွာက္နဲ႔ ခဏေခၚၿပီး ရဲစစ္ခ်က္ယူဘုိ႔ ႀကဳိးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ရဲစခန္းမွာ မထားဘဲ သူ႔အိမ္မွာ ေခၚထားလုိက္တဲ့အခ်က္ကေတာ့ ဦးဘခ်စ္ ေတာ္ေတာ္ေရွာ္တယ္ ဆုိရမယ္။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ေျပာတာကေတာ့ “က်ဳပ္တပည့္ ရာမက က်ဳပ္ကုိမုန္းလုိ႔ေျပာတာနဲ႔ က်ဳပ္က ဓားျပဗုိလ္ျဖစ္ရေရာတဲ့လား။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပုလိပ္မွာ ဘာသက္ေသမွ မယ္မယ္ရရမရွိဘူး။ ဒီေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ကေတာ့ ၀တ္လုံငွားၿပီး ထြက္ေပါက္ရွာမယ္ေလ။ ဒါဘဲ” တဲ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ဆီက သိမ္းဆည္းရမိထားတဲ့ ျပည္ၿမဳိ႕က စက္သူေဌးဦးသင္းရဲ႕ ေျခာက္လုံးျပဴးကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေတာ့ ဦးဘခ်စ္က ဆက္လက္ေမးျမန္းစရာေတြ ရွိေနေသးသေပါ႔။

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ အဲဒီအခ်ိန္က မျမ၀င္းတုိ႔ သားအမိကလည္း ရန္ကုန္ကို ဘုရားဖူးလာရင္း ဦးဘခ်စ္အိမ္မွာ တည္းေနတဲ့အခ်ိန္။ ဦးဘခ်စ္က ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဆီက စစ္ခ်က္ယူစကား ေျပာတုန္း ဦးဘခ်စ္ကုိ သူ႕အထက္လူႀကီး (ရဲမင္းႀကီး)ကလွမ္းေခၚလုိ႔ ဦးဘခ်စ္ ခ်က္ခ်င္း သြားရတယ္။ သြားကာနီးမွာ “ဦးေအာင္ဒင္၊ လူႀကီးလူေကာင္းတေယာက္လုိ ေနရစ္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္” လုိ႔ ေျပာၿပီး ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးတေယက္ရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ သူ႔အိမ္မွာ ခဏထားရစ္ခဲ့ရတယ္။

အဲသည္တခ်ိန္လုံးမွာ မျမ၀င္းက ဧည့္ခန္းထဲမွာ စႏၵရားတီးဘုိ႔လုပ္ေနတုန္း စႏၵရားက ကီးေၾကာင္ေနလုိ႔ အခက္ေတြ႕ေနတယ္။ ဦးဘခ်စ္ ထြက္မသြားခင္က ျပင္ေပးဘုိ႔ နားပူေတာ့လည္း သူျပန္လာမွ ျပင္ေပးမယ္ ေျပာသြားတယ္။ အဲဒီမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က နည္းနည္းပါးပါး နားလည္ေတာ့ ၀င္ျပင္ေပးလုိက္တယ္။ မျမ၀င္းကလည္း ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ တီးတတ္ရင္ တလက္စတည္း သီခ်င္း တပုဒ္ေလာက္တီးျပပါဆုိေတာ့ နံေဘးက ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလးရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ ဂႏၶမာေတာင္ ဘြဲ႕ကုိ ဆုိတီး တီးျပရတယ္။ သီခ်င္းတ၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ မျမ၀င္းနဲ႔ ရာဇ၀တ္အုပ္ကေလး ဂီတေရယဥ္ေၾကာမွာ နစ္ေမ်ာေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ ၀ုန္းကနဲ ထတည့္ၿပီး ရာဇ၀တ္အုပ္ငနဲကုိ လက္သီးစာေကၽြး၊ ႀကဳိးနဲ႔တုပ္၊ သူ႕တပည့္သုခကုိ လွမ္းေခၚ၊ ကားနဲ႔ ေစာင့္ခုိင္း။ မျမ၀င္းကုိပါ ဓားစာခံေခၚၿပီး ကရင္ေတြေနတဲ့ ေတာင္ေပၚေဒသကုိ ကားတတန္၊ ဆင္တတန္ ထြက္ေျပးေတာ့တာဘဲ။ အမွန္ကေတာ့ ကားႏွစ္တန္ခြဲ၊ ဆင္သုံးတန္ေလာက္ဆုိရင္ ပုိမွန္မယ္။ စကားစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ ဘဘလီတုိ႔ ကၽြန္းႏုိင္ငံမွာ ဟုိတေလာက အခ်ဳပ္စခန္းကေန လြတ္ေျပးတဲ့ မက္စ္ ဆီလာမက္ ကေတာ့ စႏၵယားတီးရင္းက ထြက္ေျပးတာေတာ့ ဟုတ္ဟန္မတူဘူး။ အိမ္သာတက္ရင္း ထြက္ေျပးရတာဆုိေတာ့။

