ကုိေပါရဲ႕ ပိေတာက္ရိပ္၊ Ko Paw's Padauk-Yeik: political post

Showing posts with label political post. Show all posts

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ က်ေနာ့္အျမင္ (၃)

ၿပီးခဲ့ေသာ အပုိင္း(၁) ႏွင့္ အပုိင္း(၂) တြင္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအား လက္ရွိအေျခအေနသုိ႔ တြန္းပုိ႔ခဲ့ေသာ လူထုအုံႂကြမႈႀကီးႏွစ္ခုအေၾကာင္းကုိ ေရးခဲ့ပါသည္။

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအၿပီးတြင္ ျမန္မာစစ္အစုိးရသည္ ျပည္သူလူထု၏ ဒီမုိကေရစီအေပၚလုိလားသည့္ဆႏၵႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာ၏ ဖိအားေပးမႈတုိ႔ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳရန္ မစြမ္းသာေတာ့ဘဲ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကုိ ေဖာ္ေဆာင္ျပသရမည့္ အေျခအေနသုိ႔ ေနာက္ဆုံးတြင္ ဆုိက္ေရာက္လာခဲ့သည္။

ျပည္သူလူထု လုိလားသည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈဆုိသည္မွာ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တမႈရွိေသာ၊ ျပည္သူလူထု၏ ဆႏၵကုိ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ခြင့္ရွိေသာ၊ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈရွိေသာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ၊ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး ကိစၥအဝဝတြင္ ျပည္သူ႕အက်ဳိးအတြက္ အစုိးရႏွင့္ အစုိးရမဟုတ္ေသာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားက ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္ေသာ၊ အစုိးရ႐ုံးဌာနအသီးသီး ႏွင့္ ရာထူးအဆင့္ဆင့္တြင္ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားျခင္းကင္းေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္တရပ္ကုိ လုိလားၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ လူအမ်ားစုဆႏၵႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ရေသာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ လုိလားေတာင့္တၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအေျခအေနမ်ားသည္ ျပည္သူလူထုလုိလားေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္သုိ႔ ကူးေျပာင္းရန္အေျခအေနသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္ေနျခင္း ရွိမရွိ ဆုိသည္ကုိ ဆန္းစစ္ရန္ လုိပါသည္။ ေရွးဦးစြာ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ လက္ရွိအာဏာရအစုိးရ အေပၚက်ေနာ့္အျမင္ကုိ တင္ျပလုိပါသည္။

လူထုအုံႂကြမႈမ်ားႏွင့္ အေထြေထြ ၾကပ္တည္းမႈမ်ား၏ ဖိအားေပးမႈေၾကာင့္ စစ္အစုိးရအေနျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကုိ လုပ္ရမည့္အေျခသုိ႔ ဆုိက္ေရာက္လာရေသာ္လည္း အာဏာရွင္တုိ႔မည္သည္ အာဏာကုိ အလြယ္တကူ လက္လႊတ္ေပး႐ုိးထုံးစံမရွိ၊ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ က်ားကုတ္က်ားခဲ ဖက္တြယ္ထားတတ္သည့္ သေဘာသဘာဝရွိသည့္အတုိင္း စစ္အစုိးရသည္လည္း အာဏာကုိ ဆက္လက္ဖက္တြယ္ထားရန္ ႀကဳိးပမ္းမႈႀကီးတရပ္ကုိ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအၿပီးတြင္ (ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မၿပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္၊ ရပ္ခ်ည္နားခ်ည္ က်င္းပျပဳလုပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ) ေညာင္ႏွစ္ပင္ညီလာခံအား ကတုိက္က႐ုိက္ ျပန္လည္ ေခၚယူက်င္းပကာ စစ္ဗုိလ္တမတ္သား ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒကုိ ၄င္းတုိ႔အလုိက် အၿပီးသတ္ ေရးဆြဲေစခဲ့ပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ေမလ တြင္ ျပည္လုံးကၽြတ္ဆႏၵခံယူ၍ ထုိအေျခခံဥပေဒကုိ အတင္းအၾကပ္ အတည္ျပဳခဲ့ပါသည္။ အတင္းအၾကပ္ဟု သုံးႏႈန္းရသည္မွာ ထုိဆႏၵခံယူပြဲ၏ လြတ္လပ္မႈမရွိပုံ၊ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈမရွိပုံ၊ တရားမွ်တမႈမရွိပုံကုိ ျမန္မာသိ၊ ကမၻာသိ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္သူလူထု၏ လုိလားေတာင့္တခ်က္မ်ားကုိ ျဖည့္ဆီးေပးႏုိင္ျခင္း အလွ်ဥ္းမရွိသည့္ အေျခခံဥပေဒျဖစ္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာသည္ ျပည္သူလူထုထံက မဆင္းသက္ဘဲ စစ္ေကာင္စီႏွင့္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ထံတြင္သာ တည္ေနသျဖင့္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ႏွင့္ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနေသာ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒႀကီးတခု ျဖစ္ေနေလသည္။ လူထုဆႏၵခံယူပြဲမတုိင္မီကဆုိလွ်င္ ထုိအေျခခံဥပေဒကုိ ဆန္႔က်င္ၾကသည့္အေနျဖင့္ “စစ္ကၽြန္အျဖစ္ ႏြံနစ္မခံ”ဟူေသာ ေႂကြးေၾကာ္သံမ်ားႏွင့္ပင္ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကပါသည္။

စစ္အစုိးရသည္ ၄င္းတုိ႔အလုိက် ေရးဆြဲထားေသာ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံမွ်ႏွင့္ မတင္းတိမ္ မျပည့္စုံႏုိင္ေသး။ ထုိဖြဲ႕စည္းပုံကုိ အသက္သြင္းေပးမည့္ ၂၀၁၀ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီအေထြေထြေရြးေကာက္ပြဲတြင္ စစ္တပ္ကုိ ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳသည့္ ႀကံဖြံ႕ပါတီ အႏုိင္ရရွိေရးသည္လည္း ၄င္းတုိ႔အတြက္ ေသေရးရွင္ေရးတမွ် အေရးႀကီးေလသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တရားမွ်တျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္း အလ်ဥ္းကင္းေသာ ပါတီမ်ားမွတ္ပုံတင္ျခင္းဥပေဒ၊ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒမ်ားကုိ ေရြးေကာက္ပြဲ မတုိင္မီ ထုတ္ျပန္ေၾကညာလုိက္ျခင္းအားျဖင့္ ၿပဳိင္ဖက္မ်ားကုိ အပုိင္ ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီး စီမံလုိက္ျပန္သည္။ ထုိဥပေဒမ်ားတရားမွ်တျခင္း အလ်ဥ္းကင္းသည့္အတြက္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္သည္ ထုိစဥ္က ပါတီမွတ္ပုံတင္ျခင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ျခင္းမ်ားကုိ မျပဳလုပ္ရန္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါသည္။ ဦးဉာဏ္ဝင္းမွတဆင့္ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္လည္း ထုိစဥ္က ထုိသေဘာအတုိင္းပင္ ရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။

တဖန္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိယ္၌သည္ပင္လွ်င္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ စံခ်ိန္စံၫႊန္းမ်ားအရ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲဟု ေခၚဆုိရန္ အင္မတန္ ခဲယဥ္းလွေၾကာင္း ေတြ႕ရသည္။ မုိးေပၚက က်လာေသာ ႀကဳိတင္မဲမ်ား၊ မဲသမာမႈမ်ား၊ ဖိအားေပး မဲထည့္ခုိင္းမႈမ်ား စသျဖင့္ မသမာမႈမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ၂၀၀၈ ဖြံ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒတည္းဟူေသာ က်ားေသကုိ စတင္အသက္သြင္း မန္းမႈတ္ေပးသည့္ ဂါထာမႏၱန္တခုဆုိလွ်င္ မွားမည္မထင္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆုိရေသာ္ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအေျခခံဥပေဒသည္ ျပည္သူလူထုဆႏၵအတုိင္း ေရြးဆြဲထားသည့္ ဖြဲ႕စည္းပုံမဟုတ္၊ ႏုိင္ငံေတာ္အာဏာသည္လည္း ျပည္သူ႕ထံမွ မဆင္းသက္၊ ဒီမုိကေရစီစနစ္ႏွင့္လည္း မညီၫြတ္ စသင့္ အဂၤါဆုိးမ်ားႏွင့္သာ ျပည့္ႏွက္ေနသည့္ အေျခခံဥပေဒဆုိးႀကီးတရပ္သာျဖစ္ပါသည္။ တဖန္ ယခုလက္ရွိအာဏာရအစုိးရသည္လည္း မတရားသည့္ ပါတီမွတ္ပုံတင္ျခင္း ဥပေဒ၊ မတရားသည့္ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒ၊ တရားမွ်တမႈမရွိသည့္ေရြးေကာက္ပြဲ တုိ႔အားကုိးျဖင့္ အာဏာရလာသည့္ အစုိးရျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ ထုိတဖက္သတ္ေရးဆြဲထားသည့္ဖြဲ႕စည္းပုံႏွင့္ ထုိမတရားသျဖင့္ အာဏာရလာသည့္ အစုိးရတုိ႔ အေၾကာင္းဆက္ ေပါင္းဖက္ၿပီး အဖက္ဖက္က ယုိယြင္းေနသာ တုိင္းျပည္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည္မွာ ယေန႔လက္ရွိ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၏ အေျခအေနမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ထုိသုိ႔ဆုိလွ်င္ လက္ရွိအေျခအေနသည္ ႏုိင္ငံေရးစနစ္အရလည္းေကာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာအစုိးရ အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူလူထု လုိလားေတာင့္တေနေသာ အေျခအေနတရပ္သုိ႔ ေရာက္ရွိေနျခင္း အလွ်ဥ္းမရွိေသးဟုသာ သုံးသပ္ရေပေတာ့မည္။

ဤကား လက္ရွိျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးစနစ္ႏွင့္ လက္ရွိအာဏာရအစုိးရအေပၚ က်ေနာ္၏ အျမင္ျဖစ္ပါသည္။ ေရွ႕လာမည့္ အပုိင္း(၄)တြင္ လက္ရွိျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးသည္ အေျပာင္းအလဲသုိ႔ ဦးတည္ေနၿပီေလာဟူေသာ ေမးခြန္းအေပၚ က်ေနာ္၏ အျမင္္ကုိလည္းေကာင္း၊ အပုိင္း(၅)တြင္ အနာဂတ္တြင္ ျဖစ္လာႏုိင္ဖြယ္ရွိေသာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနအေပၚ က်ေနာ္၏ မွန္းဆခ်က္မ်ားကုိ ဆက္လက္ေရးသားပါဦးမည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ယခု သီတင္းပတ္မ်ားအတြင္း ႐ုံးခ်ိန္ျပင္ပ အလုပ္အင္မတန္မ်ားေနသျဖင့္ ကြန္ျပဴတာေရွ႕တြင္ စာထုိင္ေရးခ်ိန္ တနာရီျပည့္ေအာင္ပင္ မရႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပါသည္။ သြားရင္းလာရင္း လက္ကုိင္ဖုန္းေပၚတြင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ဝင္၊ သတင္းဖတ္ လုပ္ရပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အပုိင္းမ်ားခြဲၿပီး နည္းနည္းခ်င္းေရး၊ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းတင္ ျခင္းမွ်သာ ျပဳႏုိင္ပါေၾကာင္း ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူမ်ားအား ႀကဳိတင္အသိေပးအပ္ပါသည္။)

(ဆက္ရန္)

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ က်ေနာ့္အျမင္ (၂)

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ က်ေနာ့္အျမင္ (၁) တြင္ လက္ရွိျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးအေပၚ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈႀကီးမားေသာ ျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုကုိ ေထာက္ျပခဲ့ပါသည္။ ရွစ္ေလးလုံးလူထုအုံႂကြမႈႀကီးသည္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံကုိ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီစနစ္လမ္းေၾကာင္းဆီသုိ႔ သြားေရာက္ရန္ စတင္ဦးတည္ေပးလုိက္ႏုိင္သည္ဆုိသည္မွာ ပထမျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေရႊဝါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးသည္ ဒီမုိကေရစီစနစ္သုိ႔ သြားရန္ အခ်ိန္ဆြဲေစ်းဆစ္ေနေသာ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရအား ထပ္မံအခ်ိန္မဆြဲဝံ့ေတာ့ေစရန္ သံခၽြန္ျဖင့္ထုိး၊ ႀကိမ္တုိ႔လုိက္ေသာ ဖိအားေပးမႈႀကီးျဖစ္သည္ဆုိသည္မွာ ဒုတိယျဖစ္ရပ္ ျဖစ္ပါသည္။

ထုိ႔ျပင္ အေမရိကန္ႏွင့္ ဥေရာပသမဂၢ(EU)တုိ႔မွ တဖက္သတ္ခ်မွတ္ထားခဲ့ေသာ စီးပြားေရးဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆုိ႔မႈသည္ စစ္အစုိးရအေပၚတြင္ ႀကီးမားေသာ အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈရွိသည္ကုိ ယေန႔အခါတြင္ ထင္ရွားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ မၾကာမီက ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဦးဝဏၰေမာင္လြင္အေနႏွင့္ ကုလသမဂၢတြင္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ႐ုတ္သိမ္းေပးေရးအတြက္ လူသိရွင္ၾကား ေတာင္းပန္ တုိက္တြန္းေနရသည္ကုိ သတိျပဳမိေစလုိပါသည္။ စစ္တပုိင္းအစုိးရအေနျဖင့္ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ားကုိ ျပန္လည္ ႐ုတ္သိမ္းေပးရန္အတြက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကုိ ျပန္လႊတ္ေပးျခင္း၊ တုိင္းရင္းသားမ်ားအေပၚ ထုိးစစ္ဆင္ႏႊဲေနျခင္းမ်ားကုိ ေရွးဦးစြာ မျဖစ္မေန ေဖာ္ေဆာင္ ျပဳလုပ္ျပျခင္းမွ လြဲ၍ အျခားရြးခ်ယ္စရာ နည္းလမ္းမက်န္ေတာ့ပါ။ မၾကာမီ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကုိ ျပန္လႊတ္ေပးျခင္း၊ တုိင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရဖြယ္ ရွိပါသည္။ စီးပြားေရးဒဏ္ခတ္ပိတ္ဆုိ႔မႈသည္ အရာမေရာက္ဟူေသာ အဆုိသည္ မွန္ကန္မႈမရွိဆုိသည့္အခ်က္ကုိ ဆင္ျခင္သတိျပဳရန္ျဖစ္ပါသည္။

ယခုဆက္လက္၍ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးအေျခအေနကုိ မေဖာ္ျပမီ ယင္းအေျခအေနသုိ႔ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ေသာ ဖိအားအခ်ဳိ႕အနက္ လူထုအုံႂကြမႈမ်ားအေၾကာင္းကုိ အနည္းငယ္ ထပ္မံ တင္ျပလုိပါသည္။

လူထုအုံႂကြမႈမ်ား

လူထုအုံႂကြမႈမ်ားသည္ ျပည္သူလူထုခံစားေနရေသာ အေထြေထြအၾကပ္အတည္း ဒုကၡအဝဝႏွင့္ ျပည္သူလူထု၏ မြန္းၾကပ္မႈကုိ ေရာင္ျပန္ဟပ္သည့္ ျဖစ္ရပ္ႀကီးမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထု၏ အၾကပ္အတည္းမ်ားကုိ အစုိးရအေနျဖင့္ တာဝန္ယူေျဖရွင္းေပးႏုိင္ျခင္း မရွိသည့္အခါ ႏွင့္ ျပည္သူလူထု၏ လြတ္လပ္စြာ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ခြင့္မ်ားကုိ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ျခယ္တားျမစ္ထားသည့္အခါ ေနာက္ဆုံးတြင္ မီးေတာင္သဖြယ္ ပြင့္အံေပါက္ကြဲ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္။

မေက်နပ္မႈ၊ မြန္းၾကပ္မႈ ေလာင္စာ မ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတရပ္တြင္ ထုိသုိ႔ ေပါက္ကြဲထြက္လာရန္မွာ ျပႆနာမီးပြားကေလးတစသာ လုိအပ္ေပသည္။ တူနီရွားတြင္ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ လမ္းေဘးမွ သစ္သီးေရာင္းသူတေယာက္ မိမိကုိယ္ကုိ သတ္ေသရန္ႀကဳိးစားမႈ ျဖစ္ရပ္၊ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္တြင္ ေငြစကၠဴမ်ားကုိ တရားမဝင္ေၾကညာခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တြင္ အစုိးရက ေလာင္စာဆီေစ်းႏႈန္းမ်ားကုိ ျမႇင့္တင္ခဲ့သည့္ကိစၥ မ်ားသည္ ေပါက္ကြဲမႈကုိ အစျပဳခဲ့ေစေသာ မီးပြားဥပမာမ်ားျဖစ္သည္။

အလားတူပင္ ျပည္ပတြင္ျဖစ္ပြားေသာ ေတာ္လွန္ေရးလႈိင္းမ်ား႐ုိက္ခတ္သျဖင့္လည္း ျပည္တြင္းသုိ႔ကူးစက္ကာ လူထုအုံႂကြမႈမ်ား ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးသည္။ ၁၉၈၈-၉၀ မ်ားဆီက ျဖစ္ခဲ့ေသာ တ႐ုတ္တီယန္နာမင္ရင္ျပင္ေတာ္လွန္ေရးမွသည္ ႐ုိေမးနီးယားအလယ္၊ အေရွ႕ဂ်ာမဏီအဆုံး ကမၻာတလႊားမွ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားသည္လည္းေကာင္း၊ ယခုအခါ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ေတာ္လွန္ေရးလႈိင္းမ်ားသည္လည္းေကာင္း ျပည္တြင္းအေျခအေန တင္းမာ ေပါက္ကြဲလုျဖစ္ေနသည့္အေပၚတြင္ ျပည္ပလႈပ္ရွားမႈမ်ားမွ ျပည္တြင္းသုိ႔ ကူးစက္ျဖစ္ေပၚေသာ အုံႂကြမႈမ်ားျဖစ္ပါသည္။

လူထုအုံႂကြမႈကုိ ေဖာ္ေဆာင္ျခင္း၊ အရွိန္ျမႇင့္ျခင္း

မည္သည့္လူထုအုံႂကြမႈမဆုိ စတင္လႈံ႕ေဆာ္မည့္သူမ်ား၊ အားေကာင္းလာေစရန္ အရွိန္ျမႇင့္တြန္းအားေပးမည့္လူမ်ား မျဖစ္မေနလုိအပ္ပါသည္။ ရွစ္ေလးလုံးအေရးအခင္းတြင္ ေက်ာင္းသားဆႏၵျပမႈမ်ားသည္ ေရွ႕ေျပးလႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္သလုိ၊ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတြင္ ရွစ္ေလးလုံးေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ အျဖဴေရာင္လႈပ္ရွားမႈ၊ လမ္းေလွ်ာက္ပြဲမ်ား၊ မစုစုေႏြး၊ ကုိထင္ေက်ာ္၊ ကုိေအာင္ေဖ စသည့္ တက္ႂကြဆႏၵျပသူမ်ား၏ ဆႏၵျပလႈံ႕ေဆာ္မႈမ်ား၊ ရဟန္းပ်ဳိမ်ားသမဂၢတုိ႔၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ ေရွ႕ေျပးလႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖစ္ပါသည္။

ျပည္ပမွ လြတ္လပ္ေသာ သတင္းမီဒီယာမ်ား၊ ျပည္တြင္းမွ စီတီဇင္ဂ်ာနယ္လစ္ မ်ားႏွင့္ ျပည္သူ႕ဖက္က ရပ္တည္လုိသည့္ လူသိမ်ားထင္ရွားေသာ အႏုပညာရွင္မ်ား၊ စာေရးဆရာမ်ား၊ သတင္းစာဆရာမ်ားေၾကာင့္လည္း လူထုအုံႂကြမႈမ်ားကုိ အရွိန္ျမင့္တက္ေစခဲ့ပါသည္။

ယေန႔ႏုိင္ငံေရးအက်ဳိးဆက္မ်ားသည္ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးႏွင့္ ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတုိ႔၏ အက်ဳိးဆက္ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ ထုိစဥ္က တက္ႂကြစြာ ဦးေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ ရွစ္ေလးလုံးမ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ တက္ႂကြစြာ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကေသာ ရဟန္ရွင္လူအေပါင္းသည္ လြတ္လပ္ေသာ အနာဂတ္ ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ေမာ္ကြန္းတင္ က်န္ရစ္ေပလိမ့္မည္။

လူထုအုံႂကြမႈမ်ားအေပၚ အာဏာရွင္မ်ား၏ တုန္႔ျပန္မႈ

လူထုအုံႂကြမႈမ်ားအေပၚ အာဏာရွင္တုိ႔၏ ကနဦး တုန္႔ျပန္မႈမ်ားမွာ အၿမဲတေစဆုိသလုိ တူညီေလ့ရွိၾကသည္။

ဆႏၵျပပြဲမ်ားကုိ အင္အားသုံး ၿဖဳိခြဲျခင္း၊ ဆႏၵျပသူမ်ားကုိ အၾကမ္းဖက္ ႐ုိက္ႏွက္ျခင္း၊ ပစ္ခတ္ျခင္း၊ တန္ျပန္ဆႏၵျပသည့္အဖြဲ႕မ်ားေစလႊတ္ကာ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္မႈမ်ား၊ ပဋိပကၡမ်ား ျဖစ္ပြားေအာင္ ဖန္တီးျခင္း၊ ဆႏၵျပပြဲအတြင္း အတုိက္အခံဖက္မွ ဦးေဆာင္သူမ်ားကုိ ဖမ္းဆီးျခင္း၊ အက်ဥ္းခ်ျခင္း၊ ႏွိပ္စက္စစ္ေဆးျခင္း၊ သတ္ျဖတ္ျခင္း စသည့္ တုန္႔ျပန္မႈမ်ားျဖင့္ တုန္႔ျပန္ၾကသည္ခ်ည္း ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိတုန္႔ျပန္မႈမ်ားမွာ လူထုအုံႂကြမႈ၏ အေၾကာင္းရင္းျဖစ္ေသာ အေထြေထြၾကပ္တည္းမႈျပႆနာမ်ားကုိ နည္းလမ္းမွန္စြာ ေျဖရွင္းျခင္းမဟုတ္၍ လူထု၏ မေက်နပ္မႈသည္ ပုိမုိႀကီးထြား၍သာ လာပါသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ အာဏာရွင္အစုိးရမ်ားအေနျဖင့္ လူထုအားႏွစ္သိမ့္ရန္ ဟန္ျပအေျပာင္းအလဲမ်ားကုိ ျပဳလုပ္လာတတ္ပါသည္။

လက္ရွိအာဏာရွင္အစုိးရသည္ အရပ္သားအစုိးရပုံစံျဖင့္ တည္ရွိေနပါက အစုိးရအဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္သည္ ႏႈတ္ထြက္ေပးၿပီး ၄င္းယုံၾကည္စိတ္ခ်ရေသာသူကုိ အစားထုိးခန္႔အပ္ျခင္း၊ သုိ႔တည္းမဟုတ္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေပးမည္ဆုိကာ မိမိအားေထာက္ခံသူမ်ားသာျပည့္ႏွက္ေနသည့္ ပါတီကုိ အႏုိင္ရေစရန္ စီမံေပးျခင္း၊ အေျခခံဥပေဒကုိ ဟန္ျပေျပာင္းလဲေပးျခင္း စသည့္ ဟန္ျပအေျပာင္းအလဲမ်ားကုိ ျပဳလုပ္တတ္ပါသည္။ လက္ရွိအာဏာရွင္အစုိးရသည္ စစ္အစုိးရပုံစံျဖင့္ တည္႐ွိပါက အရပ္ဝတ္သုိ႔လဲကာ ပါတီတရပ္ထူေထာင္လ်က္ အရပ္သားအစုိးရအသြင္ျဖင့္ ေျပာင္းလဲအုပ္ခ်ဳပ္ျခင္းတုိ႔ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိဟန္ျပအေျပာင္းအလဲမ်ားေနာက္ကြယ္တြင္မူ အာဏာရွင္အစုိးရက အာဏာကုိ ေရရွည္သျဖင့္ ဆက္လက္စြဲကုိင္ႏုိင္ေစရန္ အစီအမံမ်ားကုိထည့္သြင္း၍ ျပဳလုပ္တတ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရေလ့ရွိပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စစ္အစုိးရလက္ထက္က ေရးဆြဲအတည္ျပဳခဲ့ေသာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမွတ္ပုံတင္ဥပေဒတုိ႔သည္ စစ္တပ္မွ အာဏာကုိ အရွည္သျဖင့္ ဆက္လက္စြဲကုိင္ႏုိင္ရန္ စီမံေရးဆြဲခဲ့ေသာ ဥပေဒမ်ားအျဖစ္ ထင္ရွားစြာ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။

(ဆက္ရန္)

ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ က်ေနာ့္အျမင္ (၁)

က်ေနာ္သည္ စကၤာပူႏုိင္ငံတြင္ အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္ (ပီအာ)ကုိ ကုိင္ေဆာင္လ်က္ အင္ဂ်င္နီယာအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းျပဳေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတဦးျဖစ္ပါသည္။ က်ေနာ္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့ရာ တုိင္းျပည္၏ အေျခအေနကုိ ျပည္လည္သုံးသပ္ၾကည့္ေသာအခါ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အတိတ္ႏွင့္ လက္ရွိပစၥဳပၸာန္အေျခအေနတုိ႔မွာ ႏုိင္ငံသားတေယာက္အေနႏွင့္ ေက်နပ္လက္ခံႏုိင္သည့္ အေနအထားမ်ားတြင္မရွိခဲ့/မရွိေနဟု ထင္ျမင္ယူဆပါသည္။

အဓိက ေက်နပ္လက္ခံႏုိင္ျခင္းမရွိသည့္ အေျခအေနမ်ားမွာ…

(၁) ျမန္မာႏုိင္ငံသားတေယာက္အေနႏွင့္ လြတ္လပ္မႈအဝဝ ဆုံး႐ႈံးေနျခင္း
(၂) အာဏာပုိင္လူတန္းစား၏ ဖိႏွိပ္မႈကုိ အစဥ္သျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရျခင္း
(၃) ႏုိင္ငံသားတုိ႔၏ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး စသည့္ လူေနမႈအဝဝမွာ နိမ့္ပါးဆုတ္ယုတ္ေနျခင္း

တုိ႔ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အာဏာရွင္စနစ္တခု အျမစ္တြယ္ကာ ရွင္သန္ေနျခင္းေၾကာင့္ အက်ဳိးဆက္အေနျဖင့္ ေပၚေပါက္လာရေသာ ဆုိးက်ဳိးမ်ားဟု ယူဆပါသည္။

ျပည္တြင္းတြင္ေနထုိင္သည္ျဖစ္ေစ၊ ျပည္ပတြင္ေနထုိင္သည္ျဖစ္ေစ ျမန္မာႏုိင္ငံသားတဦးျဖစ္ေနသေရြ႕ ဤအခ်က္မ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာေသာ မေကာင္းေသာအက်ဳိးဆက္မ်ား၏ ႐ုိက္ခတ္မႈကုိ အစဥ္သျဖင့္ ခံစားေနရမည္သာျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္တုိ႔အေနျဖင့္ ဤ မႏွစ္ၿမဳိ႕ဖြယ္ အေျခအေနကုိ မတြန္းမလွန္ အားမာန္ေလွ်ာ့၍ ေခါင္းငုံ႔လည္စင္းခံမည္လား။ သုိ႔တည္းမဟုတ္ အေျခအေနကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ ႀကဳိးစားမည္လား ဟူေသာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းႏွစ္သြယ္ကုိ ႀကဳံေတြ႕ၾကရပါသည္။ က်ေနာ္အေနျဖင့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲပစ္ရန္ ႀကဳိးစားသင့္သည္ဟူေသာ အျမင္ကုိ လက္ခံသူျဖစ္ပါသည္။ လက္ရွိအၾကပ္အတည္းအေပၚတြင္ မွီခုိ၍ အက်ဳိးစီးပြားျဖစ္ေနသူ လူအနည္းငယ္မွလြဲလွ်င္ က်န္ေသာ ႏုိင္ငံသားအမ်ားစုမွာ က်ေနာ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရန္ကုိ အလုိရွိသူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကလိမ့္မည္ဟု ယူဆပါသည္။

အေျပာင္းအလဲႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ က်ေနာ့္သေဘာထား

အာဏာရွင္စနစ္ဟူသည္ စတင္သေႏၶတည္ေမြးဖြားလာသည့္အခ်ိန္ကပင္ ယင္းစနစ္ကုိ ျပန္လည္ဖ်က္ဆီးမည့္ မ်ဳိးေစ့ဗီဇ တပါတည္း ပါလာသည္ဟု ဆုိပါသည္။ ဆုိလုိသည္မွာ မည္သည့္အာဏာရွင္စနစ္မဆုိ တေန႔တခ်ိန္တြင္ ၿပဳိလဲပ်က္စီးရမည္သာျဖစ္သည္။ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ျပန္ၾကည့္လွ်င္လည္း မည္သည့္အာဏာရွင္စနစ္မွ် ထာဝရ မတည္ရွိႏုိင္ေၾကာင္းကုိ အထင္အရွားပင္ ေတြ႕ျမင္ၾကရမည္သာျဖစ္သည္။ “ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ” ဟု အားေလွ်ာ့စကားကုိဆုိသူမ်ားသည္ ဤသေဘာဓမၼကုိ နားလည္သေဘာမေပါက္သူမ်ား၊ သမုိင္းကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း(သုိ႔တည္းမဟုတ္) ဤသေဘာဓမၼကုိ လက္ခံလုိက္ပါက အက်ဳိးဆက္အေနျဖင့္ က်ေရာက္လာေသာ တာဝန္ကုိ ေရွာင္လႊဲလုိေသာေၾကာင့္ ေသာ္လည္းေကာင္း ျဖစ္မည္ဟု မွန္းဆမိပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ အာဏာရွင္စနစ္တခု သူ႕အလုိအေလ်ာက္ ပ်က္စီးသည့္အခ်ိန္အထိကုိမူကား ထုိင္ေစာင့္မေနသင့္ပဲ မိမိတုိ႔ အသက္ရွင္စဥ္ အနာဂတ္အက်ဳိးစီးပြားအတြက္၊ မိမိတုိ႔ သားသမီးမ်ားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္တုိ႔ကုိ ထည့္သြင္းစဥ္းစားကာ အာဏာရွင္စနစ္အလွ်င္အျမန္ ၿပဳိက်ပ်က္စီးေစရန္ အေျပာင္းအလဲအတြက္ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ပင္ အားထုတ္လုပ္ကုိင္သင့္ေၾကာင္း ခံယူမိပါသည္။

ဘယ္ပုံဘယ္နည္း အေျပာင္းအလဲကုိ လုပ္ယူၾကမည္လဲ

ေျပာင္းလဲရန္ လုိအပ္ေၾကာင္းလက္ခံသည့္အခါ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း အေျပာင္းအလဲကုိ လုပ္ယူၾကမည္နည္းဟူေသာ ေမးခြန္းေပၚလာပါသည္။ သမုိင္းေၾကာင္းကုိ ဆန္းစစ္လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ ယခုမ်က္ေမွာက္ကာလ ကမၻာတလႊားတြင္ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ ဆန္းစစ္လွ်င္ျဖစ္ေစ အေျပာင္းအလဲ ျဖစ္ေစႏုိင္ေသာ နည္းလမ္း အမ်ားအျပားရွိသည္ကုိ ေတြ႕ရပါသည္။

ယင္းတုိ႔အနက္….
(၁) လူထုအုံႂကြမႈႏွင့္ (လူထုညီၫြတ္စြာ အင္အားျပမႈမ်ား)ျဖစ္ၿပီး အာဏာရွင္အစုိးရမ်ား ျပဳတ္က်သြားျခင္း
(၂) လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးျဖင့္ အာဏာရွင္အစုိးရမ်ားကုိ ျဖဳတ္ခ်ႏုိင္ျခင္း
(၃) အာဏာရွင္ေသဆုံးသည့္အခါ ၄င္း၏ အ႐ုိက္အရာကို ဆက္ခံသူမ်ားတြင္ အေျပာင္းအလဲကုိ လုိလားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား အစားထုိးဝင္ေရာက္လာျခင္း
(၄) အင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္ႏုိင္ငံမ်ား၊ ႏုိင္ငံစုံအဖြဲ႕အစည္းမ်ားမွ စီးပြားေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စစ္ေရးအရ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကမၻာ့ႏုိင္ငံေရးစီးပြားေရး အခင္းအက်င္းရေသာ္လည္းေကာင္း အာဏာရွင္ႏုိင္ငံငယ္မ်ားအေပၚ လႊမ္းမုိးကာ အေျပာင္းအလဲသုိ႔ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ႏုိင္ျခင္း

စသည့္ အၾကမ္းဖ်င္း ခြဲျခားသတ္မွတ္ႏုိင္ေသာ နည္းလမ္းမ်ားကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။ အထက္ပါ နည္းလမ္းတခုခ်င္းေၾကာင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တခုထက္ပုိေသာနည္းလမ္းမ်ားကုိ သုံး၍လည္းေကာင္း အေျပာင္းအလဲကုိ စတင္ျဖစ္ေပၚေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ေၾကာင္း သုံးသပ္မိပါသည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အတိတ္က သမုိင္းေၾကာင္း

အတိတ္က သမုိင္းေၾကာင္းဆုိရာတြင္… သက္ဦးဆံပုိင္ဘုရင္စနစ္အထိ ေနာက္ျပန္လွန္၍ ေရးသားရန္ဆႏၵမရွိပါ။ ကိုလုိနီလက္ေအာက္ က်ေရာက္စဥ္က ေတာ္လွန္ေရးမ်ားႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးသည့္အခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ ေတာ္လွန္ေရးမ်ားအေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာလုိပါသည္။

ပထမႀကိမ္ အဂၤလိပ္ကုိ ေမာင္းထုတ္ျခင္းႏွင့္ ဂ်ပန္ကုိ ျပန္လည္ေတာ္လွန္ရာတြင္ အသုံးျပဳေသာ နည္းလမ္းမ်ားမွာ နည္းလမ္း အမွတ္ (၂ - လက္နက္ကုိင္) ႏွင့္ (၄ - အင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ား၊ ကမၻာ့အခင္းအက်င္း) သည္ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမ်ားျဖစ္သည္ကုိ သတိျပဳမိပါသည္။ အဂၤလိပ္ထံမွ လြတ္လပ္ေရးကုိ အေရးဆုိရာတြင္ နည္းလမ္းအမွတ္ (၁ - လူထုအုံႂကြမႈ) ႏွင့္ (၄- အင္အားႀကီးႏုိင္ငံမ်ား၊ ကမၻာ့အခင္းအက်င္း) သည္ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမ်ား ျဖစ္ခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။ အဂၤလိပ္ကုိ ပထမအႀကိမ္ တုိက္ထုတ္ရာတြင္လည္းေကာင္း၊ ဂ်ပန္ကုိ ေတာ္လွန္ရာတြင္လည္းေကာင္း၊ အဂၤလိပ္ထံမွ လြတ္လပ္ေရးကုိ အရယူရာတြင္လည္းေကာင္း ရည္မွန္းသည့္ ပန္းတုိင္မ်ားကုိ လက္ဝယ္ပုိင္ပုိင္ ရယူႏုိင္ခဲ့သည္ျဖစ္၍ ထုိစဥ္က အသုံးျပဳခဲ့ေသာ နည္းလမး္မ်ား ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္ကုိ လက္ခံရေခ်မည္။

တဖန္လြတ္လပ္ေရးရၿပီးသည့္အခ်ိန္ကစ၍ (လြတ္လပ္ေရးရၿပီးစ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ ေခတ္ကုိ ခ်န္လွပ္ကာ)ဆန္းစစ္ျပန္ေသာ္…. ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး ႏွင့္ လူထုအုံႂကြမႈမ်ားျဖင့္ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲရန္ ႀကဳိးစားခဲ့ၾကကုိ ေတြ႕ရသည္။ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးကုိ အဓိကဆင္ႏႊဲသူမ်ားမွာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အင္အားစု အမ်ဳိးမ်ဳိးတုိ႔ ျဖစ္သည္။ ႀကီးမားေသာ အထင္ကရ လူထုအုံႂကြမႈႀကီး ႏွစ္ခုမွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ရွစ္ေလးလုံး လူထုအုံႂကြမႈႀကီးႏွင့္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး တုိ႔ပင္ျဖစ္သည္။

လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ အႏွစ္ ၆၀ ခန္႔ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုအခါ အားေပ်ာ့သြားသည္ဟု သုံးသပ္မိပါသည္။ လက္နက္ကုိင္အင္အားစုမ်ားတြင္ အႀကီးမားဆုံးအဖြဲ႕ျဖစ္ေသာ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီသည္ (လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးတြင္) လုံးလုံးအျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းခံရၿပီး၊ ဒုတိယ အႀကီးမားဆုံးျဖစ္ေသာ ကရင္လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္ေပါင္းစုမွာလည္း အဓိကေျခကုပ္စခန္းမ်ား လက္လႊတ္ရၿပီးေနာက္ အင္အားေလ်ာ့နည္းလာသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

ဤသုိ႔ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး အေရးနိမ့္လာရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမ်ားတြင္ ျမန္မာစစ္အစုိးရအေနျဖင့္ လိုအပ္ေသာ စစ္အသုံးစားရိတ္ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ဘ႑ာႏွင့္ အရင္းအျမစ္မ်ားမွ အျပည့္အဝ ရရွိေနသည္ကတေၾကာင္း၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီႏွင့္ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္မ်ားအား ေသာင္းက်န္းသူအျဖစ္ ႐ႈျမင္လာေအာင္ (လူထုေထာက္ခံမႈမရေအာင္) စစ္အစုိးရထိန္းခ်ဳပ္ေသာ ႏုိင္ငံပုိင္ သတင္းစာ၊ ေရဒီယို၊ တီဗီ၊ မဂၢဇင္းတုိ႔မွ ျပည္သူလူထုအား ထိထိေရာက္ေရာက္ ဝါဒမႈိင္းတုိက္ႏိႈင္ခဲ့သည္ကတေၾကာင္း၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္တပ္ဖြဲ႕မ်ားအၾကား အခ်ိတ္အဆက္မိမိျဖင့္ စစ္အစုိးရကုိ ေတာ္လွန္ႏုိင္ျခင္း မရွိသည္ကတေၾကာင္း… စသည္ တုိ႔သည္ လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရး အားေပ်ာ့လာရျခင္း၏ အေျခခံအေၾကာင္းရင္းမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ယူဆပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ မည္မွ်ပင္ အားေပ်ာ့သြားသည္ျဖစ္ေစ…. လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးကုိ မွားယြင္းသည္ဟု ေျပာရန္ ခက္လွပါသည္။ လူသည္ မိမိအား မတရား ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္လာလွ်င္ တုန္႔ျပန္ခုခံရန္ အခြင့္အေရးရွိပါသည္။ အခြင့္အေရးဆုိသည္ထက္ တုန္႔ျပန္ေတာ္လွန္ရမည့္ တာဝန္ဟုဆုိလွ်င္ပင္ ပုိမွန္ပါမည္။ ထုိသုိ႔ေတာ္လွန္ရာတြင္ လက္နက္ကုိင္နည္းလမ္းကုိျဖစ္ေစ၊ အၾကမ္းမဖက္နည္းလမ္းကုိျဖစ္ေစ သင့္ေလ်ာ္ရာ နည္းလမ္းကုိ စြဲကုိင္ႏုိင္ပါသည္။ ဤသည္ကုိ မွားသည္ဟု မေခၚႏုိင္ပါ။ တရားသည္ဟုသာ ဆုိရပါမည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အားေပ်ာ့ေနေသာ္လည္း တခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္အားေကာင္းလာတတ္သည္ကုိလည္း လက္ရွိအေျခအေနတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ကမၻာ့အေျခအေနမ်ားအရေသာ္လည္းေကာင္း၊ သမုိင္းေၾကာင္းအရေသာ္လည္းေကာင္း သတိခ်ပ္သင့္ပါသည္။

ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီးေသာ လူထုအုံႂကြမႈ ႏွစ္ရပ္ ( ရွစ္ေလးလုံးႏွင့္ ေရႊဝါေရာင္) ပတ္သက္ၿပီး အခ်ဳိ႕က လူထုအုံႂကြမႈမ်ားသည္ အခ်ည္းႏွီးသာျဖစ္သည္ဟု သုံးသပ္ယူဆၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ က်ေနာ့္အျမင္အရတြင္မူ ဤလူထုအုံႂကြမႈႀကီး ႏွစ္ရပ္ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတြင္ ႀကီးမားေသာ အေျပာင္းအလဲႀကီးမ်ား ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ယေန႔ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနသုိ႔ေရာက္ရန္ တြန္းပုိ႔ခဲ့သည့္ အက်ဳိးရလာဒ္ေကာင္းမ်ား ျဖစ္ထြန္းခဲ့သည္ဟု ယူဆပါသည္။

ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးသည္ ျမန္မာျပည္တြင္ အရပ္သားမ်က္ႏွာဖုံး တပါတီစစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ တရားဝင္ ပယ္ဖ်က္လုိက္ကာ လူထုအား ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚသုိ႔ စတင္ တင္ေပးလုိက္သည့္ အေရးေတာ္ပုံႀကီးျဖစ္ပါသည္။ ဒဂုန္တာရာ၏ စကား (အတိအက်ေတာ့မဟုတ္)ကုိ အငွားသုံးရမည္ဆုိလွ်င္ “၁၃၀၀ ျပည့္အေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ လြတ္လပ္ေရးကုိ ခ်က္ခ်င္းမရခဲ့ေသာ္ျငား လြတ္လပ္ေရးကို အရယူေပးမည့္ ေတာ္လွန္ေရးအင္အားစုႀကီးတရပ္ကုိ ေမြးဖြားေပးလုိက္သည္။ အလားတူ ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ ျမန္မာျပည္သည္ ဒီမုိကေရစီခ်က္ခ်င္းျဖစ္မသြားေသာ္လည္း ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ အရယူေပးမည့္ အင္အားစုႀကီးတရပ္ကုိ ေမြးဖြားေပးလုိက္သည္” ဆုိသည့္အတုိင္းပင္ျဖစ္သည္။

ရွစ္ေလးလုံးအေရးေတာ္ပုံႀကီးေၾကာင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ထုိေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ျမန္မာျပည္သူထုတရပ္လုံးက ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ လုိလားေတာင့္တသည့္အေၾကာင္းကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ထုတ္ေဖာ္ျပသလုိက္သည္။ ထုိအခ်ိန္မွ စ၍ ျပည္သူလူထု၏ ဒီမုိကေရစီစနစ္အေပၚ လုိခ်င္ေတာင့္တမႈမ်ား၊ လြတ္လပ္မႈကုိေတာင္းဆုိမႈမ်ား၊ လူ႕အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဆင္မႈမ်ားမွာ ဘယ္တုန္းကႏွင့္မတူ အရွိန္အဟုန္ျမင့္တက္ခဲ့ပါသည္။ ဂတိအတုိင္း အာဏာလႊဲမေပးသည့္တုိင္ေအာင္ စစ္အစုိးရအေနျဖင့္ “ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိသာ လုိလားေတာင့္တသည္” ဆုိသည့္အခ်က္ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳရန္ မစြမ္းသာေတာ့ဘဲ “မိမိတုိ႔အစုိးရသည္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေဖာ္ေဆာင္ရန္ ႀကဳိးစားေနပါသည္” ဆုိသည့္ ကတိစကားမ်ားကုိ ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားလာရသည္အထိျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားမွာ စိတ္ရင္းမမွန္သည့္အေလ်ာက္ တဖက္တြင္လည္း အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ မၿပီးႏုိင္မစီးႏုိင္ေခၚယူကာ အခ်ိန္ဆြဲရန္ႀကဳိးစားေနခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းတြင္ စစ္အစုိးရ၏ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈမ်ား၊ ကုိယ္က်ဳိးရွာ မသမာမႈမ်ား၊ စီးပြားေရးႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ညံ့ဖ်င္းေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈမ်ားေၾကာင့္ ျပည္သူလူထု၏ စားဝတ္ေနေရးမွာ တေန႔တျခား ပုိမုိၾကပ္တည္းလာၿပီး ၂၀၀၇ ခုတြင္ ကမၻာ့သတင္းမီဒီယာမ်ားကုိ ကုိင္လႈပ္ကာ အခ်ိန္ျပည့္လႊမ္းမုိးထားႏုိင္ေသာ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတရပ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ပါသည္။

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးသည္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းရန္ အခ်ိန္ဆြဲ၊ ေစ်းဆစ္ေနေသာ စစ္အစုိးရအား အခ်ိန္မဆြဲဝံ့ေတာ့ေစရန္၊ တက္သုတ္႐ုိက္ေဆာင္ရြက္ရန္ ေနာက္မွ သံခၽြန္ႏွင့္ထုိး၊ ႀကိမ္တုိ႔လုိက္ေသာ ဖိအားေပးမႈႀကီးပင္ ျဖစ္သည္။

အက်ဳိးဆက္အေနျဖင့္ အမ်ဳိးသားညီလာခံကုိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ဆြဲ၍ က်င္းပေနေသာ စစ္အစုိးရသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ ေညာင္ႏွစ္ပင္ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ တက္သုတ္႐ုိက္၍ အၿပီးသတ္ေရးဆြဲ၊ မသမာသည့္နည္းျဖင့္ ျပည္သူ႕ဆႏၵကုိ ကတုိက္က႐ုိက္ခံယူအတည္ျပဳကာ၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ က်င္းပၿပီး (အရပ္သားအေရၿခဳံထားသည့္) ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေျပာင္းလဲက်င့္သုံးလာရေပသည္။

(ဆက္ရန္)

အေျပာင္းအလဲ

မၾကာခင္ ၂၀၁၀ ကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။ ႏွစ္ကုန္ကာနီးလည္း ျဖစ္တဲ့အတြက္ ေရာက္တတ္ရာရာေလးေတြ ေတြးမိတာကုိ ေတြးမိသလုိ ေရးလုိက္ပါတယ္။

နည္းပညာ အေျပာင္းအလဲ

လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္တစ္ႏွစ္၊ က်ေနာ္ စကၤာပူကုိ ေရာက္လာကာစက လက္ကုိင္ဖုန္းေတြကို အခုလုိ လူတုိင္းမကုိင္ႏုိင္ၾကေသးဘူး။ အဲသည္တုန္းက လက္ကုိင္ဖုန္းကလည္း အခုေခတ္အျမင္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္ရင္ ေတာ္ေတာ့္ကုိ ႀကီးမားေလးလံတဲ့ ပစၥည္းတခုပါပဲ။ Incoming call ေတြ အတြက္ပါ ပုိက္ဆံေပးရတဲ့ေခတ္ဆုိေတာ့ လက္ကုိင္ဖုန္းသုံးစြဲသူေတြထံ ဖုန္းေခၚလုိက္တယ္ဆုိရင္ တဖက္က “က်ေနာ္ျပန္ေခၚလုိက္မယ္ေနာ္” ဆုိၿပီး ႐ုိး႐ုိးတယ္လီဖုန္းလုိင္းကေန ျပန္လည္ ေခၚဆုိၾကတဲ့ေခတ္ေပါ႔။ အခုေတာ့ လက္ကုိင္ဖုန္းကေလးေတြက ေသးေသးငယ္ငယ္။ အေရာင္စုံ၊ အေသြးစုံ။ Incoming call က အခမဲ့ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီၾကားထဲမယ္ wifi တုိ႔ 3G တုိ႔နဲ႔ဆုိရင္ အင္တာနက္ကုိသုံးစြဲၿပီး Outgoing call ေတြကုိပါ အခမဲ့ ေခၚဆုိႏုိင္ေသးတယ္။

ဆယ္စုႏွစ္တခုအတြင္းမွာ နည္းပညာေတြ ေပါက္ကြဲသလုိ အလွ်င္အျမန္ တုိးတက္လာတယ္။ အင္တာနက္ကုိ ကြန္ျပဴတာေတြမွာသာမက အမ်ားသုံး အသုံးအေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေတြမွာပါ တုိက္႐ုိက္ သုံးစြဲလုိ႔ ရလာတယ္။ သတင္းစာ၊ ေရဒီယုိ၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား စတဲ့ မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာနက္ဟာ နယ္နိမိတ္ေတြ ေရာယွက္ေဝဝါးလာၿပီး ဆုံမွတ္တခုကုိ ေရွး႐ႈေနသလုိပါပဲ။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ အဖုိးႏႈန္း ခ်ဳိသာတဲ့ tablet pc ေတြ ေပၚလာတာဟာလည္း လူႀကီးလူငယ္ အသက္အရြယ္မေရြး ကြန္ျပဴတာနဲ႔ အင္တာနက္ကုိ လြယ္လင့္တကူ သုံးစြဲႏုိင္တဲ့အေနအထားကုိ ေရာက္လာေစပါတယ္။

ဒီေတာ့ လာမယ့္ႏွစ္ထဲမွာ ကမၻာတလႊား အင္တာနက္ကုိ သုံးစြဲသူ လူဦးေရဟာ အခုထက္ အဆမတန္ ပုိမုိမ်ားျပားလာဖုိ႔ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။

အင္တာနက္ကတဆင့္ ပရိသတ္ (သုိ႔မဟုတ္) လူထုထံက သေဘာထားစစ္တမ္း၊ တုန္႔ျပန္ ေဝဖန္အႀကံျပဳလႊာေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီတည္း လွ်င္လွ်င္ျမန္ျမန္ ရယူႏုိင္တယ္။ အထင္ကရအဖြဲ႕အစည္းေတြအေနနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ တရားဝင္အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမွာ “Donation Button” ကေလးပါ ထည့္ထားလုိက္မယ္ဆုိရင္ ကမၻာတလႊားမွာရွိတဲ့ ေထာက္ခံသူေတြထံက အလွဴေငြေတြ၊ ရန္ပုံေငြေတြကုိ လြယ္လြယ္ကူကူ ေကာက္ယူႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။

အင္တာနက္ဟာ သူ႕သေဘာသဘာဝအရ အျခားမီဒီယာေတြနဲ႔မတူဘဲ အေတာ္အတန္ လြတ္လပ္တဲ့ သဘာဝရွိတယ္။ အလြန္အမင္းဖိႏွိပ္လြန္းတဲ့ အာဏာရွင္ႏုိင္ငံေတြမွာေတာင္ အတုိင္းအတာတခုအထိ လြတ္လပ္မႈရွိတယ္။ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ႀကဳိးပမ္းေနသူေတြအဖုိ႔ မိမိရည္ရြယ္ခ်က္ကုိ ေဖာ္ေဆာင္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ထိထိေရာက္ေရာက္ သုံးစြဲႏုိင္တဲ့ လက္နက္တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလုိနည္းပညာမ်ဳိးကုိ ေရွး႐ုိးစြဲ လူႀကီးေတြက သုံးစြဲဖုိ႔ တြန္႔ဆုတ္ေနရင္ေတာင္ လူငယ္ေတြက ဦးေဆာင္ၿပီး သုံးစြဲလာၾကလိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ရပါတယ္။

နည္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေနာင္လာမယ့္ ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ က်ေနာ္ေမွ်ာ္မွန္းမိတဲ့၊ ေတာင့္တမိတဲ့ တုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈေတြကေတာ့...

(၁) တာရွည္ခံမယ့္ ဘက္ထရီ ေတြ၊
(၂) စကၠဴလုိပါးလႊာၿပီး ေကြးၫႊတ္လုိ႔ရတဲ့၊ ပါဝါသိပ္မစားတဲ့ Display ေတြ ( နမူနာ ပုံစံ တခုႏွစ္ခု ထုတ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ စီးပြားျဖစ္ အေျမာက္အျမား ထုတ္လုပ္ႏုိင္တာမ်ဳိး)
(၃) Fusion Power (နည္းနည္း ေလာဘႀကီးသြားသလားေတာ့မသိ)
(၄) ေနရာအႏွံ႕ အလကားသုံးစြဲလုိ႔ရတဲ့ အင္တာနက္ (ဟုိတေန႔က သတင္းတပုဒ္ထဲမွာေတာ့ ျဖစ္လာေတာ့မယ္လုိ႔ ေဟာကိန္းထုတ္ေနၾကတာ ေတြ႕ရတာပဲ)
(၅) အလုိအေလ်ာက္ မီးပူတုိက္စက္

ဒါက နည္းပညာ ေျပာင္းလဲမႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေတြးမိ၊ ေမွ်ာ္မွန္းမိတာေတြပါ။

ျမန္မာျပည္က အေျပာင္းအလဲ

ဒီႏွစ္ထဲမွာ ျမန္မာျပည္က တုိးတက္ေျပာင္းလဲမႈကေရာ။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကေတာ့ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပလုိ႔ ၿပီးသြားပါၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ ဝင္ၿပဳိင္ျခင္းအားျဖင့္ ပါလီမန္ထဲကေန ႏုိင္ငံေရးအဝန္းအဝိုင္းကုိ ခ်ဲ႕ထြင္မယ္ဆုိတဲ့ အယူဝါဒကုိ ျပည္တြင္းျပည္ပ ဗန္းနဲ႔လွည့္ေရာင္းခဲ့သူေတြလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ မွန္းဆထင္ျမင္ခ်က္ေတြဟာ ပါစင္ေအာင္ လြဲမွားခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ ႏုိင္ငံေရးသိကၡာေတြလည္း ကုန္းေကာက္စရာမက်န္ေအာင္ က်ဆင္းခဲ့ၾကတာကုိ အားရစဖြယ္ ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။

ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီး ႏုိဝင္ဘာလထဲမွာပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာပါတယ္။ အခု တုိင္းျပည္ထဲမွာ အက်ယ္ေလာင္ဆုံးအသံကေတာ့ ၂၁ရာစုနဲ႔ ကုိက္ညီတဲ့ ပင္လုံညီလာခံ ကိစၥပါပဲ။ နယ္စပ္မွာေတာ့ အရင္က အပစ္အခတ္ရပ္ထားတဲ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ နအဖ စစ္တပ္အၾကားမွာ တင္းမာမႈေတြ၊ တုိက္ပြဲေတြ ျပန္ျဖစ္ေနပါတယ္။

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ၿမဳိ႕နယ္စည္း၊ တုိင္းစည္း ေအာက္ေျခကစလုိ႔ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ ျပန္လည္ ခုိင္ခန္႔ေအာင္ ထူေထာင္မယ္။ လူထုကုိ ႏုိင္ငံေရးအရ ပါဝင္လာေအာင္ စည္း႐ုံးမယ္ဆုိရင္ နအဖကုိ ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးေရး စားပြဲကုိ ေရာက္လာေအာင္ ဖိအားေပးႏုိင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။

ေရဒီယုိေတြမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အေမးအေျဖ က႑ တခ်ဳိ႕ကုိ နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္းေမးသူအမ်ားဟာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လုံၿခဳံေရးကိစၥကုိ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ေျပာၾကၿပီး ေရဒီယုိေပၚက တန္ဘုိးရွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိ ျဖဳန္းေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတးသံရွင္ ေဒၚမာမာေအးကဆုိရင္ “ညီမေလး အရဲမကုိးပါနဲ႔ေနာ္” ဆုိၿပီး တုိက္တြန္းသတိေပးထားတာကုိေတာင္ ၾကားလုိက္ရပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ စုိးရိမ္ပူပန္မႈကုိ နားလည္ေပမယ့္ တဖက္မွာ လူထုေခါင္းေဆာင္တေယာက္အေနနဲ႔ သြားသင့္တဲ့ကိစၥ၊ လုပ္သင့္တဲ့ကိစၥေတြကုိ ရဲရဲဝံ့ဝ့ံလုပ္ရမယ့္ တာဝန္ဝတၱရား ရွိေနတာကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ ဦးသန္းေရႊတုိ႔လုိ အရဲမကုိးဘဲ လႈိဏ္ေခါင္းထဲမွာ ပုန္းေနၿပီး တကယ္လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာေတြကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိးကုိေတာ့ လုံးဝ လုိခ်င္ၾကမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုိ႔လုိ ရဲဝံ့စြန္႔စားၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာေတြကို မဆုတ္မနစ္လုပ္ေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္အျဖစ္မ်ဳိးကုိသာ ပုိၿပီး ျမင္လုိၾကမွာပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိယ္တုိင္လည္း တေလွ်ာက္လုံး မိမိအသက္ကုိေတာင္ ပဓာနမထားဘဲ ရဲဝံ့စြန္႔စားၿပီး လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာေတြကုိ လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္သာ ဒီလုိ ျပည္သူအမ်ားက ယုံၾကည္ကုိးစားရတဲ့ အေနအထား ေရာက္ရွိလာခဲ့တာ မဟုတ္ပါလား။ အရဲမကုိးတဲ့ လူလိမၼာ၊ လူနပ္ေတြခ်ည္းသာ မ်ားလာရင္ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာကုိ လုပ္ၾကမယ့္ လူေတြ နည္းပါးသြားႏုိင္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္အတြင္းမွာပဲ ျပည္တြင္းက အခ်ဳိ႕ေသာ စာနယ္ဇင္းေတြ၊ သတင္းေထာက္ေတြအေနနဲ႔ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ ရသမွ် အခြင့္အေရးကုိ ဆုပ္ကုိင္ၿပီး စြန္႔စြန္႔စားစား ႀကဳိးပမ္းၾကတဲ့ အေနအထားကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အႏုပညာရွင္ေတြအေနနဲ႔လည္း စစ္အစုိးရဲ႕ မ်က္မာန္ရွမႈ၊ ၿငဳိျငင္မႈကုိ ခံယူၿပီး မိမိတုိ႔ရဲ႕ ရပ္တည္ခ်က္ကုိ တမ်ဳိးတဖုံ ထုတ္ေဖာ္လာတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

မၾကာမီအနာဂတ္မွာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္ေမွ်ာ္မွန္းမိတဲ့၊ ေတာင့္တမိတဲ့ တုိးတက္ျဖစ္ေပၚမႈေတြကေတာ့....

(၁) နည္းပညာတုိးတက္မႈကုိ ဆုပ္ကုိင္ၿပီး သတင္းလြတ္လပ္မႈကုိ ခ်ဲ႕ထြင္ႏုိင္ပါေစ။
(၂) အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ အျခားႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား၊ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕မ်ား ညီၫြတ္စြာ ေပါင္းစည္းႏုိင္ၾကေစ။
(၃) ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔အပါအဝင္ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ေျမာက္ၾကေစ။
(၄) လူထုတရပ္လုံးပါဝင္မႈနဲ႔ စစ္အစုိးရကုိ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေရး၊ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ လုပ္ေဆာင္လာေအာင္ ဖိအားေပးႏုိင္ၾကေစ။

ဒါကေတာ့ လတ္တေလာ ေတြးျဖစ္တဲ့အေတြးေတြ၊ ဆႏၵေတြပါ။

ဘေလာ့ဂ္ကုိ လာလည္သူအေပါင္း က်န္းမာၾကပါေစ။ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ခရစ္စမတ္ပိတ္ရက္နဲ႔ ေကာင္းေသာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစဗ်ား။

စားဖားႀကီးမ်ား သတိထား

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ေခါင္းေဆာင္တဦးအေနနဲ႔ ျပည္သူလူထုကို အမွန္တကယ္ စိတ္ဓါတ္ခြန္အားေတြ ေပးစြမ္းႏုိင္တယ္၊ စုစည္းညီၫြတ္မႈေတြကုိ ျဖစ္ေပၚေစတယ္ ဆုိတာ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္။ သူမလြတ္ေျမာက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ သူမရဲ႕ေခါင္းေဆာင္မႈကုိ ယုံၾကည္ကုိးစားတဲ့အေလ်ာက္ အမွန္တကယ္ စိတ္ေကာင္းေစတနာနဲ႔ ကူညီလုိသူမ်ား၊ ေထာက္ပံ့လုိသူမ်ားလည္း ျပည္တြင္းေရာျပည္ပမွာပါ တဖြဲဖြဲေပၚေပါက္လာပါတယ္။

တဖက္မွာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အင္အားစုအားလုံးနဲ႔ ညီၫြတ္ေရးလုပ္မယ္ေျပာတဲ့အတြက္ “ညီၫြတ္ေရး”ဆုိတဲ့ စကားကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး တခ်ဳိ႕ေသာသူေတြ တစခန္း ထလာတာကုိ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမတုိင္မီကေလးအထိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈကုိ လုံးလုံးပစ္ပယ္ၿပီး (ေရြးေကာက္ပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္မႈဟာ လက္ေတြ႕မဆန္ဘူးလုိ႔ ျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ၿပီး) ေရြးေကာက္ပြဲကုိ အားတက္သေရာ ေထာက္ခံခဲ့သူေတြဟာ အခုက်ေတာ့မွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ထံ စာေတြ ေရးသူကေရး၊ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အနားကို ေယာင္လုိ႔ေတာင္ အနားမသီခဲ့တဲ့လူေတြကလည္း အခုက်မွ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္လူငယ္ေတြကုိ သင္တန္းေပးလုိသူနဲ႔၊ အင္တာနက္ဆုိင္ရာ အကူအညီေပးလုိသူနဲ႔၊ လုံၿခဳံေရးအႀကံေပးလုိသူနဲ႔ စသျဖင့္ စသျဖင့္ အကူအညီေပးလုိသူေတြ အလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚထြက္ေပၚလာၿပီး အင္မတီးအင္မတန္ အလုပ္မ်ားေနၾကတာကုိ ေတြ႕ေနရပါတယ္။ ဒီအကူအညီမ်ဳိးေတြကုိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က်ေနစဥ္ အခ်ိန္ေတြကတည္းက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ ေပးလုိက ေပးႏုိင္ခဲ့ပါလ်က္ ဘာေၾကာင့္ မေပးခဲ့ၾကသလဲဆုိတာ စဥ္းစားစရာပါပဲ။ "A friend in need is a friend indeed" - လုိအပ္ေနတုန္းမွာ ကူညီတာကမွ တကယ့္မိတ္ေဆြစစ္ - ဆုိတဲ့ စကားပုံကုိသာ ေျပးျမင္မိပါေတာ့တယ္။။ အခုက်မွ ေပၚျပဴလာျဖစ္မယ့္အရာေတြကုိ ထလုပ္တာဟာ “အခြင့္အေရးလုိခ်င္လုိ႔လား၊ နာမည္ေကာင္းလုိခ်င္လုိ႔လား၊ အမွန္တကယ္ စိတ္ေစတနာရွိလုိ႔လား” စသျဖင့္ သုိ႔ေလာ သုိ႔ေလာ ေတြးေတာမိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ အင္မတန္ပါးနပ္သူ၊ လူကဲခတ္ေကာင္းသူတဦးျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ အနားကုိ ကပ္ဖုိ႔ႀကဳိးစားေနတဲ့လူေတြထဲကမွ အစစ္အမွန္နဲ႔ အတုအေယာင္ အေပၚယံသမားေတြကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ ခြဲျခားစိစစ္ ေရြးထုတ္ႏုိင္လိမ့္မယ္ဆုိတာ ယုံၾကည္ေနၿပီးသားမုိ႔ စိတ္ပူစရာေတာ့ သိပ္မရွိလွပါဘူး။ ညီၫြတ္ေရးနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ျဖစ္ျဖစ္၊ ပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တခုခုကုိ ေျပာတဲ့အခါတုိင္းမွာ “စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းကုိသြားမယ္ဆုိရင္၊ ျပည္သူလူထုအတြက္ အက်ဳိးရွိမယ္ဆုိရင္” ဆုိတဲ့ လုိအပ္ခ်က္၊ ကန္႔သတ္ခ်က္(Condition)ေလးေတြကုိ မေမ့မေလ်ာ့ ထည့္ထည့္ေျပာတာကို သတိထားမိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာမိပါတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုတေလာမွာေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တခါက ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ “ညီၫြတ္ေရးဆုိတဲ့ေနရာမွာ စားဖားႀကီးေတြ ညီၫြတ္ေရးမ်ဳိးကုိ မလုိခ်င္ဘူး” ဆုိတဲ့ စကားေလးကုိ သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။

ေမ့တတ္သူမ်ား သတိထား

"Those who do not remember their past are condemned to repeat their mistakes."
“အတိတ္ကေန သင္ခန္းစာ မယူတတ္သူေတြဟာ အမွားေတြကုိ ထပ္ဖန္တလဲလဲ လုပ္မိဖုိ႔ က်ိန္စာသင့္ေနၾကသူေတြသာ ျဖစ္တယ္”

ရာစုႏွစ္တခု၊ ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ဆုိတာ သမုိင္းအျမင္နဲ႔ၾကည့္ရင္ တကယ္ေတာ့ ေဝးလံလွတဲ့ အတိတ္မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ အမွတ္သညာ မနည္းဘူးဆုိရင္၊ အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့ မေနခဲ့ဘူးဆုိရင္၊ သမုိင္းကုိ ေလ့လာတီးေခါက္ၾကည့္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ သတိရသင့္တဲ့ အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ေတြ ရွိေနပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္း တရာခန္႔က ျမန္မာေတြ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္မွာ က်ေရာက္ေနစဥ္ ကာလအပုိင္းအျခားကုိ ျပန္လည္ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာျပည္မွာ ႏုိင္ငံေပါင္းစုံက ကုမၸဏီႀကီးေတြ၊ ကုန္တုိက္ႀကီးေတြ၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြ စသျဖင့္လာေရာက္ ရင္းနွီးျမႇဳတ္ႏွံၾကတာကုိ ေတြ႕ၾကရပါလိမ့္မယ္။ ထင္ရွားၿပီး လူသိမ်ားတဲ့ ကုမၸဏီအခ်ဳိ႕ကုိ ထုတ္ႏႈတ္ျပရရင္ ဘုံေဘဘားမား၊ စတီးလ္ဘရားသား စတဲ့ သစ္ကုမၸဏီေတြ၊ ဘီအုိစီ ေရနံကုမၸဏီ၊ ဧရာဝတီဖေလာ္တီလာ သေဘၤာကုမၸဏီ၊ ႐ုိးလ္ကုမၸဏီစတဲ့ ကုန္တုိက္ႀကီးေတြ အစရွိသျဖင့္။ ႏုိင္ငံစီးပြားေရးတုိးတက္မႈအေျခအေနနဲ႔ ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ကၽြန္းသစ္၊ ေရနံ၊ ဆန္စပါးေတြ ထြက္ရွိၿပီး အေရွ႕ေတာင္အာရွက အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ခံႏုိင္ငံေတြထဲမွာ အဖြံ႕ၿဖဳိးအတုိးတက္ဆုံး ႏုိင္ငံတႏုိင္ငံလုိ႔လည္း ေလ့လာသိရွိခဲ့ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တဖက္မွာ ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့ တုိင္းျပည္အေနနဲ႔ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္ေနေပမယ့္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ လူေနမႈအဆင့္အတန္းက ျမင့္တက္မေနခဲ့ပါဘူး။ ဘီအုိစီ ေရနံကုမၸဏီမွာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ အလုပ္သမားေတြဆုိရင္ ေရနံဆီမီးခြက္ေတာင္ မထြန္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ဆင္းရဲၾကလုိ႔ ေဖာင္စီးရင္းေရငတ္ ဆုိတဲ့ စကားနဲ႔ ခုိင္းႏႈိင္းၾကပါတယ္။ တဖက္မွာလည္း လယ္သမားေတြဟာ ေငြရွင္ေၾကးရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ ခ်စ္တီးေတြရဲ႕ ေခါင္းပုံျဖတ္မႈေအာက္မွာ နလန္မထူႏုိင္ေအာင္ ခံၾကရပါတယ္။ ဒီလုိ ဖိႏွိပ္မႈ ၾကပ္တည္းမႈေတြကုိ မခံႏုိင္လုိ႔ ေရနံေျမသပိတ္၊ ၁၃၀၀ ရာျပည့္အေရးေတာ္ပုံ စတဲ့ အေရးေတာ္ပုံႀကီးေတြ ေပၚေပါက္လာခဲ့ၾကတာပါ။

ဒီေတာ့.... ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈရွိေပမယ့္ တုိင္းသူျပည္သား အမ်ားစုအေနနဲ႔ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ မဖန္တီးႏုိင္တဲ့အခါ၊ လြတ္လပ္မႈမရွိတဲ့အခါ၊ ျပည္သူျပည္သားေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ဥပေဒျပဌာန္းၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈကုိ မရတဲ့အခါ ဓနရွင္လူတန္းစားေတြ၊ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူတန္းစားေတြရဲ႕ ဖိႏွိပ္မႈ၊ ေခါင္းပုံျဖတ္မႈကုိ ျပည္သူေတြ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံစားတတ္ၾကရတယ္ဆုိတဲ့ သာဓက အထင္အရွားရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းပဲ အဲဒီေခတ္က ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံးဟာ ကုိယ္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးႏုိင္ေအာင္၊ ကုိယ့္အက်ဳိးစီးပြားကို ကုိယ္ကာကြယ္ႏုိင္ေအာင္ လြတ္လပ္ေရးကုိ အရယူခဲ့ၾကရတာ မဟုတ္ပါလား။

ဒါေတာင္မွ အဂၤလိပ္ေခတ္ကုိ သိမီတဲ့ လူပုဂၢဳိလ္ေတြ ေရးသားတဲ့ အတၳဳပၸတၱိစာအုပ္ေတြ၊ သမုိင္းမွတ္တမ္း၊ ဝတၳဳ႐ုပ္ရွင္ေတြကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ အဂၤလိပ္အစုိးရဟာ နယ္ခ်ဲ႕အစုိးရဆုိေပမယ့္လည္း တရားလက္လြတ္ စိတ္ထင္တုိင္း ရမ္းကားအုပ္ခ်ဳပ္တာမ်ဳိးမဟုတ္။ သူ႕ေခတ္ကာလအေလ်ာက္ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈရွိတယ္။ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ အတန္အသင့္ရွိတယ္။ အလုပ္သမားသမဂၢ၊ သတင္းသမဂၢေတြ လြတ္လပ္စြာဖြဲ႕ခြင့္ရွိတယ္။ လမ္းပန္းပုိ႔ေဆာင္ဆက္သြယ္ေရး အဆင္ေျပေအာင္ ဖန္တီးေပးထားတယ္။ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးက႑ေတြမွာ အထုိက္အေလ်ာက္ ဘ႑ာေငြေၾကးေတြ ခ်ထားသုံးစြဲေပးတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ပုဂၢလိက သစ္ကုမၸဏီေတြအတြက္ သစ္ခုတ္လွဲတဲ့အခါ ကုမၸဏီစိတ္တုိင္းက် အရည္အေသြးေကာင္း သစ္ေတြကုိခ်ည္း မခုတ္လွဲေအာင္၊ သစ္ေတာမျပဳန္းတီးေအာင္ အဂၤလိပ္အစုိးရက သစ္ေတာအရာရွိေတြ ခန္႔ထားၿပီး သစ္ေတာဥပေဒေတြ၊ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ စနစ္တက် ခုတ္လွဲေစခဲ့တာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။

ဒီကေန႔ လက္ရွိျမန္မာႏုိင္ငံအေနအထားကေတာ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ က်ေရာက္စဥ္အခ်ိန္ကထက္ကုိ အဆမတန္ ဆုိးရြားတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ စစ္အာဏာရွင္လက္ေအာက္မွာ ျပည္သူလူထုေတြအေနနဲ႔ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးႏုိင္ခြင့္ မရွိပါဘူး။ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈလည္း မရွိဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကုိ ကာကြယ္ေပးတဲ့ ဥပေဒေတြ အရံအတားေတြ မရွိဘူး။ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္မရွိဘူး။ လူ႕အခြင့္အေရးေတြကုိ အာဏာပုိင္ေတြက ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ခ်ဳိးေဖာက္ေနတယ္။

ေနာက္ၿပီး အဂၤလိပ္ေခတ္ကလုိ စည္းကမ္းဥပေဒေတြနဲ႔ စနစ္တက် အုပ္ခ်ဳပ္တာမ်ဳိးမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဥပမာ...သစ္ကုမၸဏီေတြဆုိရင္ ရွိသမွ် သစ္မာေတြကုိ မဆင္မျခင္ ခုတ္လွဲၿပီး ျပည္ပကုိ တင္ပုိ႔ၾကလုိ႔ ေတာျပဳန္းသေလာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ အလားတူ ေရနံနဲ႔ ေက်ာက္မ်က္သယံဇာတေတြကုိလည္း ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီေတြက တံခါးမရွိဓါးမရွိ ထုတ္ယူၾကလုိ႔ ကုန္သေလာက္ နီးေတာ့မယ္။ ဒီလုိ သယံဇာတ ရင္းျမစ္ေတြကုိ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်လုိ႔ ျပည္သူေတြမွာ အက်ဳိးရွိသလားဆုိေတာ့ လုံးဝ အက်ဳိးခံစားရျခင္း မရွိပါဘူး။ ေရာင္းရေငြေတြဟာ စစ္အစုိးရ အိပ္ကပ္ထဲကုိသာ ဝင္ၿပီး ျပည္သူတုိ႔အတြက္ သုံးစြဲရမယ့္ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြအတြက္ ဘတ္ဂ်က္မွာ အင္မတန္မွ နည္းပါးလွတဲ့ ရာခုိင္ႏႈန္းအခ်ဳိးအစားကုိသာ မသဒၶါေရစာလုိ ခ်ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ျပည္သူေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရးေတြဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၂ ႏွစ္အတြင္းမွာ လုံးဝဥႆုံ ခၽြတ္ၿခဳံက်ခဲ့ရတာကုိ အားလုံး မ်က္ျမင္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီကာလအေတာအတြင္း အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္ေတြမွာ ျပည္ပရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈေတြေၾကာင့္ အၿပဳိင္အဆုိင္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္လာၾကတာကုိ ျမင္ေတြ႕ၾကရတဲ့အခါ အခ်ဳိ႕ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြအေနနဲ႔လည္း ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံမႈေတြသာရွိရင္ သူမ်ားႏုိင္ငံေတြနည္းတူ တုိးတက္လာႏုိင္ေကာင္းရဲ႕လုိ႔ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ စတင္ မက္လာၾကပုံရပါတယ္။။ အဲဒီမွာ စစ္အစုိးရဖက္ကေန ပင္းၿပီး ဆြယ္ေပးရတဲ့ ပညာရွင္ဆုိသူေတြကလည္း စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ အလုပ္မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းကုိ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ေအာ္လာၾကတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကုိ က်င့္သုံးၿပီး ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကုိပါ ေျပာင္းလဲႏုိင္ခဲ့တဲ့ ရွားရွားပါးပါး ဥပမာတခုျဖစ္တဲ့ ပုိလန္ႏုိင္ငံ ဥပမာကုိ တြင္တြင္ႀကီး ေပးလာၾကပါတယ္။ သူတုိ႔အဆုိအရ စီးပြားေရး ရင္းႏွီးျမဳႇတ္ႏွံမႈေတြ ရွိလာရင္ပဲ တုိင္းျပည္ဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ႀကီးပြားၿပီး လူလတ္တန္းစားဆုိတာ ေပၚေပါက္လာမယ္။ အေျခခံ စားဝတ္ေနေရး ခုိင္မာလာမယ္ဆုိရင္ ႏုိင္ငံေရးအရ လြတ္လပ္မႈကုိလည္း လူေတြဟာ ေတာင့္တလာၾကမယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီအဆုိဟာ ေနရာတုိင္းအတြက္ မွန္ပါ႔မလားဆုိတာကုိ အထက္မွာ ဆုိခဲ့တဲ့ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ ျမန္မာျပည္အေျခအေနနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားမိပါတယ္။

တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ဒီေန႔မွာပဲ ႏုိင္ငံျခားသားတေယာက္နဲ႔ ဒီအေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက..... “ဘယ္ႏုိင္ငံျခားကုမၸဏီကမွ စြန္႔စားၿပီး မျမႇဳတ္ႏွံခ်င္ဘူး။ မင္းတုိ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေတြက ခုတမ်ဳိး၊ ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး။ ခဏေန လုပ္ငန္းလုိင္စင္ ပိတ္မပစ္ဘူးလုိ႔ ဘယ္သူက အာမခံႏုိင္သလဲ။ သူတုိ႔အက်ဳိးစီးပြားနဲ႔ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ရရင္ တရားဥပေဒအရ မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျဖရွင္းခြင့္ရမယ္လုိ႔ ဘယ္သူအာမခံရဲသလဲ။ မင္းတုိ႔ႏုိင္ငံမွာ သြားေရာက္ ျမႇဳတ္ႏွံမယ့္ ကုမၸဏီေတြက မင္းတုိ႔ ေဒသခံေတြ အလုပ္ရရွိေရးေတြ၊ အလုပ္လက္မဲ့ပေပ်ာက္ေရးေတြကုိ ဘာတခုမွ စိတ္မဝင္စားဘူး။ အဓိက က အျမတ္အစြန္းရဖုိ႔ပဲ။ ေအး... ေရနံတုိ႔၊ ေက်ာက္စိမ္းတုိ႔လုိ ေသခ်ာေပါက္ အျမတ္အစြန္းရမယ့္ လုပ္ငန္းေတြဆုိရင္ေတာ့ ျမႇဳတ္ႏွံမွာ အေသအခ်ာပဲ”.........တဲ့။ သူေျပာတာကလည္း မျငင္းႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မွန္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာ တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈမရွိ။ အာဏာပုိင္ေတြကုိယ္၌က အက်င့္ပ်က္ျခစားေနတဲ့ အေနအထားမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံမႈလုပ္ဖုိ႔ဆုိတာ မလြယ္လွပါဘူး။ နအဖ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စလုပ္ကာစက စကၤာပူကေန သြားၿပီး သန္းနဲ႔ခ်ီ ျမႇဳတ္ႏွံခဲ့သူေတြ အကြဲႀကီး ကြဲခဲ့ဘူးတဲ့ သာဓက ရွိပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က ကုိယ့္တုိင္းျပည္မွာ တရားဥပေဒစုိးမုိးမႈမရွိေသးခင္၊ တုိင္းသူျပည္သား အလုပ္သမားေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကို ကာကြယ္တဲ့ ဥပေဒေတြ အသင့္မျဖစ္ေသးခင္၊ တုိင္းသူျပည္သားေတြ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ ဖန္တီးခြင့္မရွိေသးခင္မွာ ပိတ္ဆုိ႔မႈကုိ ဖြင့္ေပးရင္လည္း လူေတြရဲ႕ လုပ္အားကုိ ေခါင္းပုံျဖတ္ခံရတာနဲ႔ တုိင္းျပည္ရဲ႕ သယံဇာတေတြကုိ လာေရာက္ အဆီအႏွစ္စုတ္ယူခံရတာပဲ အဖတ္တင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးဆုိတာ ကုိယ့္တုိင္းျပည္မွာ ရွိသမွ်ကုိ တတိတိနဲ႔ ထုခြဲေရာင္းခ်တဲ့နည္းဆုိရင္ေတာ့ ပညာမတတ္တဲ့ ကုေဋႂကြယ္သူေဌးသားရဲ႕ လုပ္ပုံလုပ္ေပါက္နဲ႔ အတူတူပါပဲ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ခြက္လက္ဆြဲကာ ေတာင္းစားရမယ့္ကိန္းပဲလုိ႔ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္။

က်ေနာ့္တဦးတည္းသေဘာအရကေတာ့ Targeted Sanctions လုိ႔ ေခၚတဲ့ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ဦးတည္ပိတ္ဆုိ႔တဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ဳိးေတြကုိ အထူး သေဘာက်ပါတယ္။ ဥပမာ.... နအဖ လက္ေဝခံ စီးပြားေရးသမားေတြရဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြအေပၚ ပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ၊ လူ႕အခြင့္အေရးကို ခ်ဳိးေဖာက္တဲ့ နအဖ အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ မိသားစုဝင္ေတြရဲ႕ စီးပြာေရးလုပ္ငန္းေတြအေပၚ တားျမစ္ပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ဳိးေတြ၊ စစ္အစုိးရနဲ႔ လက္နက္အေရာင္းအဝယ္လုပ္တဲ့ ႏုိင္ငံေတြ၊ ကုမၸဏီေတြအေပၚ အေရးယူပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ၊ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ မသမာတဲ့ နည္းလမ္းေတြနဲ႔ ရယူထားတဲ့ ေငြမဲေတြကုိ တျခား အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံေတြမွာ သြားေရာက္အပ္ႏွံတဲ့အခါ လက္ခံထားတဲ့ ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြအေပၚ အေရးယူပိတ္ဆုိ႕မႈေတြ၊ နအဖ အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔လက္ေဝခံေတြကုိ ဗီဇာပိတ္ပင္မႈမ်ဳိးေတြ၊ သယံဇာတေတြကုိ ထုတ္ယူမယ့္ လုပ္ငန္းႀကီးေတြကုိ ဟန္႔တားပိတ္ဆုိ႔မႈမ်ဳိးေတြကုိ အထူး သေဘာက်ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တခ်ဳိ႕ေျပာၾကတာရွိတယ္။ ဒီစီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈက နအဖ ရဲ႕ ေထာက္ကြက္ႀကီးတခု ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာမ်ဳိး။ က်ေနာ္စဥ္းစားလုိ႔မရတာက နအဖ ေထာက္ျပတာကုိ ဘာေၾကာင့္ အေရးတယူလုပ္ၿပီး ဂ႐ုစုိက္ေနၾကသလဲ။ နအဖက ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္မႈနဲ႔ တက္လာတဲ့ အစုိးရမွ မဟုတ္တာဘဲ။ နအဖ ေထာက္ကြက္ႀကီး ျဖစ္လည္း ဂ႐ုစုိက္ေနစရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဂ႐ုစုိက္ခ်င္ရင္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ အာဏာလႊဲအပ္ျခင္းခံရတဲ့ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အသံကုိပဲ ဂ႐ုစုိက္ရမွာေပါ႔။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အသံကသာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ဆႏၵကုိ ကုိယ္စားျပဳပါတယ္။ နအဖက ျပည္သူလူထု အသံကုိ ကုိယ္စားမျပဳပါဘူး။ ျပည္သူလူထုရဲ႕အသံကုိ နားေထာင္တဲ့၊ ျပည္သူလူထုက အာဏာႏွင္းအပ္ထားတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္ကုိသာ က်ေနာ္တုိ႔ အေလးမူသင့္တယ္လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က တုိင္းျပည္စီးပြားေရးခၽြတ္ၿခဳံက်ရတာဟာ နအဖရဲ႕ စီးပြားေရး စီမံခန္႔ခြဲမႈညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္၊ နအဖရဲ႕ အလြဲသုံးစားလုပ္မႈ၊ နအဖရဲ႕ အက်င့္ပ်က္ျခစားေတြေၾကာင့္ဆုိတာ လယ္ျပင္မွာဆင္သြားသလုိ ဒီေလာက္ ရွင္းလင္းေနပါလ်က္နဲ႔ “စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ ခၽြတ္ၿခဳံက်ရတာပါ”ဆုိတဲ့ နအဖရဲ႕ ဝါဒျဖန္႔စကားကုိ ယုံစားမယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဦးေႏွာက္မသုံးရာက်ၿပီး နအဖ ေနာက္လုိက္ ျဖစ္မွန္းမသိလည္း ျဖစ္သြားႏုိင္ပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ႏုိင္ငံကုိ စီးပြာေရးပိတ္ဆုိ႕တယ္ဆုိတာက ေျမာက္ကုိရီးယားကို တကမၻာလုံးက ပိတ္ဆုိ႔သလုိ ဝုိင္းဝန္းပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ အေမရိကန္နဲ႔ အီးယူက စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔တယ္ဆုိေသာ္ျငားလည္း အိမ္နီးခ်င္းအာဆီယံႏုိင္ငံေတြနဲ႔ အိႏၵိယတုိ႔ တ႐ုတ္တုိ႔က ဘယ္တုန္းကမွ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔လည္း မတုိးတက္ဘူးဆုိေတာ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈေၾကာင့္ မတုိးတက္တာ မဟုတ္၊ နအဖ အသုံးမက်လုိ႔သာ မတုိးတက္တာျဖစ္ေၾကာင္း ဦးပုညစကားနဲ႔ေျပာရရင္ “ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း မုန္႔တီဟင္းလုိ” ရွင္းရွင္းႀကီး ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ဒီၾကားထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔အခ်စ္ေတာ္ နအဖ စစ္အစုိးရက စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလုိ နယ္ျခားဂိတ္ကုိ ပိတ္လုိက္ဖြင့္လုိက္နဲ႔ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ တန္ျပန္လုပ္လုိက္ခ်င္ပါေသးသဗ်ား။

ဒါေတြကေတာ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္ေတြးမိသမွ် က်ေနာ့္အျမင္ပါ။ စာဖတ္သူတုိ႔ရဲ႕ အျမင္ကုိလည္း ကြန္မင့္က႑မွာ လြတ္လပ္စြာ ေရးသြားႏုိင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။

(ေခါင္းစဥ္ကုိ ဆရာျမသန္းတင့္ ဘာသာျပန္တဲ့ စုံေထာက္ဝတၳဳတပုဒ္ရဲ႕ ေခါင္းစဥ္ကုိ ယူသုံးထားပါတယ္။)

ေရးသူ - ကုိေပါ။
(၁၆ ႏုိဝင္ဘာ ၂၀၁၀)

ေဟာစိလုိ ေဟာစိလုိ

(ဟုိတေန႔က မိတ္ေဆြတေယာက္ ျပန္လည္ေဖာက္သည္ခ်တဲ့ ပုံျပင္ေလးပါ။)

ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း ဂ်ပန္တပ္ေတြ ျမန္မာျပည္ကုိ ဝင္အလာ ရြာတရြာ ေရာက္ေတာ့ ဂ်ပန္တပ္ေတြက ရြာထဲရွိသမွ် မိန္းမမွန္သမွ်ကုိ တေယာက္မက်န္ မုဒိန္းက်င့္သတဲ့။ အဲသည္လုိ အက်င့္ခံရတဲ့အထဲမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ေပါက္ေဖာ္ႀကီးတေယာက္ရဲ႕ ဇနီးလည္း ပါသတဲ့။

ဒီကိစၥျဖစ္ပ်က္ၿပီး ေျခာက္လ တႏွစ္ေလာက္ ၾကာတဲ့အထိ တ႐ုတ္ႀကီးက အဲဒီကိစၥအေပၚ မေက်မခ်မ္းႏုိင္ေသးဘဲ တဖြဖြ ေျပာေနသတဲ့။ ဒီေတာ့ မိန္းမကလည္း ၾကာလာေတာ့ သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ သူ႕ေယာက္်ားကုိ ေျပာတယ္။ “ဒီမွာ၊ က်မ တေယာက္တည္း ကြက္ၿပီး မုဒိန္းအက်င့္ခံရတာမဟုတ္ဘူး။ တရြာလုံးအက်င့္ခံရတာပဲ။ ရွင္က ဘာလုိ႔ တမူထူးျခားၿပီး မေက်မခ်မ္းျဖစ္ေနတာလဲ” လုိ႔ ေျပာသတဲ့။

အဲသည္အခါ တ႐ုတ္ႀကီးက တ႐ုတ္သံဝဲဝဲနဲ႔... “ေအး.... တရြာလုံး မုဒိန္းအက်င့္ခံရတာေတာ့ မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္ေတြ မင္းကုိ မုဒိန္းက်င့္တုန္းက မင္းက ေအာက္ကေန ေဟာစိလုိ ေဟာစိလုိ (ေဟာဒီလုိ ေဟာဒီလုိ) အလုိက္သင့္ ေကာ့ ေကာ့ေပးတာကုိ ျမင္ရလုိ႔ ငါက မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ေနတာကြ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ပါသတဲ့။

အခုလည္း နအဖ အစုိးရက ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ မဟားဒယားႀကီးက်င္းပလုိ႔ သူတုိ႔လုိခ်င္ရာကို (မုဒိန္းက်င့္သလုိ) အဓမၼနည္းနဲ႔ အရယူဖုိ႔ ႀကဳိးပမ္းေနပါတယ္။ ဒီအေနအထားမွာ (၁၉၉၀ခုႏွစ္က ေရြးခ်ယ္ခံ)ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ႀကီးတခ်ဳိ႕နဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္အမည္ခံ တတိယ အုပ္စုဝင္ အေခ်ာင္ႏႈိက္သမားမ်ားဟာ ျပည္သူ႕ေရွ႕က မားမားမတ္မတ္ ရပ္ျပရမယ့္အစား နအဖကုိ အလုိတူ အလုိပါ “ေဟာစိလုိ ေဟာစိလုိ” အလုိက္သင့္ လႈပ္ရွားေပးေနတာ ေတြ႕ျမင္ေနရတဲ့အတြက္ ျပည္သူတဦးအေနနဲ႔ အင္မတန္မွ ေအာ့ႏွလုံးနာမိပါေတာ့တယ္။

“မ်ဳိးေစ့ ပါလာေသာ”

အာဏာရွင္စနစ္ဟာ Self-destructive တဲ့။ စကတည္းက သူ႕ကုိယ္သူ ျပန္ဖ်က္ဆီးမယ့္ မ်ဳိးေစ့ပါလာသတဲ့။

ဘယ္ေလာက္ခုိင္ခံ့တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဆုံးရတာကုိ သမုိင္းေတြထဲမွာ ေတြ႕ေနျမင္ေနရတယ္။

ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္စနစ္ဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က စၿပီး ေရတြက္ရင္ ရာစုႏွစ္ဝက္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီဆုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္တဲ့လူေတြလည္း ထင္ၾကမယ္။ စနစ္ကသာ မပ်က္ေသးတာ။ အာဏာရွင္ေတြေတာ့ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေသမင္းေခၚရာေနာက္ကုိ လုိက္သြားၾကကုန္ၿပီ။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ ဦးသန္းေရႊလည္း အသက္အရြယ္အရ ေနရလြန္းလွ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္ေပါ႔။

စနစ္ဆုိတာမ်ဳိးကလည္း တခ်ိန္လုံးေတာ့ တည္တံ့ေနႏုိင္တာမဟုတ္။ လူထုက ၾကည္ျဖဴတဲ့စနစ္၊ လက္ခံတဲ့စနစ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာရွည္ခံ ေကာင္းခံမယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလက္ရွိစနစ္ကုိ လူအနည္းစုကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူမွ မႏွစ္သက္ၾကဘူး။ လူေတြ မလွန္ရဲဘူးဆုိတာ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မလွန္ရဲေအာင္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ထားလုိ႔သာျဖစ္တယ္။ အခြင့္သာတာနဲ႔ လွန္ၾကဖုိ႔ ႀကဳိးစားၾကဦးမွာပဲ။

ေနာက္တခ်က္က ဒီအာဏာရွင္စနစ္က ေခတ္နဲ႔ တကယ္အံမဝင္ဘူး။ အရင္ ျမန္မာရွင္ဘုရင္ေတြေခတ္ကလုိ ကုန္းတြင္းပုိင္းမွာ မင္းေနျပည္ေတာ္ တည္ေထာင္ၿပီး အျပင္ေလာက ကမၻာႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပည္သူျပည္သားေတြလည္း ျပင္ပကမၻာနဲ႔ ထိေတြ႕မႈနည္းတဲ့အေလ်ာက္ တသီးတျခား မတုိးတက္ဘဲ က်န္ရစ္ေနႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။ ဒါေတာင္မွ ဘာသာေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာမ်ဳိးေတြ သမုိင္းတေလွ်ာက္မွာ စိမ့္ဝင္ထုိးေဖာက္တာကုိေတာ့ ခံရေသးတာပါပဲ။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ကမၻာတဖက္ျခမ္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ တျခားတဖက္က ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သိႏုိင္ၾကားႏုိင္ျမင္ႏုိင္ၾကတဲ့ေခတ္။ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း ကူးသန္းသြားလာမႈကလည္း ဘယ္တုန္းကနဲ႔မွ မတူညီေအာင္ လြယ္ကူျမန္ဆန္တဲ့ေခတ္။

ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ရွင္ဘုရင္ေခတ္တုန္းကလုိ လူေတြဟာ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ လူေတြကုိ ဝါဒျဖန္႔မႈိင္းေတြ အရင္ကလုိ တုိက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ လူေတြက ျမန္မာ့အလင္းနဲ႔ ျမန္မာ့အသံေလာက္ပဲ ဖတ္ၾက၊ နားေထာင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ လႈိင္းတုိေရဒီယုိေတြကတဆင့္ ျပည္ပက လြတ္လပ္တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ေတြကုိ ဖမ္းယူနားေထာင္ၾကတယ္။ ၿဂဳိဟ္တုစေလာင္းေတြ ၾကည့္လာၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ ဥဒဟုိ သြားလာေနၾကတယ္။

႐ုပ္ရွင္၊ ဂီတ၊ ဖက္ရွင္ စတာေတြကတဆင့္လည္း ကမၻာတလႊားက ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲ တုိးတက္မႈေတြကုိ သိျမင္လာၾကတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအလုိက္ အနည္းနဲ႔အမ်ား ေျပာင္းလဲ လက္ခံလာၾကတယ္။ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈကအစ ေျပာင္းလာတယ္။ ရန္ကုန္ဓါတ္ပုံေတြထဲမွာ ေဘာင္းဘီဝတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ အမ်ဳိးသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတာကုိ ေတြ႕ရလုိ႔ သေဘာက်မိတယ္။ အဝတ္အစားတြင္မက ေတြးေခၚပုံေတြပါ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း လူငယ္ေတြဆုိရင္ ေတြးေခၚပုံေတြမွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္က လူႀကီးေျပာတာဆုိရင္ မ်က္စိမွိတ္ ယုံလုိက္တာပဲ။ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြက ပုိၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္လာၾကတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

စစ္အစုိးရကုိယ္တုိင္ကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ စနစ္ႀကီးဟာ အလုပ္မျဖစ္ဘူး၊ မမွန္ကန္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ သြားဖုိ႔လုပ္ေနပါတယ္လုိ႔ (လူၾကားေကာင္း႐ုံျဖစ္ေစ) ေအာ္ျပေနရတယ္။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ျဖစ္ေစ အေပၚယံေတြ လုပ္ျပေနတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ လုံၿခဳံေရးအတြက္၊ အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ အခ်ိန္ဆြဲတဲ့နည္း၊ မ်က္လွည့္ျပတဲ့နည္းေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ႀကံဆ သုံးစြဲေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔မွာလည္း စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္က မေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲဆြဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွည့္ဖ်ားဖုိ႔ ႀကဳိးစားႀကဳိးစား တခ်ိန္မွာေတာ့ ဗုန္းဗုန္းလဲရမွာပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူ႕ဘာသူ လဲက်ပ်က္သုဥ္းတဲ့အခ်ိန္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာႏုိင္ေသးတယ္။ ကုိယ္တုိင္အတြက္၊ ကုိယ့္မ်ဳိးဆက္ေတြအတြက္ လြတ္လပ္တဲ့ ပစၥဳပၸာန္နဲ႔ အနာဂတ္ကုိ တမ္းတသူ၊ ဆႏၵျပင္းျပသူမ်ားကေတာ့ ထုိင္မေစာင့္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ပ်က္သုဥ္းေရးကုိ အစဥ္သျဖင့္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကတယ္။ ဒီလုိ ႀကဳိးစားသူမ်ားလာေလေလ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ဖုိ႔ ျမန္ေလေလပါပဲ။ မႀကဳိးစားဘဲ ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူ မ်ားရင္လည္း ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူေတြအပါအဝင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဒုကၡေတြကုိ ပုိၿပီးၾကာၾကာ ခံၾကရဦးမွာပဲ။ ကုိယ့္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ကုိယ္ထူကုိယ္ထပဲ ႀကဳိးစားၾကရမွာပါ။ သူမ်ားကယ္တာ ထုိင္ေစာင့္ေနလုိ႔ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အနည္းဆုံး… လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ျခင္းေတြကုိ မိသားစုအတြင္းမွာ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအသုိင္းအဝိုင္းမွာ၊ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စတင္က်င့္သုံးလာၾကရင္ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တဖက္တလမ္းက အေထာက္အကူျဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

“ေသြးဆာေနသူမ်ားသုိ႔...”

ျမန္မာျပည္တြင္ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ကုိ ဝင္လုပ္ေနၾကသူ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိသည္။ တခ်ဳိ႕က ဝါသနာအေလ်ာက္ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း သူ႕ေခတ္သူ႕အခါက ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးေသာအခါ၊ ဘြဲ႕ရၿပီးေသာအခါ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ထားရန္ လြယ္ကူသျဖင့္ ေက်ာင္းဆရာ ဝင္လုပ္သူမ်ားလည္း ရွိသည္။ ထုိ႔အျပင္ မိဘခ်မ္းသာသျဖင့္ ဝမ္းေရးအတြက္ ပူစရာမလုိေသာ္လည္း ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမဟူသည္ ဂုဏ္ရွိသည့္ အလုပ္ကေလးတခုျဖစ္သည္ဆုိကာ ဝင္လုပ္ၾကသည္လည္း ရွိေသးသည္။ ထုိသုိ႔ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကုိင္ၾကေသာ ေက်ာင္းဆရာေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာထဲတြင္ အေတာ္စားေက်ာင္းဆရာမ်ားပါသလုိ၊ အေရွာ္စား ေက်ာင္းဆရာမ်ားလည္း တပုံတပင္ ပါဝင္သည္။ စိတ္ေကာင္းရွိသည့္ ဆရာမ်ားရွိသလုိ၊ စိတ္ဆုိးရွိသည့္ ဆရာမ်ားလည္း ရွိသည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ ထုိေက်ာင္းဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမ မ်ားသည္ ျမန္မာျပည္တြင္းရွိ လူငယ္ေက်ာင္းသားအမ်ားစု၏ ဘဝကုိ ပုံသြင္းေနၾကသည္။ ျမန္မာျပည္၏ ပစၥဳပၸာန္ႏွင့္ အနာဂတ္ကုိ ဖန္တီးပုံသြင္းေနၾကသည္။ ျမန္မာျပည္၏ အနာဂတ္အေပၚ ထုိသူတုိ႔၏ လႊမ္းမုိးႏုိင္မႈ စြမ္းပကားကုိ အသိအမွတ္ျပဳရမည္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ လက္ရွိအေျခအေနတြင္ ထုိေက်ာင္းဆရာ၊ ေက်ာင္းဆရာမ အမ်ားစုသည္ နအဖ ပညာေရးေကာ္မတီ စိတ္ႀကဳိက္ ေရးဆြဲထားေသာ သင္႐ုိးအတုိင္း သင္ေနၾကရသူမ်ားျဖစ္သည္။ နအဖ ၫႊန္ၾကားသည့္အတုိင္း တေသြမတိမ္း လုိက္နာ ျပဳမူေနရသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ လုိက္နာေနရသျဖင့္ ထုိသူအားလုံးကုိ နအဖ ေဒါက္တုိင္မ်ားဟု အမည္ေပး၍ ရပါမည္ေလာ။ ထုိသူမ်ားကို နအဖ လက္ေအာက္တြင္ ဝန္ထမ္းလုပ္မေနပါႏွင့္ေတာ့၊ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္မွထြက္၍ ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္သာ လုပ္စားပါေတာ့ဟု တုိက္တြန္းလွ်င္ လက္ခံၾကမည္ဟု ထင္ပါသလား။

အလားတူပင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ထဲသုိ႔ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ဝင္ေရာက္ခဲ့သူမ်ားရွိသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ စစ္သားဘဝကုိ သေဘာက်သျဖင့္ ဝင္ေရာက္သည္။ အမွန္တကယ္ တုိင္းျပည္ကုိ က်ဴးေက်ာ္သူမ်ားရန္မွ ကာကြယ္ေပးလုိသျဖင့္ ဝင္ေရာက္သူမ်ားလည္း ရွိသည္။ တခ်ဳိ႕မွာ အိမ္က ထြက္ေျပးလာရင္း သုံးစရာပုိက္ဆံကုန္အခါ ႀကံရာမရျဖစ္ၿပီး တပ္ထဲဝင္သြားသူမ်ားလည္းရွိသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ညဖက္ လမ္းမေပၚတြင္ သြားရင္းလာရင္း ဘုမသိ ဘမသိ နားရင္းဆြဲအတီးခံရကာ တပ္သားစုေဆာင္းေရးကားေပၚသုိ႔ ဆြဲတင္သြားျခင္းကုိ ခံသူမ်ားျဖစ္သည္။ တပ္သားမ်ားထဲတြင္ မိဘမဲ့ ကေလးမ်ားလည္း အမ်ားအျပားရွိသည္။ အခြင့္အာဏာကုိ မက္ေမာ၍ တပ္ထဲသုိ႔ ဝင္သူမ်ားလည္း ရွိသည္။ တပ္ထဲတြင္ အေတာ္စား စစ္သည္မ်ားပါသလုိ အေလွ်ာ္စား စစ္သည္မ်ားလည္း ပါသည္။ စိတ္ေကာင္းရွိသည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ား ပါဝင္သလုိ၊ စိတ္ေကာင္းမရွိသည့္ တပ္မေတာ္သားမ်ားလည္း ပါဝင္သည္။ မည္သုိ႔ပင္ ျဖစ္ေစ ထုိတပ္မေတာ္သား အားလုံးသည္ ျမန္မာျပည္၏ လက္ရွိအေျခအေနႏွင့္အနာဂတ္ကုိ ဖန္တီးေနၾကသည္။ ျမန္မာျပည္၏ အနာဂတ္အေပၚ ထုိသူတုိ႔၏ လႊမ္းမုိးႏုိင္မႈ စြမ္းပကားကုိ အသိအမွတ္ျပဳရေပမည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိတပ္မေတာ္သားအမ်ားစုသည္ နအဖ အစုိးရ၏ ကြပ္ကဲမႈေအာက္တြင္ အမိန္႔ကုိ နာခံေနရသူမ်ားျဖစ္သည္။ နအဖ ၫႊန္ၾကားသည့္အတုိင္း လုိက္နာေနရသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ထုိသူအားလုံးကုိ နအဖ ေဒါက္တုိင္မ်ားဟု အမည္ေပး၍ သင့္ေတာ္ပါမည္ေလာ။ ထုိသူမ်ားကုိ တပ္ထဲတြင္ မေနပါႏွင့္ေတာ့။ တပ္ကထြက္ၿပီး ေကာင္းေရာင္းေကာင္းဝယ္လုပ္စားပါေတာ့ဟု တုိက္တြန္းလွ်င္ လက္ခံမည္ထင္ပါသလား။ လက္ခံေစဦးေတာ့ လြယ္လြယ္ႏွင့္ တပ္ထဲက ထြက္ခြင့္ရမည္ဟု ထင္ပါသလား။

ထုိသုိ႔လွ်င္ ရဲတပ္ဖြဲ႕၊ မီးသတ္ ႏွင့္ အစုိးရဌာနအသီးသီး၌ ဝန္ထမ္းဘဝႏွင့္ ယူနီေဖာင္း၏ ပိတ္ေလွာင္မႈကုိ ခံေနရသူ ျပည္သူအမ်ားအျပားရွိသည္။ အားလုံးသည္ စနစ္၏ သားေကာင္မ်ားသာျဖစ္သည္။ ထုိသူမ်ားကုိ “နအဖ လက္ကုိင္တုတ္”မ်ားဟု ေခၚေဝၚသမုတ္ကာ အၾကမ္းဖက္နည္းျဖင့္ ဗုံးခြဲသတ္ျဖတ္ကာ ေဒါက္တုိင္ၿဖဳိလုိသည္ဆုိေသာ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားအမည္ခံ အတုိက္အခံအခ်ဳိ႕၏ လြဲေခ်ာ္လွေသာ အေတြးအေခၚႏွင့္ အၾကမ္းဖက္ခ်င္ေသာ သဘာဝကုိ အံ့ၾသမဆုံးေအာင္ ျဖစ္ရပါသည္။ ပုိ၍ အံ့ၾသစရာေကာင္းသည္မွာ ထုိသူမ်ားသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ သူတုိ႔၏ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္လည္း သတ္မွတ္ထားသူမ်ား ျဖစ္ေနျပန္သည္။ ထုိသူမ်ားအေနႏွင့္ မိမိတုိ႔ေခါင္းေဆာင္၏ လမ္းစဥ္သည္ မည္သည့္လမ္းစဥ္ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ေခတၱခဏမွ် ရပ္တန္႔စဥ္းစားသင့္သည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ လမ္းစဥ္သည္ အၾကမ္းမဖက္လမ္းစဥ္ျဖစ္သည္။ ေနာက္လုိက္ေကာင္း ပီသေအာင္ပင္ မက်င့္ႀကံႏုိင္သူမ်ားအေနျဖင့္ စနစ္တခုေျပာင္းလဲရာတြင္ ေတာ္လွန္ေရးကုိ ဘယ္ပုံဘယ္နည္း ေခါင္းေဆာင္ႏုိင္မည္လဲဟု စဥ္းစား၍ မရေအာင္ပင္ ရွိေတာ့သည္။

လက္ကုိင္တုတ္ဆုိေသာ ေဝါဟာရႏွင့္ ပတ္သက္၍ ယခင္ႏွစ္ ဇူလုိင္လအတြင္းကလည္း ပုိ႔စ္တခု ေရးခဲ့ဖူးရာ ယခု လက္ရွိ အေျခအေနမ်ားႏွင့္ တုိက္ဆုိင္လွသျဖင့္ “လက္ကုိင္တုတ္ႏွင့္ ေတာင္ေဝွး” ပုိ႔စ္ကုိ ျပန္လည္ ၫႊန္းဆုိလုိက္ပါသည္။

“ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္”

“ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္” ဟူသည့္ ေဝါဟာရကုိ ျမန္မာစကားတြင္ မၾကာခဏ သုံးစြဲၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ဤေဝါဟာရသည္ ေရငန္ပုိင္ရွင္ ဦးရွင္ႀကီး(ေမာင္ရွင္)၏ ဘဝဇာတ္လမ္းက ဆင္းသက္လာသည္ဟု ယူဆဖြယ္ရွိသည္။ ဇာတ္လမ္းကုိ လုိသေလာက္သာ အတုိခ်ဳံးေျပာရေသာ္ မိန္းမလွကၽြန္းတြင္ သြားေရာက္ကာ ထင္းခုတ္ၾကေသာ ေမာင္ရွင္တုိ႔၏ ေလွကုိ ထုိကၽြန္းတြင္ရွိေသာ နတ္သမီးကေလးမ်ားက ေမာင္ရွင္၏ ေစာင္းသံ၌ သာယာၿငိတြယ္သြားမိသည့္အေလ်ာက္ အျပန္ခရီးတြင္ ေလွမထြက္ႏုိင္ေအာင္ ဆြဲထားၾကသည္ဆုိ၏။ ထုိအခါ ေလွသူႀကီးက မည္သူ၏ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်မႈေၾကာင့္ ေလွမထြက္ႏုိင္ရသနည္းဟု မဲခ်ရွာေဖြလုိက္ေသာအခါ ကံဆုိးသူမွာ ေမာင္ရွင္ျဖစ္ေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေလွသားမ်ားသည္ ေမာင္ရွင္ကုိ ေရတြင္ ခ်ရစ္ကာ ေလွထြက္သြားၾကသည္။ ဇာတ္လမ္းအဆုံးတြင္ နတ္သမီးေလးမ်ားက ေမာင္ရွင္အား ေပြ႕ယူကာ ကၽြန္းေပၚသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားၾကသည့္အတြက္ ေမာင္ရွင္သည္ အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျဖစ္သြားသည္ဟု အဆုိရွိသည္။ (ဤ အတၳဳပၸတၱိ အက်ဥ္းအတြက္ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္းတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ ေမာင္သန္းေဆြ(ထားဝယ္)၏ “ျပည္လွေဖႏွင့္ေစာင္းေတာ္ရွင္” ေဆာင္းပါးကုိ ကုိးကားပါသည္။)

ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ဆုိေသာ စကားအတုိင္း ကံဆုိးသျဖင့္ ေရတြင္ အခ်ခံရဖုိ႔ (ေရထဲပစ္ခ်ခံရဖုိ႔) မဲက်သည္။ သုိ႔ေသာ္ အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျဖစ္သြားျခင္း၊ နတ္သမီးေတြအၾကားတြင္ “မေခ်ာတသုိက္ႏွင့္ကုိယ္တေယာက္” ျဖစ္ခြင့္ရျခင္းတုိ႔ကုိ ေထာက္ေသာ္ အမွန္တကယ္ ကံဆုိးသည္ေလာ၊ ကံထူးသည္ေလာ ေျပာရေတာ့ခက္သည္။

ရွိေစေတာ့။ ဤေဆာင္းပါးတြင္ ေဆြးေႏြးလုိေသာအခ်က္မွာ လူအမ်ားအက်ဳိးအတြက္ တစုံတေယာက္၏ အသက္အား စေတးသည့္ (ယဇ္ပူေဇာ္သည့္) အခ်က္ကုိ ျဖစ္သည္။ ေမာင္ရွင္၏ အျဖစ္မွာ ကံဆုိးမုိးေမွာင္က်ကာ မဲေပါက္သျဖင့္ ေရခ်ခံရသည္။ ထုိ႔အတြက္ သူ႕သေဘာႏွင့္သူ လုိလုိလားလား ေဗာ္လံတီယာ(volunteer)လုပ္ကာ ေရခ်ခံသည္ဟု မဆုိႏုိင္။ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ေမာင္ရွင္၏ အသက္အား သူ႕ဆႏၵ မပါဘဲ အတင္းစြန္႔ခုိင္းသည္ဆုိလွ်င္ ထုိလုပ္ရပ္သည္ တရားမွ်တေသာလုပ္ရပ္ မျဖစ္ႏုိင္ ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ က်န္သူမ်ားကဲ့သုိ႔ တန္းတူညီမွ် အသက္ရွင္ပုိင္ခြင့္ကုိ ေမာင္ရွင္တေယာက္ မခံစားရေတာ့ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဤေနရာတြင္ မဲမႏႈိက္ဘဲ ေလွသူႀကီးက အာဏာသုံးကာ ေမာင္ရွင္အား ေရြးခ်ယ္လုိက္လွ်င္ ဤလုပ္ရပ္သည္ ပုိဆုိးေပသည္။

အလားတူပင္ ေမာင္ရွင္၏ ဇာတ္လမ္းႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ဳိးမ်ားလည္း လူ႕သမုိင္းတြင္ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဖူးေလသည္။ ေရွးအခါက ႀကီးမားေသာ ေရာဂါ ကပ္ဆုိးႀကီးမ်ား၊ အစာေရစာ ငတ္မႈေခါင္းပါးမႈႀကီးမ်ား က်ေရာက္လာေသာအခါ (သုိ႔မဟုတ္) ငလွ်င္၊ မီးေတာင္၊ မုန္တုိင္းစသည့္ သဘာဝေဘးအႏၱရာယ္ႀကီးမ်ား ႀကဳံေတြ႕လာေသာအခါ ထုိေဘးအႏၱရာယ္တုိ႔ ျဖစ္ပြားရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ လူသားတုိ႔ ေကာင္းမြန္စြာ သေဘာမေပါက္ႏုိင္ၾကေသးသည့္အေလ်ာက္ နတ္ဘုရားတုိ႔၏ အမ်က္ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ရသည္ဟုသာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲၾကသည္။ ထုိအခါမ်ဳိးတြင္ နတ္ဘုရားတုိ႔၏ အမ်က္ေဒါသ ေျပရာေျပေၾကာင္းအတြက္ လူအခ်ဳိ႕၏ အသက္အား သတ္ျဖတ္ကာ ယဇ္ပူေဇာ္ပသသည့္ လုပ္ရပ္မ်ားကုိျပဳလုပ္ခဲ့ၾကေၾကာင္း သမုိင္းအေထာက္အထားမ်ားအရ သိရွိရသည္။

ယေန႔ အသိပညာႏွင့္ သိပၸံပညာထြန္းကားလာေသာ ေခတ္တြင္ ထုိေဘးအႏၱရာယ္အသြယ္သြယ္တုိ႔ ျဖစ္ပြားရေသာ အေၾကာင္းရင္းခံကုိ ေသခ်ာက်နစြာ သိလာၾကၿပီးသည့္ေနာက္ကား ထုိသုိ႔ အဓိပၸါယ္မရွိေသာ ယဇ္ပူေဇာ္ပသမႈမ်ဳိးမွာ ကမၻာ့ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၌ တိမ္ေကာသြားေလသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိသုိ႔ ယဇ္ပူေဇာ္သည့္ အယူအဆသည္ လုံးဝ ပေပ်ာက္သြားသည္ကား မဟုတ္ေခ်။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္က်င့္သုံးဆဲျဖစ္ၿပီး အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္မူ အျခားအသြင္တမ်ဳိးအေနျဖင့္ ျပန္လည္ ေပၚေပါက္လာသည္။

“လူ႕အဖြဲ႕အစည္းအက်ဳိးအတြက္၊ လူအမ်ားအက်ဳိးအတြက္ လူတေယာက္၏ ရပုိင္ခြင့္ အခြင့္အေရးကုိ စေတးရမည္” ဆုိသည့္ မွားယြင္းေသာ အယူအဆတရပ္သည္လည္း အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံအခ်ဳိ႕တြင္ အျမစ္တြယ္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

ဤေနရာတြင္ စေတးျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) ေပးဆပ္ျခင္း (သုိ႔မဟုတ္) စြန္႔လႊတ္ျခင္း အေၾကာင္းကုိ ေရွးဦးစြာ ရွင္းလင္းရန္လုိအပ္သည္။ လူတေယာက္သည္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ မိမိအက်ဳိးကုိ မိမိသေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ စြန္႔လြႊတ္ျခင္း၊ ေပးဆပ္ျခင္း၊ စေတးျခင္းျဖစ္ပါက ထုိလုပ္ရပ္သည္ အင္မတန္ မြန္ျမတ္သည့္အလုပ္ျဖစ္သည္။ သူေတာ္စင္၊ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား၏ က်င့္စဥ္ျဖစ္သည္။ ထုိလုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ခ်ီးက်ဴးထုိက္သည္။ ေက်းဇူးတင္ထုိက္သည္။

သုိ႔ေသာ္ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ တစုံတေယာက္ကုိ ကာယကံရွင္၏ သေဘာဆႏၵမပါဘဲ အျခားသူမ်ားက ဖိအားေပး၍ စြန္႔လႊတ္ခုိင္းျခင္းျဖစ္ပါက ထုိအျပဳအမူသည္ တရားမွ်တမႈမရွိေသာ၊ အက်ည္းတန္ေသာ၊ ခ်ဳပ္ျခယ္ကန္႔သတ္ေသာ၊ အင္အားသုံးအႏုိင္က်င့္သည့္ အဓမၼလုပ္ရပ္သာလွ်င္ ျဖစ္သည္။ ယဇ္ပူေဇာ္ေသာ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ဘာမွ်မျခားေတာ့ေခ်။ ထုိလုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိ ႐ႈတ္ခ်ထုိက္သည္။ ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္ထုိက္သည္။

ျဖစ္သင့္သည္မွာ အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ အမ်ားစုဆႏၵႏွင့္အညီ ဆုံးျဖတ္လုပ္ကုိင္ၾကရမည္မွန္ေသာ္လည္း တဖက္တြင္ လူတဦးတေယာက္ခ်င္း၏ အေျခခံ အခြင့္အေရးမ်ား၊ လူနည္းစု၏ တူညီေသာ အေျခခံရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိ ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ လူတေယာက္၏ အခြင့္အေရးအား ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရသည္ကုိ ျမင္လွ်င္ မိမိႏွင့္ မဆုိင္သလုိ မေနသင့္။ လူအမ်ားစုက ဝင္ေရာက္ ခုခံ ကာကြယ္ေပးရမည္ျဖစ္သည္။ မိမိႏွင့္ မဆုိင္သလုိ ၿငိမ္ေနလုိက္ပါက တခ်ိန္တြင္ မိမိသည္လည္း ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္ ျဖစ္လာႏုိင္ေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။

ဦးဝင္းတင္၏ “ဘာလဲဟဲ့ လူ႕ငရဲ” အမည္ရွိ စာအုပ္ထဲတြင္ တေနရာ၌ သူတုိ႔၏ ေထာင္တြင္းအစာငတ္ခံတုိက္ပြဲအေၾကာင္းကို ေဖာ္ျပထားသည္။ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတဦးျဖစ္သူ ကုိဗလႀကီးအား သံေျခက်ဥ္းခတ္သျဖင့္ သူတုိ႔ တတုိက္လုံး (တုိက္-၃)က အစာငတ္ခံ ဆႏၵျပၾကသည္။ ဦးဝင္းတင္ကုိ ေခါင္းစြပ္(မ်က္ႏွာဖုံးေသာ ေခါင္းစြပ္)ကုိ စြပ္ၿပီး ေထာင္စစ္ေၾကာေရးအခန္းကုိ ေခၚသြားသည္။ ထုိအခန္းတြင္ ဦးဝင္းတင္ကုိ တြဲဖက္ေထာင္ပုိင္ ဦးလူလွက စစ္ေမးသည္။ ဦးဝင္းတင္ အေရးအသားမူရင္းအတုိင္း ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပရလွ်င္...

...ဦးလူလွက ကရင္လူမ်ဳိး။ စကားေျပာျငင္သာတယ္။ ေမးခြန္းမ်ဳိးစုံေမးတယ္။ ေခ်ာက္လုံးေခ်ာ့လုံးေတြ အမ်ားႀကီးေျပာတယ္။

“ သူ႕သံေျခက်ဥ္းနဲ႔ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ”
“ေနာင္က်ရင္ သူ႕သံေျခက်ဥ္းက က်ဳပ္ေျခေထာက္ကုိ လာစြပ္မွာေပါ႔ဗ်”

ဦးလူလွက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေခါင္းခါတယ္။.....

ဦးဝင္းတင္၏ အယူအဆမွာ အင္မတန္ မွန္ကန္လွေပသည္။ အဆုိပါႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား၏ အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေပးျခင္းသည္ အျခားႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး၏ အခြင့္အေရးကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ျခင္းလည္း ျဖစ္ေပသည္။ အကယ္၍သာ မဆုိင္သလုိၿငိမ္ေနလုိက္ၾကပါက တခ်ိန္တြင္ ထုိသံေျခက်ဥ္းသည္ မည္သည့္ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား၏ ေျခေထာက္ကုိမဆုိ လာစြပ္ႏုိင္ေပသည္။

ထုိသုိ႔ ကုိယ္ႏွင့္မဆုိင္သလုိ မေနသင့္ပုံႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဂ်ာမန္သင္းအုပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး Martin Niemöller ေရးသားခဲ့ေသာ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ မူရင္းအတုိင္း ေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္။ Martin Niemöller သည္ နာဇီတုိ႔၏ ဖမ္းဆီးမႈကို ခံရၿပီး အက်ဥ္းစခန္းတြင္ ၁၉၃၇ မွ ၁၉၄၅ အထိ အဖမ္းဆီးခံခဲ့ရသူျဖစ္ပါသည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္မတုိင္မီက နာဇီမ်ားအာဏာရလာၿပီးေနာက္ သူတုိ႔ႏွင့္ အျမင္မတူသူမ်ားကုိ တဖြဲ႕ၿပီးတဖြဲ႕ စတင္ ပစ္မွတ္ထားကာ ေခ်မႈန္းလာေသာအခါ ဂ်ာမဏီရွိ ပညာတတ္အမ်ားစုက ထုိကိစၥအေပၚ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္သည့္အတုိင္း ဘာတခုမွ ထိထိေရာက္ေရာက္ မလုပ္ေဆာင္ၾကပုံကုိ ရည္ၫႊန္းေရးဖြဲ႕ခဲ့သည့္ ကဗ်ာဟု အဆုိရွိပါသည္။

"THEY CAME FIRST for the Communists,
and I didn't speak up because I wasn't a Communist.

THEN THEY CAME for the Jews,
and I didn't speak up because I wasn't a Jew.

THEN THEY CAME for the trade unionists,
and I didn't speak up because I wasn't a trade unionist.

THEN THEY CAME for me
and by that time no one was left to speak up."

လူတုိင္း တခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္တြင္ ကံဆုိးသူေမာင္ရွင္၏ အျဖစ္မ်ဳိး မႀကဳံေတြ႕ၾကဖုိ႔ ဆုိရန္မွာ လူတဦးတေယာက္ခ်င္း၏ အခြင့္အေရးကုိ ေလးစားကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ႏွင့္ သူတပါးအခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရျခင္းကုိ ျမင္ေတြ႕ရပါက ကုိယ့္အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္ခံေနရသလုိပင္ ကူညီခုခံကာကြယ္ေပးရန္ျဖစ္ပါသည္။

“သႀကၤန္ဗုံးႏွင့္ သူခုိးတသုိက္”

“The Kite Runner” ဇာတ္ကားထဲမွ ဇာတ္ပုိ႔ဇာတ္ေကာင္တဦးျဖစ္သူ ဘာဘာ(BABA)က မေကာင္းမႈဒုစ႐ုိက္ႏွင့္ဆုိင္ေသာ သူ႕အယူအဆကုိ ေအာက္ပါအတုိင္း ရွင္းျပသည္။

“ေလာကႀကီးမွာ ဒုစ႐ုိက္မႈ (မေကာင္းမႈ)က တခုပဲရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆုိရင္ ခုိးမႈပဲ။ က်န္တာေတြအားလုံးက ခုိးမႈကေန အသြင္နည္းနည္း ေျပာင္းလဲသြားတာပဲ ရွိတယ္။ လူတေယာက္ကုိ သတ္လုိက္တယ္ဆုိရင္ သူ႕ရဲ႕ အသက္ရွင္သန္ပုိင္ခြင့္ကုိ ခုိးယူလုိက္တာပဲ။ ဒါ႔အျပင္ ဇနီးျဖစ္သူထံက သူ႕ေယာက္်ားအျဖစ္ ရယူပုိင္ဆုိင္ခြင့္ကုိ ခုိးယူလုိက္တာပဲ။ အလားတူပဲ… ကေလးေတြထံက သူ႕တုိ႔အေဖအျဖစ္ ရယူပုိင္ဆုိင္ခြင့္ကုိ ခုိးယူလုိက္တာပဲ။ မုသားေျပာတယ္ဆုိရင္ နားေထာင္သူထံက အမွန္အတုိင္း ၾကားသိခြင့္ကုိ ခုိးယူလုိက္တာပဲ။”

ၿပီးခဲ့ေသာ ရန္ကုန္သႀကၤန္ဗုံးေပါက္၍ လူအမ်ား ေသဆုံးၾကသည့္ သတင္းကုိ ၾကားသိရေသာအခါ ဘာဘာ၏ အထက္ပါ ေျပာစကားမ်ားကုိ ျပန္လည္ သတိရလာမိသည္။ ဗုံးေဖာက္ခြဲလုိက္သူမ်ားသည္ ေသဆုံးသူတုိ႔၏ အသက္ရွင္သန္ပုိင္ခြင့္ကုိ ခုိးယူ၊ လုယူလုိက္ၾကပါၿပီေကာ။ ရလဒ္အျဖစ္ ပူေဆြးဝမ္းနည္းလ်က္ က်န္ရစ္ေသာ မုဆုိးမမ်ား၊ မိဘမဲ့ကေလးမ်ား၊ ရင္ေသြးဆုံး႐ႈံးသြား၍ ပူဗ်ာေပြေနမည္ျဖစ္ေသာ မိဘမ်ား၊ ေမာင္ႏွမသားခ်င္းမ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား။

အဆုိပါ ဗုံးမ်ားကုိ မည္သူေဖာက္ခြဲသည္ျဖစ္ေစ ထုိလုပ္ရပ္အား လူသားဆန္သူအားလုံးက ႐ႈတ္ခ်ရမည္သာျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေနသူမ်ားက ပုိ၍ပင္ ႐ႈတ္ခ်ရမည္ျဖစ္သည္။

ယခု ဗုံးေပါက္ကြဲသည့္ကိစၥသည္ နအဖ စစ္အစုိးရလက္ခ်က္ျဖစ္ေနပါက သိပ္အံ့ၾသစရာမရွိ။ စစ္အစုိးရသည္ ဤထက္မက ပုိမုိ၍ ပက္စက္ေသာ ရာဇဝတ္မႈ၊ ဒုစ႐ုိက္မႈေပါင္းမ်ားစြာကုိ ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ လူသိရွင္ၾကား က်ဴးလြန္ခဲ့သည့္ အစုိးရျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ အတုိက္အခံတခ်ဳိ႕၏ ပေယာဂျဖင့္ ေပါက္ကြဲသည့္ ဗုံးမ်ားျဖစ္ပါက အေတာ္ပင္ အံ့ၾသစရာလည္းေကာင္းသည္။ ထိတ္လန္႔စရာလည္း ေကာင္းသည္။ စိတ္ပ်က္စရာလည္း ေကာင္းလွေပသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ ထင္ျမင္စြတ္စြဲျခင္းမ်ဳိးကုိ မျပဳလုိေသာ္လည္း ယခုအခါ ဘေလာ့ဂ္စာမ်က္ႏွာမ်ားေပၚတြင္ စစ္အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ေနေသာ အင္အားစုတခ်ဳိ႕ထံမွ အဆုိပါ ဗုံးေဖာက္ခြဲျခင္းသည္ပင္ တရားသျဖင့္ လမ္းစဥ္ျဖစ္ေလသေယာင္ ေယာင္ဝါးဝါး ေရးသားလာျခင္းမ်ားကုိ ေတြ႕ရေသာအခါ ဤကိစၥသည္ အတုိက္အခံ အင္အားစုအခ်ဳိ႕၏ လက္ခ်က္လည္း ျဖစ္ႏုိင္ေပသည္ဟု ေတြးေတာလာရေပသည္။ ဤအတုိင္းသာ မွန္ပါက ထုိသူတုိ႔သည္ ကုိယ့္ဘာသာ ဘာလုိခ်င္မွန္း မသိသူမ်ား၊ ကုိယ္စီးေနေသာျမင္းကို အထီးမွန္းအမမွန္း မသိသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆုိခ်င္ပါသည္။

စစ္အစုိးရကုိ ထုိသူတုိ႔ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ေနသည္မွာ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးအတြက္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရး ဆုိရာ၌ အေျခခံအက်ဆုံးျဖစ္ေသာ လူသားတုိ႔၏ အသက္ရွင္သန္ပုိင္ခြင့္ (Right to life) ကုိမွ်ပင္ အေလးမထားပါက ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးကို အမွန္တကယ္လုိလားသည္ဟု ဆုိႏုိင္ပါဦးမည္ေလာ။

ေထာင္တန္းက်ေလာက္ေသာ ရာဇဝတ္မႈကုိ က်ဴးလြန္ခဲ့သူတုိ႔အဖုိ႔ပင္ အမ်ားျပည္သူေရွ႕ေမွာက္ တရားခြင္တြင္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ ခုခံကာကြယ္ပုိင္ခြင့္ရွိသည္။ တရားစြဲဆုိသူဖက္က သံသယဟူ၍ ျမဴတမႈန္မွ်ပင္ မျဖစ္ေလာက္ေအာင္ စြဲဆုိခ်က္ အခုိင္အမာ၊ သက္ေသအခုိင္အမာ ရွိရမည္။ စြဲဆုိခ်က္သည္ မခုိင္မာ၊ သက္ေသအေထာက္အထားလည္း မခုိင္လုံပါက ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခဲ့သည္ မွန္ေသာ္လည္း သံသယအက်ဳိးေၾကာင့္ ျပစ္ဒဏ္ေလွ်ာ့ေပါ႔ေပးရသည့္အမႈမ်ား၊ ဥပေဒအရ စြဲဆုိ၍ မျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ကြင္းလုံးကၽြတ္လႊတ္ေပးရသည့္ သာဓကမ်ားလည္းရွိသည္။ ဤသည္မွာ အျပစ္မရွိသူအေပၚ မွားယြင္းအျပစ္မေပးမိေအာင္ ကာကြယ္ထားသည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္လည္းျဖစ္သည္။

ယခုဗုံးခြဲလုိက္သည့္ကိစၥတြင္မူကား ဗုံးခြဲသူမ်ားက သူ႕တုိ႔ပင္လွ်င္ ဆြဲခ်ေရွ႕ေနေနရာမွ စြဲခ်က္တင္၊ သူတုိ႔ပင္လွ်င္ တရားသူႀကီးေနရာမွ စီရင္ခ်က္ခ်ကာ၊ သူတုိ႔ပင္လွ်င္ အာဏာပါးကြက္သားေနရာမွ လူတဖက္သား၏ အသက္တေခ်ာင္းကို သူတုိ႔သေဘာက် လက္လြတ္စပယ္ စီရင္ဆုံးျဖတ္လုိက္ျခင္းျဖစ္ေပသည္။ အဆုိပါ ဗုံးကြဲမႈတြင္ ေသဆုံးသြားသူအားလုံးတြင္ ေသဒဏ္ခ်ေလာက္ေသာ အျပစ္ တစုံတရာ ရွိခဲ့ပါ၏ေလာ။

ထုိ႔အျပင္ အဆုိပါ ျဖစ္စဥ္ႀကီး တခုလုံးတြင္ မည္သည့္ေနရာတြင္ ဥပေဒႏွင့္ ညီသနည္း။ မည္သည့္ေနရာတြင္ တရားမွ်တမႈရွိသနည္း။ မည္သည့္ေနရာတြင္ လူ႕အခြင့္အေရး စံႏႈန္းစံထားမ်ားႏွင့္ ကုိက္ညီပါသနည္း။ ထုိသူမ်ားကို လုပ္ပုိင္ခြင့္အာဏာ မည္သူက အပ္ႏွင္းထား၍ မည္သည့္ဥပေဒႏွင့္အညီ စီရင္ဆုံးျဖတ္ပါသနည္း။ တကယ္တြင္ကား ဤလုပ္ရပ္သည္ ႀကဳိတင္ႀကံရြယ္ထားေသာ၊ ယုတ္မာပက္စက္ေသာ၊ ေသြးေအးေအးႏွင့္ က်ဴးလြန္ေသာ လူသတ္မႈ သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ေခ်သည္။

ဤသုိ႔ေသာ လူသတ္မႈမ်ဳိးကုိ နအဖက်ဴးလြန္ပါက ႐ႈတ္ခ် တားဆီးရမည္ျဖစ္သလုိ၊ အတုိက္အခံ အမည္ခံ အၾကမ္းဖက္ဝါဒီမ်ားက က်ဴးလြန္လာၿပီဆုိပါကလည္း တန္းတူပင္ ႐ႈတ္ခ်ရမည္ျဖစ္သည္။

“လူတကာ ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္တြင္ သႀကၤန္တြင္ သြားေရာက္ေပ်ာ္ပါးၾကသူမ်ား…. အခုေတာ့ ဘယ္ႏွယ့္ရွိစ” ဆုိသည့္ သေဘာမ်ဳိး ေရးသားၾကသည္ကုိလည္း ဖတ္ရေသးသည္။ ဒီမုိကေရစီစနစ္တြင္ လူတဖက္သားကုိ မိမိျဖစ္ေစခ်င္သည့္အတုိင္း အတင္းအဓမၼ လုိက္နာေစခ်င္၍ မရေၾကာင္းကို ထုိသူမ်ား သေဘာေပါက္သင့္သည္။ အသက္ရွင္သန္ခြင့္အျပင္ လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ ကုိယ့္ၾကမၼာကုိယ္ဖန္တီးခြင့္ေတြ ရွိေသးသည္ကုိ သတိမူသင့္သည္။ သႀကၤန္ပြဲ (သုိ႔မဟုတ္) ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲကုိ မသြားသင့္ဟု ထင္ျမင္ယူဆပါက မိမိဘာသာ မသြားဘဲေနရန္သာရွိသည္။ သြားသည့္သူမ်ားကုိ မသြားႏွင့္ဟု အဓမၼပိတ္ပင္တားဆီး၍ မျဖစ္ႏုိင္။

နအဖသည္ ႏုိင္ငံေရးကို ႏုိင္ငံေရးနည္းျဖင့္ မေျဖရွင္းဘဲ အၾကမ္းဖက္နည္းျဖင့္ အင္အားသုံးေျဖရွင္းသည္ဆုိလွ်င္ ယခု ဗုံးေပါက္ကြဲျခင္းကုိ ကာကြယ္ေျပာဆုိေနေသာ အတုိက္အခံမ်ားသည္လည္း ႏုိင္ငံေရးကို ႏုိင္ငံေရးနည္းႏွင့္ ေျဖရွင္းမည့္သူမ်ားဟု ယူဆ၍ ရႏုိင္ပါဦးမည္ေလာ။ နအဖအစုိးရ တနည္းနည္းႏွင့္ ျပဳတ္က်သြားၿပီး ဤသုိ႔ေသာ အတုိက္အခံမ်ား မေတာ္တဆ အာဏာရလာပါက မိမိႏွင့္ သေဘာထားမတုိက္ဆုိင္သူမ်ား၊ အျမင္မတူသူမ်ား၊ မိမိအလုိက် လုိက္မလုပ္သူမ်ားကုိ ဤသုိ႔ပင္ အၾကမ္းဖက္လမ္းစဥ္ျဖင့္ ကိစၥတုံးေစရန္ ႀကဳိးစားၾကေပလိမ့္ဦးမည္။ ထုိသူမ်ားသည္ အာဏာမရမီကပင္ အာဏာရွင္ကဲ့သုိ႔ ျပဳမူေနၾကသည္ျဖစ္၍ အာဏာရသည့္အခါ နအဖထက္ပင္ ဆယ္ျပန္ဆုိးမည့္သူမ်ား ျဖစ္လာမည္မွာ မုခ်ပင္ျဖစ္သည္။ ထုိသူမ်ားကုိ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေသာအခါတြင္ စုံစမ္းစစ္ေဆးေရးေကာ္မရွင္ဖြဲ႕စည္း၍ တရား႐ုံးေတာ္တြင္ ဥပေဒေၾကာင္းအရ စီရင္ကာ ထုိက္သင့္သည့္ အျပစ္ဒဏ္ကုိ ေပးမွသာလွ်င္ အျပစ္မဲ့ ေသဆုံးရသူမ်ား၏ က်န္ရစ္ေသာမိသားစုမ်ားအတြက္ တရားမွ်တမႈရွိရာ ေရာက္ေပလိမ့္မည္။

တဖက္တြင္လည္း နအဖ စစ္အစုိးရသည္ အစုိးရတရပ္အေနႏွင့္ ျပည္သူလူထု၏ အသက္အုိးအိမ္စည္းစိမ္ကုိ ကာကြယ္ရမည့္ တာဝန္၌ လစ္ဟင္းလ်က္ရွိသည္။ ႏုိင္ငံေတာ္ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးေကာင္စီ ဟူေသာ အမည္ႏွင့္ ဆန္႔က်င္စြာပင္ ယင္းတုိ႔အုပ္ခ်ဳပ္စဥ္ကာလတေလွ်ာက္လုံး ႏုိင္ငံမွာ ေအးခ်မ္းမႈလည္းမရွိ၊ သာလည္း မသာယာ၊ ဖြံ႕ၿဖဳိးတုိးတက္ရမည့္အစား ဆုတ္ယုတ္လ်က္ပင္ ရွိသည္။

အဆုိးထဲမွ အေကာင္းဟု ဆုိႏုိင္သည့္အခ်က္ကား ယခင္က “နအဖကုိ ဘယ္နည္းနဲ႔ တုိက္တုိက္၊ တရားတယ္” ဟု ယူဆသူအခ်ဳိ႕ပင္ ယခုလုပ္ရပ္အား ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္လာသည္ကုိ ေတြ႕ရျခင္းပင္ျဖစ္သည္။

အမွန္တကယ္ ဒီမုိကေရစီႏွင့္ လူ႕အခြင့္အေရးကို လုိလားၾကသည္ဆုိပါက လူထုအားကုိ ယုံၾကည္ရမည္။ လူထုပါဝင္လာေစရန္ ႀကဳိးပမ္းရမည္။ လူထုအားကုိ မယုံၾကည္သူသည္ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ အမွန္တကယ္ မယုံၾကည္သူသာ ျဖစ္ေခ်မည္။ လူ႕အခြင့္အေရးမ်ားကုိ ပါးစပ္က ေအာ္ေန႐ုံမွ်မက လက္ေတြ႕က်င့္သုံးရမည္။ ကာကြယ္ရမည္။ ေစာင့္ေရွာက္ရမည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးဝင္းတင္၊ ကုိမင္းကိုႏုိင္၊ မစုစုေႏြး၊ ကုိထင္ေက်ာ္တုိ႔၏ လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္ရမည္။

သုိ႔မဟုတ္ဘဲ အၾကမ္းဖက္လမ္းစဥ္ကုိ လုိက္မည္ဆုိပါက ျမန္မာျပည္တြင္ ဗုံးတလုံးကြဲတုိင္း ဒီမုိကေရစီရဖုိ႔ ခရီးတာသည္ တုိး၍သာပင္ ရွည္လ်ားၾကမ္းတမ္းသြားမည္သာျဖစ္သည္။

“ရာဇဝင္ထဲမွာ ေအာင့္ကုိ ထားရစ္ခဲ့”

ဆန္႔က်င္ဖက္ အုပ္စုႏွစ္ရပ္အၾကား ႏုိင္ငံေရးအားစမ္းေနၾကၿပီဆုိရင္ ဘယ္သူ႕ဖက္က စၿပီး ေသြးေၾကာင္မလဲဆုိတာကုိ ေစာင့္ၾကည့္လုိတဲ့အခါ “ဘယ္သူ စၿပီး မ်က္ေတာင္ခတ္မလဲ” (Who will blink first) ဆုိၿပီး ေျပာၾကေလ့ရွိတယ္။

ေဟာ…. ျမန္မာျပည္မွာလည္း နအဖ စစ္အစုိးရနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အၾကား ႏုိင္ငံေရးအားၿပဳိင္မႈႀကီးတခု ျဖစ္ေနၿပီ။ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြ ထုတ္ျပန္လုိက္အၿပီးမွာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္နဲ႔ နအဖ ဘယ္သူက အရင္ မ်က္ေတာင္ စ ခတ္မလဲ။ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံး ေစာင့္စားခဲ့ရတာ ဒီတခ်ီမွာေတာ့ က်ားနဲ႔ဆင္ လယ္ျပင္မွာ ေတြ႕ၾကၿပီေပါ႔။ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းပဲ ဆုိၿပီး အမ်ားျပည္သူက ရင္တမမနဲ႔ ေစာင့္စားၾကည့္႐ႈေနၾကတယ္။ ျပည္သူေတြဟာ နအဖကုိ ရြံ႕ရွာမုန္းတီးေနၾကတဲ့အတြက္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဖက္မွာ ဝန္းရံဖုိ႔ ေထာက္ခံဖုိ႔ ဟန္ျပင္ေနၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ျဗဳန္းဆုိ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ရာထူးကုိယူထားတဲ့ ဦးေအာင္ေရႊနဲ႔ စီအီးစီအဖြဲ႕ဝင္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ဟာ မ်က္ေတာင္ခတ္႐ုံမက နအဖ အစုိးရကုိ အရြယ္လြန္ ျပည့္တန္ဆာမက ေဖာက္သည္ျမႇဴဆြယ္သလုိ ညဳတုတုနဲ႔ ၾကာပစ္ ျပလုိက္ၾကတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း ပီယဝါစာ ခ်စ္ဖြယ္ေသာ စကားေလးကုိ ေျပာလုိက္ေသးတယ္။

“ပါတီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကုိ ပါတီက ထုတ္ရင္ ထုတ္ရပေစ။ သားသားတုိ႔ ပါတီ ရွင္သန္ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္မွာ မွတ္ပုံတင္ တင္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ညာ။ ပါလီမန္ထဲကုိ သားသားတုိ႔ ဝင္ၿပီး အေျခခံဥပေဒကုိ ျပဳျပင္ႏုိင္ေရးအတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲလည္း ဝင္ခ်င္ပါတယ္ ခင္ညာ”…………တဲ့။

အင္း….ၾကားရ၊ ၾကားရ နားဝမွာ မခ်မ္းသာပါ႔ကလား အရပ္ကတုိ႔ေရ။ စစ္အစုိးရရဲ႕ လမ္းျပေျမပုံကုိ အခုေတာ့လည္း အားတက္သေရာ ေထာက္ခံေနၾကပါၿပီေကာလား။ ဦးခင္ေမာင္ေဆြက ေျပာေသးတယ္။ ဒါဟာ အာဏာရွင္ဆီမွာ ဒူးေထာက္အညံ့ခံတာမဟုတ္ပါဘူးတဲ့။ မွန္ပါတယ္။ ဝမ္းလ်ားေမွာက္ၿပီး နအဖ ေျခဖမုိးကုိ လွ်ာနဲ႔ လ်က္ေပး႐ုံမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ လုံးမွာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ဗဟုိအလုပ္အမႈေဆာင္အဖြဲ႕ အေနနဲ႔ လူထုကုိ တက္ႂကြေသာ ဦးေဆာင္မႈ (Active leadership) မေပးႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ မူဝါဒပုိင္းမွာ (ဥကၠ႒ ဦးေအာင္ေရႊ တခ်ီတခ်ီ ထေဖာက္တာက လြဲလုိ႔) ႀကီးႀကီးမားမား ေဖာက္ျပန္မႈမရွိခဲ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေနာက္ဆုံး ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းအထိ လူထုနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားဟာ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကို ဆက္လက္ဝန္းရံေပးခဲ့ၾကတယ္။ ဆုိလုိတာက ညံ့တာကုိ သိေပမယ့္ မွန္တဲ့ဖက္မွာ ရပ္ေဖာ္ရလုိ႔ အားေပးေနၾကေသးတယ္။

အခုေတာ့ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းပါ အခ်က္အလက္ေတြထဲက တခ်က္ကေလးကုိမွ နအဖစစ္အစုိးရက မလုိက္ေလ်ာဘဲနဲ႔ ကုိယ့္တံေတြးကုိယ္ျပန္မ်ဳိၿပီး နအဖ ခ်ေပးတဲ့လမ္းအတုိင္း ေလွ်ာက္လွမ္းဘုိ႔ ဟန္ျပင္ေနပါၿပီေကာ။ ဘယ္မွာလဲ ႏုိင္ငံေရးသိကၡာ။ ဘယ္မွာလဲ ဆုပ္ကုိင္ထားတဲ့ မူဝါဒ။

အဲဒီလုိ ေမွာက္ခ်ီလွန္ခ်ီ၊ ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိးလုပ္တတ္တာမ်ဳိးကုိ က်ေနာ့္အေမရဲ႕ စကားယူသုံးရရင္…“ဟဲ့…. ဗေလာင္းဗလဲ ကုိေလွာ္ ႏြားလဲ”။ ကုိေလွာ္က ႏြားပြဲစားပါ။ ႏြားပြဲစားမုိ႔ ႏြားအမ်ဳိးမ်ဳိးလဲတာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီေဖာ္ေဆာင္ပါ႔မယ္လုိ႔ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားသူေတြက ဒီမုိကေရစီပန္းတုိင္ကုိ အာဏာရွင္စနစ္၊ အာဏာရွင္လမ္းေၾကာင္းေပၚက ေလွ်ာက္လွမ္းဖုိ႔ ျပင္ေနရင္ေတာ့ ျပႆနာက ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။

မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ မေတာ္တဆ ျဖစ္ရပ္ေတြ၊ အနာေရာဂါက်ေရာက္မႈေတြ၊ ေသျခင္းတရား စတဲ့ျဖစ္ရပ္ေတြလုိ မဟုတ္ဘဲ ေလာကႀကီးမွာ သိစိတ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ရတဲ့ အရာမွန္သမွ်မွာ ေရြးခ်ယ္စရာေတြ ရွိေနပါတယ္။ “တျခားေရြးခ်ယ္စရာလမ္းမရွိေတာ့ဘူး” (No choice) ဆုိတဲ့စကားဟာ လူေတြအေနနဲ႔ မေရြးခ်ယ္သင့္တဲ့အရာကုိ သူရဲေဘာေၾကာင္စြာ ေရြးခ်ယ္လုိက္တဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ကုိယ့္ဘာသာ လိပ္ျပာမသန္႔မႈကုိ ေျပရာေျပေၾကာင္း ထန္းလက္နဲ႔ကာတဲ့ စကားျဖစ္ပါတယ္။ ေလာကႀကီးမွာ သိစိတ္နဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ဆုံးျဖတ္ရတဲ့အရာမွန္သမွ် ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းေတြရွိပါတယ္။ ကုိယ္က လမ္းမွန္ကုိ ေရြးရဲသလား၊ မေရြးရဲဘူးလားဆုိတဲ့ ကုိယ့္ရဲ႕ စာရိတၱသတၱိအေပၚမွာပဲ မူတည္တယ္။ ကုိယ္တုိင္ခ်မွတ္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကုိ ေစာင့္ထိန္းရဲသလား၊ မေစာင့္ထိန္းရဲဘူးလားဆုိတဲ့ သတၱိအေပၚမွာ မူတည္တယ္။

ေကာင္းၿပီ။ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ပါတီမွတ္ပုံမတင္ဘူး၊ ေရြးေကာက္ပြဲ မဝင္ဘူးဆုိရင္ အဖ်က္ခံရမယ္။ အဲဒီလမ္းကုိ ေရြးရဲသလား။ အဲဒီလမ္းကုိ ေရြးရင္ ဘာျဖစ္လဲ။ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ။

ၿပီးခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ လုံးလုံးမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္လြတ္လာတဲ့အခ်ိန္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဟာ လူထုကုိ စည္း႐ုံးတာလည္းမလုပ္။ အဖြဲ႕ဝင္သစ္ေတြကုိ ခ်ဲ႕ထြင္ စည္း႐ုံးတာလည္းမလုပ္။ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္႐ုံးခြဲအသစ္ေတြ ထပ္မံဖြင့္လွစ္တာလည္းမလုပ္။ (မလုပ္႐ုံမက နအဖက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ၿမဳိ႕နယ္႐ုံးခြဲေတြ ပိတ္ပစ္တာကုိေတာင္ ေခါင္းငုံ႕ခံေနလုိက္ေသးတယ္။) အဲဒီလုိ ဘာဆုိဘာမွ မလုပ္ဘဲ ပါတီတရားဝင္ရပ္တည္ႏုိင္ေရးအတြက္ဆုိၿပီး နအဖ ကန္႔သတ္မႈအမ်ဳိးမ်ဳိးေအာက္မွာ နလပိန္းတုံးႀကီးလုိ ေနလာခဲ့တယ္။ ဦးဝင္းတင္စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ပါတီရွိေနေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရး ရွိမေနဘူး။ ႏုိင္ငံေရး ေသေနတယ္။

ေနာက္တခုက ပါတီမရွိရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လညိး ဆရာလူထုစိန္ဝင္း ရွင္းျပထားတဲ့အတုိင္းပါဘဲ။ ၁၉၈၈ (ရွစ္ေလးလုံး) လူထုဆႏၵျပပြဲႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္အထိ အင္အယ္လ္ဒီ(အဖြဲ႕ခ်ဳပ္) ဆုိတာ ရွိေတာင္မရွိေသးဘူး။ ဒီေတာ့ ပါတီမရွိလည္း ႏုိင္ငံေရးရွိရင္ အလုပ္ျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ သာဓက အထင္အရွားရွိတယ္။

ဒါက တရားဝင္ ပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္ျခင္း မရပ္တည္ျခင္းဟာ ပဓာန မက်ပုံံ၊ ႏုိင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲေတြလုပ္ဖုိ႔ ႏုိင္ငံေရးကေတာ့ မရွိမျဖစ္ ရွင္သန္ေနဖုိ႔ လုိပုံတုိ႔ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳဥ္း ေျပာျပတာပါ။

ပါတီမရွိေတာ့ရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းေတြရွိပါတယ္။ ေမးခြန္းရွိရင္ အေျဖရွိရမယ္။ အဲဒီေမးခြန္းေတြကုိ ေျဖဖုိ႔ ပထမဦးဆုံး ေမးခြန္းတခု ျပန္ေမးရမယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လုိခ်င္တာဘာလဲဆုိတဲ့ ေမးခြန္း။ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ကၽြန္ဘဝကုိ လုိခ်င္တာဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဘာဆက္လုပ္မလဲဆုိတာ ရွင္းသြားၿပီ။ ဘာမွ လုပ္မေနနဲ႔ေတာ့။ နအဖ ခ်ေပးတဲ့လမ္းေၾကာင္းအတုိင္းသာ အသာတၾကည္ လုိက္သြားေပေတာ့။ ကၽြန္ဘဝေရာက္ဖုိ႔ အထူးတလည္ အားထုတ္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ငါတေန႔ ကၽြန္ျဖစ္ကုိ ျဖစ္ရမယ္ ဆုိၿပီး သႏၷိ႒ာန္ေတြ ဘာေတြခ်ၿပီး လုပ္ေနစရာမလုိေလာက္ေအာင္ နအဖ စစ္အစုိးရရဲ႕ လမ္းျပေျမပုံက ကူညီပါလိမ့္မယ္။

အဲ…. တကယ္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ လုိခ်င္တာက လြတ္လပ္မႈနဲ႔ ဒီမုိကေရစီစနစ္ ဆုိရင္ေတာ့ လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ေတြ ရွိေနတယ္။ လြတ္လပ္မႈတုိ႔ ဒီမုိကေရစီစနစ္တုိ႔ဆုိတာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ျပဒါးတလမ္း သံတလမ္းျဖစ္တဲ့အတြက္ လြတ္လပ္မႈကုိလုိခ်င္တယ္ဆုိရင္၊ ဒီမုိကေရစီကုိလုိခ်င္တယ္ဆုိရင္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဆန္႔က်င္ရမယ္၊ ၿဖဳိဖ်က္ရမယ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ မဆန္႔က်င္ဘဲ၊ မၿဖဳိဖ်က္ဘဲ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ လြတ္လပ္မႈကုိ ရယူခ်င္လုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။

ဒီမုိကေရစီစနစ္ဆုိတာ လူအမ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္။ လူအမ်ားကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့စနစ္ေပၚေပါက္လာဖုိ႔၊ အေျခတည္ခုိင္ၿမဲဖုိ႔ဆုိတာ လူအမ်ားက အဲဒီစနစ္ကုိ လက္ခံသေဘာေပါက္ဖုိ႔လုိတယ္။ နားလည္က်င့္သုံးဖုိ႔လုိတယ္။ ဒီေတာ့ ျပည္သူလူထုကုိ ဒီမုိကေရစီအေၾကာင္းနဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ဒီစနစ္ကသာ ဘယ္လုိ အက်ဳိးရွိေစမယ့္အေၾကာင္းေတြကုိ သေဘာေပါက္ေအာင္ ပညာေပးစည္း႐ုံးဖုိ႔လုိတယ္။

တဖက္က ၾကည့္ျပန္ေတာ့ အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္မွာ အခုလုိ ပညာေပးစည္း႐ုံးမႈေတြ၊ လႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ လုပ္ဖုိ႔ဆုိတာ အခ်ိန္တုိတုိအတြင္းမွာ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ လုပ္ဖုိ႔မလြယ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြဖက္မွာ အားသာခ်က္ တခုရွိတယ္။ လူထုက စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ခါးခါးသီးသီးျဖစ္ေနတယ္။ အေထြေထြ စားဝတ္ေနေရး ၾကပ္တည္းမႈ၊ အခက္အခဲေတြနဲ႔ မြန္းၾကပ္ေနတဲ့အေလ်ာက္ လူထုအုံႂကြမႈဟာလည္း အခ်ိန္မေရြး ထပ္မံျဖစ္ပြားလာဦးမွာ မုခ်ပဲ။ တနည္းေျပာရရင္ လူထုဟာ စစ္အာဏာရွင္ေတြဖက္မွာ မရွိဘူး။ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားေတြဖက္မွာသာ ရွိတယ္။ ဒီအခ်က္ကုိ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းကလည္း ျပည္သူလူထုက ထင္ထင္ရွားရွား ျပသၿပီးခဲ့ၿပီ။

၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးမွာ ကုိယ့္ဖက္က ျပင္ဆင္မႈ အားနည္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ဒီအခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံနဲ႔အဝွမ္း ၿမဳိ႕တုိင္း ရြာတုိင္းမွာ တက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြနဲ႔ ကြန္ယက္ေတြ လွ်ဳိ႕ဝွက္တည္ေဆာက္ရမယ္။ ျပင္ဆင္ရမယ္။ လူထုအုံႂကြမႈကုိ သူ႕အလုိအေလ်ာက္ ေပၚေပါက္လာတဲ့အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနမယ့္အစား လူထုကုိ ႏႈိးေဆာ္ရမယ္။ လႈံ႕ေဆာ္ရမယ္။ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ကုိထင္ေက်ာ္တုိ႔၊ မစုစုေႏြးတုိ႔ရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အတုယူရမယ္။ လူထုအံုႂကြမႈျဖစ္လာရင္ အရွိန္ျမႇင့္ႏုိင္ေအာင္၊ စနစ္တက် စုစည္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေအာင္ ကြန္ယက္ေတြကုိ အခုကတည္းက အသင့္ျပင္တည္ေဆာက္ထားသင့္ပါတယ္။ အခုလည္း လုပ္တဲ့လူေတြ လုပ္ေနၾကပါတယ္။

ေနာက္တခုက အာဏာရွင္ေတြႀကဳိက္ႏွစ္သက္တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈ ၂ မ်ဳိးႏွစ္စားရွိတယ္။ ပထမတခုက မတရားတဲ့ အမိန္႔ေတြ ဖိႏွိပ္မႈေတြကုိ ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ၿငိမ္ခံတာမ်ဳိး။ ေနာက္တခုက အၾကမ္းဖက္မႈကုိ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ တုန္႔ျပန္တာမ်ဳိး။ အဲဒီတုန္႔ျပန္မႈ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားလုံးကုိ အာဏာရွင္ေတြက လုိလားၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ အာဏာရွင္ေတြ ေၾကာက္ရြံ႕တဲ့ တုန္႔ျပန္မႈ တမ်ဳိးရွိေနေသးတယ္။ အဲဒါက မတရားတဲ့ အမိန္႔အာဏာမွန္သမွ်ကုိ မေၾကာက္မရြံ႕ ဖီဆန္ျခင္းပဲ။ အဲဒီလုိ မေၾကာက္တရားလက္နက္ကုိ ကုိင္ဆြဲလာၾကၿပီဆုိရင္ အာဏာရွင္ေတြအေနနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ အာဏာယႏၱရားကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းႏုိင္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းတယ္။ ဦးဝင္းတင္ေျပာတဲ့ မေၾကာက္တရားလက္နက္ကုိ ကုိင္ဆြဲၾကဖုိ႔ အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီ။

ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္စီအီးစီက ဦးေအာင္ေရႊနဲ႔ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔တေတြ နအဖရဲ႕ လမ္းေၾကာင္းအတုိင္း သူတုိ႔ဘာသာ ေလွ်ာက္ရင္လည္း ေလွ်ာက္ေစေတာ့။ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႕ “ရာဇဝင္ဆုိးထဲမွာ ေအာင္နဲ႔ေမာင္ ကုိ ထားရစ္ခဲ့” ႐ုံပါပဲ။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။

(၁) စိတ္ကူးမယဥ္ၾကဖုိ႔ (ေအာင္ဒင္)

(၂) ႏုိင္ငံေရးအရ (ေမၿငိမ္း)

(၃) ေဒၚျမင့္ျမင့္ေအး- ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔အတူ ရပ္တည္မယ္

(၄) လူထုစိန္၀င္း၏ အျမင္ - အန္အယ္လ္ဒီႏွင့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ

“ေရႊရည္စိမ္”

ျမန္မာစကားမွာ ေရႊရည္စိမ္ ဆုိတဲ့စကားရွိတယ္။ အတုအေယာင္ ဆုိတဲ့ အနက္အဓိပၸါယ္ထြက္တယ္။ ဥပမာ…. ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္ ဆုိပါေတာ့။ တကယ္ေရႊသားအတိနဲ႔ လုပ္ထားတာမဟုတ္ဘဲ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေအာင္ အေပၚယံမွာ ေရႊေရာင္ထည့္ထားတဲ့သေဘာ။ ေရႊလက္ေကာက္အစစ္လုိေတာ့ အဖုိးမထုိက္တန္ဘူး။

ေရႊလက္ေကာက္အစစ္ မဝယ္ႏုိင္ခင္စပ္ၾကား လူျမင္ေကာင္း႐ုံ ႐ွဴိးထုတ္ခ်င္လုိ႔ျဖစ္ေစ၊ ခုိးသားဓားျပ လုယက္မွာ ပူပန္လုိ႔ျဖစ္ေစ၊ အလွသက္သက္ ဝတ္ခ်င္လုိ႔ျဖစ္ေစ အဲဒီ ေရႊရည္စိမ္ လက္ေကာက္အတုကုိ အတုမွန္းသိသိနဲ႔ ဝယ္ယူ ဝတ္ဆင္ၾကရင္ျဖင့္ ဝတ္ဆင္သူရဲ႕ အလုိဆႏၵအတုိင္းသာျဖစ္ပါတယ္။ အထူးေျပာစရာမရွိပါ။

သုိ႔ေသာ္…. အဲဒီ ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္ကုိ တကယ့္ေရႊလက္ေကာက္ႀကီးပါလုိ႔ ညာေရာင္းမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ညာေရာင္းတဲ့လူမွာ အျပစ္ရွိတယ္။ အတုႀကီးမွန္းသိသိနဲ႔ အေရာင္းအဝယ္ျဖစ္ေအာင္ ကူညီေပးတဲ့ ပြဲစားမွာလည္း အျပစ္ရွိတယ္။ အတုႀကီးမွန္းသိသိနဲ႔ အစစ္ႀကီးပါလုိ႔ ဝုိင္းဝန္းေၾကာ္ျငာေပးတဲ့သူေတြ၊ ေလလံပြဲမွာ ေစ်းၿပဳိင္ေခၚၿပီး တန္ဘုိးမရွိတာကုိ တန္ဘုိးတက္လာေအာင္ လုပ္ေပးၾကသူေတြ အားလုံးမွာလည္း အျပစ္ရွိတယ္။ အျပစ္ကေတာ့ လိမ္ညာလွည့္ျဖားမႈေပါ႔။

ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္တခုကုိ မွားယြင္းဝယ္ယူမိလုိ႔ အလြန္ဆုံး နစ္နာလွရင္ ဝယ္သူကုိယ္တုိင္ရယ္၊ သူနဲ႔ အက်ဳိးစီးပြားထိစပ္ေနတဲ့ သူ႕မိသားစု၊ ေဆြမ်ဳိး၊ မိတ္သဂၤဟေတြေလာက္သာ ထိခုိက္နစ္နာႏုိင္မယ္။

ဒါေပမယ့္ တမ်ဳိးသားလုံး ၊တႏုိင္ငံလုံး အတုိင္းအတာနဲ႔ ခ်ီၿပီး ထိခုိက္နစ္နာေစႏုိင္တဲ့ ေရႊရည္စိမ္ေတြကုိလည္း ႀကဳံရတတ္တယ္။ ျမန္မာ့သမုိင္းကုိ ျပန္ၾကည့္ရင္ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္မွာ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြက ျမန္မာျပည္ကုိ လြတ္လပ္ေရး ေပးတယ္။ အစုိးရအဖြဲ႕ထဲမွာလည္း ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာဘေမာ္၊ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း အစရွိသျဖင့္ ျမန္မာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ ပါတဲ့ အစုိးရအဖြဲ႔ကုိ ဖြဲ႕ေပးခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြအေနနဲ႔ တကယ့္လြတ္လပ္မႈအရသာကုိ မခံစားရတဲ့အျပင္ ဖက္ဆစ္ရဲ႕ ခ်ဳပ္ခ်ယ္အႏုိင္က်င့္ ႏွိပ္ကြပ္မႈေအာက္မွာ ဒုကၡပင္လယ္ေဝခဲ့ၾကရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေပးတဲ့ လြတ္လပ္ေရးကုိ ေရႊရည္စိမ္လြတ္လပ္ေရးလုိ႔ ေခၚဆုိခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေခါင္းေဆာင္တဲ့ ျမန္မာမ်ဳိးခ်စ္ေတြဟာ ဒီေရႊရည္စိမ္လြတ္လပ္ေရးကုိ မလုိလားတဲ့အေလ်ာက္ မဟာမိတ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ေတြကုိ ျမန္မာ့ေျမေပၚက ေအာင္ျမင္စြာေမာင္းထုတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြအေနနဲ႔ ကံမေကာင္း အေၾကာင္းမလွခ်င္ေတာ့ အခု ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးၿပီးလုိ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၆၅ ေလာက္ၾကာတဲ့အခါ ျမန္မာျပည္မွာ နအဖ ဆုိတဲ့ ဖက္ဆစ္လက္သစ္တမ်ဳိး အုပ္ခ်ဳပ္မင္းမူတာကုိ ခံေနရျပန္တယ္။ ဒီဖက္ဆစ္ကေတာ့ တုိင္းတပါးကမဟုတ္ဘဲ ကုိယ့္ႏုိင္ငံသားကပဲ ကုိယ့္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္းအေပၚမွာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔ ရက္ရက္စက္စက္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

သမုိင္းဘီးဟာ တပတ္ျပန္လည္လာျပန္ေခ်ေပါ႔။

ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္က ေရႊရည္စိမ္လြတ္လပ္ေရးေၾကညာခဲ့သလုိပဲ အခုလည္း နအဖ စစ္အစုိးရက ေရႊရည္စိမ္ဒီမုိကေရစီကုိ ညာေရာင္းဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနျပန္ၿပီေလ။ အတုအေယာင္လမ္းျပေျမပုံအရ အတုအေယာင္ အမ်ဳိးသားညီလာခံႀကီး ေခၚယူက်င္းပကာ သူတုိ႔စိတ္တုိင္းက် ေရးဆြဲထားခဲ့တဲ့ အတုအေယာင္ အေျခခံဥပေဒႀကီး အတည္ျဖစ္လာေစဖုိ႔ အတုအေယာင္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကုိ က်င္းပေတာ့မယ္တဲ့။ ေရြးေကာက္ပြဲကေန ထြက္ေပၚလာတဲ့ အတုအေယာင္လႊတ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ “စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမုိကေရစီ” ေခၚ အတုအေယာင္ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေတာ့မယ္ ဆုိပဲ။

ဒုစ႐ုိက္မႈေပါင္းမ်ားစြာ၊ ရာဇဝတ္မႈေပါင္းမ်ားစြာ က်ဴးလြန္ခဲ့တဲ့ နအဖဆုိတဲ့ ဒုစ႐ုိက္ေကာင္ဟာ သန္းေခါင္ထက္ေတာ့ ညဥ့္မနက္ဆုိသလုိ သူ႕ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားအတြက္ ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္နဲ႔တူတဲ့ အတုအေယာင္ဒီမုိကေရစီကုိ ေရႊအစစ္ပါလုိ႔ ညာေရာင္းဖုိ႔ ျပင္ေနၿပီ။

ဒီအေရာင္းအဝယ္မွာ အက်ဳိးေဆာင္ပြဲစားေတြရဲ႕ က႑ဟာ အေရးပါလာၿပီ။ ပြဲစားဟာ ဒုစ႐ုိက္သမားနဲ႔ အလုိတူအလုိပါ ပူးေပါင္းၿပီး ဒီလက္ေကာက္ကုိ ေရာင္းမထြက္ ထြက္ေအာင္ ကူညီလွည့္ျဖားမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဝယ္သူဖက္ကေန သမာသမတ္ရွိရွိ ရပ္တည္ၿပီး ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္ပါလုိ႔ အတိအလင္းေၾကညာကာ အေရာင္းအဝယ္ကုိ မပ်က္ပ်က္ေအာင္ ဖ်က္မွာလား။

ဒီလိမ္လည္မႈႀကီးမွာ တနပ္စားဉာဏ္နဲ႔ အလုိတူအလုိပါ ပူးေပါင္းပါဝင္ၾကသူမ်ားကေတာ့ ေနာင္ျမန္မာ့သမုိင္းမွာ “အမ်ဳိးသားသစၥာေဖာက္ လူလိမ္လူေကာက္”ေတြအေနနဲ႔ မွတ္တမ္းဝင္လိမ့္မယ္။

အဲဒီ ေရႊရည္စိမ္လက္ေကာက္ကုိ ေရႊအစစ္ ထင္လုိ႔ တန္ဖုိးႀကီးေပးၿပီး ႐ုိး႐ုိးသားသား မွားယြင္းဝယ္မိၾကရင္လည္း အဲဒီ ဝယ္ၾကသူေတြရဲ႕ မသိနားမလည္မႈအတြက္၊ အျမင္မက်ယ္မႈအတြက္ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဆုံး႐ႈံးနစ္နာမႈကုိ ျမန္မာတမ်ဳိးသားလုံးက ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေပးဆပ္ၾကရေပေတာ့မယ္။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။ ။ Divisions over Party Registration Surfacing in NLD

“ေတာ္လွန္ေရးသမားႏွင့္ ေဝဖန္ေရး”

ယခင္ပုိ႔စ္တြင္ မွတ္ခ်က္ေရးသူတေယာက္က “ ကုိေပါအေနနဲ႔ စစ္အစုိးရကုိ အျပစ္တင္တာကို ခဏေလာက္ေလွ်ာ့ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ အတုိက္အခံေတြကုိ နည္းနည္း ေဝဖန္ေထာက္ျပပါဦး။ တကယ္ေတာ့ တာဝန္ရွိတဲ့အထဲမွာ အတုိက္အခံေတြလည္း ပါတယ္” ဟု ေရးသားသြားသည္။

သည္မွတ္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ က်ေနာ့္မွာ ေျပာစရာမ်ား ရွိေနပါသည္။

ပထမအခ်က္မွာ “အတုိက္အခံ” ဆုိသည့္ အသုံးအႏႈန္းျဖစ္သည္။ ဤအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ အျခားသူမ်ားလည္း ဖန္တရာေတေအာင္ ေရးခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္တုိ႔မွာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားကုိ လက္ရွိအာဏာရစစ္အစုိးရႏွင့္ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္ေန၍သာ အတုိက္အခံဟု ႏႈတ္က်ဳိးေနၾကသည္။ လြတ္လပ္ေသာ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အတုိက္အခံဆုိမွာ တရားဝင္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခံရသည့္ အာဏာရပါတီ၏ ၿပဳိင္ဖက္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားကုိ ေခၚဆုိျခင္းျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ၁၉၉ဝ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အရဆုိလွ်င္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္သည္ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရထားသည့္ အဖြဲ႕အစည္းျဖစ္သည္။ အတုိက္အခံဟု ေခၚဆုိျခင္းငွာ မသင့္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ေျမေပၚတြင္ အျမစ္တြယ္ေနေသာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ အၿပီးတုိင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေစရန္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကသူအားလုံးကုိ “အတုိက္အခံ”ဟု ေခၚဆုိမည့္အစား “ေတာ္လွန္ေရးသမား”ဟူေသာ အမည္နာမကုိသာ က်ေနာ္ေရြးခ်ယ္လုိပါသည္။

ဒုတိယအခ်က္မွာ “တကယ္ေတာ့ တာဝန္ရွိတဲ့အထဲမွာ အတုိက္အခံေတြလည္း ပါတယ္” ဆုိတာနဲ႔ ပတ္သက္၍ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ့္ေတြးမိသည္ကေတာ့ တာဝန္ရွိသည္မွာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးပင္ ျဖစ္သည္။ ယေန႔ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် အမ်ားႏွင့္ဆုိင္ေသာ ကိစၥအဝဝ၊ တုိင္းျပည္တြင္ ျဖစ္ေပၚေနသည့္ အေျခအေန အရပ္ရပ္အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ အားလုံးတြင္ တာဝန္ရွိသည္။ သူမ်ားကုိခ်ည္း လက္ညဳိးထုိးေနရန္ မသင့္။

ေနာက္ဆုံးအခ်က္ျဖစ္သည့္ “စစ္အစုိးရကုိ ေဝဖန္တာ နည္းနည္းေလွ်ာ့ၿပီး ကယ္တင္ရွင္ အတုိက္အခံေတြကို ေဝဖန္ေထာက္ျပပါဦး” အခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ကား ေျပာစရာေတြ အမ်ားအျပားပင္ ရွိေနပါသည္။

လြန္ခဲ့သည့္ ၂၁ ႏွစ္လုံးလုံး နအဖ စစ္အစုိးရ၏ ဆုိးသြမ္းယုတ္မာ ညံ့ဖ်င္းပုံမ်ားကုိ ေတာက္ေလွ်ာက္ မရပ္မနား ေတြ႕ျမင္ခဲ့ၾကရသည္ျဖစ္ရာ နအဖ မေကာင္းေၾကာင္းကုိ အထူးတလည္ ေရးျပေနရန္ လုိအပ္လွသည္ဟု က်ေနာ္မထင္ပါ။ ျပည္သူအမ်ားစုအေနျဖင့္ နအဖ မေကာင္းသည္ကုိ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ၾက၊ ၾကားၾက၊ သိၾကၿပီးျဖစ္ပါသည္။ ႏုိင္ငံတကာ အသုိင္းအဝုိင္းကလည္း နအဖ ဘာလဲဆုိသည္ကုိ ေနာေက်ေနၾကၿပီး ျဖစ္သည္။ နအဖ မေကာင္းေၾကာင္း ထပ္မံ သက္ေသျပေနစရာ မလုိေတာ့ပါ။ က်ေနာ္ေရးခဲ့သည့္ ပုိ႔စ္မ်ားတြင္ နအဖကုိ ေဝဖန္သည့္ပုိ႔စ္မွာ အေရအတြက္အားျဖင့္ အင္မတန္ နည္းပါးလွပါသည္။

မွတ္ခ်က္ေရးသူက “ကယ္တင္ရွင္ အတုိက္အခံေတြကို ေဝဖန္ေထာက္ျပပါဦး” ဟုေရးသြားပါေသးသည္။ ေရွးဦးစြာ ကယ္တင္ရွင္ဆုိေသာ အသုံးအႏႈန္းႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း က်ေနာ့္အျမင္ကုိ ေျပာျပလုိပါသည္။

လက္ရွိအေနအထားတြင္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး စသည့္ နယ္ပယ္အားလုံးကုိ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ကသာ အေပၚစီးမွေန၍ အေခါင္အခ်ဳပ္သဖြယ္ တုပ္တုပ္မွ် မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ တင္းၾကပ္စြာ ထိန္းခ်ဳပ္ထားသည္ျဖစ္ရာ လက္ရွိႏုိင္ငံေရးစနစ္ကုိ မေျပာင္းလဲဘဲ က်န္သည့္ နယ္ပယ္မ်ားကုိ ေအာင္ျမင္စြာ ေျပာင္းလဲယူဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ စစ္အာဏာရွင္ တည္းဟူေသာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္ေၾကာင့္ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး၊ လူမႈေရး၊ က်န္းမာေရး စသည့္ နယ္ပယ္အားလုံးတြင္ အဖက္ဖက္က ခၽြတ္ၿခဳံက်ကာ ျပည္သူတရပ္လုံး ဆင္းရဲဒုကၡ အတိေရာက္လ်က္ရွိသည္မွာလည္း အားလုံးအသိပင္ျဖစ္သည္။

“ေတာ္လွန္ေရးသမားအမ်ားစု”မွာ ယင္းသုိ႔ေသာ လက္ရွိအေျခအေနကုိ မႏွစ္သက္ႏုိင္၍၊ လက္မခံႏုိင္၍၊ မ႐ႈစိမ့္ႏုိင္၍ အဆုိပါႏုိင္ငံေရးစနစ္ကုိ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ရန္၊ ေတာ္လွန္ေဖာက္ထြက္ႏုိင္ရန္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ တနည္းဆုိရလွ်င္ ထုိသူတုိ႔သည္ ျပည္သူတုိ႔ကုိ ဆင္းရဲတြင္းမွ ကယ္တင္ႏုိင္ရန္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိသုိ႔ ႀကဳိးပမ္းသည့္အတြက္ စစ္အာဏာရွင္၏ ရန္ရွာျခင္း၊ ဒုကၡေပးျခင္းမ်ားကုိ သာမန္ျပည္သူမ်ားထက္ ပုိမုိ ခံၾကရသူမ်ားျဖစ္သည္။ သူတုိ႔ႀကဳိးပမ္းေနေသာ ကယ္တင္သည့္ လုပ္ရပ္မွာ မေအာင္ျမင္ေသးသျဖင့္ ကယ္တင္ရွင္ဟု မေခၚဆုိႏုိင္ေသးေသာ္လည္း ကယ္တင္ရန္ လက္ေတြ႕ႀကဳိးပမ္းေနၾကသူမ်ားအျဖစ္ျဖင့္ကား အသိအမွတ္ျပဳသင့္ေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးသည္ မိမိတုိ႔လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ သူတပါးကယ္တင္မႈကုိသာ ထုိင္ေစာင့္မေနဘဲ မိမိတုိ႔ကုိယ္တုိင္လည္း ပါဝင္ႀကဳိးပမ္းအားထုတ္သင့္ေပသည္။

ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ားတြင္ အၾကမ္းဖ်င္း အစုအဖြဲ႕ ၃ ခု ခြဲခ်င္ပါသည္။

(၁) ျပည္တြင္းမွ အင္အားစုမ်ား (အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ား၊ ေက်ာင္းသား၊ သံဃာ ႏွင့္ အျခား တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူမ်ား)
(၂) လက္နက္ကုိင္ အင္အားစုမ်ား (ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္၊ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကုိင္အဖြဲ႕မ်ား)
(၃) ျပည္ပေရာက္ အင္အားစုမ်ား (ျပည္ပသုိ႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္လာေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား၊ တက္ႂကြစြာလႈပ္ရွားခဲ့သူ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ လက္နက္ကုိင္ေဟာင္းမ်ား ႏွင့္ အျခား တက္ႂကြ လႈပ္ရွားသူမ်ား)

ဟူ၍ ျဖစ္ပါသည္။

ထုိအစုအဖြဲ႕ သုံးခုစလုံးတြင္ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အားနည္းခ်က္မ်ား၊ ညံ့ဖ်င္းခ်က္မ်ား၊ အမွားအယြင္းမ်ား အသီးသီး ရွိၾကသည္လည္း မွန္၏။ သုိ႔ေသာ္ ထုိအားနည္းခ်က္မ်ား၊ ညံ့ဖ်င္းခ်က္မ်ား၊ အမွားအယြင္းမ်ားမွလြဲ၍ အမ်ားစုမွာ သူတုိ႔၏ အမွန္တရားဖက္မွ ရပ္တည္ခ်က္၊ ဒီမုိကေရစီစနစ္ႏွင့္လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲအေပၚ ယုံၾကည္ခ်က္၊ တုိင္းျပည္အေပၚထားေသာ အရင္းခံစိတ္ေစတနာ စသည္တုိ႔မွာ မပ်က္ယြင္း၊ မေသြဖီေသး။ တနည္းေျပာရလွ်င္ သူတုိ႔သည္ ျပည္သူလူထုႏွင့္ တရားမွ်တမႈဖက္က ရပ္တည္ၿမဲ ရပ္တည္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကုိယ္က်ဳိးအတြက္ နအဖ ႏွင့္ သြားေရာက္ပူးေပါင္းခဲ့သူအခ်ဳိ႕မွ လြဲ၍ က်န္သူမ်ားကုိ သူတုိ႔၏ ရပ္တည္ခ်က္၊ ယုံၾကည္ခ်က္ ႏွင့္ အရင္းခံစိတ္ထားအေပၚ ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆုိရန္ အေၾကာင္းမရွိ။ ထုိသူတုိ႔အား တတ္ႏုိင္သမွ် ကူညီဝုိင္းဝန္းရန္၊ အားေပးရန္၊ ေထာက္ပံ့ရန္ပင္ သင့္ပါေသးသည္။

(ယခု ေရးခဲ့ၿပီးသမွ်အထိတြင္ က်ေနာ္သည္ “ေတာ္လွန္ေရးသမား အမ်ားစု”၊ “ထုိသူ အမ်ားစု” ဟူ၍ ဂ႐ုတစုိက္ ေရးသားခဲ့ပါသည္။ “အမ်ားစု” ဟူသည့္ စကားလုံးကုိ သုံးရသည္မွာ “အနည္းစု” ဆုိေသာ အမ်ဳိးအစားလည္း ရွိေသးသည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ ပုိ႔စ္ရွည္လ်ားမည္ စုိးသျဖင့္ ေအာ့ႏွလုံးနာဖြယ္ေကာင္းေသာ ထုိ “အနည္းစု” အေၾကာင္းကုိ ေနာင္မွ ပုိ႔စ္ သီးသန္႔ ေရးပါဦးမည္။)

တဖက္တြင္လည္း ထုိအဖြဲ႕သုံးခုစလုံး၏ လုပ္ရပ္၊ အေတြးအေခၚ၊ မူဝါဒ စသည္တုိ႔ အေပၚတြင္ကား ပြင့္လင္းစြာ ေဝဖန္ေထာက္ျပသင့္ေပသည္။ မိမိအျမင္ကုိ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဖာ္ျပသင့္သည္။ အခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ ဤသုိ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဝဖန္ေထာက္ျပျခင္းကုိ ညီၫြတ္ေရးကုိ ပ်က္ျပားေအာင္လုပ္သည္ဟု မွားယြင္းစြာ စြတ္စြဲတတ္ၾကသည္။ အမွန္တကယ္မွာမူ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာဆုိေဝဖန္တတ္ေသာ အေလ့အထ၊ အေဝဖန္ခံႏုိင္ေသာ အေလ့အထမ်ားကုိ က်င့္သားရမွသာလွ်င္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ေအာင္ျမင္စြာ ထူေထာင္ႏုိင္ေပမည္။ မတူညီေသာ အျမင္ရွိပါလ်က္ က်ိတ္မ်ဳိခ်ေနရေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းသည္ လြတ္လပ္ေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း (Free Society) မဟုတ္။ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္း (Fear Society) သာ ျဖစ္သည္။ အာဏာရွင္စနစ္ကဲ့သုိ႔ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းတြင္ မိမိအျမင္ကုိ ပြင့္လင္းစြာ မထုတ္ေဖာ္ဝံ့ျခင္း၊ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မေဝဖန္ရဲျခင္း၊ အေဝဖန္မခံႏုိင္ျခင္း စသည္တုိ႔မွာ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းေသာ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းကို ထူေထာင္ရန္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကေသာ ေတာ္လွန္ေရးသမားမ်ား၊ ေတာ္လွန္ေရးအစုအဖြဲ႕မ်ားအတြင္းတြင္မူ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဝဖန္တတ္ေသာအေလ့အထ၊ အေဝဖန္ခံႏုိင္ေသာ အေလ့အထကုိ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ရန္ လုိအပ္သည္ဟု ယူဆပါသည္။

ေနာင္လာမည့္ပုိ႔စ္မ်ားတြင္ အထက္ပါ အင္အားစု သုံးခုအေပၚတြင္ က်ေနာ္၏ အျမင္မ်ားကုိ အလ်ဥ္းသင့္သလုိ ဆက္လက္တင္ျပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။

“ႀကံရာပါ ႏွင့္ ေရွ႕ခရီးစဥ္”

သူတပါးဥစၥာကုိ ခုိးယူျခင္းသည္ မေကာင္းမႈျဖစ္သည္။ ကုိယ္္မပုိင္ေသာပစၥည္း (သုိ႔မဟုတ္) သူမေပးေသာပစၥည္းကုိ မေတာ္မတရားသည့္နည္းျဖင့္ ရယူျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္တည္း။

သူတပါးပစၥည္းကုိ ခုိးယူျခင္းသည္ မေကာင္းဟု ဆုိလွ်င္ သူတပါးပစၥည္းကုိ ဓါးျပတုိက္လုယက္ယူျခင္းသည္ သာ၍ပင္ ဆုိးရြားသည္ဟု ဆုိရေပမည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ သူခုိးသည္ ပုိင္ရွင္မသိေအာင္ တိတ္တဆိတ္ ခုိးယူျခင္းျဖစ္သည္။ ပုိင္ရွင္ကုိ အနာတရျဖစ္ေအာင္မလုပ္။ ဓါးျပသည္ကား ပုိင္ရွင္ကုိ အႏုိင္အထက္ ျပဳက်င့္ကာ သူတပါးပစၥည္းကုိ အဓမၼရယူျခင္းျဖစ္သည္။ ပစၥည္းကုိ ယူ႐ုံမက လူကုိပါ ရန္ရွာတတ္ေလရာ ဓါးျပသည္ သူခုိးထက္ပုိဆုိးသည္ဟု ေယဘုယ် သတ္မွတ္ရေပမည္။ ဓါးျပသည္ ထုိသုိ႔ အႏုိင္အထက္ျပဳရာတြင္ တုတ္၊ဓါး၊လွံ၊ေသနတ္ စသည့္ လက္နက္မ်ားကုိ အားကုိးတတ္ေပသည္။

လက္နက္အားကုိးျဖင့္ အႏုိင္အထက္ျပဳမူကာ သူတပါးပစၥည္းကုိ အတင္းအၾကပ္ ယူတတ္ၾကသူေတြထဲတြင္ လုယက္သူမ်ား၊ ဓါးျပမ်ား၊ အခ်ဳိ႕ေသာ လက္နက္ကုိင္သူပုန္မ်ား (သူပုန္အားလုံးကုိ မဆုိလုိ) ႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္ အစုိးရမ်ား ပါ၀င္ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ပင္ ျမန္မာစကားတြင္ “သူခုိးႀကီးေတာ့ ဓါးျပ၊ ဓါးျပႀကီးေတာ့ သူပုန္၊ သူပုန္ႀကီးေတာ့ အစုိးရ” ဟူေသာ စကားေပၚေပါက္လာျခင္း ျဖစ္မည္။

ဤစကားပုံသည္ မွန္၏။ ျပည္သူတုိ႔၏ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၊ စည္းစိမ္၊ ဘ႑ာ၊ အခြန္အတုတ္၊ ျပည္သူပုိင္ သယံဇာတ မွန္သမွ်တုိ႔ကုိ လက္နက္အားကုိးျဖင့္ အဓမၼရယူတတ္ေသာ အစုိးရတရပ္သည္ ဓါးျပတကာတုိ႔တြင္ အႀကီးမားဆုံး ဓါးျပအမ်ဳိးအစားပင္ ျဖစ္ေလသည္။

ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း နအဖ တည္းဟူေသာ လက္နက္ကုိင္ဓါးျပႀကီးသည္ ျပည္သူအေပၚ အႏုိင္အထက္ျပဳကာ ေသာင္းက်န္းမင္းမူလာခဲ့သည္မွာ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာခဲ့ေလၿပီ။

ျမန္မာစကားတြင္ “ေက်ာခ်မွ ဓါးျပမွန္းသိသည္” ဟူေသာ ဆုိ႐ုိးစကားရွိ၏။ နအဖသည္ ၁၉၈၈ တြင္ အာဏာရယူခဲ့စဥ္ကတည္းက ၄င္းတုိ႔အား ဓါးျပမွန္း မသိလုိက္မည္ကုိ စုိးရိမ္ဘိသည့္အလား ၿငိမ္းခ်မ္းစြာဆႏၵျပသူမ်ားကုိ ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ျခင္းျဖင့္ ျပည္သူေတြကုိ ေက်ာခ် ျပခဲ့သည္။ တဖန္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ အျပတ္အသတ္ မဲအႏုိင္ရေသာအခါ ေပးထားေသာ ကတိကုိ ခ်ဳိးေဖာက္ျခင္းျပျခင္းျဖင့္ ေနာက္တႀကိမ္ ေက်ာခ် ျပန္ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဒီပဲယင္းအေရးအခင္း၊ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး၊ လူထုဆႏၵခံယူပြဲ၊ နာဂစ္ အစရွိသျဖင့္ ျပည္သူတုိ႔ ေက်ာကုိ အ႐ႈိးရာခ်င္း ထပ္ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ေက်ာခ်ခဲ့ေလသည္။

ထူးဆန္းသည္ကား တတိယအုပ္စုဆုိသူမ်ားႏွင့္ အခ်ဳိ႕ေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားသည္ကား ဤမွ်ေလာက္ ေက်ာခ်ျပေနပါလ်က္ႏွင့္ နအဖကုိ ဓါးျပမွန္းသိပုံမေပၚ။ ဖြတ္မ်ား ဥဒဟုိ ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္ ျပဳလ်က္ရွိေသာ ေတာင္ပုိ႔ကုိပင္ ဘုရားအမွတ္ျဖင့္ ဆက္လက္ ကုိးကြယ္လ်က္ရွိေခ်ေသးသည္။

ယခု ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိသည္မွာလည္း အမွန္စင္စစ္တြင္မူ နအဖတည္းဟူေသာ ဓါးျပအစုိးရအား တရား၀င္ ဓါးျပတုိက္ခြင့္ လုိင္စင္ေပးမည့္ ပြဲႀကီးျဖစ္သည္။

တရားဥပေဒတြင္ ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္သူမ်ားအား အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳသည္/ တနည္းတဖုံ ကူညီသည္ဆုိလွ်င္ ထုိသူအား ႀကံရာပါ (Accomplice) အျဖစ္ သတ္မွတ္သည္။ ႀကံရာပါသည္လည္း အတုိင္းအတာတခုအထိ ရာဇ၀တ္မႈကုိ က်ဴးလြန္သည္ဟု သတ္မွတ္ကာ ထုိက္တန္ေသာ အျပစ္ဒဏ္ကုိ သတ္မွတ္ေလ့ရွိသည္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္ ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္္ ျပည္သူလူထုအေပၚ က်ဴးလြန္ေတာ့မည့္ အႀကီးမားဆုံး ရာဇ၀တ္မႈႀကီး တခုလည္း ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုကုိ တရား၀င္ စစ္ကၽြန္ဘ၀သုိ႔ သြတ္သြင္းမည့့္ ပြဲဟုလည္း ဆုိႏုိင္သည္။ ျပည္သူလူထုအေပၚ အဓမၼေက်ာခ်ပုိင္ခြင့္ (တနည္း) ျပည္သူလူထုပုိင္ဆုိင္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ၊ စည္းစိမ္၊ အခြန္ဘ႑ာႏွင့္ သယံဇာတမ်ားကို စိတ္ႀကဳိက္ တရား၀င္လုယက္ပုိင္ခြင့္ႀကီးအား နအဖတည္းဟူေသာ ဓါးျပအစုိးရကုိ အပ္ႏွင္းေတာ့မည့္ ရာဇ၀တ္မႈႀကီးသာ ျဖစ္သည္။

အဆုိပါ ရာဇ၀တ္မႈႀကီး အထေျမာက္ေစရန္ ေဆာ္ၾသေနသူမ်ား၊ ကုိယ္တုိင္ကုိယ္က် ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ပါ၀င္အေရြးခံမည့္သူမ်ားကား ႀကံရာပါမ်ားျဖစ္သည္။ သမုိင္းတြင္ နအဖ၏ အေပါင္းပါမ်ား၊ ႀကံရာပါမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္စာရင္းသြင္းခံရမည့္သူမ်ား ျဖစ္သည္။

ႀကံရာပါ မျဖစ္လုိၾကေသာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ေနၾကေသာ ေတာ္လွန္ေရး အင္အားစုမ်ား အေနျဖင့္မူ…

(၁) အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး ႁခြင္းခ်က္မရွိ ျပန္လႊတ္ေပးေရး၊
(၂) ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒမွ ဒီမုိကေရစီစံႏႈန္းမ်ားႏွင့္ မကုိက္ညီသည့္အခ်က္မ်ားကုိ ျပင္ဆင္ေပးေရးႏွင့္
(၃) အားလုံးပါ၀င္ႏုိင္မည့္ လြတ္လပ္၍ တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲအျဖစ္ ႏုိင္ငံတကာ၏ ေစာင့္ၾကပ္ေလ့လာမႈကုိ ခြင့္ျပဳေရး…

စသည့္ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းပါ ေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားကုိ ၿမဲၿမံစြာ ဆုပ္ကုိင္ထားသင့္သည္ဟု သေဘာရပါသည္။ ထုိေတာင္းဆုိခ်က္မ်ားကုိ မလုိက္ေလ်ာပါက ေရြးေကာက္ပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္သင့္ေပသည္။

အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ႏွင့္ အျခား ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ား မပါ၀င္ဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲကုိ နအဖ က မျဖစ္ျဖစ္သည့္နည္းျဖင့္ က်င္းပေကာင္း က်င္းပေပလိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ဤနည္းျဖင့္ ျမန္မာျပည္တြင္ ႀကဳံေတြ႕ေနရေသာ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးျပႆနာမ်ားကုိ ေျဖရွင္းႏုိင္မည္မဟုတ္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္သည္လည္း ျမန္မာ့ေျမေပၚမွ ကြယ္ေပ်ာက္သြားသည္မဟုတ္။ ႏုိင္ငံေရးျပႆနာမေျပလည္ေသးသေရြ႕၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ျမန္မာ့ေျမေပၚမွ မကြယ္ေပ်ာက္ေသးသေရြ႕ လြတ္လပ္ေရးကုိ ေတာင့္တကုန္ေသာ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမတ္ႏုိးကုန္ေသာ၊ တရားမွ်တမႈကုိ လုိလားၾကကုန္ေသာ ျပည္သူမွန္သမွ်အေနျဖင့္ မ်ဳိးဆက္အဆင့္ဆင့္ လက္ဆင့္ကမ္းကာ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးအတြက္ ဆက္လက္ တုိက္ပြဲ၀င္သြားၾကရမည္သာ ျဖစ္ေပသည္။

“ယမုံနာငါး ဂဂၤါငါး အစာဟပ္ ၿပဳိင္ၾကရာ၀ယ္”

“လူက တိရိစာၦန္ထက္ သာလြန္တယ္ဆုိေပမယ့္ ေနရာတုိင္းမွာ သာလြန္တာမဟုတ္ဘူး။ မင္းတုိ႔… ဘယ္ေကာင္ ငါးနဲ႔ေရကူးၿပဳိင္ရဲသလဲ”

ေအာက္က နားေထာင္ေနေသာ ပရိသတ္ ေဝါကနဲ ပြဲက်သြားသည္။ စာေပေဟာေျပာပြဲတခုတြင္ စာေရးဆရာတေယာက္ ေဟာေျပာေနျခင္းျဖစ္သည္။

“မင္းတုိ႔ သမင္ေလာက္လည္း အေျပးမသန္ႏုိင္ဘူး။ ဆင္ေလာက္လည္း ခြန္အားမႀကီးႏုိင္ဘူး။ လူဆုိတာ ရယကနဲ႔၊ မယကနဲ႔၊ ႀကံ႕ခုိင္ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးနဲ႔ စည္းစည္းလုံးလုံးေနၾကတယ္ဆုိေပမယ့္လည္း….. ေဟ့၊ ေလမထြားနဲ႔၊ ပ်ားကုိ မမီဘူးကြ”

ပရိသတ္ ပြဲက်သြားျပန္သည္။

“ေအး…. ဒါေပမယ့္ အဲဒီ ခြန္အားႀကီးလွပါတယ္ဆုိတဲ့ ဆင္ကုိ လူက ခုိင္းစားလုိက္တာပဲ။ ေရကူးသန္လွပါတယ္ဆုိတဲ့ ငါးကုိလည္း မွ်ားစားပစ္လုိက္တာပဲ။ ညီၫြတ္လွပါတယ္ဆုိတဲ့ ပ်ားဆုိလည္း ဖြပ္ၿပီး စားပစ္လုိက္တာပဲ။”

(ရယ္သံမ်ား)

“လူက တိရိစာၦန္ထက္ သာလြန္တဲ့အခ်က္ေတြထဲမွာ နံပါတ္တစ္… က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္ႀကီးျခင္း၊ နံပါတ္ႏွစ္…. ကုိယ္က်င့္တရားရွိျခင္း၊ နံပါတ္သုံး…. အႏုပညာ၌ ခံစားတတ္ျခင္း……..”

ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ခ်ီၿပီး ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဆရာေအာင္သင္းေျပာခဲ့တဲ့ စကားသံေတြက က်ေနာ့္နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္ဆဲ။

မွန္လုိက္ေလဆရာရယ္…လုိ႔ စိတ္ထဲမွာလည္း တသသ ေရရြတ္မိပါတယ္။ ေဟာဒီေလာကႀကီးမွာ က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္(ဆင္ျခင္တုံတရား)ေပ်ာက္ကြယ္သြားလုိ႔ တိရိစာၦန္နဲ႔မျခား ျဖစ္သြားရသူေတြ၊ ကုိယ့္က်င့္တရား ေပ်ာက္ဆုံးသြားလုိ႔ တိရိစာၦန္ပမာ ျဖစ္သြားရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး မဟုတ္ပါလား။

ဆရာေျပာခဲ့တဲ့ ဥပမာထဲက ငါးမွ်ားတဲ့အျဖစ္အပ်က္ကေလးကုိပဲ က်ေနာ့္ဘာသာ တဆင့္တက္ၿပီး အေတြးနယ္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။

ငါးနဲ႔လူ။
လူနဲ႔ငါး။

က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္ပမာဏ အဆမတန္ ကြာျခားေနတယ္။ လူေတြက ငါးေတြ ႀကဳိက္တတ္တဲ့ တီေကာင္တုိ႔ ပုိးေကာင္တုိ႔ကုိ ငါးမွ်ားခ်ိတ္အဖ်ားမွာ အသာခ်ိတ္ၿပီး ငါးေတြၾကားထဲ ပစ္ခ်ၿပီး ျမႇဴဆြယ္တယ္။ ေရထဲက ချမာမ်ားကေတာ့ လူေတြရဲ႕ ပရိယာယ္ကုိ ဘယ္သိရွာပါ႔မလဲ။ ကုိယ္ႀကဳိက္တတ္တဲ့အစာေလးေတြ ကုိယ့္ေရွ႕မွာ ဘြားကနဲေတြ႕လုိက္ရေတာ့ ဝမ္းသာအားရ ဟပ္ၿပီေပါ႔။ အဲဒီမွာတင္ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာတန္းလန္း တဖ်တ္ဖ်တ္လူးၿပီး ပါသြားေတာ့တာပဲ။

ဒါေပမယ့္ ငါးေတြပဲ ဒီလုိခံရတာလား။ မဟုတ္ေရးခ်မဟုတ္။ လူေတြမွာလည္း လူသားစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္ပါလ်က္ သတိမမူမိတဲ့အခါ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စိတ္ေတြက ဆင္ျခင္တုံတရားကုိ ဖုံးလႊမ္းသြားတဲ့အခါ ငါးနဲ႔မျခားေတာ့ဘဲ အစာကုိသာ ျမင္တတ္ၾကေတာ့တယ္။ ေနာက္က ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကုိ မျမင္ေတာ့ဘဲ ေလာဘတႀကီး ဟပ္လုိက္မိလုိ႔ ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ တန္းလန္းပါသြားတဲ့ လူေတြလည္း ေဟာဒီေလာကႀကီးမွာ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ “ငါးစာကုိသာျမင္တယ္၊ ခ်ိတ္ကုိေတာ့ မျမင္ဘူး” ဆုိတဲ့ ဆုိ႐ုိးစကား ေပၚလာတာေပါ႔။ ဒါက က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္ ကြယ္ေပ်ာက္သြားလုိ႔ လူစင္စစ္က တိရိစာၦန္နဲ႔မျခား ျဖစ္သြားရတဲ့ ဥပမာ တခုကုိ ေပးတာပါ။

အလားတူပဲ။ ကုိယ္က်င့္တရား ေပ်ာက္ဆုံးသြားလုိ႔ တိရိစာၦန္ကဲ့သုိ႔ ျပဳမူတတ္သူေတြကိုလည္း ဒီေလာကႀကီးမွာ မျမင္ခ်င္အဆုံး မဟုတ္ပါလား။ ဆရာေအာင္သင္းကေတာ့ ေျပာတယ္။ တိရိစာၦန္ေတြမွာ ကုိယ္က်င့္တရားတုိ႔ ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္တုိ႔ဆုိတာ မရွိဘူးတဲ့။ ျခေသၤ့တေကာင္အဖုိ႔ အစာစားကာနီးမွာ “ဒီသမင္မဟာ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ သားငယ္ေလးေတြနဲ႔လား။ ငါစားလုိ႔ မျဖစ္ပါဘူးေလ” ဆုိတာမ်ဳိး မေတြးဘူးတဲ့။ စားလုိက္တာပဲတဲ့။ ဒါေပမယ့္ လူ႕ေလာကမွာလည္း အဲဒီလုိ တိရစာၦန္သာသာ လူစားမ်ဳိးေတြ ဒုနဲ႔ေဒးရွိေနတယ္။ ေက်ာင္းသားမွန္းမသိ၊ သံဃာမွန္းမသိ၊ အမ်ဳိးသမီးမွန္းမသိ၊ ျပည္သူမွန္းမသိ….. ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ ၿပီးေရာဆုိၿပီး မတရားသတ္ျဖတ္၊ ဖမ္းဆီး၊ ႏွိပ္စက္ ေနသူေတြ ရွိတယ္။ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကုိ နအဖ စစ္အစုိးရက ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိမ္နင္းပုံကုိ ျပန္ေျပာင္းသတိရမိေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ ကုိယ္က်င့္တရား ေပ်ာက္ဆုံးသြားလုိ႔ လူစင္စစ္က တိရိစာၦန္နဲ႔မျခား ျဖစ္သြားရတဲ့ ဥပမာ တခုကို ေပးတာပါ။

အဲဒီလုိ ကုိယ့္က်င့္တရားေပ်ာက္ဆုံးသူေတြနဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္ေပ်ာက္ဆုံးသူေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕တဲ့အခါမွာလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ ငါးမွ်ားပြဲေတြ ျဖစ္လာတတ္တယ္ခင္ဗ်။

ကုိယ္က်င့္တရားေပ်ာက္ဆုံးသူေတြက မိမိကုိယ္က်ဳိးအတြက္ ငါးစာကုိ ဗန္းျပၿပီး က်ဳိးေၾကင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္ေပ်ာက္ဆုံးသူေတြကုိ မွ်ားတတ္တယ္ခင္ဗ်။ မွ်ားတဲ့လူကမွ်ား… ဟပ္တဲ့လူက ဟပ္။ ျမင္ရတာ အေတာ္စိတ္မခ်မ္းသာစရာ၊ စက္ဆုပ္စရာေကာင္းတဲ့ ျမင္ကြင္းေပါ႔။

အခုလည္း ကုိယ္က်င့္တရားေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ နအဖ စစ္အစုိးရက ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကဆုိတဲ့ ေရအုိင္ႀကီးထဲကုိ “အရပ္သားအစုိးရ”၊ “ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ” ဆုိတဲ့ ငါးစာကေလးေတြကုိ ပစ္ခ်လုိက္ၿပီ။ ဒီအတုိင္း ရက္ရက္ေရာေရာ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ ပစ္ခ်လုိက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ငါးမွ်ားသူတုိ႔ ထုံးစံအတုိင္း ငါးမွ်ားခ်ိတ္မွာ တပ္ၿပီးမွ ပစ္ခ်လုိက္တာ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကေတာ့ တျခားဟုတ္႐ုိးလား။ “တတုိင္းျပည္လုံးကို ထာဝရ စစ္ကၽြန္ျပဳေရး” ဆုိတဲ့ (၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္ မွာ မတရားအတည္ျပဳခဲ့တဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ဖြဲ႕စည္းပုံ) ထက္သန္ျမျမ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ ဧရာမ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ႀကီးေပါ႔။

အဲ…. ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္က တခ်ဳိ႕ငါးေတြကလည္း အစာကုိျမင္တာနဲ႔ ဟပ္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ထြန္႔ထြန္႔လူးေနၿပီ။ ပုထုဇဥ္ လူသားေတြရဲ႕ အသြင္သ႑ာန္မွာ သာမန္အားျဖင့္ ေအာက္ေျခမွာ ငုပ္လွ်ဳိးေနတဲ့ ေလာဘစိတ္ကေလးေတြဟာ သူတုိ႔ ႀကဳိက္တတ္တဲ့ ငါးစာကုိ ျမင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေလာဘနဲ႔ ေမာဟအျဖစ္ ပလုံစီၿပီး အေပၚကုိ တုိးထြက္လာတယ္။ အဲဒီ ေမာဟပလုံစီကေလးေတြကပဲ လူေတြရဲ႕ က်ဳိးေၾကာင္းဆင္ျခင္ဉာဏ္မ်က္စိကုိ ပိတ္ဖုံးသြားၿပီး ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကုိ မျမင္ေအာင္ လွည့္စားပစ္လုိက္တယ္။ အခုဆုိရင္ တခ်ဳိ႕ငါးကေလးေတြဟာ နအဖ ပစ္ခ်ထားတဲ့ အစာကုိ ဟပ္ခ်င္လြန္းလုိ႔ ဣေႁႏၵမရ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးေနရွာၿပီ။ ခပ္ေဝးေဝးက ငါးေတြကလည္း သူတုိ႔အနားကုိ အစာပစ္ခ်လာဖုိ႔အေရး “ဗြမ္းကနဲ” “ဗြမ္းကနဲ” ပြက္ၿပီး အသံေပးေနရရွာတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေရမ်က္ႏွာျပင္ထက္ကုိ ခုန္တက္ၿပီး ကုိယ္ေယာင္ျပရရွာတာေပါ႔။ အတင့္ရဲလြန္းတဲ့ ငါးအခ်ဳိ႕ကေတာ့ တံငါသည္ ထုိင္ေနတဲ့ေနရာနားကုိ တန္းသြားၿပီးေတာ့ ပါးစပ္ႀကီးေတြ ဟၿပီး ေစာင့္ဆုိင္းေနေလရဲ႕။ သေဘာကေတာ့... က်ဳပ္ပါးစပ္ႀကီးထဲကုိသာ တုိက္႐ုိက္ ပစ္ထည့္လုိက္ပါေတာ့... ေပါ႔ေလ။

ကုိယ္က်င့္တရားမဲ့တဲ့ နအဖဆုိတဲ့ တံငါသည္ကေတာ့ ၂ဝ၁ဝ က်ရင္ သူခ်ထားတဲ့ ငါးမွ်ားတံေတြကုိ အားကုန္သုတ္ၿပီး ဆြဲတင္ေတာ့မယ္။ အဲဒီက်ရင္ ႀကဳိးမွာတန္းလန္း တဖ်တ္ဖ်တ္လူးလြန္႔ၿပီး ပါသြားတဲ့ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ေရေဆးငါးႀကီးေတြကုိ ႐ႈစားၾကရပါဦးမယ္။

အင္းေလ…… သေဗၺသတၱာ ကမၼသကာ လုိ႔ပဲ ႏွလုံးသြင္းရဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕။

“Two things are infinite: the universe and human stupidity; and I'm not sure about the the universe.”

- Albert Einstein -

(၂ဝ၁ဝ နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ့္အျမင္ကုိ ေနာက္ပုိင္းမွာ ပုိ႔စ္သပ္သပ္ ေရးပါဦးမယ္။)

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။.........။ သတိသာထားၾကေပေတာ့ ကြၽန္ပဲြစားတုိ႔ လာေခ်ၿပီ

“ေညာင္သီးကုိသာ စားရပါလိမ့္”

လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ေလာက္က ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးထက္သန္သူ တပ္မေတာ္အရာရွိေဟာင္းတေယာက္နဲ႔ ခင္မင္မိတဲ့အေလ်ာက္ က်ေနာ္က တခုခုဆုိရင္ သူတုိ႔တပ္ထဲက လက္သုံးစကားနဲ႔ ေနာက္ေျပာင္တတ္တယ္။

“ဒီမယ္၊ ေဟ့လူ… ေရဘူးေပါက္တာမလုိခ်င္ဘူး။ ေရပါတာပဲ လုိခ်င္တယ္”

အံမယ္… သူကလည္း ေခသူမဟုတ္။ ဟာသဉာဏ္ ေတာ္ေတာ္ရႊင္တဲ့လူဆုိေတာ့….

“ဟုတ္ကဲ့….ကုိေပါ။ က်ေနာ္ ေရကုိ ဗုိက္ထဲမွာ ထည့္သယ္လာပါတယ္။ ကုိေပါ လုိခ်င္ရင္ ခြက္ခံလုိက္ပါ”

ဆုိတာမ်ဳိး ျပန္ခြပ္တတ္တယ္။ ေဘးက လူေတြကလည္း သူ႕ဟာသကုိ သေဘာက်ၿပီး တဟားဟားေပါ႔။

အခု သူ႕ဟာသကုိ ျပန္ေျပာင္းသတိရမိရင္း စဥ္းစားမိတာ တခုရွိတယ္။

“ဘယ္နည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေရပါတာ အဓိက” ဆုိေပမယ့္လည္း သယ္လာပုံ သယ္လာနည္းကလည္း အေရးႀကီးတယ္ဆုိတာကုိ ေတြးမိတယ္။ ေသာက္ေရခပ္ခုိင္းတာကုိ သုံးၿပီးသား မိလႅာအုိးနဲ႔ ခပ္လာခဲ့တယ္ဆုိပါစုိ႔။ ေသာက္ရမယ့္လူက ဘယ္သတီႏုိင္ပါဦးေတာ့မလဲ။ ခပ္လာတဲ့ ေရလည္း မသန္႔ရွင္းေတာ့ဘူးေပါ႔။ သယ္ယူပုံ သယ္ယူနည္းေၾကာင့္ ေသာက္ေရရဲ႕ အရည္အေသြး ပ်က္စီးသြားတယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ စကားစပ္မိလုိ႔ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာနဲ႔ မဆုိင္လွေပမယ့္ က်ေနာ့္အသိ တိရိစာၦန္ေဆးကုဆရာဝန္တခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားဘဝ ကြင္းဆင္းစဥ္က ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံတခုကို ေဖာက္သည္ခ်ပါရေစဦး။

တခါက တိ၊ကု ေက်ာင္းသားတစုဟာ ၿမဳိ႕ျပနဲ႔ ေဝးလံသီေခါင္လွတဲ့ ေက်းလက္ေတာရြာေတြမွာ သြားေရာက္ ကြင္းဆင္းၿပီး ကၽြဲႏြား၊ တိရိစာၦန္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ စစ္တမ္းေကာက္တာေတြ၊ ကၽြဲႏြားက်န္းမာေရးကြင္းဆင္းကုသတာေတြ၊ ပညာေပးတာေတြ လုပ္ရသတဲ့။ အဲဒီေခတ္က ေတာရြာဓေလ့ ေဖာ္ေရြတတ္ၾကေတာ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြ မျပန္ခင္ ညေနဖက္မွာ ရြာထဲက အိမ္တအိမ္က ထမင္းဖိတ္ေကၽြးသတဲ့။ ဟင္းေတြကလည္း ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ၊ ခ်က္ထားတာကလည္း ေဖာေဖာသီသီ၊ အိမ္ရွင္ေတြကလည္း သေဘာေကာင္းဆုိေတာ့ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြလည္း စားၾကတာ ေခါင္းမေဖာ္ဘူးေပါ႔။

“အားမနာနဲ႔၊ စားသာစားပါ ဆရာမေလးတုိ႔။ ထမင္းကုန္ရင္လည္း ထပ္ယူပါေနာ္”

“အုိ….စိတ္သာခ်။ ယူမွာ အစ္မႀကီး။ ပန္းကန္ထဲမွာ ကုန္တာနဲ႔ ယူၿပီပဲ”

အဲ…. တကယ္တမ္း ထမင္းကုန္လုိ႔ ထပ္ယူမယ္ လုပ္တဲ့အခါ အင္မတန္ စိတ္ကသိကေအာက္ ျဖစ္စရာ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ႀကဳံရေတာ့တာပါပဲ။ ဘာလဲဆုိေတာ့ ထမင္းလုိက္ပြဲထည့္လာတဲ့ ထမင္းအုပ္က လူမမာေတြ သုံးတတ္တဲ့ မိလႅာအုိးႀကီးျဖစ္ေနပါသတဲ့။ ထမင္းထပ္ယူမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြလည္း လက္တြန္႕သြားတာေပါ႔။ အိမ္ရွင္က…

“အသစ္ႀကီးပါ ဆရာမတုိ႔ရယ္။ ဝယ္လာၿပီး တခါမွ မသုံးရေသးပါဘူး။ ဘုရားစူးရပါေစရဲ႕။ အိမ္မွာ ထမင္းလုိက္တဲ့ ေႂကြအုပ္ မရွိလုိ႔ပါ”……. လုိ႔ ပ်ာပ်ာသလဲ ေျပာရွာပါသတဲ့။

ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အိမ္ရွင္ေျပာတာကုိေတာ့ ယုံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မုိ႔လား။ အသစ္ႀကီးပါ ဆုိေပမယ့္လည္း ဘာႀကီးမွန္းသိေနေတာ့ စားရမွာ မသတီဘူးေပါ႔။ အဲဒီမွာ ေစာေစာက “ထပ္ယူမွာ၊ စိတ္သာခ်” ေျပာထားတဲ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြလည္း အိမ္ရွင္ကုိ အားနာေတာ့ အီလည္လည္နဲ႔ပဲ ထမင္းထပ္ယူၾကရသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္က သူတုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအၾကားမွာ ေနာက္ႀကဳံတုိင္း ျပန္ေျပာၿပီး ရယ္ေမာစရာ အျဖစ္အပ်က္ႀကီးတခု ျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ႔။

ဒါေတာင္မွ တကယ္မသုံးရေသးတဲ့ မိလႅာအုိးေနာ္။ က်ေနာ့္ဘ၀မွာ အဲသည္လုိ သူ႕ေနရာနဲ႔ သူမဟုတ္ဘဲ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ လုပ္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးႀကဳံရရင္ နားထဲမွာ “အသစ္ႀကီးပါ ဆရာမတုိ႔ရယ္။ တခါမွ မသုံးရေသးပါဘူး” ဆုိတဲ့ စကားကုိ ျပန္လည္ၾကားေယာင္ၿပီး ရယ္ခ်င္စိတ္နဲ႔ အူထဲမွာ က်လိက်လိ ျဖစ္ရပါတယ္။ (ဒီထမင္းအုပ္ကိစၥက အခ်ပ္ပုိပါ။)

ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ ေရသယ္တဲ့ ကိစၥကေန ေနာက္တဆင့္တက္စဥ္းစားျပန္ရင္ လူ႕ေလာကမွာ လူေတြကုိ အက်ဳိးရလဒ္ပဓာန၀ါဒီေတြနဲ႔၊ လုပ္ရပ္ပဓာန၀ါဒီေတြလုိ႔ အၾကမ္းဖ်င္း ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ခြဲျခားရမယ္ထင္ပါရဲ႕။

ပထမတမ်ဳိးက ဘယ္နည္းပဲသုံးသုံး အက်ဳိးရလဒ္ေကာင္းဖုိ႔သာ ပဓာန ဆုိတဲ့လူမ်ဳိးေတြပဲ။ ဒီလူမ်ဳိးေတြဟာ လုိခ်င္တဲ့ပန္းတုိင္ကုိ ေရာက္ဖုိ႔ ဘယ္လမ္းကသြားရသြားရ သင့္ေတာ္တယ္၊ တရားတယ္၊ မွန္ကန္တယ္လုိ႔ ယူဆတတ္ၾကတယ္။

ဒုတိယတမ်ဳိးကေတာ့ ပန္းတုိင္ကုိ သြားရာလမ္းတေလွ်ာက္မွာ လုပ္ရပ္တခုခ်င္းဟာ ေကာင္းမြန္တဲ့လုပ္ရပ္လား၊ မွန္ကန္တဲ့လုပ္ရပ္လား၊ သင့္ေတာ္တဲ့ လုပ္ရပ္လား၊ တရားတဲ့ လုပ္ရပ္လား စတဲ့အခ်က္ေတြကုိ ဦးစားေပးတယ္။ လုပ္ရပ္တခုခ်င္းေကာင္းခဲ့ရင္ အဆုံးသတ္ရလဒ္လည္း မုခ်ေကာင္းမယ္လုိ႔ သူတုိ႔ ယုံၾကည္ၾကတယ္။ တကယ္လုိ႔ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ အဆုံးရလဒ္ဟာ ေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ရင္ေတာင္ လုပ္ခဲ့သမွ်ေတြဟာ မွန္ကန္ခဲ့တဲ့အတြက္၊ တရားမွ်တမႈရွိခဲ့တဲ့အတြက္ ေျဖသာတယ္လုိ႔ ယူဆၾကပါတယ္။

အဲဒီႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားမွာ ပထမအမ်ဳိးအစား (အက်ဳိးရလဒ္ပဓာနဝါဒ)ဟာ အစြန္းေရာက္စြာ က်င့္သုံးလာရင္ လူ႕ေလာကအတြက္ အႏၱရာယ္ႀကီးမားတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ယူဆပါတယ္။

အခ်ဳိ႕ေသာ အမႈကိစၥေတြမွာ နည္းလမ္းတမ်ဳိးထက္ ပုိသုံးႏုိင္ၿပီး နည္းလမ္းေတြအေနနဲ႔လည္း ေကာင္းျခင္းဆုိးျခင္း ခြဲျခားစရာမလုိတဲ့ နည္းလမ္းမ်ဳိးေတြ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ…. ပန္းကန္ထဲက ေက်ာက္ေက်ာတုံးေလးကုိ ဇြန္းနဲ႔ပဲ ေကာ္စားစား၊ ခက္ရင္းနဲ႔ပဲ ထုိးစုိက္ၿပီးစားစား၊ ဒါမွမဟုတ္ သြားၾကားထုိးတံလုိ တုတ္တံေလးနဲ႔ ထုိးၿပီးစားစား၊ လက္နဲ႔ပဲ ေကာက္စားစား ဘယ္နည္းနဲ႔ စားစား သိပ္အေရးမႀကီးလွပါဘူး။ ဘယ္နည္းက ပုိသင့္ေလ်ာ္တယ္လုိ႔ အထူးတလည္ ဝိဝါဒ ကြဲျပားေနစရာမလုိပါဘူး။ ဒါေတာင္မွ ကုိယ္ေရာက္ေနရာ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ကုိ သတိျပဳသင့္ပါေသးတယ္။ ကုိယ္တေယာက္တည္း စားေနတာ ဆုိရင္ေတာ့ ျပႆနာမရွိဘူးေပါ႔။

ဒါေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ကိစၥရပ္ေတြမွာေတာ့ နည္းလမ္း (သုိ႔မဟုတ္) လုပ္ရပ္ဟာ ရလဒ္ထက္ ပိုမုိ အေရးႀကီးေနတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ…. စာေမးပြဲေျဖတဲ့ ကိစၥ ဆုိပါစုိ႔။ စာေမးပြဲဆုိတာ လူတေယာက္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းကုိ စစ္ေဆးတဲ့ ျဖစ္စဥ္တခုပဲ။ အဲဒီ စာေမးပြဲေျဖဆုိျခင္းျဖစ္စဥ္မွာ စာေမးပြဲေအာင္ျခင္းဆုိတာဟာ အက်ဳိးရလဒ္ေကာင္းတခု ဆုိပါစုိ႔။

အဲဒီရလဒ္ကုိ ရေအာင္ ႀကဳိးစားရာမွာ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးရွိမယ္။ တနည္းက ကုိယ္ေျဖဆုိရမယ့္ ဘာသာရပ္ကုိ ေက်ေက်ညက္ညက္ နားလည္ေအာင္ ေစ့ေစ့ငုငု ႀကဳိးစားေလ့လာထားမယ္။ ေနာက္တနည္းက သိပ္နားမလည္ေပမယ့္ ဘာေမးေမး ေျဖႏုိင္ေအာင္ ၾကက္တူေရြးက်က္ က်က္ၿပီး အာဂုံေဆာင္ထားမယ္။ ေနာက္တနည္းက စေပါ႔တ္႐ုိက္ၿပီး ေရြးက်က္မယ္။ ေနာက္တနည္းက စာေမးပြဲခန္းထဲမွာ ခုိးခ်မယ္။ ေနာက္တနည္းက ဆရာဆရာမကုိ လာဘ္ထုိးၿပီး ေမးခြန္းကုိ ႀကဳိသိေအာင္ လုပ္ထားမယ္။

အဲဒီအထဲမွာ စေပါ႔႐ုိက္တဲ့နည္း (ေရြးက်က္တဲ့နည္း)က လြဲလုိ႔ က်န္တဲ့နည္းအားလုံးဟာ စာေမးပြဲေအာင္ျမင္ျခင္းဆုိတဲ့ တူညီတဲ့ ရလဒ္ကုိ ရႏုိင္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆုံးနည္းက လြဲရင္ က်န္တဲ့နည္းအားလုံးမွာ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ စာေမးပြဲဟာ လူတေယာက္ရဲ႕ နားလည္မႈ (သုိ႔မဟုတ္) ကၽြမ္းက်င္မႈ (သုိ႔မဟုတ္) အရည္အခ်င္းကုိ စစ္တာျဖစ္လုိ႔ က်န္တဲ့နည္းလမ္းေတြကုိ သုံးခဲ့တဲ့လူဟာ စာေမးပြဲေတာ့ ေအာင္ခ်င္ေအာင္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာရပ္မွာ အရည္အခ်င္းရွိသူတေယာက္ေတာ့ ျဖစ္မလာႏုိင္ပါဘူး။ တနည္းေျပာရရင္ အဲဒီလူရဲ႕ ေအာင္ျမင္ျခင္းမွာ တန္ဘုိး ကင္းမဲ့ေနတယ္။ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့ေနတယ္။ အဲဒီလုိ မေကာင္းတဲ့ နည္းလမ္းေတြကုိ လုိက္နာက်င့္သုံးဖုိ႔ မိဘကုိယ္တုိင္က အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳခဲ့တယ္ဆုိရင္ အဲဒီမိဘဟာ ကုိယ့္သားသမီးကုိ ခ်စ္ရာမေရာက္ဘဲ ႏွစ္ရာေရာက္တယ္။ မိမိရင္ေသြးကုိ လူညံ့ကေလးျဖစ္ေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးလုိက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ။

ဒါက ဥပမာ တခုပဲ ရွိေသးတယ္။ အဲဒီလုိ ရလဒ္ပဓာန၀ါဒီေတြေၾကာင့္ အလားတူ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္တဲ့ အျခားဥပမာေတြေပးရရင္….

ကစားပြဲမွာ ႏုိင္ရင္ၿပီးေရာ…. လူခ်ၿပီး ကစားရ၊ ကစားရ။ ညစ္ၿပီး ကစားရ ကစားရ… ဆုိတဲ့ အားကစားစိတ္မရွိတဲ့ အားကစားသမားေတြ ေပၚေပါက္လာႏုိင္တယ္။

စီးပြားရွာရာမွာလည္း ခ်မ္းသာရင္ၿပီးေရာ… ဘယ္နည္းသုံးရ သုံးရ…. ဆုိတဲ့ ဝိသမေလာဘသားေတြ ေပၚေပါက္လာတယ္။

ႏုိင္ငံကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ရာမွာလည္း…..အာဏာရရင္ၿပီးေရာ။ ဘယ္နည္းလမ္းသုံးရ…သုံးရ ဆုိတဲ့ အာဏာရွင္ေတြ ေပၚေပါက္လာပါတယ္။ နအဖကုိ သတိရၾကပါ။

ဒီေလာက္ဆုိရင္ အက်ဳိးရလဒ္ပဓာန၀ါဒီေတြေၾကာင့္ ေလာကႀကီး ဘယ္ေလာက္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္ေနရတယ္ဆုိတာကုိ ရွင္းလင္းေလာက္ၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။

အလားတူပဲ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ေဖာ္ေဆာင္ရာမွာလည္း ဒီမုိကေရစီရရင္ၿပီးေရာ…. ဘယ္နည္းကုိ သုံးရသုံးရ ဆုိတဲ့လူမ်ဳိးေတြေပၚလာျပန္ပါတယ္။

ဒီမုိကေရစီရဖုိ႔ ဘယ္နည္းပဲသုံးရသုံးရဆုိတဲ့ အယူအဆကုိ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ ဘယ္လုိမွ လက္ခံလုိ႔ မရပါဘူး။ ဒီမုိကေရစီဆုိတာ ပန္းတုိင္ရလဒ္ဆုိတာထက္ နည္းလမ္းလုိ႔ ေျပာရင္ပုိမွန္မယ္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ပါဝင္တဲ့ လူအမ်ားစုက ဒီမုိကေရစီနည္းက်တဲ့ အျပဳအမူေတြကုိ မက်င့္သုံးသေရြ႕ အဲဒီ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းမွာ ဒီမုိကေရစီမထြန္းကားႏုိင္ပါဘူး။ တခုေတာ့ ရွိတယ္။ ဘာစနစ္ျဖစ္ျဖစ္ အေရးမႀကီးဘူး။ နအဖ ျပဳတ္က်ရင္ေတာ္ၿပီ ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္လာတဲ့ ေမာင္ပုလဲ ဒုိင္း၀န္ထက္ မကဲဘူးလုိ႔ ဘယ္သူအာမခံႏုိင္သလဲ။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္မွာ ဦးေဆာင္ေနတဲ့လူေတြဟာ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ယုံလည္းယုံၾကည္ရမယ္။ ကုိယ္တုိင္လည္း လက္ေတြ႕ ျပဳမူက်င့္ႀကံ ေနထုိင္ေျပာဆုိ ျပၾကရမယ္။ ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ ပါးစပ္က ဘုရားဘုရား။ လက္က ကားယား ကားယား ဆုိတာလုိ အဲဒီႏုိင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ဆုိသူေတြအေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈ တစထက္တစ ေလ်ာ့ပါးသြားပါလိမ့္မယ္။

ဒီအေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာၾကရင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတုန္းကလည္း လြတ္လပ္ေရးရဖုိ႔ ဖက္ဆစ္နဲ႔ေတာင္ ေပါင္းခဲ့ရတာမဟုတ္ပါလားလုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေမးၾကတယ္။ ဒီေမးခြန္းဟာ မတူညီတဲ့အရာေတြကုိ ေရာေထြးစဥ္းစားရာက ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ေမးခြန္းလုိ႔ ျမင္ပါတယ္။

နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္က တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖုိ႔အတြက္ ကြန္ျမဴနစ္နဲ႔ေပါင္းေပါင္း၊ အရင္းရွင္နဲ႔ေပါင္းေပါင္း စနစ္က အေရးမႀကီးလွဘူး။ ဥပမာ… အခုေန ျမန္မာျပည္ကုိ ယုိးဒယားကေန က်ဴးေက်ာ္ရန္စ တုိက္ခုိက္လာတယ္ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ကုိယ့္တုိင္းျပည္၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိ ကာကြယ္ဖုိ႔အတြက္ ယုိးဒယားကုိ ခံတုိက္ရမွာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြန္ျမဴနစ္တ႐ုတ္ကပဲ ကူညီကူညီ၊ ဒီမုိကေရစီ အိႏၵိယက ကူညီကူညီ၊ ရတဲ့ အကူအညီကုိ ယူရမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဒီတုိက္ပြဲဟာ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ။ စနစ္တခုေျပာင္းလဲဖုိ႔ တုိက္ပြဲမဟုတ္ဘူး။

ဒါေတာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအေနနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတြကုိ ေပါင္းမိတာ မွားၿပီဆုိတာ သူအေစာႀကီးကတည္းက ခ်က္ခ်င္းသိတယ္။ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္၀င္လာကတည္းက ျပန္ခ်ဖုိ႔ တပါတည္း စီစဥ္ေတာ့တာပဲ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ဘ၀ျဖစ္စဥ္ကုိ ေလ့လာၾကည့္ရင္ ေနာက္ပုိင္းမွာ ဒီမုိကေရစီနည္းနာေတြကုိ အားေပးတယ္၊ က်င့္ႀကံတယ္၊ ျပဳမူတယ္ဆုိတာေတြကုိ အထင္အရွား ေတြ႕ႏုိင္ပါတယ္။ ျပန္ခ်ဳပ္ရရင္ တုိင္းျပည္ကုိ တုိင္းတပါးလက္ေအာက္က လြတ္လပ္ေအာင္ တုိက္ခုိက္ရာမွာ စနစ္က ပဓာနမက်ခဲ့ဘူး။ ကြန္ျမဴနစ္ဆီက အကူအညီယူသည္ျဖစ္ေစ၊ အရင္းရွင္ဆီက အကူအညီယူသည္ျဖစ္ေစ လြတ္လပ္ဖုိ႔သာ ပဓာနျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလုိ တုိင္းျပည္ကုိ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ကူးေျပာင္းရာမွာေတာ့ သုံးခ်င္တဲ့ နည္းကို သုံးလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ျဖစ္စဥ္ႏွစ္ခုဟာ သေဘာသဘာ၀ လုံးဝမတူျခားနားေနတယ္။

က်ေနာ့္မိတ္ေဆြတေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ စကားကုိ ကုိးကားရမယ္ဆုိရင္…. “အိမ္တအိမ္မီးေလာင္ေနရင္ ေရသန္႔နဲ႔ပက္ပက္၊ သဲနဲ႔ ပက္ပက္၊ ဗြက္နဲ႔ပက္ပက္၊ ေျမာင္းပုပ္ထဲက ႐ႊံ႕ပုပ္နဲ႔ ပက္ပက္ ကိစၥမရွိဘူး။ မီးေလာင္တဲ့ အိမ္ကုိ မီးၿငိႇမ္းသတ္တဲ့ ကိစၥမွာ တရားမွ်တဖုိ႔မလုိဘူး၊ တန္ဘုိးေတြ ေစာင့္ထိန္းေနဖုိ႔မလုိဘူး။ (ဒါေတာင္ အိမ္ထဲမွာ ပီကာဆုိပန္းခ်ီကားလုိ အဖုိးတန္ပန္းခ်ီကားေတြ ရွိေနလုိ႔ အဲဒီလုိ တန္ဘုိးရွိတာေတြကုိ မပ်က္စီးေစခ်င္ရင္ ရႊံ႕ပုပ္နဲ႔ ပက္မယ့္ကိစၥကုိ ႏွစ္ႀကိမ္ျပန္ၿပီး စဥ္းစားသင့္ေသးတယ္။) ဒါေပမယ့္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးကုိ မီးေလာင္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ ႏႈိင္းတာကေတာ့ အင္မတန္ ႐ုိးစင္းလြန္းတယ္။ ဒီမုိကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းျခင္းမွာ တိက်တဲ့ နည္းလမ္းေတာ့မရွိဘူး။ ဒါေပမယ့္ တိက်တဲ့ ဝိေသသလကၡဏာေတြေတာ့ ရွိတယ္ဗ်ာ”….တဲ့။

က်ေနာ္ သူ႕စကားကုိ အရမ္းႀကဳိက္တယ္။ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ ဘယ္နည္းနဲ႔သြားရ သြားရ အေရးမႀကီးဘူး၊ ေရာက္မယ္လုိ႔ ေတြးထင္တဲ့လူေတြဟာ နအဖရဲ႕ ေတြးေခၚပုံနဲ႔ ဘာမွ မျခားနားဘူးဆုိတာကုိ သြားေတြ႕ရတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ နအဖ စစ္အစုိးရကလည္း သူတုိ႔ စိတ္တုိင္းက် ေရးဆြဲထားတဲ့ လမ္းျပေျမပုံအတုိင္း စည္းကမ္းရွိေသာ ဒီမုိကေရစီတုိ႔၊ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ကုိက္ညီေသာ ဒီမုိကေရစီတုိ႔ စသျဖင့္ အဲဒီလမ္းေၾကာင္းေတြအတုိင္း သြားဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနတာ မဟုတ္ဘူးလား။ “အဲဒီနည္းနဲ႔ ေရာက္မယ္ထင္ရင္ အသာမွိန္းၿပီး လုိက္သြားၾကေပါ႔။”…လုိ႔ တုိက္တြန္းရမလုိ ျဖစ္ေနပါတယ္။

“ဟာ….နအဖဆုိတာက ယုတ္မာတဲ့အေကာင္ေတြကြ၊ ဒီေကာင္ေတြက ဒီမုိကေရစီကုိ တကယ္သြားခ်င္တာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအေကာင္ေတြမုိ႔ မယုံၾကည္ႏုိင္တာ။ က်န္တဲ့လူေတြက ဒီေလာက္မဆုိးဘူး”…လုိ႔လည္း လာမေျပာပါနဲ႔။ နအဖကလည္း သူ႕ပါးစပ္ကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔လုိပဲ ဒီမုိကေရစီကုိ သြားခ်င္ပါတယ္လုိ႔ တခ်ိန္လုံးေျပာေနပါတယ္။ ဦးသန္းေရႊ တႏွစ္တခါေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းေတြထဲမွာလည္း ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ နအဖကုိ ဘာလုိ႔မယုံၾကည္ရသလဲ။ နအဖ အတိတ္ကလုပ္ခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္ေတြ၊ အခု ပစၥဳပၸာန္မွာ လုပ္ေနတဲ့ လုပ္ရပ္ေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး၊ သူတုိ႔လုပ္ရပ္ေတြရဲ႕ ဝိေသသလကၡဏာေတြၾကည့္ၿပီး ဒီမုိကေရစီရဲ႕ ဝိေသသလကၡဏာေတြနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးဆန္႔က်င္ေနတဲ့အတြက္ မယုံၾကည္ႏုိင္တာေပါ႔။

လူေတြဆုိတာ ကုိယ္ေတြးႀကံသမွ် အေတြးေတြ၊ ကုိယ္ျပဳသမွ် လုပ္ရပ္ေတြ၊ ကုိယ္ေျပာသမွ် အေျပာအဆုိေတြကေန ကုိယ့္သဘာဝကုိ အၿမဲ ျပန္လည္ ထုဆစ္ေနတယ္ဆုိတာ သတိျပဳမိပါတယ္။။ ဒီကေန႔ ဒီမုိကေရစီနည္းလမ္းေတြ၊ အက်င့္အႀကံေတြကုိ ကုိယ္တုိင္မလုိက္နာႏုိင္တဲ့သူ၊ လူ႕အခြင့္အေရးကုိ ကုိယ္တုိင္ ေလးစားရေကာင္းမွန္းမသိသူေတြဆုိရင္ ဒီမုိကေရစီဘက္ေတာ္သားပါလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေႂကြးေၾကာ္ေနပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာေနပါေစ၊ ဒီလူေတြကုိ ယုံၾကည္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အခု အာဏာမရေသးခင္မွာေတာင္ ဒီေလာက္ စည္းကမ္းမဲ့တာ။ ဒီေလာက္ ကုိယ့္အလုိဆႏၵကုိယ္ မခ်ဳပ္တည္းႏုိင္တာ။ ဒီေလာက္ အၾကမ္းဖက္ဝါဒကုိ ႏွစ္ၿခဳိက္တာ။ အာဏာရၿပီးရင္ နအဖထက္ ဆယ္ျပန္ေလာက္ ဆုိးႏုိင္တယ္ဆုိတာ ေတြးၾကည့္ယုံမွ်နဲ႔ သိႏုိင္ပါတယ္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ဦး၀င္းတင္တုိ႔ ကုိမင္းကုိႏုိင္တုိ႔ကုိ ေလးစားၾကတယ္ဆုိတာ သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ ယုံၾကည္သက္၀င္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြ Principle ကုိ ဘယ္လုိအေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔မွ မခ်ဳိးေဖာက္ခဲ့ဘူး။ သူတုိ႔ ယုံၾကည္သက္၀င္တဲ့ တန္ဘုိးေတြကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ပစ္မခ်ခဲ့ဘူး။ အခုထိလည္း ၿမဲၿမဲၿမံၿမံ စြဲကုိင္ဆဲပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သူတုိ႔ကုိ အခုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္တို႔ ယုံၾကည္တယ္။ ေလးစားတယ္။

ဗုဒၶဘာသာမွာလည္း ေလနာထေနတဲ့ ရဟန္းႀကီးတပါးကို ေလနာသက္သာေအာင္ မြန္းလြဲအစာစားဖုိ႔ တုိက္တြန္းတဲ့အခါ “ငါ႔ကုိယ္ထဲကအူေတြ အစာဆာလုိ႔ ငါ႔ကုိယ္အျပင္ဖက္ကုိ ထြက္ၿပီး အစာရွာေခ်ဦးေတာ့၊ ငါကေတာ့ စည္းကမ္းကုိ မေဖာက္ဖ်က္ႏုိင္ပါ” ဆုိတာမ်ဳိးေျပာၿပီး အစာမစားပဲ ေနခဲ့တာရွိတယ္။ အဲဒီလုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး သံမဏိစည္းကမ္းရွိသူေတြကို က်ေနာ္ေလးစားတယ္။ ေပ်ာ့ခ်ည္ေပ်ာင္းခ်ည္ ဖေယာင္းစည္းကမ္းသမားေတြကုိေတာ့ မယုံစားဝံ့ဘူး။ အုိင္းစတုိင္းကလည္း ေျပာခဲ့ဘူးတယ္ေလ။ အေသးအဖြဲမွာေတာင္ မယုံၾကည္ရတဲ့လူေတြကို ႀကီးႀကီးမားမားကိစၥေတြမွာ သာၿပီးေတာ့ေတာင္ မယုံၾကည္သင့္ဘူးဆုိတာကုိေပါ႔။

ဒီေတာ့ ကုိယ္လုပ္သမွ်အလုပ္(ကံ)ဟာ ကုိယ့္ပုံရိပ္၊ ကုိယ့္သဘာဝနဲ႔ ကုိယ့္လားရာကုိ ထုဆစ္ေနတာ လူတုိင္း သတိျပဳသင့္ပါတယ္။ ေညာင္ပင္စုိက္ၿပီး ပန္းသီးစားခ်င္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး။ ေညာင္ပင္စုိက္ရင္ ေညာင္သီးပဲ စားရမွာေပါ႔။ ေညာင္ပင္စုိက္ၿပီး ပန္းသီးစားရလိမ့္မယ္လုိ႔ ထင္မွတ္ေနတယ္ဆုိရင္ ေသသာ ေသသြားမယ္။ ပန္းသီးကုိေတာ့ စားလုိက္ရမွာမဟုတ္။ ကံမေကာင္းရင္ “ေညာင္ပင္တေစၦ ေဝေလေလ၊ နင္ဘာသီးစား ေညာင္သီးစား” ဘဝေရာက္သြားႏုိင္ပါေၾကာင္း။