“မအုိေသးတဲ့သူ”

Share |
ဆရာေအာင္သင္းအမည္ကုိ စတင္ၾကားဘူးသည္မွာ က်ေနာ္ ၇ တန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ျဖစ္သည္။ မေကြးတုိင္းေက်ာင္းေပါင္းစုံအားကစားၿပဳိင္ပြဲသုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမဳိ႕နယ္ကုိယ္စား ျခင္းလုံးအဖြဲ႕ႏွင့္ မေကြးၿမဳိ႕သုိ႔ လာၿပဳိင္ရသည္။ ညဘက္ေလွ်ာက္လည္ေသာအခါ ၿမဳိ႕လယ္ပန္းၿခံတြင္ စာေပေဟာေျပာပြဲ ေၾကာ္ျငာ ဆုိင္းပုဒ္ႀကီး ဟီးေနေအာင္ခ်ိတ္ထားတာ ေတြ႕ရသည္။ စာေရးဆရာ တေယာက္ အမည္က ေအာင္သင္း(ေတာင္တြင္း) တဲ့။ က်ေနာ့္မွာ ထုိအရြယ္တြင္ ၀တၳဳတုိရွည္မ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကုိ ေတာ္ေတာ္ဖတ္ေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာ့နာမည္ကုိ မရင္းႏွီး။ ခ်ဳိတကူးႏွင့္ ဂုဏ္ရည္မတူူကုိ အမေတြ၏ ေက်ာင္းသုံးလက္ေရြးစင္ စကားေျပစာအုပ္မွာ ဖတ္ဘူးေသာ္လည္း ဆရာေရးမွန္းသတိမျပဳမိ။

ေနာက္ပုိင္း စာစီစာကုံးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဆရာ့စာအုပ္ေတြ ျမင္ေတြ႕လာေတာ့လည္း မွတ္မွတ္ထင္ထင္ မရွိလွေသး။ စာစီစာကုံးေရးနည္းညႊန္ျပသည့္ ျမန္မာစာဆရာ တဦးမွ်သာ ထင္မိခဲ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ ဆရာက လစဥ္ထုတ္ မဂၢဇင္းတခုတြင္္ “က်ေနာ့္အႀကဳိက္ဆုံး၀တၳဳတုိ” မ်ားကုိ ဖတ္ညႊန္းပုံစံ စေရးလာေသာအခါ ဆရာႏွင့္ စတင္ရင္းႏွီးလာသည္။ ဆရာညႊန္းသည့္ ၀တၳဳတုိေတြကုိ ဖတ္ရင္း ႏွစ္သက္ရင္း ဘာေၾကာင့္ႏွစ္သက္ရသလဲဆုိတာပါ ခြဲျခားသိရွိလာသည္။ သည့္ေနာက္မွာေတာ့ “မအုိေသးတဲ့သူ” က စလုိ႔ ဆရာေရးသည့္ ရသ စာတမ္းငယ္မ်ားကုိ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ေစာင့္ဖတ္ရင္း ဆရာ့ပရိတ္သတ္လုံးလုံးျဖစ္လာသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိအခ်ိန္အထိ ဆရာ၏ ခြဲျခားစိတ္ျဖာတတ္ျခင္း၊ ဆုိလုိခ်က္ ေပၚလြင္ေအာင္ ထိထိမိမိေရးတတ္ျခင္း ႏွင့္ ဆရာ၏ အႏုပညာ တုိ႔ကုိ ႏွစ္သက္ျခင္းသက္သက္ထက္ မပုိေသးေခ်။

ေနာက္ပုိင္းဆရာ့စာေပေဟာေျပာပြဲအေခြမ်ား ေခတ္စားလာသည့္အခ်ိန္တြင္ ဆရာ၏ အယူအဆ၊ သေဘာထားတုိ႔ကုိ ႏွစ္ၿခဳိက္လွ၍ မိမိကုိယ္ကုိ ဆရာ့တပည့္ အျဖစ္ပါ အလုိအေလ်ာက္ ခံယူမိပါသည္။ မေကြးေဟာေျပာပြဲတြင္ ကာယသတၱိႏွင့္ စာရိတၱသတၱိတုိ႔ကုိ ဆရာက ဥပမာ ဥပေမးယ်တုိ႔ျဖင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ေဖာ္ျပသြားသည္မွာ အင္မတန္ မွတ္သားစဖြယ္ျဖစ္သည္။ ကာယသတၱိမွာ ေလ့က်င့္ေမြးျမဴေပးရန္ အင္မတန္လြယ္ေသာ္လည္း စာရိတၱသတၱိမွာမူ အင္မတန္ခက္ခဲေၾကာင္းကုိ ပရိသတ္ နားလည္လြယ္ေသာ ဥပမာမ်ားျဖင့္ ေဟာသြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ပညာ အေရးႀကီးပုံကုိလည္း ဆရာသည္ အေလးအနက္ ေဇာင္းေပး ေဟာေျပာသည္္။ ဆရာေျပာေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ အင္မတန္ ေလးနက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း နားေထာင္ရသည္မွာ ၿငီးသည္မရွိ။ ဆရာဟာသဉာဏ္အလြန္ရႊင္ရာ ဆရာ့ေဟာေျပာပြဲမ်ားတြင္ ပရိတ္သတ္မွာ တေ၀ါေ၀ါ တေသာေသာရွိေလသည္။ လူက တိရိစၦာန္ထက္သာေသာအခ်က္ကုိ ငါး၊ ပ်ား စသည့္ ဥပမာမ်ားျဖင့္ ေျပာျပေသာအခါ ပရိသတ္မွာ တ၀ါး၀ါး တဟားဟားႏွင့္ ပြဲက်မဆုံးေအာင္ ရွိသည္။