ေတာင္ေပၚစခန္းကုိ ေရာက္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တေယာက္ မျမ၀င္းရဲ႕ အမုန္းဒဏ္ကုိ ခံရ။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မုိ႕လား။ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္အဖုိ႔က်ေတာ့ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓားျမတုိက္က တည္းက မျမ၀င္းကုိ တဖက္သတ္ စြဲလမ္းခဲ့တာေလ။ ဒီေတာ့ အခုလုိ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အခ်ိန္မွာ… ရင္မွ အၾကင္နာ ညင္သာစြာဘဲ ႏုိးထလာျပန္ၿပီ… ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာေပါ႔။ မျမ၀င္းကေတာ့ ခါးခါးသီးသီးေပါ႔။ သူ႔မွာ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္ ရည္းစားႀကီး ငုတ္တုတ္ ရွိတာမဟုတ္လား။

တေန႔မွာ ထုံးစံအတုိင္း သုခရဲ႕ ေျမႇာက္ထုိးပင့္ေကာ္လုပ္မႈနဲ႔ မျမ၀င္းကုိ အကဲစမ္းဘုိ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ႀကဳိးစားတယ္။ အဲသည္မွာ မျမ၀င္းက ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ အသင့္၀ွက္ထားတဲ့ ဓားနဲ႔ တြက္လုိက္တာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ အီတြန္႔ပြမ္္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က လူဆုိးေပမယ့္ ၾကင္နာသနားတတ္တယ္ေလ။ အျပစ္မယူပါဘူး၊ ေဗြမယူပါဘူးေပါ႔ကြယ္။ မျမ၀င္းကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္လန္႔သြားပုံရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ သူေတာ္ေကာင္းႀကီး ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သူ႔တပည့္ သုခကုိ မွာတယ္။ မျမ၀င္းကုိ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ပုိ႔ေပးလုိက္ပါေပါ႔။

ဒါေပမယ့္ မျမ၀င္းက အဲသည္မွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ စၿပီး ဂ႐ုဏာသက္တယ္။ သူထုိးလုိက္တဲ့ ဓါးဒဏ္ရာ ေပ်ာက္ေတာ့မွ ျပန္ေတာ့မယ္ေပါ႔။ ျမ..အဲသည္ေလာက္အထိ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဖြဖြေလး ထုိးလုိက္တာပါ..ဘာညာေပါ႔။ အဲသလုိနဲ႔ အုိးခ်င္းထား၊ အုိးခ်င္းထိၿပီး သံေယာဥ္ဇဥ္ေတြျဖစ္ၾက။ ကေလးတုိ႔ေရ…ဒီေနရာမွာ စကားျဖတ္ၿပီး ေျပာရရင္… သင္ခန္းစာက ကုိယ့္ကုိ မုန္းေနတဲ့ မိန္းမတေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ကုိ ရခ်င္ရင္ အဲဒီမိန္းမရဲ႕ ဓားနဲ႔ အထုိးခံဘုိ႔ အရင္ႀကိဳးစားရမကြဲ႕။ ၿပီးမွ ကုိယ္ကခြင့္လႊတ္ျပလုိက္။ ဘယ္မိန္းမမွ မခံႏုိင္ဘူး။ ေႂကြဆင္းသြားမယ္။ အဲ…အဲ…ဓားဒဏ္ရာနဲ႔ ကုိယ္က အရင္ ေႂကြမသြားဘုိ႔ေတာ့ လုိသေပါ႔ ကြယ္။ (ေဒါက္တာေန၀င္းေမာင္တုိ႔ ေျပာေျပာေနတဲ့ ကုိယ့္ဘက္က သေဘာထားႀကီးျပေရး ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီဆုိတာ ဒါမ်ဳိးေပါ႔ကြယ္။)

မျမ၀င္းေလးချမာမွာ သူ႔အေမကုိလည္း ပူပန္၊ ကုိကုိခ်စ္ကုိလည္း သတိရ၊ ေဟာ အခု ဗုိလ္ေအာင္ဒင္နဲ႔ကလည္း သံေယာဇဥ္ေတြ ျဖစ္ဆုိေတာ့ သူခံစားႏုိင္တာထက္ အမ်ားႀကီးပုိၿပီး ခံစားမႈေတြေပါင္းစုံအမ်ဳိးသားညီလာခံႀကီးက်င္းပလုိက္ေတာ့ ေနာက္ဆုံး ဗုန္းဗုန္းလဲက် နာမက်န္းျဖစ္ေတာ့တာေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ဘဲ ျပည္ၿမဳိ႕က ေဒါက္တာစံသိန္းကုိ တဖက္လွည့္နဲ႔ ညႀကီးမင္းႀကီး လူနာပင့္ေခၚ။ ေပါင္းတည္မွာ လူနာၾကည့္ဘုိ႔လုိ႔ ညာေျပာၿပီး ၿမဳိ႕နဲ႔ေ၀းလာေတာ့မွ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္း။ ေတာင္ေပၚကုိ ဆင္နဲ႔ ပင့္ေခၚ။ မျမ၀င္းကုိနာမက်န္းျဖစ္တာကုိ ေဆးကုသခုိင္း။ လူနာေရာဂါေပ်ာက္မွ ေျခႂကြခ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးၿပီး ျပန္လႊတ္။ အျပန္မွာလည္း မ်က္စိအ၀တ္စည္းေသးတယ္တဲ့။ အခုေခတ္ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ဖမ္းရင္ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္းတာ ေရႊဒုံးဘီေအာင္ရဲ႕ ပေယာဂ မကင္းဘူး။

ဦးဘခ်စ္တုိ႔ပုလိပ္အဖြဲ႕က ေဒါက္တာစံသိန္းရဲ႕ မွန္းဆထြက္ဆုိခ်က္အရ ျဖစ္ႏုိ္င္ေခ် ရွိတဲ့ ေနရာေတြကုိ ေတာနင္းရွာ။ ေနာက္ဆုံးမေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ စခန္းနားလည္း ေရာက္ေရာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင့္တပည့္ေတြ ၿခဳံခုိတုိက္ ဖမ္းဆီးတာကုိ ခံရၿပီး က်ားေရွ႕ေမွာက္လ်က္လဲဆုိသလုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ကုိ ေရာက္လာခဲ့ရတယ္။

သူ႔လက္ခုပ္ထဲက ေရဘ၀ေရာက္လာေပမယ့္ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သူေတာ္ေကာင္းပီပီ ဦးဘခ်စ္တုိ႔ကုိ အဆုံးမစီရင္ပါဘူး။ ဦးဘခ်စ္က လူသတ္မႈသက္ေသခံအျဖစ္ သိမ္းထားတဲ့ ျပည္ၿမဳိ႕က စက္သူေဌး ဦးသင္းရဲ႕ ေျခာက္လုံးျပဴးကုိဘဲ ျပန္ေတာင္းပါတယ္။ ေျခာက္လုံးျပဴးရရင္ ျပန္လႊတ္မယ္ေပါ႔။

ဦးဘခ်စ္အေနနဲ႔ကေတာ့ Duty is duty ေပါ႔ေလ။ အလုပ္၀တၱရားကုိ ေဖာက္ဖ်က္ဘုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေပါ႔။ ေနာက္ၿပီး သူ႔ကုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္က သတ္လုိ႔ေသလုိက္ရတာကမွ ေျဖသာပါဦးမယ္။ အခုလုိ သူ႔ခ်စ္သူ ဇနီးေလာင္း မျမ၀င္းနဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ တဦးနဲ႔ တဦး ေမတၱာမွ်ေနတာ ျမင္ရတာကကုိဘဲ ရည္စားလူလု ေရႊဥ..အဲေလ..အူႏုကၽြဲခတ္ ဆုိသလုိ ဦးဘခ်စ္ချမာ ပုိၿပီး အသည္းနာတာေပါ႔။ တကယ္ဆုိရင္ မျမ၀င္းနဲ႔ သူနဲ႔က ျပည္ၿမဳိ႕ ေရႊဆံေတာ္ဘုရားႀကီးမွာ ေသြမပ်က္ဘုိ႔ သစၥာထားခဲ့ၾကတာမုိ႔လား။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဘက္က ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း သူက တကယ္ေတာ့ မျမ၀င္းကုိ အရင္ဆုံး စေတြ႕ခဲ့သူ။ ခ်စ္ခဲ့သူ။ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဓါးျပတုိက္တုန္းက အားကုိးရာမဲ့တဲ့ မိန္းမသားေတြ ဆုိၿပီးေတာ့ က်ဳပ္အေနနဲ႔ လမ္းစားရိတ္ေငြတဆယ္ဘဲ ယူခဲ့တယ္မုိ႔လား… ဘာညာ သာရကာနဲ႔ ေခ်းေျခာက္ေရႏွဴးၿပီး မျမ၀င္းကုိ သူ႕ဘက္ပါေအာင္ ငိုျပ။ အခုေလာေလာဆယ္ မျမ၀င္းကလည္း သူ႕ကုိ ျပန္ခ်စ္ေနၿပီဆုိေတာ့ ဦးဘခ်စ္လက္ထဲ ျပန္ထည့္လုိက္ဘုိ႔ဆုိတာက သေဘာထားႀကီးတဲ့လူေပမယ့္လည္း ထင္သေလာက္မလြယ္။ ဒါေၾကာင့္ေျပာတာ။ ေလာကႀကီးမွာ ကုိယ္မပုိင္တဲ့ သူမ်ားပစၥည္းကုိ ကူညီခ်င္လုိ႔ဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကယ္တင္ခ်င္လုိ႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတင္းအဓမၼ ၾကာရွည္သျဖင့္ လက္၀ယ္ထားရွိတာဟာ မေကာင္းဘူးကြဲ႕။ အခ်ိန္တန္လုိ႔ ပုိင္ရွင္က ျပန္ေတာင္းတဲ့အခါက်မွ ဒါႀကီးကုိ ကိုယ္က သံေယာဇဥ္တြယ္ေနပါၿပီ။ ျပန္မေပးႏုိင္္ေတာ့ပါဘူးဆုိ…အရပ္ရပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလုိ႔ဘယ္ေတာ္ပါေတာ့မလဲ။ ဟုတ္ဘူးလား။ ေနျပည္ေတာ္ဆုိလုိ႔ ၾကပ္ေျပးကုိ ေျပးမျမင္နဲ႔ဦး။ ဗမာဆုိ႐ုိးစကားကုိ ဆုိ႐ုိး စကားလုိဘဲ ႐ုိး႐ုိးသားသားဖတ္ၾကပါ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ခက္တယ္ဗ်ာ။ ေျပာေျပာေနရတယ္။

အဲသည္လုိ ဦးဘခ်စ္နဲ႔ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ အသီးသီး အသက အသက မျမ၀င္းကုိ ကုိယ့္ဘက္ယုိင္ေအာင္ အုိဘားမားနဲ႔ ကလင္တန္တုိ႔ မဲဆြယ္သလုိ အၿပဳိင္အဆုိင္ ေသြးေဆာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ တကယ္အၾကပ္႐ုိက္ေနရရွာသူကေလးကေတာ့ မျမ၀င္း။

မျမ၀င္းဘက္က ၾကည့္ရင္ ဦးဘခ်စ္က သူ႕ခ်စ္ဦးသူ။ ဘုရားမွာ ႏွစ္ကုိယ္တူေသြမပ်က္ဘုိ႔ သစၥာထားခဲ့သူ။ လက္ထပ္ေတာ့မယ့္သူ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ ၀င္ဖ်က္လုိ႔ သူ႕မွာ ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းတဲ့ မိန္းမဘ၀ကုိ ေရာက္ရတဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္လည္း တဖက္ကၾကည့္ျပန္ေတာ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ကုိလည္း လုံးလုံးႀကီး ပစ္ပစ္ခါခါျပဳလုိ႔မရ။ ေတာင္ေပၚစခန္းမွာ ေနခဲ့စဥ္ခဏ သံေယာဇဥ္ေတြက ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ရၿပီေလ။ ….အကုိႀကီးက ျမအေပၚမွာ ထားခဲ့တဲ့ ေစတနာေတြ၊ အၾကင္နာေတြ၊ အယုယေတြကုိ ေဟာဒီ မိျမက ဘယ္လုိလုပ္ လြယ္လြယ္ကူကူ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔ ရႏုိင္ေတာ့မလဲ…..။

အဲသလုိနဲ႔ မေ၀ခြဲႏုိင္မႈေတြအၾကားမွာ မျမ၀င္းချမာ မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ ငါးရံ႕ျပာလူးသလုိ ထြန္႔ထြန္႔လူးေအာင္ ခံစားေနရရွာသေပါ႔။ အဲသည္မွာတင္ အႀကံေကာင္းေပးမယ့္ (တတိယအုပ္စုလုိ) လူတေယာက္ ေပၚလာတယ္။ (ဆရာတင္ေမာင္သန္းကုိ ေစာင္းေျမာင္း ေရးျခင္းမဟုတ္ပါ။) ဦးဘခ်စ္နဲ႔အတူပါလာတဲ့ ပုလိပ္အရာရွိတေယာက္ဘဲ။ သူ႕အလုိအရ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေရာ၊ မျမ၀င္းေရာ၊ ဦးဘခ်စ္ေရာ ဘယ္သူမွ မမွားဘူး။ ကံၾကမၼာကကုိ သည္လုိဖန္တီးလာလုိ႔ သည္စခန္းဆုိက္တာ။ သည္ေတာ့ သည္ကိစၥမွာလည္း ကံစီမံရာဘဲ။ ကံၾကမၼာကုိဘဲ ဆုံးျဖတ္ခုိင္းမယ္။

“ဦးေအာင္ဒင္ကလည္း လက္ကုိင္ပု၀ါ တထည္ေပးပါ။ ဆရာဦးဘခ်စ္ကလည္း လက္ကုိင္ပု၀ါ တထည္ေပးပါ။ ဒီလက္ကုိင္ပု၀ါႏွစ္ထည္ကုိ သည္ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ခ်ထားမယ္။ ေဟာဒီက ငါ့တူမႀကီးကုိေတာ့ မ်က္စိကုိ အ၀တ္စည္းရမကဲြ႕။ ဦးက ဆြဲဆုိတဲ့အခ်ိန္မွာ ငါ႔တူမက ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ခ်ထားတဲ့ လက္ကုိင္ပု၀ါႏွစ္ထည္ကုိ ဆြဲရမယ္။ စၿပီး လက္ထဲကုိ ဆြဲမိတဲ့ လက္ကုိင္ပု၀ါ ပုိင္ရွင္ဟာ ငါ႔တူမႀကီးရဲ႕ ဖူးစာရွင္ေပါ႔ကြယ္။” ……လုိ႔ အခါေတာ္ေပး ဆရာႀကီးက အႀကံေကာင္းေပးတယ္။ မပုိင္လား။ တတိယအုပ္စုမွန္ရင္ ဥာဏ္ပညာနဲ႔ ျပည့္စုံတယ္မွတ္။

ဦးဘခ်စ္ေရာ၊ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေရာ၊ က်န္တဲ့လူေတြအားလုံးက ဒီအစီအစဥ္ကုိ သေဘာတူၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ မျမ၀င္းမွာ ပူပန္ေနတာ တခ်က္ရွိတယ္။ “ကုိကုိခ်စ္ သေဘာတူႏုိင္မွ တူတယ္ေျပာေနာ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ျမ ကုိေလ သစၥာမရွိတဲ့ မိန္းမရယ္လုိ႔ စိတ္နဲ႔ေတာင္ မျပစ္မွားရဘူးေနာ္”

“ကုိကုိခ်စ္ သေဘာတူပါတယ္ ျမ ရယ္”

ဒုိင္လူႀကီး တတိယအုပ္စုသမားမွာလည္း ေျပာစရာ နည္းနည္းက်န္ေသးတယ္။ “….ဒီကိစၥမွာ တေယာက္ေယာက္က ႐ႈံးနိမ့္သြားခဲ့ရင္ မင္းမွာသစၥာ လူမွာကတိ ဆုိတဲ့အတုိင္း….. ”

ဟာ….ဒီလူ ဒီေလာက္ေျပာေနတာကုိ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ အားႀကီး စိတ္ဆုိးတယ္။ သူ႔ကုိ ေစာ္ကားတယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။

“ဘာလဲ….ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္ကုိ ရည္စူးၿပီး ေျပာေနတာလား။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ ဓားျပဗုိလ္ လူဆုိးဗုိလ္ ဆုိေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ထက္ အမ်ားႀကီး သစၥာရွိတယ္။ ဒီမွာ….က်ဳပ္႐ႈံးရင္ ၿပဳံးေနလုိက္မယ္။ က်ဳပ္ႏုိင္ရင္သာ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မ်က္ႏွာတခ်က္မပ်က္ၾကနဲ႔။ အားလုံး ဒုကၡေရာက္သြားမယ္” တဲ့။

အဲသည္လုိနဲ႔ မျမ၀င္းတေယာက္ မ်က္ႏွာကုိ အ၀တ္စည္း။ အခါေပးဆရာႀကီးက လက္ကုိင္ပု၀ါ ႏွစ္ထည္ကုိ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အသာခ်။ မျမ၀င္းဟာ ရင္တမမနဲ႔ အသက္ကုိ ေအာင့္ၿပီး ပု၀ါစကုိ ဆြဲလုိက္တယ္။

“ဟင္…..ကိုကုိခ်စ္ လက္ကုိင္ပု၀ါပါလား….”
********************************************************

႐ုပ္ရွင္ထဲမွာေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ ကတိအတုိင္း သူ႐ႈံးတဲ့အခါမွာ ၿပဳံးေနလုိက္တယ္။ သူတပည့္ေတြကုိ ညႊန္ၾကားတယ္။ ဦးဘခ်စ္တုိ႔ မျမ၀င္းတုိ႔ကုိ ေနမ၀င္ခင္ ဆင္နဲ႔ ျပန္ပုိ႔ေပးဘုိ႔ကုိေပါ႔။ သူကုိယ္တုိင္ကေတာ့ အသည္းကြဲၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တာေပါ႔။

ဒီဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ေတာ့ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဟာ လူဆုိးဗုိလ္၊ ခုိးဆုိး၊ လုယက္၊ ဓါးျပတုိက္ မေကာင္းမႈေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့ေပမယ့္ ေပးထားတဲ့ ကတိကုိေတာ့ တည္တာေတြ႕ရတယ္။ ေနာက္ဆုံးမွာ သူ႕ကတိအတုိင္း ဦးဘခ်စ္တုိ႔ မျမ၀င္းတုိ႔ကုိ ျပန္လႊတ္လုိက္တာေတြ႕ရေတာ့ ေစာေစာပုိင္းက မဟုတ္တ႐ုတ္ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔အျပစ္ေတြကိုေတာင္ ခြင့္လႊတ္ခ်င္သလုိ လုိ ျဖစ္လာတယ္။ ပရိတ္သတ္ႀကီးမွာ သူ႕ကုိ သနားစိတ္ေတာင္ ၀င္လုိက္မိေသးရဲ႕။ ဗမာေတြ ခြင့္လႊတ္တတ္ပုံမ်ား ေျပာျပပါတယ္။

က်ေနာ္ေတြးမိတယ္ေလ။

လူဆုိးတုိင္းသာ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္လုိ ကတိတည္တတ္မယ္ဆုိရင္ ေလာကႀကီးက ေတာ္ေတာ္သာယာမယ္လုိ႔။
Read more

“သစၥာသည္သာ အလွတရား”

ကဗ်ာဆရာ ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ မကြယ္လြန္ခင္ ေဆး႐ုံေပၚမွာေနာက္ဆုံးေရးစပ္သြားတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ကုိ အဲဒီေခတ္အခါက လစဥ္ထုတ္ ျမန္မာမဂၢဇင္းတုိင္းလုိလုိမွွာ ေဖာ္ျပၾကတယ္။ ကဗ်ာက….

ငါေသတဲ့အခါ
ဘာအေမြမ်ား ထားခဲ့ရပ
အုိ…ေလာကတ၀ွမ္းလုံး
အေခ်ာအလွအဆန္းဆုံး
သေဘာဓမၼလႊမ္းဖုံး
မေနာမယပန္းကုံးေတြကုိ
ေတးဖြဲ႕ကာ ကဗ်ာေတြသီလုိ႔
အသည္းလႊာေျမမဟီ၀ယ္
အုတ္ဂူလုပ္ကာ ျမႇဳတ္ခဲ့မည္ပ…..တဲ့။

(ႏွစ္ေတြလည္းၾကာခဲ့ၿပီမုိ႔ က်ေနာ္အမွတ္လြဲၿပီး မူရင္းနဲ႔ ကြဲျပားႏုိင္ပါတယ္။)

အဲဒီေခတ္က ႐ႈမ၀မဂၢဇင္းမွာ... ေဒါင္းႏြယ္ေဆြ အပါအ၀င္ ကဗ်ာဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ကဗ်ာေတြကုိ သ႐ုပ္ေဖာ္ေပးတာက ဗဂ်ီေအာင္စုိး။ သူ႔ပန္းခ်ီေတြက ေမာ္ဒန္အတ္ ေခၚမယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္ဟာ ကေလးသာသာအရြယ္ဆုိေတာ့ သူ႔ပန္းခ်ီေတြကုိ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္။ (အဲ…အခုလည္း သိပ္နားမလည္လွပါ)။ သူ႔ပန္းခ်ီပုံမွာ လက္မွတ္ထုိးရင္ အ၀ုိင္းေလးတခုမွာ ေဘးက အ၀ုိင္းေသးေသးေလးေတြ ၀န္းရံၿပီး “သစၥာသည္သာ အလွတရား” ဆုိတဲ့ သူ႔လက္ေရး စာေၾကာင္းေလးကလည္း အၿမဲပါတယ္။ က်ေနာ္က သူ႔ပန္းခ်ီေတြကုိသာ နားမလည္တာ။ အဲသည္ စာေၾကာင္းေလးက ျမင္ပါမ်ားေတာ့ ေခါင္းထဲစြဲေနတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဒါဟာ ဗဂ်ီေအာင္စုိးရဲ႕ ထြင္လုံးသက္သက္၊ သူ႔ဖီေလာ္ေဆာ္ဖီဘဲလုိ႔ ယူဆခဲ့တာက လြဲလုိ႔ သိပ္ၿပီး ေလးေလးနက္နက္ မေတြးခဲ့ပါဘူး။

ဒါေပမယ့္…အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သစၥာသည္သာ အလွတရားဆုိတာကုိ လက္ခံလာတယ္။ သစၥာတရားဆုိလုိ႔ သစၥာေလးပါး ျမတ္တရားေလာက္အထိကုိ ေတြးမေနပါနဲ႔ဦး။ ေန႔စဥ္ဘ၀မွာ ႀကဳံေတြ႕ေနရတဲ့ သစၥာတရား၊ အမွန္တရားေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ဘယ္ေလာက္အထိ လက္ခံႏုိင္သလဲ။ တကယ္ေတာ့ လူ႔ဘ၀မွာ လူေတြက အမွန္တရားကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳဘုိ႔ ႀကိဳးစားေနၾကလုိ႔သာ။ တကယ့္တကယ္ အမွန္တရားကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း လက္ခံႏုိင္ၾကမယ္ ဆုိရင္ ႐ႈပ္ေနတာေတြ ရွင္းသြားမယ္။ ေကာက္ေကြ႔ေနတာေတြ ေျဖာင့္ျဖဴးသြားမယ္။

အမဲကုိ ျမင္ပါလ်က္ အျဖဴပါလုိ႔ ေျပာေနရတာဟာ စိတ္ပင္ပန္းစရာေကာင္းလွပါတယ္။ မဲရင္ မဲတယ္။ ျဖဴရင္ျဖဴတယ္ေပါ႔။ တခါတေလက်ေတာ့လည္း သတၱိေၾကာင္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာျဖစ္ျဖစ္၊ ေလာဘေဇာတုိက္လုိ႔ အတၱထူပိန္းလြန္းသြားတဲ့အခါမွာျဖစ္ျဖစ္ အျဖဴအမဲ သဲကြဲေနပါလ်က္နဲ႔ အျဖဴအမဲမသဲကြဲတဲ့ (Grey Area)ေတြ လုိ႔ ေရာခ်ေနၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြလည္းရွိတယ္။ မာယာေတြ တပုံတပင္နဲ႔ ခ်ီတက္ၾကရင္း တခါတေလမွာ ကုိယ့္မာယာေတာမွာ ကုိယ္ မ်က္စိလည္ေနၾကရတာေတြလည္း ရွိတယ္။

တကယ္က်ေတာ့ မသိနားမလည္မႈ (Ignorance) ေၾကာင့္ အမွားအမွန္မခြဲျခားတတ္တာက ျပဳျပင္ဘုိ႔ သိပ္မခက္ဘူးလုိ႔ က်ေနာ္ ယူဆပါတယ္။ မသိတဲ့လူက သူသိသြားတဲ့တခ်ိန္မွာ ျပဳျပင္ရအရမ္းလြယ္တယ္။

ေဟာ… အမွားအမွန္ကုိ သိသိႀကီးနဲ႔ တမင္သက္သက္ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာမ်ဳိးကေတာ့ ေျပာရဆုိရ အရမ္းကုိ ခက္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာဆုိ႐ုိးစကားမွာ “အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တဲ့သူကုိ အႏႈိးရခက္တတ္တယ္”လုိ႔ ဆုိၾကတာေပါ႔။ ကေန႔ေခတ္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး ျပႆနာမွာလည္း အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့သူေတြ၊ ႐ူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္တဲ့သူေတြ၊ ႏွာေစးေနတဲ့သူေတြြ၊ အတင္းအဓမၼ ဒုိင္လူႀကီးလုပ္ခ်င္သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး။ အဲဒီသူေတြကုိ သြားၿပီးေတာ့မ်ား တရားျပမယ္မႀကံနဲ႔။ ဘုန္းႀကီးတေစၦလုိဘဲ။ က်မ္းကုိးက်မ္းကား တသီႀကီးဆြဲထုတ္ၿပီး ကုိယ့္ကုိေတာင္ တရားျပန္ေဟာလုိက္ဦးမယ္။

နာမည္ႀကီး အယ္ဒီတာ စာေရးဆရာတေယာက္ က်ေနာ္တုိ႔ စက္မႈတကၠသုိလ္ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာ လာၿပီး ေဟာေျပာစဥ္က မာန္ပါပါနဲ႔ စင္ျမင့္ေပၚက ရြတ္သြားတဲ့ ကဗ်ာထဲက စာသားတခ်ဳိ႕ကုိ ယခုတုိင္ က်ေနာ့္နားမွာ ၾကားေယာင္လ်က္ရွိဆဲ။

“အမွန္တရားဆုိတာ
လွံနဲ႔ထုိး လွံက်ဳိး
ဓါးနဲ႔ထုိး ဓါးက်ဳိး
မေသတဲ့ အမ်ဳိး”….တဲ့။

အင္း….အခုေတာ့ မည္သုိ႔ေသာ စြမ္းအားတရပ္က မည္သုိ႔မည္ပုံ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ လုိက္ေလသည္မသိ။ အဲသည္ဆရာကုိယ္တုိင္ပင္လွ်င္ ေျဖာင့္တန္းေနေသာ အမွန္တရားကုိ ေကြးေကာက္ေအာင္ ပုံသြင္းဘုိ႔ မခ်ိမဆန္႔ ႀကဳိးစားေနပုံကုိ ျမင္ရတာေတာ့ ျမင္ရသူအဖုိ႔ပါ စိတ္မသက္သာစရာ။

ဒါေပမယ့္လည္း သူဆုိခဲ့သလုိပင္ အမွန္တရားဆုိတာ ထုိးႏွက္ထု႐ုိက္လုိ႔ ေကာက္ေကြးသြား တတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ေလေတာ့ ထုိးႏွက္ဘုိ႔ ႀကဳိးစားသူမ်ားသာလွ်င္ ေၾကမြပ်က္သုဥ္းသြားရတဲ့ သာဓကေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔မ်က္ေမွာက္မွာပင္ တပုံတပင္ႀကီး ေတြ႕ခဲ့ၾကရၿပီ မဟုတ္ပါလား။

ေနာက္တခုက အမွန္တရားနဲ႔အတူ အၿမဲလုိလုိ ယွဥ္တြဲေတြ႕ရေလ့ရွိတာက ႐ုိးေျဖာင့္ျခင္း။

႐ုိးသားတယ္၊ ေျဖာင့္မတ္တယ္ဆုိတာ ဟန္ေဆာင္မႈကင္းၿပီး အရွိကုိအရွိအတုိင္း၊ ပကတိအတုိင္း မဖုံးကြယ္ဘဲ ေနတာထုိင္တာ ျပဳမူေျပာဆုိတာလုိ႔ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ ဘယ္လူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာမဆုိ ႐ုိးသားတာကုိ တန္ဘုိးထားၾကပါတယ္။

အရွိကုိ အရွိအတုိင္း၊ ပကတိအတုိင္း မဖုံးမကြယ္ ေနထုိင္ျပဳမူ ေျပာဆုိတာဟာ မာယာကင္းတဲ့ သေဘာ။ လွည့္ျဖားျခင္း ကင္းတဲ့ သေဘာ…..လုိ႔ က်ေနာ္ထင္တယ္။ အဲသည္လုိ သေဘာသဘာ၀ရွိသူမွာ ရွိတဲ့ဂုဏ္ဟာ ႐ုိးဂုဏ္ေပါ႔။

ကေလးေတြ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့အခ်က္ေတြထဲမွာ မာယာပရိယာယ္ကင္းျခင္းလည္း တခ်က္ ပါလိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္ပါတယ္။

ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ “တသက္တာမွတ္တမ္းနဲ႔ အေတြးအေခၚမ်ား” စာအုပ္ထဲမွာ လူႀကီးလူေကာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ “အမ်ဳိးျမတ္ျခင္းအတြက္ မာန္မတက္ေသာ္လည္း ႐ုိးေျဖာင့္ျခင္းအတြက္ ဂုဏ္ယူတတ္တယ္” ဆုိတဲ့ စကားေလးကုိ က်ေနာ္ အင္မတန္ ႏွစ္သက္ပါတယ္။

လက္ေတြ႔မွာေတာ့ လူေတြဟာ အသက္ႀကီးလာ၊ ပညာတတ္လာတာနဲ႔အမွ် မာယာလည္း မ်ားလာတတ္ၾကတယ္။ ကုိယ့္အႀကံအစည္ ကုိယ့္အေတြးအေခၚေတြကို တင္ျပတဲ့ေနရာမွာ မာယာေတြ သုံးလာတတ္ ၾကတယ္။ အမွန္တရားကေန ေသြဖီခ်င္တဲ့အခါ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကို လူမသိေအာင္ မာယာေတြ သုံးလာၾကတယ္။ အဲသည္အခါမွာ ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ “ေလာကတ၀ွမ္းလုံး၊ သေဘာဓမၼလႊမ္းဖုံး၊ မေနာမယ ပန္းကုံးေလးေတြ”ကို ေခ်ာင္ထုိးလုိက္ၿပီး မာယာမ်က္ႏွာ ဖုံးစြပ္လုိ႔ အမွန္တရားကုိ ထုိးႏွက္တုိက္ခုိက္ဘုိ႔ ႀကဳိးစားလာေတာ့တာပါဘဲ။

အမွန္တရားအတြက္ ေတာ္လွန္ေနၾကတဲ့ စစ္ေျမျပင္မွာ အဲဒီမာယာစစ္သည္ေတြရဲ႕ စစ္ခ်ီေတးသံေတြေၾကာင့္ ရံဖန္ရံခါဆုိသလုိ အခုိက္အတန္႔ အေျခအေန ႐ႈပ္ေထြးသြား တတ္တာေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အက်ည္းတန္တဲ့ ျမင္ကြင္းေတြလည္း အခုိက္အတန္႔ ျဖစ္ေပၚလာၾကတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း သမုိင္း စာမ်က္ႏွာေတြမွာ ေအာင္ဆန္းလုိ ႐ုိးေျဖာင့္တဲ့ သူေတြက ဘယ္လုိေနရာမွာ မွတ္တမ္းတင္ခံရ သလဲ။ မ႐ုိးေျဖာင့္တဲ့ မာယာစစ္သည္ေတြက ဘယ္ေနရာမွာ ေနၾကရသလဲ။ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ ထုိက္တန္သလုိ ကြဲျပားသြားၾကေပမေပါ႔။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔တေတြဟာ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးကုိ စုံနံ႔သာၿမဳိင္ရွာပုံေတာ္ဖြင့္ေနၾကစဥ္ ေတာ္လွန္ေရးဆုိတဲ့ ေတာလမ္းခရီးစဥ္တေလွ်ာက္မွာ သစၥာတရားကုိ လက္ကုိင္ထားလုိ႔ မာယာစစ္သည္ေတြရဲ႕ ေတာေျခာက္သံကုိ နားမေယာင္မိဘုိ႔ သတိထားၾကရေပဦးမယ္။
Read more

“ေန၀န္းႏွင့္အတူ”




ပူလာအူဘင္ကၽြန္းကအျပန္ ခ်န္ဂီကမ္းေျခကုိ ေရာက္ေတာ့ တိမ္တုိက္ေတြေနာက္က ျဖတ္သန္းၿပီး ၀င္လုဆဲဆဲ ေနလုံးႀကီးကုိ အခုလုိ ျမင္ေတြ႕ရတယ္။

ေနမင္းႀကီးကေတာ့ ညေရာက္လုိ႔ ကမၻာ့ဟုိဘက္ျခမ္းကုိ ပုန္းေရွာင္သြားလည္း ေနာက္တေန႔ အ႐ုဏ္တက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အေရွ႕ဆီကေန ကမၻာေျမသည္ဘက္ျခမ္းကုိ ေရႊရည္ေတြလႊမ္းလုိ႔ အလင္းတန္းေတြ ျပန္လည္ ျဖန္႔က်က္ေပးဦးေတာ့မွာေပါ႔။

ေဟာဒီကမၻာႀကီးမွာ သစ္ပင္ေတြ၊ သက္ရွိေတြ ရွင္သန္ေနႏုိင္တာ ေနမင္းႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးလည္း မကင္းဘူးတဲ့။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ကေနတဆင့္ ရွင္သန္ျခင္းေတြကုိ ရတယ္ဆုိရင္ မမွားဘူးေပါ႔။ ေနာင္လာမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ လူသားမ်ဳိးဆက္ ေပါင္းမ်ားစြာအထိေတာ့ ဒီအတုိင္းဘဲ မေျပာင္းမလဲ ဆက္လက္ ျဖစ္တည္သြားမယ္ထင္ရဲ႕။

ဒါေပမယ့္ ဒီေနမင္းႀကီးဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္ကြယ္ဘဲ ထာ၀ရ တည္ရွိသြားမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ သိပၸံပညာရွင္ေတြက ဆုိၾကတယ္။ ေနာင္ ႏွစ္သန္းေပါင္း ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလုိ႔ သူ႔ဆီက ေလာင္ကၽြမ္းစရာ ေလာင္စာေတြ ကုန္ခန္းသြားတဲ့တေန႔မွာ သူ႕ရဲ႕ ဆြဲငင္အား တစတစ ေလ်ာ့ပါးသြားတဲ့အခ်ိန္ သူ႔အလုံးအ၀န္းက တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ယ္ျပန္႔လာၿပီး ေဟာဒီကမၻာအပါအ၀င္ သူ႔ကုိလွည့္ပတ္ေနတဲ့ ၿဂဳိဟ္ေတြကို ေလာင္ကၽြမ္းရစ္ၿခဳံသြားလိမ့္မတဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္က်ရင္ေတာ့ သက္ရွိေတြ၊ သစ္ပင္ေတြဆုိတာ လည္း မရွင္သန္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူးေပါ႔။

အခုေတာ့.... မၾကာခင္ ေန၀င္ေတာ့မယ္။

ညေရာက္တဲ့အခါ မဟူရာေကာင္းကင္မွာ ေနမင္းရဲ႕ အလင္းေရာင္ကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေပး မယ့္ လမင္းႀကီးရယ္၊ အေရာင္ေတာက္ပတဲ့ ၿဂဳိလ္ေတြရယ္၊ ဟုိးအေ၀းမွာ ေပါက္ကြဲေနတဲ့ ၾကယ္ေတြရယ္ကုိ တိမ္တုိက္ေတြၾကားက ျမင္ေတြ႕ရဦးမယ္။

အသက္ရွင္သန္ေနသေရြ႕ေတာ့ ဆည္းဆာကုိလည္း ေငးေမာႏုိင္မယ္။ လေရာင္ကုိလည္း တိမ္းမူးႏုိင္မယ္။ အ႐ုဏ္ကုိလည္း ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္ဦးမယ္။

ေနမင္းႀကီးနဲ႔အတူ ေန႔နဲ႔ ညဟာ လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားရင္း ကမၻာေပၚက ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘ၀ေတြကုိ နရီစည္းက် ပုိင္းျခား ေပးေနေတာ့တယ္။
Read more
မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs