“သင္ ဘယ္လုိထင္သလဲ”

ပုံ (a) တြင္ျပထားေသာ စက္၀ုိင္း ဧရိယာသည္ ျမန္မာျပည္၏ လူဦးေရ အေရအတြက္ကုိ ကုိယ္စားျပဳသည္ဆုိလွ်င္ (b), (c), (d), (e) ပုံ အသီးသီးရွိ ဧရိယာမ်ားသည္ မည္သူတုိ႔ကုိ ကုိယ္စားျပဳသည္ဟု သင္ထင္ပါသနည္း။

(မွတ္ခ်က္။…….။ စေကးကုိက္ဆြဲထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ အၾကမ္းဖ်င္း ခန္႔မွန္းႏုိင္ရန္သာျဖစ္ပါသည္။ ပုံကုိ အေသးစိတ္ျမင္ႏုိင္ရန္ ပုံေပၚတြင္ ကလစ္ေခါက္ပါ။)

Read more

“သံတူေၾကာင္းကြဲ”

ျမန္မာဘာသာစကားမွာ အနက္အဓိပၸါယ္တခုထက္ပုိတဲ့ ေ၀ါဟာရေတြရွိၿပီး သုံးစြဲတဲ့အခါ နားေထာင္သူအဖုိ႔ အဓိပၸါယ္ေကာက္မလြဲေအာင္ သတိထားသုံးစြဲရတာေတြ ရွိပါတယ္။

ဥပမာ......... “ယုံၾကည္မႈ”။

ယုံၾကည္မႈလုိ႔ ဆုိလုိက္ရင္ တစုံတခုအေပၚ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈ (Belief) ဆုိလုိတာ ျဖစ္ႏုိင္သလုိ တဦးနဲ႔ တဦး အျပန္အလွန္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်မႈ (Trust)ကုိ ဆုိလုိတာလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာအေပၚ ယုံၾကည္မႈဟာ သက္၀င္ယုံၾကည္မႈျဖစ္ၿပီး မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအခ်င္းခ်င္းၾကားက ယုံၾကည္မႈဟာ ယုံၾကည္စိတ္ခ်မႈ ျဖစ္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးစကား၀ုိင္းေတြမွာ အဲဒီ ယုံၾကည္မႈ အေၾကာင္းကုိ ကြဲကြဲျပားျပားျဖစ္ေအာင္ ဂ႐ုတစုိက္နဲ႔ ေျပာျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ကုိယ္ေျပာခ်င္တာဟာ အေရးေတာ္ပုံတခုအေပၚ ယုံၾကည္မႈကုိ ေျပာခ်င္တာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေရးေတာ္ပုံအတြင္းမွာ အတူတကြပါ၀င္ၾကမယ့္ ရဲေဘာ္ရဲဖက္ အခ်င္းခ်င္းအၾကားက ယုံၾကည္မႈကုိ ေျပာခ်င္တာလား။ နားေထြးသြားႏုိင္တဲ့အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ ေ၀ါဟာရ တခုက..... “ယဥ္ေက်းမႈ”။

ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာမွာလည္း လူမ်ဳိးတမ်ဳိး၊ ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ( Culture ) နဲ႔ အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အျပဳအမူရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ( Politeness )ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးကြဲျပားပါတယ္။

အေျပာအဆုိ၊ အေနအထုိင္၊ အျပဳအမူရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ (Politeness )မွာေတာင္မွ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ထပ္ခြဲရမယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ပထမ တမ်ဳိးက လူအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာ ယဥ္ေက်းတယ္လုိ႔ အစဥ္အလာအရသတ္မွတ္ထားတဲ့ သေကၤတေတြ( etiquette )ပါ။ အဲဒါေတြက ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြကုိ ဦး၊ ေဒၚ တပ္ၿပီး ေခၚေ၀ၚတာမ်ဳိး၊ ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ဆက္ဆံတဲ့အခါ ေခၚေ၀ၚသုံးစြဲ ျပဳမူတာမ်ဳိးေတြ၊ သံခင္းတမန္ခင္းေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ေျပာဆုိတဲ့အခါ၊ အလွဴပြဲ၊ မဂၤလာပြဲေတြ၊ ဧည့္ခံပြဲေတြတက္ေရာက္တဲ့အခါ ေနရာေဒသအလိုက္ လုိက္ေလ်ာညီေထြ ျပဳမူေျပာဆုိသင့္တယ္လုိ႔ အမ်ားလက္ခံသတ္မွတ္ထားခ်က္ေတြပါ။

ဒုတိယတမ်ဳိးကေတာ့ ပုိၿပီးအဆင့္ျမင့္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးပါ။ အဲဒါက တဖက္သားအေပၚမွာ ေလးစားမႈ၊ ကုိယ္ခ်င္းစာမႈ တုိ႔ကုိ ျပတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈမ်ဳိးပါ။ ဥပမာ ကုိယ့္ေ၀စု ရိကၡာထုပ္ကုိ ကုိယ္မစားပဲ ကုိယ့္ထက္ ငတ္ျပတ္ေနသူကုိ ေကၽြးလုိက္တာမ်ဳိး၊ အတူတကြ ခရီးထြက္လာသူခ်င္းအေပၚမွာ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ဳိး၊ သူတပါးအေပၚမွာ မတရားလူလည္က်ေခါင္းပုံျဖတ္ဖုိ႔ကုိ စက္ဆုတ္မႈမ်ဳိး၊ သူတပါးလြတ္လပ္ခြင့္ကုိ မထိပါးတာမ်ဳိး စတဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိးေတြဟာ အယဥ္ေက်းဆုံး အျပဳအမူေတြပါ။ အတုိခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ အယဥ္ေက်းဆုံး အျပဳအမူေတြဟာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ မွ်မွ်တတ ရွိမႈအေပၚမွာ အရင္းခံပါတယ္။

လူတဦးတေယာက္ (သုိ႔မဟုတ္) အစုအဖြဲ႕တခုဟာ အဆင့္ျမင့္ပညာေတြတတ္ေကာင္း တတ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ ေငြေၾကးအရလည္း က်ိက်ိတက္ ခ်မ္းသာေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တဖက္ဖက္မွာ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ေနႏုိင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အာဏာကုိ လက္ကုိင္ရထားတာလည္း ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီ လူတဦးတေယာက္ (သုိ႔မဟုတ္) အစုအဖြဲ႕တခုဟာ အျခားလူေတြအေပၚမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္ေခါင္းပါးၿပီး မွ်မွ်တတ ရွိဖုိ႔ မႀကဳိးစားဘူးဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ပညာတတ္တတ္၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခ်မ္းသာခ်မ္းသာ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ရာထူးဌာနႏၱရ ႀကီးႀကီး မယဥ္ေက်းသူလုိ႔ပဲ သတ္မွတ္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေနရာမွာ ေစာေစာကေျပာတဲ့ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈ ( Culture ) အစိတ္အပုိင္းတခုျဖစ္တဲ့ တုိက္ပုံအက်ႌ၊ ေတာင္ရွည္ပုဆုိး၊ ေမာင့္က်က္သေရ ေခါင္းေပါင္း စတဲ့ အဆင္တန္ဆာသက္သက္ကုိ ၀တ္ဆင္ျပ႐ုံနဲ႔ ယဥ္ေက်းသူလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔မရပါဘူး။ အလားတူပဲ လူႀကီးေရွ႕မွာ ခါးကုန္းသြားတတ္ၿပီး၊ ႏႈတ္ကေန ခ်ဳိသာယဥ္ေက်း ေျပာဆုိတတ္႐ုံမွ်နဲ႔လည္း ယဥ္ေက်းသူလုိ႔ ေျပာလုိ႔ မရျပန္ပါဘူး။

တကယ့္အယဥ္ေက်းဆုံးလူသားဆုိတာက လူသားအခ်င္းခ်င္းအေပၚ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ မွ်မွ်တတ ဆက္ဆံတတ္သူသည္သာလွ်င္ အယဥ္ေက်းဆုံးလူသားလုိ႔ က်ေနာ္ယူဆခ်င္ပါတယ္။

အလားတူ ေနာက္ထပ္ ေ၀ါဟာရတခုကေတာ့...... “႐ုိးတယ္” ဆုိတဲ့ စကားပါ။

႐ုိးတယ္ဆုိတာ ႐ုိးသားတာ (Sincere) ကုိ ေျပာတာျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ အေနအထုိင္ အေတြးအေခၚ မဆန္းျပား မ႐ႈပ္ေထြးျခင္း ( Simple ) ကုိ ဆုိလုိတာျဖစ္ႏုိင္တဲ့အျပင္၊ ႐ုိးအျခင္း၊ ထူျခင္း (Naive) ကုိ ေျပာလုိျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

အဲဒီသုံးမ်ဳိးမွာ ႐ုိးသားျခင္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အေသြးတခုလုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ႐ုိးသားတယ္ဆုိတာ တဖက္သားကုိ လွည့္ျဖားလုိတဲ့သေဘာ ကင္းစင္လုိ႔ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ေတြ႕ေလာကမွာ ဘယ္သူမွ လွည့္ျဖားခံရျခင္းကုိ ႏွစ္သက္မယ္မထင္ပါဘူး။ “လက္ေတြ႕ေလာကမွာ” ဆုိတဲ့ စကားကုိ ေရွ႕မွာ ခံထားရျခင္းကေတာ့ “အႏုပညာအရ” လွည့္ျဖားျခင္းလည္း ရွိႏုိင္ေသးလုိ႔ပါပဲ။

အႏုပညာမွာေတာ့ လွည့္ျဖားဆုိတာထက္ တကယ္မရွိတာကုိ ရွိသေယာင္ ဖန္တီးယူျခင္းေတြ ပါ၀င္လုိ႔ပါပဲ။ အဲသည္လုိ လွည့္ျဖားျခင္းကုိေတာ့ အႏုပညာကုိ ခံစားတတ္တဲ့ လူေတြရဲ႕ သေဘာသဘာ၀အရ တကယ္မဟုတ္မွန္းသိသိႀကီးနဲ႔ ႏွစ္သက္ႏုိင္ပါတယ္။

လက္ေတြ႕ေလာကမွာ လွည့္ျဖားျခင္းကေတာ့ အထက္မွာေျပာခဲ့တဲ့ လူအခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာ ရွိသင့္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားနဲ႔ မွ်မွ်တတရွိမႈကုိ မေလးစားရာ၊ ေဖာက္ဖ်က္ရာေရာက္တဲ့အတြက္ မယဥ္ေက်းတဲ့ အျပဳအမူလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လွည့္ျဖားျခင္းသေဘာ ကင္းစင္တဲ့အတြက္ ႐ုိးသားျခင္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့ အရည္အေသြးတခုလုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။

အေနအထုိင္ အေတြးအေခၚ မဆန္းျပား မ႐ႈပ္ေထြးျခင္း (Simple) ျဖစ္ျခင္းကေတာ့ လူတဦးတေယာက္ခ်င္းရဲ႕ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ျဖစ္သြားပါၿပီ။ ေကာင္းတယ္ဆုိးတယ္ ေျပာစရာ မရွိေတာ့ပါဘူး။ တုိက္ပုံနဲ႔ ပုဆုိးကုိ ႏွစ္သက္သူက တုိက္ပုံပုဆုိးကုိ ၀တ္ႏုိင္သလုိ၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ နားသံသီး၀တ္ခ်င္သူကလည္း သူ႕ဘာသာ လြတ္လပ္စြာ ၀တ္ဆင္ႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ငါက တုိက္ပုံ၊ ပုဆုိး၀တ္လုိ႔၊ ငါက ရင္ဖုံးနဲ႔ ခ်ိတ္ထမီ၀တ္လုိ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ၊ စကပ္၀တ္တဲ့လူေတြထက္ ပုိၿပီး လူေကာင္းျဖစ္တယ္၊ ပုိၿပီး လူယဥ္ေက်းျဖစ္တယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ရင္ မွားယြင္းတယ္လုိ႔ ယူဆပါတယ္။


ေနာက္ဆုံးတခုျဖစ္တဲ့ ႐ုိးအျခင္း ( Naive )ကေတာ့ မေကာင္းတဲ့ အဓိပၸါယ္လုိ႔ သေဘာရပါတယ္။ အတယ္ဆုိမွေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါေတာ့မလဲ။ သူတပါးက ကုိယ့္အေပၚမွာ မမွ်မတလာလုပ္ရင္လည္း ခံရေတာ့မွာကုိး။

က်ေနာ္ငယ္ငယ္က အ ပုံကုိ အလ်ဥ္းသင့္လုိ႔ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

က်ေနာ္ သုံးေလးႏွစ္သား အရြယ္က က်ေနာ့္အိမ္ကုိ လာလည္တဲ့ အကုိ၀မ္းကြဲတေယာက္ဟာ အိမ္ကုိ ေရာက္တုိင္း က်ေနာ္ကုိ အနင္းခုိင္းတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း နင္းေပးတာေပါ႔။ နင္းလုိ႔ မိနစ္ ၂၀ ေလာက္ ၾကာၿပီဆုိရင္ အကုိက ေအာက္က အနင္းခံရင္းက က်ေနာ့္ကုိ နင္းခ ေတာင္းပါေတာ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း အကုိ႔ကုိ နင္းခ ေပးဖုိ႔အတြက္ အေမ့ဆီေျပးၿပီး ပုိက္ဆံေတာင္းပါတယ္။

အေမကေတာ့ ေျပာရွာပါတယ္။ “ငါ႔သားႏွယ္.... အလုိက္တာဟယ္။ နင္က နင္းခ ေပးရမယ့္လူမဟုတ္ဘူး။ တကယ္ေတာ့ နင္က ရ ရမယ့္လူ။” ။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က အကုိ႔ဆီကုိ ျပန္ေျပးၿပီး က်ေနာ္က နင္းခ ရ ရမယ့္လူ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပတယ္။ အကုိက တခါ ရွင္းျပျပန္တယ္။ “ဒီမွာ.... မင္းက ငါ႔အေပၚ တက္နင္းတဲ့သူ။ ငါက အနင္းခံရတဲ့လူ။ ငါ႔မွာ အနင္းလည္းခံရေသးတယ္၊ မင္းကုိလည္း နင္းခ ျပန္ေပးရဦးမယ္ဆုိေတာ့ မင္းတရားသလား” လုိ႔ ျပန္ေမးတယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္လည္း အေမ့ဆီကုိ ျပန္ေျပးၿပီး က်ေနာ္သာလွ်င္ နင္းခကုိ ေပးရမယ့္သူ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း အေမ့ကုိ ေနာက္တေခါက္ ရွင္းျပရ ျပန္တာေပါ႔။ ကဲ.... က်ေနာ့္ေမြးသမိခင္အဖုိ႔ေတာ့ သူ႕သားေတာ္ေမာင္ေရႊေသြးဟာ ဒီေလာက္ အူအေနပုံကုိ ဘယ္ေလာက္မ်ား အားမလုိအားမရ ျဖစ္လုိက္ေလမလဲ။

အဲဒါ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ပါ။ အခုႀကီးေတာ့လည္း အဲဒီလုိ ႐ုိးအပုံကုိ မေကာင္းမွန္းသိလုိ႔ ျပဳျပင္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာေတာ့ ခံရဆဲပါ။

ကဲ......ေရွ႕တပုိ႔စ္တုန္းကလုိပဲ။ က်ေနာ့္ပုိ႔စ္ကုိ ေမးခြန္းေလးတခုနဲ႔ အဆုံးသတ္ လုိက္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြအေနနဲ႔ မယဥ္ေက်းဆုံးလုိ႔ ယူဆသတ္မွတ္တဲ့ အျပဳအမူလုပ္ရပ္ဟာ ဘယ္လုိအျပဳအမူလုပ္ရပ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါသလဲ။

Read more

“အားနာျခင္းဆုိတာ”

“အေမးႏြားေက်ာင္း၊ အေျဖဘုရားေလာင္း” ဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။

အဓိပၸါယ္က ေမးတဲ့ ေမးခြန္းဟာ ပညာမတတ္တဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားတေယာက္ရဲ႕ ေမးခြန္းလုိ ႐ုိးစင္းတဲ့ ေမးခြန္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ သုိ႔ေသာ္ ေျဖဆုိတဲ့အခါမွာေတာ့ ေျဖဆုိသူရဲ႕ ပညာဉာဏ္ႀကီးရင့္မႈအေပၚမွာ တည္မွီၿပီး အဆင့္ျမင့္ၿပီး ပညာသားပါတဲ့အေျဖမ်ဳိး ျဖစ္ႏုိင္တယ္.........လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆနားလည္ထားပါတယ္။

အခုတေလာ က်ေနာ္လည္း ေကာင္းဘြဳိင္စိတ္ ၀င္ေနလုိ႔ ဘေလာ့ဂ္လာဖတ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြကုိ ေမးခြန္းေလးေတြ ထုတ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘုိဘုိဟန္သီခ်င္းထဲကလုိ “ျမန္မာျပည္က ေကာင္းဘြဳိင္...ေသနတ္မပစ္ပါ...” ဆုိတဲ့ စာသားေလးကုိေတာင္ ေျပးသတိရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေသနတ္မပစ္ပါဘူး။ ေမးခြန္းပဲထုတ္မွာပါ။

က်ေနာ္အရင္က ျမန္မာတီးေရွာ့ပ္ ဖုိရမ္မွာတုန္းက ယူခဲ့တဲ့ “ေညာင္ရမ္းဂြတုိ” ဆုိတဲ့ အမည္နဲ႔လည္း လုိက္ဖက္သြားတာေပါ႔။ ေရာင္ေပစူးကေလးနဲ႔ ပုဆုိးကုိ စလြယ္သုိင္းၿပီး၊ လက္တဖက္မွာ ေလးဂြကုိင္ထားမယ့္ က်ေနာ့္ပုံကုိ အရင္ျမင္ေယာင္ၾကည့္ၾကေပါ႔။

ကဲ.... အခု ပထဦးဆုံးေမးခြန္းေလးကုိ မေမးခင္ အဲသည္ေမးခြန္းကုိ ဘာေၾကာင့္ ေမးရသလဲဆုိတဲ့ ေနာက္ေၾကာင္းရာဇ၀င္ေလးကုိ နည္းနည္း တီးေခါက္မိေအာင္ အတုိခ်ဳံးၿပီး ေျပာျပခ်င္တယ္။

ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြဟာ အားနာတတ္ၾကပါသတဲ့။ အဲဒီ “အားနာျခင္း”ကုိ အေျခခံလုိ႔ အရင္တုန္းက ဘားမားတူေဒး စာမ်က္ႏွာမွာ “သင္အားနာတတ္သလား” ဆုိၿပီး က်ေနာ္ စာတပုဒ္ေရးဘူးပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပတ္ေလာက္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ စကား၀ုိင္းတခုမွာ အဲဒီ အားနာတတ္တဲ့ ကိစၥက ေခါင္းစဥ္တခုအေနနဲ႔ ျပန္ပါလာျပန္ေရာ။

မိတ္ေဆြတေယာက္ကေတာ့ အားနာျခင္းဆုိတာဟာ တဖက္လူကုိ ကုိယ္နဲ႔ႏႈိင္းၿပီး စာနာတတ္ေသာစိတ္ကေန ေပါက္ဖြားလာတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့သေဘာေပါ႔။

ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အားနာျခင္းဆုိတာ စိတ္ထဲမွာ ႐ႈပ္ေထြးျခင္း (a state of confusing)၊ ကြဲကြဲျပားျပား ပုိင္းျခားမသိျခင္းကေန အေျခခံတယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။ မေကာင္းတဲ့သေဘာကုိ ေဆာင္ပါတယ္။

က်ေနာ္က မိတ္ေဆြတုိ႔ကုိ ေမးခ်င္တဲ့ေမးခြန္းမွာ ႏွစ္ပုိင္းပါ၀င္ပါတယ္။

( စကားမစပ္ ၾကားျဖတ္ေျပာရရင္ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ စကားေျပာတဲ့အခါ သူတုိ႔ကုိ ဘာပဲေမးလုိက္ေမးလုိက္......“ဒါက ႏွစ္ပုိင္းရွိတယ္” ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ စေျဖတာကုိ အႀကိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ဖူးပါတယ္။ တကယ္ႏွစ္ပုိင္းရွိလုိ႔ ေျပာတာမ်ဳိးမဟုတ္ပဲ ေျပာေနက် အက်င့္ႀကီးပါေနလုိ႔ ေျပာထြက္သြားတာမ်ဳိးပါ။ တခ်ဳိ႕လူေတြလည္း ဘာပဲေျပာေျပာ....“တခုေတာ့ ရွိတယ္” ဆုိတာမ်ဳိး ေရွ႕ကခံေျပာတတ္ၾကတယ္။ အဲသည္လူမ်ဳိးနဲ႔ေတြ႕ရင္ အေတြးေခ်ာ္တတ္တဲ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာ က်ိတ္ၿပီး အူႏွိပ္ေနရတတ္တယ္။)

ကဲ....ေဘးေခ်ာ္သြားၿပီ။ ျပန္ေကာက္ရရင္ က်ေနာ့္ ေမးခြန္းမွာ ႏွစ္ပုိင္း ရွိတယ္။

(၁) အားနာျခင္း ဆုိတာ ဘာလဲ။
(၂) အားနာတတ္ျခင္းဟာ ေကာင္းသလား၊ ဆုိးသလား။

မိတ္ေဆြ ဘယ္လုိျမင္ပါသလဲ။ က်ေနာ့္ကုိ ႏြားေက်ာင္းသားကေလးလုိပဲ သေဘာထားၿပီး မိတ္ေဆြအျမင္ကုိ အားမနာပ ေျဖဆုိသြားၾကဘုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ပါတယ္။

(ေနာင္ကုိလည္း အလ်ဥ္းသင့္ရင္ သင့္သလုိ ေမးခြန္းေလးေတြ တင္ေပးသြားပါမယ္။)

Read more