သည့္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ဆရာသည္ လူငယ္မ်ဳိးဆက္သစ္အတြက္ ပညာေရးဆုိင္ရာ၊ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ၊ အေတြးအေခၚပုိင္းဆုိင္ရာ၊ စာရိတၱပုိင္းဆုိင္ရာ တုိးတက္ျမင့္မားေရးအတြက္ ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ေရးသားခဲ့သည္။

ဆရာသည္ ေခတ္ကုိ ျပဳျပင္လုိစိတ္ရွိသူ၊ လူငယ္တုိ႔၏ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနေသာ ဘ၀ေတြကုိ တည့္မတ္ေပးလုိေသာ ဆႏၵရွိသူတဦး၊ တနည္းအားျဖင့္ဆုိရလွ်င္ ေလာကကုိ အလွဆင္လုိသူ၊ ေလာကကုိ ေကာင္းက်ဳိးျပဳလုိသူ တဦးဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါသည္။ က်ေနာ္တုိ႔သည္ က်ေနာ္တုိ႔ ဖတ္ဘူးေသာ စာမ်ား၊ ေတြ႔ဘူးေသာ လူမ်ားက က်ေနာ္တုိ႔၏ ဘ၀အား တမ်ဳိးတဖုံ ေျပာင္းလဲေစသည္၊ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစသည္ဆုိလွ်င္ ဆရာေအာင္သင္းသည္လည္း က်ေနာ့္ဘ၀အေပၚ ေကာင္းေသာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိေစသူဟု ယူဆပါသည္။ က်ေနာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး ေက်ာင္းေတြ အၾကာႀကီးပိတ္ထားသည့္တုိင္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေသာအခါ တကၠသုိလ္သုိ႔ ဆက္လက္တက္ယူခ်င္ေသးေသာ အာသီသရွိေသးသည္မွာ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းတုိ႔၊ ဆရာေအာင္သင္းတုိ႔၏ အေတြးအေခၚမ်ား၊ အယူအဆမ်ား မိမိ၏ သ႑ာန္အတြင္းသုိ႔ မသိမသာ စိမ့္၀င္ေနခဲ့၍လည္း ျဖစ္ႏုိင္ေပမည္။

ဆရာ့ကုိ အျပင္တြင္ လူကုိယ္တုိင္ တခါသာေတြ႕ဘူးသည္။ အဲသည္တုန္းက ရွစ္ေလးလုံး အေရးအခင္းျဖစ္္ၿပီး ေက်ာင္းေတြ အၾကာႀကီးပိတ္ထားတုန္း ထင္ပါရဲ႕။ အညာကုိ ခဏျပန္သြားေတာ့ လမ္းခရီးမွာ အေ၀းေျပးကား ေခတၱရပ္တုန္း (ျပလုိ႔မွာထင္သည္) အိမ္သာသုိ႔ အေပါ႔အပါးသြားရန္ဆင္းသည္။ က်ေနာ္က အိမ္သာအသြား ဆရာက ကားဆီသုိ႔ ျပန္အလာ လမ္းမွာ ဆရာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ပက္ပင္းေတြ႕မိသည္။ မဂၢဇင္းဓါတ္ပုံေတြထဲမွာ ဆရာ၀တ္ေနက် ဂ်ာကင္ေလးနဲ႔ပါဘဲ။ က်ေနာ္က ၀မ္းသာသြားၿပီး “ ဆရာ၊ ဆရာေအာင္သင္းမဟုတ္လား” ဟု ေမးလုိက္ရာ ဆရာက ရပ္တန္႔၍ “ဟုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ေအာင္သင္းပါ” ၿပီးေတာ့ ဆရာက က်ေနာ့္စကားကုိ ငံ့လင့္ေနသည္။ ဆရာသည္ လူငယ္ေတြကုိ စိတ္၀င္စားသူပီပီ က်ေနာ့္ကုိ အကဲခတ္ေနေလသည္။ က်ေနာ္လည္း ႐ုတ္တရက္ေတာ့ ဘာေျပာရမွန္းမသိ၍ “ဆရာ့ကုိ က်ေနာ္ မဂၢဇင္းထဲမွာ ျမင္ဘူးလုိ႔ပါ” ဟုေျပာလုိက္ရာ စကား၀ုိင္းမွာ ဂြက်က်ႏွင့္ ၿပီးသြားၿပီး အသီးသီး ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ ဆက္သြားခဲ့ၾကသည္။ ေနာက္ပုိင္း က်ေနာ့္မွာ ဆရာႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေတြ႕ခြင့္ရပါလ်က္နဲ႔ သည္ေလာက္ စကားပါးရွားရသလားဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အျပစ္တင္မဆုံးေအာင္ ျဖစ္မိပါေတာ့ သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္က ဆရာေအာင္သင္းအား စကၤာပူသုိ႔ ဖိတ္ေခၚကာ စာေပေဟာေျပာပြဲျပဳလုပ္ဘုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ စီစဥ္ၾကေသးေသာ္လည္း စကၤာပူအစုိးရမွ ေဟာေျပာပြဲအတြက္ ပါမစ္ခ်မေပးသျဖင့္ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွ ကပ္၍ အစီအစဥ္ ပ်က္သြားပါသည္။ (စကၤာပူအစုိးရမွ ပါမစ္ခ်မေပးရျခင္းမွာ ပါမစ္ေလွ်ာက္ထားသူက ဆရာေအာင္သင္းအား ေ၀ဖန္ေရးဆရာ ဟု ေဖာ္ျပရာ ေ၀ဖန္ေရးဆုိ အင္မတန္ ဖင္တုန္ေသာ စကၤာပူအစုိးရက ပါမစ္အားခ်မေပးေတာ့ျခင္းျဖစ္သည္။)

တေန႔က စင္ကာပူ ပင္နင္ဆူးလား ပလာဇာရွိ လမ္းျပၾကယ္ စာၾကည့္တုိက္ေရာက္ေတာ့ စာအုပ္စင္တြင္ ဆရာေအာင္သင္း၏ စာအုပ္မ်ားကုိ သီးသန္႔ေနရာျပဳလုပ္ကာ ထားေပးသည္ကုိ ေတြ႕ခဲ့ရသည္။ က်ေနာ္လည္း မဖတ္ရေသးေသာ ရသစာတမ္းငယ္မ်ား တအုပ္ကုိ ငွားခဲ့ေလသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ဆရာ့လက္ရာေတြကုိ ႏွစ္ၿခဳိက္ၿမဲပင္။ ဆရာ့အႏုပညာက က်ေနာ့္အား ဖမ္းစားႏုိင္ဆဲ။ ဆရာ့အေတြးအေခၚက က်ေနာ့္အေပၚ လႊမ္းမုိးႏုိင္ဆဲ။ ဆရာ အသက္ႀကီးလာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာ့လက္ရာေတြက အုိသည္မရွိ။ ဆရာေရးတဲ့ ရသစာတမ္းငယ္ “မအုိေသးတဲ့သူ” လုိပင္ ျဖစ္ေနသည္။

ဆရာေအာင္သင္းတေယာက္ က်န္းမာစြာျဖင့္ စာေတြ အမ်ားႀကီးဆက္လက္ေရးႏုိင္ပါေစဟု ေမတၱာပုိ႔သလုိက္ပါသည္။

2 comments:

တန္ခူး said...

ကိုေပါေရ...ဒီpostဖတ္ျပီး စာေပေဟာေျပာပြဲေတြကို လြမ္းမိတယ္။ ကၽြန္မအေဖက ရပ္ကြက္စာေပေဟာေျပာပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရး ေကာ္မတီဝင္မို႔ စာေပေဟာေျပာပြဲမစခင္ စာေရးဆရာေတြ ဧည့္ဝတ္ႁပုတဲ့အိမ္သြားျပီး သူတို႕စကားဝိုင္း မနီးမေဝးမွာ ေငးေနက်။ ဆရာခ်စ္ဦးညုိ၊ ဆရာေအာင္သင္း၊ ဆရာမမိုးမိုးအင္းလ်ား၊ ဆရာမေ႐ြွကူေမနွင္း တို႕ကနွစ္တိုင္း ေဟာေနက်။ ပရိတ္သတ္အမ်ားဆံုး ဆရာေအာင္သင္းက ေနာက္ဆုံးပြဲပိတ္။ ဆရာေဟာသမၽွ လူငယ္နဲ႕ပတ္သက္တာမ်ားသမို႕ လူငယ္၊လူၾကီး္ပရိသတ္စံုၿမဲ။ ဆရာေဟာခ်က္မွာ နစ္ႁမုပ္ရင္း လင္းအားၾကီးေရာက္သြားတာေတာင္မသိလိုက္၊ေဆာင္းတြင္းခ်မ္းတာေတြလဲေမ႔။ အခြင္႔ရရင္ ထပ္နားေထာင္ခ်င္ေသးေတာ့။

Ko Paw said...

တန္ခူးေရ…ဆရာကလညး္ ေျပာပါတယ္။ ေအာင္သင္း (ေတာင္တြင္း)က သန္းေခါင္ခ်ဥ္းေအာင္ ေဟာတတ္တယ္ဆုိတာေလ။

မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs