“မင္းကုိႏုိင္ (သုိ႔မဟုတ္) ေပၚဦးထြန္း ပုံရိပ္”

Share |
မင္းကုိႏုိင္လုိ႔ နာမည္တြင္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ေပၚဦးထြန္းအျဖစ္ သိၾကတဲ့သူ.....။ ဒီလူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ စၿပီး ဆုံေတြ႕ၾကတဲ့ေန႔ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လုိပဲ အထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့ ညီအစ္ကုိတေယာက္ရဲ႕ ရဟန္းခံပြဲမွာ စၿပီးေတြ႕ခဲ့ၾကတာပါ။

အဲဒီေန႔က ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္းျပန္ၿပီး ဆုံျဖစ္ၾကလုိ႔ အားလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ စကားေတြ ကိုယ္စီေျပာၾက၊ ႏႈတ္ဆက္ၾကနဲ႔ စည္စည္ကားကားပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ကုိၿပဳံးခ်ဳိကုိ ေတြ႕လုိ႔ သူ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏႈတ္ဆက္ေတာ့၊ သူက “ခဏလာပါအုံး၊ ခင္ဗ်ားကုိ ကၽြန္ေတာ္ ကုိေပၚဦးနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးမလုိ႔” ဆုိၿပီး ေခၚတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ေနာက္လုိက္သြားတယ္။

အသားျဖဴျဖဴ၊ ႏွာေခါင္းခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္တေယာက္ ထုိင္ေနတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ ကုိၿပဳံးခ်ဳိက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူကလဲ ထုိင္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က မတ္တပ္ရပ္ရင္းကေန ခါးကုိင္းလုိက္ၿပီး “ေအးဗ်ာ၊ ခုလုိ က်န္းက်မ္းမာမာ ျပန္ေတြ႕ရတာ အရမ္း၀မ္းသာတယ္” ဆုိၿပီး လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ ဒီမွာတင္၊ သူက “ဟာဗ်ာ၊ အဲဒီလုိ သူစိမ္းမဆန္ပါနဲ႔။ လာပါ၊ အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္ရေအာင္” ဆုိၿပီး မတ္တပ္ထရပ္၊ ရင္ခ်င္းအပ္ၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဖက္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒီေတာ့မွ အားနာသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူက ဆက္ေျပာပါေသးတယ္။ “ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ စစ္ေတြမွာ အတူေနခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္က ေျပာျပလုိ႔ သိၿပီးပါၿပီ။ ခုမွပဲ လူခ်င္းေတြ႕ေတာ့တယ္” လုိ႔ ေျပာတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ခုမွ စၿပီးသိေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ႐ုိးသားပြင့္လင္းမႈေၾကာင့္ ညီအစ္ကုိလုိ ရင္းႏွီးမႈ ရွိသြားသလုိပါပဲ။ အဲဒီေန႔ကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္ မတ္လ (၂၇) ရက္ျဖစ္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးေန႔ပါ။ အဲဒီကအျပန္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြကုိ NLD က ေတာ္လွန္ေရးေန႔အခမ္းအနားကုိ တက္ဖုိ႔ ဖိတ္ထားလုိ႔ အားလုံး စုံစုံညီညီနဲ႔ သြားတက္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီေန႔ဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ စတင္စုစည္းေပါင္းဆုံမႈ အဖြင့္နိဒါန္းလုိ႔ ေျပာရင္ရမယ္ထင္ပါတယ္။

ေတာ္လွန္ေရးေန႔ အခမ္းအနားမသြားခင္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကုိေပၚဦးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ တေနရာမွာ ထုိင္ၿပီး ခဏေလာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ သူက သူ႕ခံစားခ်က္ကုိ ရင္ဖြင့္ျပပါတယ္။ သူ႕အေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးကုိ တသက္လုံး လုပ္ဖုိ႔ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္ မွန္ကန္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းမွာ ေရာက္ေနၿပီဆုိရင္ အနားယူၿပီး အႏုပညာအလုပ္ေတြနဲ႔ ဘ၀ကုိ အခ်ိန္ကုန္ခ်င္တယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူေျပာတာကုိ သေဘာတူလက္ခံပါတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္လုိ႔ ကာလတခုကို ၀င္ၿပီး ႏုိင္သေလာက္ ထမ္းၾကည့္တာ။ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ရင္ေတာ့ ဘ၀မွာ ဒိျပင္ ကုိယ္၀ါသနာပါရာ၊ ေပ်ာ္ေမြ႕ရာနဲ႔ ျဖတ္သန္းေနထုိင္မွာပါပဲလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ကဆုိေတာ့၊ သူက “ဟုတ္ၿပီးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သက္ေသေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တခ်ိန္ေရာက္လုိ႔ နားခ်င္ၿပီလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတဲ့အခါ၊ ကန္႔ကြက္သူေတြ ရွိရင္၊ ခင္ဗ်ားက သက္ေသလုိက္ေပးေနာ္” လုိ႔ သူက ၀မ္းသာအားရ ေျပာခဲ့တယ္။

သူေရးျဖစ္ခဲ့တဲ့ ၀တၳဳတုိေတြကုိ သူလြတ္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဖတ္ဖုိ႔ေပးၿပီး ေ၀ဖန္ပါအုံးလုိ႔ ေျပာေသးတယ္။ ဖတ္ေတာ့ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။ ေ၀ဖန္တဲ့အထိေတာ့ မေရာက္လုိက္ဘူး။ အလုပ္ေတြကလဲ မ်ားၾကတာကုိး။

ေနာက္ပုိင္းမွာ သူနဲ႔ သြားရင္းလာရင္း ေလ့လာအကဲခတ္မိရသေလာက္၊ သူဟာ အႏုပညာသမားေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕မိသေလာက္က စားေရးဆရာ၊ ကာတြန္းဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာေတြနဲ႔ေတြ႕ရင္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မထျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အလုပ္ရွိလုိ႔သာ စကားျဖတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔အတူသြားရေပမယ့္ ဆက္ၿပီး ထုိင္ခ်င္ေသးတယ္။ ပန္းခ်ီတုိ႔၊ ဂီတတုိ႔မွာလည္း အလားတူပါပဲ။ သူဟာ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိေနရရင္ သူ႕စိတ္ဟာ ပုိၿပီး ရႊင္လန္းတြက္ႂကြေနတဲ့ပုံရွိတယ္။ သူ႕ေနရာကေနၿပိးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ စာနာနားလည္မိပါတယ္။ ဟုိလူ၊ ဒီလူနဲ႔ ေတြ႕ရ၊ အသိမိတ္ေဆြေတြက ခင္မင္မႈနဲ႔ ဖတ္လုိ႔သြားရနဲ႔ ကိုယ္ပုိင္အခ်ိန္က နည္းပါတယ္။ နားရတယ္ဆုိတာ သိပ္မရွိလွပါဘူး။

သူ႕မွာ အာ႐ုံေၾကာ အားနည္းတဲ့ ေရာဂါလည္း ရွိတယ္။ သူ႕က်န္းမာေရးအတြက္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ အာ႐ုံေၾကာဆရာ၀န္ႀကီးတေယာက္ဆီကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခၚသြားၿပီး ျပေတာ့ ဆရာ၀န္က ေသေသခ်ာခ်ာ စစ္ေဆးၿပိးေတာ့ ေဆးေတြ အမ်ားႀကီးေပးလုိက္တယ္။ ဆရာ၀န္လည္း ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အတူတြဲထုိင္ၿပီး အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံ ႐ုိက္ယူထားလုိက္တယ္။ စမ္းသပ္ခေတာ့ မယူလုိက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆးဖုိးက ေတာ္ေတာ္က်သြားတယ္။ ဟာသျဖစ္သြားတာက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ေဆးဖုိး အလုံအေလာက္မပါခဲ့ဘူး။ ဆရာ၀န္ကေတာ့ မပါရင္ မေပးပါနဲ႔လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိေပၚဦးက အားနာတတ္ေတာ့ “မဟုတ္တာ ဆရာရယ္။ ေနာက္တေခါက္လာေပးပါမယ္” လုိ႔ ေျပာၿပီး ေနာက္အေခါက္မွ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေပါင္းေပးလုိက္ၾကတယ္။

ဆရာ၀န္က သူ႕ကုိ အနားယူခုိင္းတယ္၊ ေဆးကုိ ပုံမွန္၊ အခ်ိန္မွန္ေသာက္ခုိင္းေပမယ့္၊ ေန႔တုိင္း သြားလာေနရေတာ့ ဘယ္မွာ နားခ်ိန္ရွိမလဲ။ ေဆးေသာက္ခ်ိန္လဲ မမွန္ျဖစ္တာေပါ႔၊ ၿပီးေတာ့ ေဆးေတြက ေသာက္ၿပီးရင္ မေနားမျဖစ္ နားေနရမယ့္ အာ႐ုံေၾကာေဆးေတြ။ ေဆးကလည္း ေဆးျပင္းေတြဆုိေတာ့ ေသာက္ၿပီးၾကာလာတာနဲ႔ အိပ္ခ်င္သလုိလုိ ထုိင္းမႈိင္းလာတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ အတူတူ သြားလာေနရေတာ့ ဆန္႔က်င္ဖက္ေတြ လုပ္သလုိ ျဖစ္တာေပါ႔။ ၿပိးေတာ့ သြားလာေျပာဆုိေနရေပမယ့္ ထုိင္းထုိင္းမႈိင္းမႈိင္းျဖစ္ေနတာေပါ႔ဗ်ာ။ အခ်င္းခ်င္းစကားေျပာရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ စကားေျပာလုိ႔ မေကာင္းဘူးေပါ႔။ အမွန္ေတာ့ အနားယူရမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အနားယူခ်ိန္က နည္းပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေနာက္တေခါက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ဆရာ၀န္ကု ေဆးျပင္းေတြ မတုိက္ဖုိ႔ ေတာင္းပန္ရေတာ့တာေပါ႔။ လူက နားခ်င္ေပမယ့္ အေျခအေနက သူ႕ကုိနားခြင့္မေပးပါဘူး။ ေရွ႕လာမယ့္ ျမန္မာျပည္ခရီးၾကမ္းႀကီးမွာလည္း သူေျပာသလုိမ်ဳိး နားေနခ်ိန္ရပါ႔မလားဆုိတာ မေရရာတဲ့ အေနအထားပါပဲ။

သူဟာ ဟာသဉာဏ္လည္းရွိတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ပုံလည္းရတယ္။ အဲဒီလုိေနတတ္တာဟာလည္း သူ႕က်န္းမားေရးအတြက္ ပုိသင့္ေတာ္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ေလာကႀကီးရဲ႕ ကေမာက္ကမျဖစ္မႈ၊ ေလာ္မာေဖာက္ျပားမႈ၊ နိမ့္က်ပ်က္စီးမႈေတြကုိ ေယာနိေသာမနသိကာရ စိတ္နဲ႔ မွန္မွန္ ႏွလုံးသြင္းၿပီး ေနႏုိင္ရင္ေန၊ ဒါမွမဟုတ္ ဟာသအျမင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီးေနႏုိင္ရင္ ႀကဳံလာရတဲ့ ေလာကဓံေတြကုိ လြယ္လြယ္ကူကူ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ျဖတ္သန္းႏုိင္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ္ ယုံၾကည္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စုၿပီး ေဆြးေႏြးေျပာဆုိ စကားေကာငး္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ သူက ဟာသလုပ္ၿပီး ၀င္ေဖါက္ရင္ ပြဲက်သြားတာေတြရွိတယ္။ အႀကိတ္အနယ္၊ အေခ်အတင္ ေဆြးေႏြးရလုိ႔ ေခါင္းေတြ ပူေနတဲ့အခ်ိန္ ဟာသေလးေတြနဲ႔ အပူဖုေလးေတြကုိ ႀကိတ္ေခ်ရတာေလးေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ေပါ႔ပါးေစပါတယ္။

သူအထဲမွာ ဧကစာက်င့္ေနတုန္းက ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဟာသေလးတခု ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ျပန္ေျပာျပလုိ႔ ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႕က ဆံပင္ညႇပ္မလုိ႔ ၀န္ထမ္းတေယာက္ကုိ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၀န္ထမ္းက သူ႕ကုိ “ကုိမင္းကုိႏုိင္ ဆံပင္က သိပ္မရွည္ေသးဘူး။ မညႇပ္ပါနဲ႔အုံး” ဆုိၿပီး ေျပာတယ္တဲ့။ တမင္သက္သက္ ညစ္တာေပါ႔ဗ်ာ။ အဲဒါနဲ႔ သူက “ခင္ဗ်ားစကားကုိ မွတ္ထားေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံပင္မညႇပ္ဘဲ ေနမယ္” ဆုိၿပီး အရွည္ႀကီးျဖစ္တဲ့အထိ ေနလုိက္တယ္။ ၀န္ထမ္းေတြက သူ႕ရဲ႕ ေနေရးထုိင္ေရး၊ က်န္းမာေရးအေျခအေနကုိ အၿမဲေစာင့္ၾကည့္စစ္ေဆးေနရတာဆုိေတာ့၊ တေန႔မွာ သူက တံျမက္စည္းတေခ်ာင္းကုိ ဂစ္တာလုပ္ၿပီး ပါးစပ္ဆုိင္းနဲ႔တီးရင္း သီးခ်င္းေတြ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ဆုိေရာ။ ဒီေတာ့ ၀န္ထမ္းတေယာက္က အေျပးအလႊား လာၾကည့္တယ္။ သူ႕ကုိ ဆံပင္႐ွည္ရွည္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊး၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြနဲ႔ တံျမက္စည္းကုိ ဂစ္တာလုပ္ၿပီးတီးေနတာလဲေတြ႕ေရာ၊ မ်က္လုံးျပဴး မ်က္ဆံျပဴးျဖစ္သြားၿပီးေတာ့ “ဟာ၊ ကုိမင္းကုိႏုိင္၊ သတိထားပါ၊ သတိထားပါ” လုိ႔ ေျပာၿပီး ဆရာ၀န္ကုိ ေျပးအေၾကာင္းၾကားေတာ့တာပဲ။ ၀န္ထမ္းက သူ႕ကုိ စိတ္ေဖာက္သြားၿပီ ထင္တာ။ အမွန္ကေတာ့ တကယ္အ႐ူးျဖစ္သြားတာက သူမွန္း ၀န္ထမ္းချမာ သေဘာမေပါက္လုိက္ရွာဘူး။

သူေျပာျပတဲ့ ၁၆ ႏွစ္တာ ဧကစာက်င့္ရင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဟာသေလးေတြထဲက တစ္ခုေပါ႔ဗ်ာ။

သူ႕ကုိ အရပ္သားသတၱိရွင္ဆု ခ်ီးျမႇင့္တုန္းက အင္တာဗ်ဴးတခုမွာ “ဒီဆုကုိ ကုိယ္တုိင္တက္ေရာက္ၿပီး သြားယူမွာလား” လုိ႔ ေမးေတာ့ သူက “သူ႕အေနနဲ႔ ပတ္စပုိ႔ ရဖုိ႔ အခက္အခဲ ရွိတယ္။ တကယ္လုိ႔ သြားယူခြင့္ရရင္ေတာင္ ျပန္လာလုိ႔ ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႕အေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္နဲ႔ေရာ၊ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြနဲ႔ေရာ ခြဲခြာမေနခ်င္ဘူး။ တုိင္းရင္းသားျပည္သူလူထုနဲ႔ ဒုကၡေတြအတူ မွ်ေ၀ခံစားၿပီး၊ ေအးအတူ ပူအမွ် မခြဲမခြာ ေနခ်င္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ သြားခြင့္ရရင္ေတာင္ သြားယူျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး”လုိ႔ ျပန္ေျပာခဲ့တယ္။

ခုဆုိရင္ ကုိမင္းကုိႏုိင္အပါအ၀င္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဟာ ျပည္သူေတြ ရင္ဆုိင္ေနရတဲံ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္းေတြအတြက္ ျပည္သူ႕ကုိယ္စား ျပည္သူ႕ဘက္မွ မားမားမတ္မတ္ ရပ္တည္ေဆာင္ရြက္ရင္း နအဖ စစ္အစုိးရရဲ႕ အၿငိဳးအာဃာတႀကီးမားတဲံ တုန္႔ျပန္မႈေတြေၾကာင့္ သမုိင္းတြင္တဲ့ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ က်ခံရၿပီး ေ၀းလံေခါင္သီတဲ့ ျမန္မာျပည္အစြန္အဖ်ားေဒသက ေထာင္အသီးသီးကုိ ပုိ႔ခံလုိက္ရပါၿပီ။

နအဖ အစုိးရဟာ မင္းကုိႏုိင္အပါအ၀င္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြ၊ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးၾကတဲ့၊ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လူ႕အခြင့္အေရးကုိ တန္ဘုိးထားၾကတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြ၊ တုိင္းရင္းသားညီအစ္ကုိေတြနဲ႔ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြကုိ ရက္ရက္စက္စက္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေခ်မႈန္းႏွိပ္ကြပ္ေနၿပီး ေ၀းလံလွတဲ့ အစြန္အဖ်ားေဒသေတြဆီကုိ ပုိ႔႐ုံမက ျမန္မာျပည္ကပါ ထြက္ခြာသြားေစခ်င္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္ႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ၀ေျပာၿပီး ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္လာေစဖုိ႔၊ ျမန္မာျပည္မ်ာ ေမြးဖြားတဲ့ သူတုိင္းဟာ သူတုိ႔ရသင့္ရထုိက္တဲ့ လူ႕အခြင့္အေရးေတြကုိ တရားမွ်တစြာ ရရွိခံစားႏုိင္ၾကေစဘုိ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ဟာ အထိန္းသိမ္းခံ၊ အႏွိပ္စက္ခံဘ၀နဲ႔ ေဘးဒုကၡမ်ဳိးစုံကုိ ရင္ဆုိင္ေက်ာ္လႊားရင္း တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက နားလည္လက္ခံယုံၾကည္ၿပီး အားလုံးနဲ႔ လက္တြဲပူးေပါင္းကာ ျမန္မာျပည္ရဲ႕ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္းေတြကုိ ညႇိႏႈိင္းေျဖရွင္းၾကရမယ့္ ေန႔တေန႔ကုိ ေရာက္ရွိဘုိ႔ ခုိင္ခုိင္မာမာ ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ႀကဳိးပမ္းေဆာင္ရြက္လ်က္ ရွိေနဆဲပါ။

ေရးသူ...... ကုိစုိးထြန္း။

(ကုိစုိးထြန္းေရးသားတဲ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္အေၾကာင္းကုိ က်ေနာ့္ဘေလာ့မွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ေအာက္တုိဘာလက တင္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ အဲသည္တုန္းက အျပည့္အစုံ မေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ အခုမွ ကုိစုိးထြန္းက ျပည္တြင္းကေန ထပ္မံေပးပုိ႔လာတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ အစအဆုံး ေဖာ္ျပေပးလုိက္ပါတယ္။ သူမွတ္မိသလုိ ျပန္ေရးထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အရင္ေရးခဲ့တဲ့စာမူနဲ႔ ထပ္တူထပ္မွ်ေတာ့ မတူလွပါဘူး။)

6 comments:

kyaw said...

အမိေျမလြတ္ေျမာက္ပါေစ
ကိုေပၚေထာင္မွအျမန္လြတ္ပါေစ
ေဒၚစုႏွင့္ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားလြတ္ေျမာက္ပါေစ

Shweaung said...

ကိုမင္းကိုႏိုင္ႏွင့္အားလံုးေသာ ျမန္မာ့အေရးအတြက္(ကိုယ္က်ဳိးမဖက္)လုပ္ေဆာင္ေနၾကသူအားလံုးကို ေလးစားဂုဏ္ယူလ်က္ပါ...

Moe Cho Thinn said...

ကိုယ္႔တိုင္းျပည္အတြက္ အက်ဥ္းက်ခံ စြန္႔စား အနစ္နာခံလုပ္ေနၾကသူေတြနဲ႔ အတူ ကိုမင္းကိုႏိုင္ကို ေလးစားဂုဏ္ယူလ်က္ လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ဖတ္သြားပါတယ္ ကိုေပါေရ..

မုန္းစရာ said...

ရင္ထဲမွာ တကယ္ကို နင္႔ကနဲ ခံစားလုိက္ရတယ္.. ကိုမင္းကိုနိုင္ အျမန္ဆုံး ငရဲတြင္းက လြတ္ပါေစ...

Thiha Thit said...

ကုိေပါေရ
အခု Post နဲ႔ေတာ့ မဆုိင္ပါဘူး CBox မရွိလုိ႔ Comment ထဲက ၀င္ေအာ္သြားတာပါ။ post အသစ္ေရးပါအုံးလုိ႔။ ထုိင္းႏုိင္ငံေရး အေျခအေနကုိ အားလုံးျခဳံငုံျပီး post အသစ္တစ္ခုေရးေပးပါအုံး။

Happy New Year!

ေတာရုိင္းႏွင္းဆီ said...

ကိုေပါေရ အၿမဲလာဖတ္ျဖစ္ပါတယ္ ပို႔အသစ္ေတြေရးပါဦး ေမွ်ာ္ေနပါတယ္ ........

မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs