မသာအိမ္က ဖဲဝုိင္း

လူသတ္သမားဟာ
မသာအိမ္မွာ
ဖဲလိမ္႐ုိက္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားေနတယ္။

သူ႕ဖဲထုပ္ သူယူလာ
သူ႕ဟာသူ ကုလားဖန္ထုိး
သူ႕ဖဲကုိ သူခ်ဳိးလုိ႔
ေသနတ္အားကုိးနဲ႔
(ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း) ဖဲခုိးဖုိ႔လည္း ျပင္ေနရဲ႕။

ေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔
အနီးက ၾကမ္းျပင္ထက္
ပက္လက္ေသေနရွာတဲ့
အေလာင္းရဲ႕ဟေနဆဲ ပါးစပ္ထဲမွာ
မတ္ေစ့ေတာင္မပါ။

ယမ္းေငြ႕ေတြ အူေနတုန္း
ေနလုံးကလည္း ကြယ္လုကြယ္ခ်င္
ခ်စ္သူခင္သူ က်န္ရစ္သူမ်ား
ယူႀကဳံးမရ ငုိေႂကြးၾကစဥ္....။

အျမင္႐ုိင္းတဲ့ ဒီဖဲဝုိင္းကုိ
လူတုိင္းလုိလုိ ၾကဥ္ၾကတယ္။
လူသတ္သမားနဲ႔ ေနာက္ပါတစုကေတာ့
(ၿမဳိ႕မွာ) တခုတည္းေသာ ကစားနည္းဆုိၿပီး
ေမာင္းတီးကာ လူေခၚစုေနၾကေလရဲ႕။

မၾကာခင္မွာပဲ
လူအမ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ကုိ
မုိက္မုိက္ကန္းကန္း ေလာင္းေၾကးထပ္ၿပီး
အျမတ္ပုိက္ယူျပမလုိ႔တဲ့
ဇာတ္လုိက္လူအ တခ်ဳိ႕ ထြက္လာျပန္တယ္။

ေဟ့... မလုပ္နဲ႔... မလုပ္နဲ႔...
ေၾကးႀကီးလြန္းတယ္။
ဟာ...မလုပ္ပါနဲ႔ ႐ွဴံးသြားလိမ့္မယ္။
အားလုံးက တားၾကတယ္။
တားၾကပါတယ္။
တားၾကရွာပါတယ္။
တားမရဘူး...။
မွားျပေတာ့မယ္။

က်န္ရစ္သူတုိ႔
ကူကယ္ရာမဲ့
တပူေပၚႏွစ္ပူဆင့္
ရင္နင့္စရာ
မသာအိမ္ကဖဲဝုိင္းေၾကာင့္
ရာဇဝင္ တကယ္ပဲ ႐ုိင္းေတာ့တယ္။

ကုိေပါ
၃၀ ၾသဂုတ္လ ၂၀၁၀။
Read more

ဖုတ္သြင္းရထား ဆုိက္ေရာက္လာ


(Photo credit- Link)

ကသုတ္ကယက္နဲ႔
ဖုတ္သဘက္ဟာ
႐ုတ္တရက္ႀကီး
ႏႈတ္ထြက္သြားတယ္။

ၾကားၿပီးၾကၿပီလား….
အႏူယား
အနားယူလုိက္ၿပီတဲ့။

အလုပ္သစ္မွာ
အလစ္သုတ္ဖုိ႔
လစ္သူ
လူသစ္စာရင္းလည္း ထြက္လာၿပီ။

ေတြးမိေနတာကေတာ့…

အေျပာင္းအလဲေတြေဖာ္ခ်င္သေယာင္ျပတုန္းမွာ
ေျမာင္းထဲေျခေခ်ာ္ဖင္ေထာင္က်႐ႈံး သြားသူေတြအေၾကာင္း။

ဟန္ျပသာ ေျပာင္းလဲေနတုန္းမွာ
ျပန္ထမလာ ေခါင္းကြဲေသဆုံးသြားသူေတြအေၾကာင္း။

ေနာက္မွလာတဲ့ ေမာင္ပုလဲ
ဒုိင္းဝန္ထက္ ကဲတတ္တဲ့အေၾကာင္းေတြ။

မူစနစ္ နဂုိအေဟာင္းမွာ
လူညစ္ကုိေျပာင္း႐ုံမွ်နဲ႔
ယူပစ္သလုိ ေကာင္းသြားႏုိင္ပါ႔မလား ဆုိတာေတြ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ…
သတင္းစကားတခုေတာ့
အရွင္းၾကားလုိက္ရတယ္။

ငဖ်င္းၾတား စံျမန္းရာ
ပ်ဥ္းမနား မွန္နန္းမွာ
ကုပ္ကျမင္းသား ငမုိက္ေနာက္ပါမ်ားအတြက္
ဖုတ္သြင္းရထား ဆုိက္ေရာက္လာၿပီ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။

“ဖုတ္သြင္းရထား” အဓိပၸါယ္ကုိ မူရင္းအနက္အဓိပၸါယ္ႏွင့္မယူဘဲ ေအာက္ပါအတုိင္း ေမာ္ဒန္ခက္ဆစ္ႏွင့္အညီ ယူပါရန္။ း-)

ဖုတ္သြင္းရထား = ဖုတ္၊ သရဲတေစၧ၊ မေကာင္းဆုိးရြားမ်ားသာ စီးနင္းလုိက္ပါေလ့ရွိေသာ ရထားႀကီး။

Read more

လူေရွာ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္း

အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကေန ခြဲထြက္ၿပီး ပါတီအသစ္ေထာင္သြားတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းနဲ႔ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔ကုိ ကုိယ့္တံေတြးကုိယ္ျပန္မ်ဳိသူ၊ စကားမတည္သူ “ဗေလာင္းဗလဲ” လူေတြအျဖစ္ ယခင္က ထင္ျမင္ယူဆခဲ့ဖူးပါတယ္။

အခုေတာ့ အဲဒီလူႀကီးေတြကုိ အင္မတီး အင္မတန္ ႏုံခ်ာ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ “လူေရွာ္ႀကီး”ေတြ အေနနဲ႔ပါ ထပ္မံ အသိအမွတ္ျပဳလုိက္ပါတယ္။

ဒီကေန႔ ဧရာဝတီအြန္လုိင္းမဂၢဇင္းမွာ သတင္းတပုဒ္ေဖာ္ျပထားတယ္။ အဲဒီသတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာက ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔၊ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔ ပထမအႀကိမ္တင္လုိက္တဲ့ “အသနားခံစာ”ကုိ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က ျပည့္စုံလုံေလာက္မႈမရွိဘူးလုိ႔ အေၾကာင္းျပန္တယ္။ အသနားခံစာ ေနာက္ထပ္ တႀကိမ္ ထပ္တင္ရမယ္တဲ့။

အေၾကာင္းကေတာ့ ပထမအႀကိမ္ သူတုိ႔တင္ခဲ့တဲ့ အသနားခံစာထဲမွာ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမယ္ဆုိတဲ့ အဓိ႒ာန္(ကတိသစၥာစကား)မပါဝင္တဲ့အတြက္ရယ္၊ ေနာက္ၿပီး ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရကုိ ဆန္႔က်င္တဲ့ အျပဳအမူမ်ဳိး ေနာက္ေနာင္မွာ မလုပ္ပါဘူးဆုိတဲ့ ခံဝန္ခ်က္ရယ္၊ တရားမဝင္အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ မပတ္သက္ေအာင္ေနပါ႔မယ္ ဆုိတဲ့ ကတိစကားေတြရယ္ မပါလုိ႔ပါတဲ့။

ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ တယ္လဲ မုိက္ေပသကုိးကြဲ႕။ ကၽြႏု္ပ္ မဟာပညာေက်ာ္ ပိေတာက္ရိပ္ပ႑ိတကုိေပါက မဟာဂ႐ုဏာနဲ႔ ေရးသားစီရင္ေပးအပ္တဲ့ အသနားခံစာ ကုိ ယူမသုံးတဲ့အတြက္ သည္လုိ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းျဖစ္ရေပတာပဲ။

ကၽြႏု္ပ္ ေရးေပးတဲ့ အသနားခံစာထဲမွာ ၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒကုိ အသက္နဲ႔လဲၿပီး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ တပ္မေတာ္စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ အလုိေတာ္ကုိ မဆန္႔က်င္ပါဘူးဆုိတာ အဖန္တရာမက ကတိေပးေၾကာင္း၊ ဤကတိ ေဖာက္ဖ်က္မိပါက ခ်ီးကားတုိက္၊ မုိးႀကဳိးပစ္၊ ေႁမြေပြးကုိက္ စသျဖင့္ က်ိန္ဆုိပါေၾကာင္းေတြကုိ အေျမာ္အျမင္ရွိရွိ ျပည့္ျပည့္စုံစုံ ထည့္သြင္း ေရးသားေပးပါလ်က္ကနဲ႔ ကၽြႏု္ပ္လုိ ပ႑ိတကုိ အားမကုိးဘဲ၊ ဘာမဟုတ္တဲ့ သာမန္ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ကုိ အားကုိးၿပီး မုိက္႐ူးရဲေတာ့....အိမ္း.... အခုလုိ အရွက္တကြဲ အက်ဳိးနည္းအျဖစ္ကုိ ႀကဳံရေပေတာ့တာေပါ႔။ (အမွန္က အီေဖကုိယ္ ေရးတဲ့ အသနားခံစာကုိ ဗုိလ္သန္းေရႊ အရင္ ဖတ္ရပုံ ပဲ။ အဲဒါကုိ ဖတ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ေရးတဲ့ အသနားခံစာကုိ ဦးသန္းေရႊ ခံတြင္းမေတြ႕ေတာ့တာပဲ ျဖစ္မယ္.... ဟိ..ဟိ။)

ဧရာဝတီသတင္းထဲမွာ ဦးခင္ေမာင္ေဆြေျပာတာ တခုရွိေသးတယ္။

“Since the commission said it would report to 'superiors' about our appeal letters, this shows that the commission itself is not independent,” he said.

သူ႕စကားကုိ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆုိၾကည့္ရရင္....“ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အသနားခံစာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က အထက္(လူႀကီးေတြ)ကုိ တင္ျပေပးပါမယ္လုိ႔ ဆုိတဲ့အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဟာ လြတ္လပ္ၿပီးေႏွာင္ႀကဳိးကင္းတဲ့ ေကာ္မရွင္(Independent commission) မဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ ျပသေနပါတယ္”.....တဲ့။

ကၽြတ္...ကၽြတ္...ကၽြတ္.... ေမာင္မင္းကုိ ကၽြႏု္ပ္ သနားပါဘိေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြရယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ဟာ လြတ္လပ္ၿပီး ေႏွာင္ႀကဳိးကင္းတဲ့ ေကာ္မရွင္မဟုတ္ဘူးဆုိတာ ေမာင္မင္း အခုမွ သိရွာသကုိး။

ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာလည္း နအဖ အစုိးရရဲ႕ မတရားသျဖင့္ ႏွစ္ရွည္ ေထာင္ခ်ျခင္းကုိလည္း ခံခဲ့ရၿပီးၿပီ။ ဒီေလာက္ ေက်ာခ်ထားတာေတာင္ ဓားျပမွန္း မသိေသးဘူးဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကုိ အသိဉာဏ္ႏုံနဲ႔တယ္လုိ႔ ေျပာရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း “လူေရွာ္ႀကီးမ်ား” ဆုိတဲ့ ဘြဲ႕ထူးကို ခ်ီးျမႇင့္ခ်င္တာပါ။ ဒီလုိအရည္အခ်င္းနဲ႔မ်ား နအဖ လႊတ္ေတာ္ထဲဝင္ၿပီး နအဖရဲ႕ စစ္ကၽြန္ျပဳမယ့္ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ ရေအာင္ ေျပာင္းဦးမယ္ ဆုိေသးသဗ်ား။

ေအးေလ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးမွာ သဲသဲလႈပ္ နန္႔နန္႔တက္ ဝင္ၿပဳိင္ခ်င္ေနေသးတယ္ဆုိရင္လည္း ေနျပည္ေတာ္က အဘရဲ႕ ေျခဖမုိးကုိ နဖူးနဲ႔ထိၿပီး ဖင္ဘူးေတာင္းေထာင္ေအာင္ ရွိခုိးဦးတင္အသနားခံလုိက္ပါလုိ႔ အႀကံေပးလုိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြတုိ႔ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔၊ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔မွာ ေနာက္ထပ္ ထပ္မံ ဆုံး႐ႈံးက်ဆင္းစရာ သိကၡာဆုိလုိ႔ စုိးစဥ္းမွ်ပင္ မက်န္ေတာ့လုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။..........။

(၁) အသနားခံစာ

(၂) NDF Leaders Told to Appeal Second Time
Read more

စာဖတ္သူ အက်ဳိးရွိေစဖုိ႔

စိတ္တြက္ တြက္မၾကည့္ဘဲ ခန္႔မွန္းေျခ သင့္အထင္ကုိသာ ခ်က္ခ်င္း ေျပာၾကည့္ပါ။

“လူသက္တမ္းသည္ အႏွစ္ ၈၀ ဆုိလွ်င္ ရက္အားျဖင့္ေရတြက္ေသာ္ (ႏွစ္ ၈၀ သည္) ရက္ေပါင္း ဘယ္ႏွစ္ရက္ႏွင့္ ညီမွ်သည္ဟု သင္ထင္ပါသနည္း။”

အထက္ပါ ေမးခြန္းကုိ ၿပီးခဲ့သည့္ သီတင္းပတ္အတြင္းက နီးစပ္ရာ လူအခ်ဳိ႕အား ေမးၾကည့္မိပါသည္။ စိတ္တြက္ မတြက္ပါႏွင့္ဟု ႀကဳိတင္ေျပာထားသည့္ၾကားက အားလုံးလုိလုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္မေျဖဘဲ မ်က္လုံးကေလး အေပၚလွန္ကာ စိတ္တြက္ တြက္ခ်က္ေနၾကပုံမွာ စိတ္ကုန္စရာပင္ ေကာင္းေသးေတာ့သည္။ Kiasu ???

ျမန္ျမန္ေျဖဖုိ႔ ေလာေဆာ္ေသာအခါ အမ်ားစုက “ရက္ေပါင္း ၃ သိန္းခန္႔ ရွိမည္”ဟု ခန္႔မွန္း ေျဖဆုိၾကသည္။ ဖိလစ္ပုိင္လူမ်ဳိး အင္ဂ်င္နီယာ ဉာဏ္ႀကီးရွင္တေယာက္ကမူ “ရက္ေပါင္း တသန္းေက်ာ္တယ္မုိ႔လား” ဟု ထူးထူးျခားျခား ရမ္းတုပ္ေဖာ္ရေလသည္။

အေျဖမွန္ အတိအက်မွာ ရက္ေပါင္း ႏွစ္ေသာင္း ကုိးေထာင့္ ႏွစ္ရာ ျဖစ္သည္။ ( ၈၀ x ၃၆၅ = ၂၉၂၀၀)

အေျဖထက္ ဆယ္ဆခန္႔ ေက်ာ္လြန္၍ ေျဖဆုိေနၾကျခင္းကုိ ၾကည့္လွ်င္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔ အမ်ားစုသည္ ႏွစ္ ၈၀ ဆုိသည္ကုိ အင္မတန္ ၾကာရွည္လွသည္ဟု ထင္မွတ္ေနၾကေၾကာင္း ထင္ရွားသည္။

အသက္ ၄၀ အရြယ္သုိ႔ေရာက္ေနသူမ်ားအဖုိ႔ဆုိလွ်င္ ရက္ေပါင္း တစ္ေသာင္းေလးေထာင့္ေျခာက္ရာသာလွ်င္ က်န္ေတာ့သည္။ ဤေနရာတြင္ အသက္ေလးဆယ္တန္းသုိ႔ ဝင္ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ အသိ ဘေလာ့ဂါမမေတြကုိ တသီတတန္းႀကီး မ်က္စိထဲတြင္ ျမင္ေယာင္လာမိသည္။ ေၾသာ္… မိန္းမသားေတြဆုိတာ အသက္ေလးဆယ္ဆုိလွ်င္ အလုိအေလ်ာက္ ေတာ္ေလးဝ ဝင္ မိန္းမသားမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္မွာ ဓမၼတာပါကလား။ (ခက္ဆစ္။……..။ ေတာ္ေလးဝ = ေတာ္ေတာ္ကုိ ေလးပင္ေအာင္ ဝေသာသူမ်ား)။

တဖန္ က်န္ရွိေနေသာ ရက္တေသာင္းခြဲခန္႔မွ အိပ္ခ်ိန္ ၈ နာရီကုိ ထပ္မံ ဖယ္ထုတ္လုိက္ပါက အသက္ ၄၀ ျပည့္ေနသူမ်ားအဖုိ႔ သိစိတ္ျဖင့္ ရွင္သန္ ေနထုိင္ရမည့္ ရက္ေပါင္းမွာ ကုိးေထာင့္ခုနစ္ရာသုံးဆယ့္သုံးရက္သာ က်န္ေပေတာ့မည္။ ရက္တေသာင္းပင္ မျပည့္ေတာ့။ ဤသည္မွာ သက္တမ္းေစ့ ေနရဦးပါမွ ျဖစ္သည္။ အသက္ ၆၀ တြင္ ေသရမည့္သူမ်ား၊ အသက္ငါးဆယ္တြင္ ေသရမည့္သူမ်ားဆုိလွ်င္ ဘာမွ မက်န္ေတာ့။

ဤသုိ႔တြက္ျပလုိက္ေသာအခါ အလြန္အမင္း ထိတ္လန္႔သြားပုံရေသာ မိတ္ေဆြတေယာက္က “အခ်ိန္ကုိ တတ္ႏုိင္သမွ် ဆန္႔ထုတ္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ညဖက္တြင္ မအိပ္ဘဲ အလုပ္ထဲ ေရာက္မွ အိပ္ငုိက္ေနရလွ်င္ မေကာင္းဘူးလား” ဟု ေတြးေတြးဆဆျဖင့္ ေျပာေလသည္။ ကၽြႏု္ပ္ကလည္း “ေန႔ဖက္အိပ္ငုိက္ျခင္းသည္ လူ႕သဘာဝႏွင့္ မကုိက္ညီသျဖင့္ က်န္းမာေရးထိခုိက္ႏုိင္ေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ အလုပ္ထဲတြင္ အိပ္ငုိက္လုိပါက ညေစာင့္အလုပ္မ်ဳိးကုိ ဝင္ေရာက္ လုပ္ကုိင္သင့္ေၾကာင္း” ျပန္လွန္၍ အႀကံေပးရေလသည္။

ထုိသုိ႔ ရက္တေသာင္းေအာက္ေလ်ာ့ကာ က်န္သည့္အခ်ိန္ထဲကမွ အင္တာနက္ေပၚတြင္ အခ်ိန္ကုန္သြားသည္မွာ တရက္ကုိ ေလးငါးနာရီ အသာကေလးရွိမည္။ ႏွေျမာဖြယ္ေကာင္းေလစြ။ သုိ႔ျဖစ္၍ စာဖတ္သူအေနႏွင့္ အင္တာနက္ေပၚတြင္ အခ်ည္းႏွီး အလြန္အကၽြံ အခ်ိန္မျဖဳန္းသင့္။ (ဤကား ငျပဴးက ဦးေအာင္ ၿပဲျပျခင္း မည္၏)။

ကၽြႏု္ပ္၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ လာေရာက္ဖတ္႐ႈသူအမ်ားစုသည္ စကၤာပူတြင္ ေရာက္ေနေသာ ျမန္မာမ်ားျဖစ္သည္။ အျခားျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားတြင္လည္း လာေရာက္လည္ပတ္သူအမ်ားစုသည္ ကၽြန္းပိစိက ျမန္မာေတြခ်ည္းျဖစ္ေနတာကုိ သတိျပဳမိပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ဤသုိ႔ ျဖစ္ေနရသနည္းဟု စဥ္းစားဆင္ျခင္လုိက္ေသာအခါ ေအာက္ပါအတုိင္း ျဖစ္ေနေျခ အေၾကာင္းရင္းမ်ား ထြက္လာပါသည္။ လုံး၀ဥႆုံမွန္မည္ဟု မဆုိလုိ။ ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ားသာဟုသာ မွတ္ၾကပါကုန္။

(၁) စကၤာပူတြင္ ျမန္မာလူမ်ဳိးဦးေရ အမ်ားအျပားရွိျခင္းသည္ အေၾကာင္းတခ်က္ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ျမန္မာသံ႐ုံး၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ျမန္မာေျခာက္ေသာင္းကေန တသိန္းအၾကားရွိႏုိင္သည္ ဆုိ၏။ စကၤာပူအစုိးရ၏ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး(အုိင္စီေအ)ကား ထုံးစံအတုိင္း ကိန္းဂဏန္းေတြကုိ ထုတ္ျပန္ရန္ ၀န္ေလးသည့္အတြက္ေၾကာင့္ အတိအက် သိခြင့္မသာေခ်။

(၂) စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာမ်ားတြင္ အင္တာနက္ကုိ သုံးစြဲႏုိင္သူ ဦးေရမ်ားျပားသည္။
အလုပ္ခြင္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အိမ္တြင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အင္တာနက္ကဖီးမ်ားတြင္ေသာ္လည္းေကာင္း အင္တာနက္ကုိ ကုိင္တြယ္သုံးစြဲႏုိင္ၾကသူဦးေရ အမ်ားအျပားရွိသည္။

(၃) အင္တာနက္ကုိ လက္လွမ္းမီ သုံးစြဲႏုိင္ၾကေသာ္ျငား ျမန္မာ့လူမႈေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ အျခားျမန္မာ့ေရးရာ ကိစၥမ်ားအား စိတ္မ၀င္စားလွ်င္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားကုိ ဖတ္ျဖစ္ၾကမည္မဟုတ္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာအမ်ားစုသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ သံေယာဇဥ္မကုန္ေသးေသာ၊ ျမန္မာျပည္ႏွင့္ တရင္းတႏွီးရွိေနေသးသူမ်ား ျဖစ္ေနေသးသည့္အတြက္ဟု ယူဆလုိက ယူဆႏုိင္ေခ်ျပန္ပါသည္။

(၄) စကၤာပူတြင္ အားလပ္ခ်ိန္ သြားေရာက္လည္ပတ္စရာ ေနရာရွားပါးသည္ကလည္း အင္တာနက္ေပၚသုိ႔ လူေတြ တက္လာေစျခင္း၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတခုျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ဤအခ်က္တြင္မေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာမ်ား ဘဝမွာ သနားစရာေကာင္းလွေပသည္။

(၅) စကၤာပူ လုပ္ငန္းခြင္တြင္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကုိ သုံးစြဲၾကေသာ္လည္း စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာအမ်ားစုသည္ အဂၤလိပ္စာကုိ ကၽြမ္းကၽြမ္းက်င္က်င္ ေျပာဆုိ၊ေရးသား၊ ဖတ္႐ႈႏုိင္စြမ္း နည္းပါးသည္။ (အနည္းစုကေတာ့ ကၽြမ္းက်င္ႏုိင္ပါသည္။) ထုိ႔ေၾကာင့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားသည့္ ဘေလာ့ဂ္မ်ားထက္ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္မ်ားအေပၚ ပုိမုိ အားသန္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။

ပသုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ…“တန္ေဆး လြန္ေဘး” ဆုိသကဲ့သုိ႔ အင္တာနက္၏ ေက်းကၽြန္မျဖစ္ေအာင္ စကၤာပူတြင္ မွီတင္းေနထုိင္ၾကေသာ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂ္ဖတ္ မိတ္ေဆြတုိ႔ ႀကဳိးစားၾကပါ။ (ငျပဴးက ဒုတိယအႀကိမ္ ထပ္မံ ၿပဲျပျခင္း။)

နိဂုံးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ တုိက္တြန္းရလွ်င္ အျခားဘေလာ့ဂ္ ဆယ္ခုကုိ တေန႔ တႀကိမ္စီ သြားဖတ္မည့္အစား ကၽြႏု္ပ္ဘေလာ့ဂ္သုိ႔သာ တေန႔ ငါးႀကိမ္မွ်လာကာ ပုိ႔စ္အသစ္မရွိပါက ပုိ႔စ္အေဟာင္းမ်ားကုိ ျပန္လွန္ဖတ္ၿပီး အခ်ိန္ကုိ အက်ဳိးရွိစြာ သုံးစြဲၾကပါကုန္။ း-)
Read more

မေကာင္းသူသုံးေယာက္

တေယာက္က
တုိင္းျပည္ႀကီးကုိ လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေရာင္းစားသူ။

ေနာက္တေယာက္က
တုိင္းျပည္ႀကီးအား လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေတာင္းစားသူ။

က်န္တေယာက္ကား
တုိင္းျပည္ႀကီးအား လက္ၫႇဳိးထုိးၿပီး
ေပါင္းစားသူ။

ပထမလူ
ႏွိပ္စက္မူ၍
ျပည္သူအေပါင္း
ေထာင္းလေမာင္းေၾက ေဟာင္းေလာင္းေခြ။

ဒုတိယလူ
ဆန္ေတာင္းထူ၍
ျပည္သူမ်ားတြင္
လူစင္စစ္က ေမ်ာက္ျဖစ္ရ။

တတိယလူ
ေပါင္းစားသူကား
ေရာင္းသူထံပါး
သူခစားလုိက္
ေတာင္းစားလုိက္ျဖင့္
အလုိက္မ်ဳိးစုံ
သူအကုန္သိ
ပညာရွိေယာင္
ဂ်ာနယ္ေထာင္ အဲေလ နားရြက္ေထာင္၍
ဟုိေပါင္ ဒီေပါင္ ကပ္သတည္း။

-ဆားတုံးဘေလာ္ဂါအေရွာ္-
Read more

ေပါက္ကရ ေလးခ်ဳိးႀကီး

ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္အခါသမယမွာ
ျမန္မာအေရးဆုိတာႀကီးကုိ
ျပန္ကာေတြး ေဆြးမိျပန္ေတာ့
အာ႐ုံထဲမွာ ေကြးေကြးႀကီးျမင္လာရျပန္တာက....

သံသရာေဘးအထိ မလန္႔မရြံ႕ရွာၿပီဘု
ဆန္သာေပးၾကည့္ နန္႔နန္႔ထြန္႔ပါမည္ ထင္ေနပုံရတဲ့
(အုိကြယ္) မမွန္တာေတြးသည့္ ႀကံဖြံ႕ပါတီ။

ေၾသာ္...လမ္းမွားမျပင္ခဲ့
ရမ္းကားခ်င္တဲ့
စြမ္းအားရွင္အဖြဲ႕ဆိုတာကလည္း ၿခံထဲမွာ တစီစီ။

သူခုိးႀကီးေဘးမွာဆုိ က်ဳပ္ေပ်ာ္သည္တဲ့
အဖုိးနည္းေခြးပမာ နဂုိအဟုတ္ေလာ္လီၾကေပရဲ႕
အ႐ုိးခ်ည္းေလြးကာ ဗုိလ္စုတ္ အဲေလ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ပီပီ
(ဟုိေလ မ်ားတုိ႔က)....အမ်ဳိးသမီးေရးရာရဲ႕ ဗဟုိအလုပ္ေကာ္မတီ။

အင္း...အေမႊးလက္ေတာက္တဆုံးသာ ေျမာ္ျမင္ႏုိင္ၾကလုိ႔ (မ်က္ေတာင္ေမႊးေနာ္.. မ်က္ေတာင္ေမႊး... ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔)
ေလးဘက္ေထာက္ ကုန္းကာ ေအာ္ခ်င္ေနရွာတဲ့
ေခြးေနာက္ဆြဲ အေဖာ္မင္သူတစုအတြက္
ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္တခုလည္း ေပၚလာရျပန္သည္။

တရားမွန္တာ အေလးမမူၾကေလေတာ့
နဖားသန္ရာ ေျပးသူ ငအေတြမွာျဖင့္
အမွားအဖန္တရာ အေပးအယူ မလွေခ်မွ
ႏြားကန္တာ ေခြးအူျပသလုိပ
အသနားခံစာ ေရးသူဘဝကုိလည္း ေရာက္ခဲ့ၿပီ။

ပိေတာက္ရိပ္ဆုိ ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာလည္း
တေယာက္စိတ္တုိ အေသာ့ေကာ္ကာ ဆဲေလေတာ့
(ဘာလဲဟ... ဒီငနဲက.... ဟုိလူ႕ေကာ္ဆဲ ဒီလူ႕ေကာ္ဆဲနဲ႔)
အေတာ့္အေတာ္ကုိ အာၿပဲလုိ႔ ေမာလွေခ်ၿပီ။
အင္း.... ညေနက်ရင္ ဘီယာထြက္ေသာက္တာပဲ ေကာင္းေတာ့မည္။

ဟာ....ဘာမွလည္း မဆုိင္ဘူး၊ ကဗ်ာဖြဲ႕ပုံနည္းစနစ္လည္း မညီဘူး လာမေျပာၾကနဲ႕။ ဒါပုိ႔စ္ေမာ္ဒန္ေလးခ်ဳိးႀကီးလုိ႔ေခၚတယ္။ ငါ႔ကဗ်ာငါေရး ၾကပ္ေျပးေရာက္ေရာက္။ ရွစ္ေလးလုံးႏွစ္ပတ္လည္ေန႔အမွတ္တရအျဖစ္ ဒီေန႔ ျမန္မာ့အေရးမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနသမွ် ေပါက္ကရေတြကုိ ကေပါက္တိကေပါက္ခ်ာ ကဗ်ာတခုအေနနဲ႔ ေရးခ်လုိက္ပါတယ္။

ကိုေပါ
၈-၈-၂၀၁၀
Read more

“ျမန္မာေတြ သတိျပဳမိၾကဖုိ႔”

ကေလးသူငယ္ေတြကုိ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္တယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိ အသက္နည္းနည္းႀကီးလာေတာ့ စ ၿပီး ၾကားဖူးတယ္။ ေနာက္ ႏုိင္ငံျခားထြက္လာေတာ့ ဒီအေၾကာင္းေတြ ထပ္ကာတလဲလဲ ဆုိသလုိ ၾကားဖူးလာတယ္။ ကမၻာေက်ာ္ အမႈအခင္းေတြအေၾကာင္း၊ ဘာသာေရးနယ္ပယ္က ယုံၾကည္ကုိးစားအပ္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္မ်ားကုိယ္တုိင္က ကေလးေတြအေပၚမွာ ရာစုႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး မေတာ္မတရားလုပ္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ အခုအခါ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြက ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ရတဲ့ အေၾကာင္း၊ နယ္စပ္က ကေလးသူငယ္ျပည့္တန္ဆာျပႆနာေတြ အေၾကာင္း စသျဖင့္ မၾကာမၾကာ ၾကားရ၊ ဖတ္ရပါတယ္။

ဒါေတြျမင္ရ ၾကားရေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္မွာေရာ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးေတြ မရွိႏုိင္ဘူးလားလုိ႔ ေတြးေတာၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ ရွိေကာင္းရွိေနႏုိင္တယ္လုိ႔ သုံးသပ္မိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးက လိင္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ကိစၥေတြမွာ အရွက္အေၾကာက္ႀကီးေတာ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆြးေႏြးမႈမရွိတာ၊ ဒီလုိကိစၥေတြမွာ ပညာေပး အလုံအေလာက္မရွိတာ၊ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္မရွိတာ စတဲ့အေျခအေနေတြေၾကာင့္သာ ဒီကိစၥမ်ဳိးေတြ ဟုိးေလးတေၾကာ္ ျဖစ္မလာတာလုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။

ျမန္မာ့ထုံးစံမွာ သမီးမိန္းကေလးေတြကိုသာ မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံဘဲ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾကတတ္ေပမယ့္ သားေယာက္်ားေလးေတြကုိေတာ့ သူစိမ္းေယာက္်ားေတြနဲ႔လည္း လက္လြတ္စပါယ္ ပစ္ထားတတ္ၾကပါတယ္။ အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ့ ကုိယ့္သားငယ္ကုိ အရြယ္ေရာက္ၿပီး သူေတြနဲ႔ စိတ္ခ်လက္ခ် ေပးအိပ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိကိစၥမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ေနႏုိင္တယ္လုိ႔ ဘယ္သူမွ စုိးစဥ္းမွ် မေတြးမိၾကပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ႏုိင္ငံျခားကုိ ထြက္လာတဲ့အထိေတာင္ မေတြးမိေသးပါဘူး။

ေတာရြာေတြမွာဆုိ သားေယာက္်ားကေလးေတြကုိ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေတြ အျဖစ္နဲ႔ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား အပ္ႏွံထားၾကတဲ့ ထုံးစံရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က ရြာမွာ အတန္းေက်ာင္းတက္တဲ့ အတန္းေက်ာင္းသားနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား ရွိပါတယ္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြဟာ လူေပါင္းစုံ ဝင္ထြက္သြားလာေနၾကတဲ့ ေနရာမ်ဳိးဆုိေတာ့ ကေလးသူငယ္ေတြကုိ မေတာ္မတရားလုပ္တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြ အဲသည္လို ေနရာဌာနေတြမွာ ျဖစ္ပြားေကာင္း ျဖစ္ပြားေနႏုိင္ပါတယ္။ မေတာ္မတရား လုပ္ခ်င္တဲ့သူေတြဟာ ကပၸိယအေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားႀကီးအေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ တည္းခုိတဲ့ ဧည့္သည္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ ဒါမွမဟုတ္ သကၤန္းဝတ္အေနနဲ႔ျဖစ္ေစ ပုံသ႑ာန္မ်ဳိးစုံနဲ႔ ႐ုပ္ဖ်က္ပုန္းခုိေနႏုိင္ၿပီး လူမမည္ ေက်ာင္းသားကေလးေတြအေပၚမွာ လူမသိသူမသိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး က်ဴးလြန္ေနတာမ်ဳိးေတြ ရွိေနႏုိင္ပါတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ငယ္ငယ္ ကုိရင္ဝတ္တုန္းက ရြာထဲက ကာလသားအခ်ဳိ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ညဖက္ေတြမွာ တခါတရံ ေပါက္ခ်လာတတ္ၿပီး ေက်ာင္းသားေတြ၊ ကုိရင္ေတြေရွ႕မွာ ေပါက္တတ္ကရေတြ ေျပာၾက၊ လုပ္ၾကတာေတြ ႀကဳံဖူးပါတယ္။

ေနာက္တခုက ဘုန္းႀကီးေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔။

အခုတေလာ အြန္လုိင္းေပၚကေနတဆင့္ ျဖစ္ပ်က္သြားတဲ့ ဘုန္းႀကီးတပါးနဲ႔ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ရဲ႕ အေၾကာင္းကေန ဆက္စပ္ၿပီးေတာ့ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိတုိင္း၊ သကၤန္းဝတ္ဆုိတုိင္းလည္း မယုံၾကည္ရပါဘူး။ အက်င့္သီလ စင္ၾကယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ ရွိသလုိ အက်င့္မစင္ၾကယ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဦးဇင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ ဒကာမေတြနဲ႔ ဇာတ္လမ္း႐ႈပ္ေနတဲ့ ဦးဇင္းေတြကလည္း အမ်ားသား။ ငယ္ငယ္တုန္းက အေၾကာင္းတုိက္ဆုိင္လုိ႔ ဦးဇင္းတပါး အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ဆီကုိ ေရးလုိက္တဲ့ ရည္းစားစာတေစာင္ကုိ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ဘြဲ႕အမည္က အာနႏၵာတဲ့။ စာထဲမွာေတာ့ သူ႕ကုိယ္သူ “ကုိကုိနန္” လုိ႔ သုံးတယ္။ ဒီစာဖတ္ရေတာ့ တခ်ဳိ႕ဦးဇင္းေတြ ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္ပါလားဆုိတဲ့ အသိေတာ့ ရခဲ့ပါတယ္။ တခါ ဘေလာ့ဂါ “နဗန” ရဲ႕ ပုိ႔စ္တခုထဲမွာ Porn ၾကည့္တဲ့ ဘုန္းႀကီးေတြအေၾကာင္း ကုိယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ကုိ ေရးသားထားတာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။

ခက္တာက ျမန္မာျပည္မွာ ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဦးဇင္းေတြဆုိရင္ အင္မတန္ ၾသဇာရွိၾကပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးဆုိရင္ ဒကာ ဒကာမေတြကေရာ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကပါ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ၾကရပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးမဟုတ္မဟတ္ လုပ္ေနတာကုိ (ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား)ကေလးက သူ႕မိဘထံ ျပန္ေျပာခြင့္ရတယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေျပာဝံ့ရွာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေျပာတယ္ဆုိဦးေတာ့ မိဘက ဘုန္းႀကီးရဲ႕ အရွိန္အဝါကုိ ေၾကာက္ေတာ့ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနႏုိင္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားကေလးေတြဟာ လိင္ပုိင္းဆုိင္ရာ မေတာ္မတရားအလုပ္ခံရဖုိ႔ အေျခအေနမွာ ေကာင္းေကာင္းႀကီး က်ေရာက္ေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းတာက ဒီကိစၥကုိ ဘယ္သူမွ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ ဂ႐ုတစုိက္ ေရးသားေဖာ္ထုတ္ၾကတာမ်ဳိး မေတြ႕ဖူးေသးဘူး။ ျမန္မာျပည္မွာ ကေလးစစ္သားေတြအေၾကာင္း၊ ကေလးလုပ္သားေတြအေၾကာင္းသာ ေဇာင္းေပး ေရးသားထုတ္ေဖာ္ေနၾကေပမယ့္ ကေလးသူငယ္ေတြကုိ လိင္အားျဖင့္ မေတာ္မတရားျပဳက်င့္ခံရတဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္သူမွ အာ႐ုံမစုိက္ၾကေသးတာကုိ သတိျပဳမိပါတယ္။ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အၿငဳိျငင္ခံရမွာကို စုိးရိမ္လုိ႔ လက္ေရွာင္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလုိ ကေလးသူငယ္ေတြအေပၚ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး လက္ရွိ နအဖစစ္အစုိးရကုိေတာ့ အားကုိးႏုိင္ဖြယ္ မရွိပါဘူး။ သက္ဆုိင္ရာ လူမႈအဖြဲ႕အစည္းအတြင္းမွာပဲ ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ဒီလုိအျဖစ္ေတြကုိ ေဖာ္ထုတ္ၾကဖုိ႔၊ တားဆီးၾကဖုိ႔၊ ပညာေပးၾကဖုိ႔၊ ၾသဇာတိကၠမ ရွိတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ကမကထ ျပဳၿပီး ဒီလုိကိစၥေတြ မျဖစ္ပြားေအာင္ ကာကြယ္တားဆီးဖုိ႔ နည္းလမ္းမ်ားကို ရွာႀကံစဥ္းစားၾကဖုိ႔ အႀကံျပဳလုိက္ရပါတယ္။
Read more

သိၾကားမင္းျဖစ္ခ်င္သူ

တေန႔သ၌ သိၾကားမင္းထုိင္ေနေသာ ကုလားထုိင္လႈပ္သျဖင့္...အဲ... ပ႑ဳကမၺလာျမေက်ာက္ဖ်ာတင္းသျဖင့္ အေၾကာင္းရင္းကုိ သိရေအာင္ လူ႕ျပည္သုိ႔ ၾကည့္လုိက္ေသာ္ လူတေယာက္သည္ သိၾကားမင္း၏ အ႐ုိက္အရာကို ဆက္ခံရန္ ယုံၾကည္ခ်က္ျပင္းထန္စြာျဖင့္ အပတ္တကုတ္ ႀကဳိးပမ္းအားထုတ္ေနေၾကာင္း ေတြ႕ျမင္ရသျဖင့္ သိၾကားမင္းလည္း မေနသာသည့္အေလ်ာက္ အေသးစိတ္စနည္းနာရန္အတြက္ သႀကၤန္က်သည္အထိ မေစာင့္ဆုိင္းႏုိင္ေတာ့ဘဲ လူ႔ျပည္သုိ႔ တမုဟုတ္ခ်င္း ဆင္းသက္ခဲ့ေလသည္။

(ကားလိပ္ဖြင့္)

ေတဒူးထန္႔.. ဘူေနာင္းေတးဘူး... ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူ.....(ဤကား သိၾကားမင္းဆင္းလာစဥ္ တီးခတ္ရန္ တီးလုံး)

သုိ႔ႏွင့္ ကၽြႏု္ပ္တုိ႔၏ သိၾကားမင္းလည္း ၾကက္ဆူပင္မ်ား မင္းမူေနေသာ တုိင္းျပည္ႀကီးတျပည္ကုိ ေရာက္လာေပသည္။ ထုိမွတဖန္ ဂူဂယ္အတ္သ္ ကုိ Zoom In လုပ္သကဲ့သုိ႔ ထပ္မံ၍ သြားလုိက္ျပန္ေသာအခါ လူ႐ုပ္ႀကီးသုံး႐ုပ္ရွိေသာ ၿမဳိ႕ေတာ္သစ္ႀကီးတခုဆီသုိ႔ ေရာက္သြားေလ၏။ ထုိၿမဳိ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ သိၾကားမင္း၏ ထုိင္ခုံကုိ အရယူရန္ ႀကဳိးပမ္းေနရွာေသာ သိၾကားအေလာင္းကုိ ေတြ႕ရသျဖင့္ ထုိသူ႕အနီးတြင္ မၾကာခ်က္ခ်င္း သိၾကားမင္းတုိ႔၏ တန္ခုိးဣတၳိပါတ္ျဖင့္ ဘြားကနဲျမင္ေအာင္ ကုိယ္ထင္ျပလုိက္ေလသည္။

“ဟဲ့... ေသာက္ပလုပ္တုတ္၊ ဘာႀကီးလဲဟ”.... ထုိသူသည္ ႐ုတ္တရက္မုိ႔ အာေမဋိတ္သံျပဳရင္း လန္႔ခုန္လုိက္သည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ သိၾကားမင္းလည္း မေနသာဘဲ.... “က်ဳပ္ကေတာ့ ငါေပါ႔.... အဲေလ.... ငါကား သိၾကားျဖစ္ေတာ့သကုိး”

ထုိလူ။.............။ “အသံမေပး၊ ဘာမေပးနဲ႔ လန္႔လုိက္တာ။ ဦးမာဃဆုိတာ ခင္ဗ်ားႀကီးလား။ ေနာက္ကုိ အဲသလုိ မလုပ္နဲ႔။ အလုပ္ၾကမ္းနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္တစ္ေသာင္း ေပးပစ္လုိက္မယ္၊ ဘာေအာက္ေမ့ေနလဲ။ ကဲ...ဆုိပါဦး။ ဘာကိစၥလဲ။”

သိၾကားမင္း။..........။ သင္သည္ ကၽြႏု္ပ္၏ အ႐ုိက္အရာကို ဆက္ခံရန္ အပတ္တကုတ္ ႀကဳိးစားေနသည္ဟု ၾကားသိရသျဖင့္ ဟုတ္မဟုတ္ စနည္းနာရန္ ကၽြႏု္ပ္ဆင္းလာခဲ့သည္။ က်ဳပ္ေမးတာကုိ ေျဖပါ။ သိၾကားမင္းရာထူးကို ခ်ိန္ရေအာင္ သင္ဘယ္လုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈေတြ ျပဳခဲ့ဖူးသလဲ။

လူ။............။ ေမးေနရေသးလား။ ခင္ဗ်ားတုန္းကလုိပဲ လမ္းထီးလမ္းမေတြ ျပင္ခဲ့၊ ေဖာက္ခဲ့ဖူးတာေပါ႔။

သိၾကားမင္း။...........။ အင္း....သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။ ကုိယ့္လူက အေျပာအဆုိ မညက္ေပမယ့္ အလုပ္ကေတာ့ ညက္ေပသားပဲ။ လမ္းေတြ ျပင္ခဲ့၊ ေဖာက္ခဲ့တယ္ဆုိေတာ့ အေတာ္ ပင္ပန္းမွာေပါ႔ေနာ္။

လူ။.............။ ဟင့္အင္း.... ဉာဏ္ကုိ လႊာသုံးတတ္ေတာ့ တယ္ၿပီး မပင္ပန္းလွပါဘူး။ တအိမ္တေယာက္ မထြက္မေနရဆုိၿပီး ဆင့္ေခၚ လုပ္အားေပးခုိင္းလုိက္တာပါပဲ။ ကုိယ္က နည္းမွန္လမ္းမွန္နဲ႔ ေဆာ္ၾသတတ္ဖုိ႔ပဲလုိတာ။ “အကယ္၍ ပ်က္ကြက္ပါက ပ်က္ကြက္သူ၏ တာဝန္သာျဖစ္ေၾကာင္း” ဆုိတဲ့ စာသားေလး ထည့္ၿပီး ေဆာ္ၾသေပးရတယ္။ အဲဒါဆုိရင္ မေနဝံ့ဘူး။ ထြက္လာၾကရတာပဲ။ မသိရင္ မွတ္ထား။

သိၾကားမင္း။..........။ ေၾသာ္...မွတ္သားထုိက္ပါေပတယ္။ သာဓုေခၚတာ နည္းနည္းေစာသြားတယ္။ ကဲပါေလ... ထားလုိက္ေတာ့။ တျခား ဘာကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ဖူးေသးလဲ။

လူ။........။ ဘုရားေတြ ေစတီေတြလည္း တည္ခဲ့ဖူးတယ္။

သိၾကားမင္း။.............။ ဟုိက္..ရွာလပတ္ရည္။ အာဂလူပါလားေဟ့၊ ဘုရားတည္ဖုိ႔ဆုိတာကေတာ့ နည္းနည္းေနာေနာ ထက္သန္တဲ့ သဒၶါတရား ဟုတ္ႏုိင္႐ုိးလား။ ေငြေတြအမ်ားႀကီးလုိမွာမုိ႔ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ၿခဳိးၿခံေခၽြတာ စုေဆာင္းခဲ့ရမွာေပါ႔ေနာ္။

လူ။........။ ဟင့္အင္း.... ဉာဏ္ကုိ လႊာသုံးတတ္သူအဖုိ႔ကေတာ့ ဒီေလာက္ႀကီးလည္း ၿခဳိးၿခံဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ ခုိးလုိ႔ ဝွက္လုိ႔ ရတဲ့အထဲက သုံးစြဲၿပီး ဘုရားတည္လုိက္တာပါပဲ။

သိၾကားမင္း (မ်က္ႏွာႀကီး႐ႈံ႕မဲ့၍)။..........။ ေၾသာ္...ဉာဏ္ကလည္း လႊာပဲ လႊာတတ္လြန္းပါေပတယ္ကြယ္။ သိၾကားမင္းေတာင္ ငုိခ်င္လာၿပီေနာ္။ ကဲ... ရွိေစေတာ့၊ ရွိေစေတာ့။ မဂၤလာတရားေတာ္ထဲက တျခား ဘယ္မဂၤလာတရားနဲ႔ ညီေအာင္ ေနခဲ့ေသးလဲ။

လူ။..........။ မဂၤလာတရားေတာ္နဲ႔အညီ ကုိယ့္အေဆြအမ်ဳိးေတြ၊ မိတ္ေဆြသဂၤဟေတြကုိ ေထာက္ပံ့တယ္။ ၾကည့္႐ႈေစာင္မတယ္။ ပါမစ္ေတြ ခ်ေပးတယ္။ စီးပြားေရး လုပ္ကြက္ေတြ ကန္ထ႐ုိက္ေတြ ခ်ေပးတယ္။ ရာထူးေကာင္း၊ ေနရာေကာင္းေတြဆုိ က်ဳပ္အမ်ဳိးေတြခ်ည္းပဲ။ မယုံရင္ တတုိင္းျပည္လုံး လုိက္ေမးၾကည့္လုိက္ဦး။

သိၾကားမင္း။...........။ အင္း....ဉာတကာနဥၥသဂၤေဟာဆုိတာကုိ အက်င့္ပ်က္ျခစားတဲ့ ေဆြမ်ဳိးေကာင္းစားေရးဝါဒ (Nepotism)နဲ႔ မွားေနပုံရတယ္။ ဒုကၡ...ဒုကၡ... သိၾကားမင္း တခါမွ ဒီေလာက္ စိတ္မညစ္ဖူးေသးဘူးေနာ္။ ေအးေလ.... ေမးမိလက္စနဲ႔ ဆက္ေမးလုိက္ပါဦးမယ္။ ေလာေလာလတ္လတ္ ဘာကုသုိလ္မ်ား လုပ္ခဲ့ေသးလဲ။

လူ။.........။ က်ဳပ္လား။ မၾကာေသးခင္ကမွ ဗုဒၶဂါယာကုိ ဘုရားဖူးသြားၿပီး ျပန္လာတာ။ ၿပီးေတာ့ မဟားဒယား ဂႏၶီျပတုိက္မွာလည္း ေလလည္...အဲေလ... ဝင္လည္ခဲ့ေသးတယ္။

သိၾကားမင္း။.........။ ေၾသာ္...ေၾသာ္....မဟတၱမဂႏၶီကုိ ေျပာတာလား။ ကုိယ့္လူက ဂႏၶီရဲ႕ အၾကမ္းမဖက္ အာဏာဖီဆန္ေရးဆုိတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္နဲ႔ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ရင္းႏွီးတယ္ေပါ႔ေလ။

လူ။...........။ ဟာ... ဘယ့္ႏွယ့္ေျပာပါလိမ့္။ မရင္းႏွီးဘဲ ေနမလားဗ်။ အဲဒီလမ္းစဥ္ က်င့္သုံးတဲ့သူေတြကုိ ေထာင္ခ်တာတုိ႔၊ ဝါးရင္းတုတ္နဲ႔ ႐ုိက္တာတုိ႔၊ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္တာတုိ႔ က်ဳပ္အကုန္ လုပ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မယုံရင္ ယူက်ဳမွာ ရွာၾကည့္လုိက္။ ဗီဒီယုိ မွတ္တမ္းေတြေတာင္ ရွိေသး... ေဟး...ေဟး။

သိၾကားမင္း။.........။ ေတာ္ပါၿပီ... ယုံပါတယ္၊ ယုံပါတယ္။ ကုိယ့္လူနဲ႔ စကားေျပာတာ ဆယ္မိနစ္မျပည့္ေသးဘူး။ ကုိယ့္လူရဲ႕ လားရာ လမ္းျပေျမပုံ (road map) ကုိ က်ဳပ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး ျမင္ရေခ်ၿပီတကား။

လူ။.........။ ျမင္ရမယ္ေလ။ က်ဳပ္တုိ႔ကလည္း အလုပ္လုပ္ရင္ ႐ုဒ္မက္ ကေလးနဲ႔မွ လုပ္တတ္တာ။ အခုပဲ လမ္းျပေျမပုံ ေနာက္ဆုံးအဆင့္ကုိ ေရာက္ေတာ့မယ္။

သိၾကားမင္း။...........။ ဟုတ္ပါတယ္။ လမ္းဆုံးကုိ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါထက္ ကုိယ့္လူက ေသရင္ သိၾကားမင္းျဖစ္မယ္လုိ႔ တကယ္ႀကီးကုိ ယုံၾကည္ေနတာလား။ တကယ္လုိ႔ က်ဳပ္က ေနရာဖယ္မေပးဘူးဆုိရင္ေကာဗ်ာ။

လူ။.........။ (ဘုၾကည့္ၾကည့္လုိက္ၿပီး) စမ္းၾကည့္လုိက္ေလ။ ဟုိ က်ဳပ္ေရွ႕က အႀကီးအကဲ တေယာက္ေတာ့ ေနရာကုိ အသာတၾကည္ ဖယ္မေပးတဲ့အတြက္ အ႐ူးဘဝနဲ႔ ဇာတ္သိမ္းသြားရတာပဲ။

ဤစကားကို ၾကားေသာအခါ သိၾကားမင္းလည္း ေအာက္ပါအတုိင္း ေျပာၾကားၿပီး ကုိယ္ေယာင္ေဖ်ာက္သြားေလေတာ့သည္။

“ ဟယ္.... ငမုိက္သား။ သင္ နတ္ျပည္ေရာက္ပါက နတ္အခြင့္အေရးမ်ားကိုလည္း မုခ် ခ်ဳိးေဖာက္မယ့္ပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးသာျဖစ္တယ္။ နတ္ျပည္ကုိေတာင္ စၾကဝဠာမွာ အဆင္းရဲဆုံး ဘုံအဆင့္ မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ ဆြဲခ်မယ့္သူလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ယေန႔မွစ၍ သင့္အား နတ္ျပည္ေျခာက္ထပ္ကုိ ဝင္ေရာက္ခြင့္ ဗီဇာ ပိတ္ပင္လုိက္ၿပီ။ သင္နဲ႔ေတာ္ရာ ငရဲဘုံကုိသာ သြားေပေရာ့...လဟယ္။”

သိၾကားမင္း နတ္ျပည္သုိ႔ ျပန္တက္။

ေတဒူးထန္႔... ဘူးေနာင္းေတးဘူ ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူး....ဘူးဘုေန ဘူေနဘု...ဘူးေနာင္ေတးဘူ ထန္႔ေဗ်ာ္ဘူ။

(ကားလိပ္ခ်)

(ဤဇာတ္လမ္းထဲမွ ဇာတ္ေကာင္မ်ားသည္ စိတ္ကူးယဥ္သက္သက္မွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ မေတာ္တဆ တုိက္ဆုိင္မႈရွိပါက ဘြာေတး...ေနာ္... ဘြာေတး။ ေဗြမယူေၾကး။)
Read more

အသနားခံစာ

ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ႏုိင္ငံေတာ္၏ ေစတနာအမွန္ကုိ ေကာင္းစြာ နားလည္သေဘာေပါက္လာသည့္အေလ်ာက္ မူရင္းပါတီမွလည္း ခြဲထြက္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

မတရားသည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒမွန္း သိပါလ်က္ႏွင့္ပင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝင္ၿပဳိင္ရန္အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ပါတီအသစ္တခုအျဖစ္ မွတ္ပုံတင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

က်ေနာ္တုိ႔အား ယခင္က ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ထားခဲ့ေသာ မဲဆႏၵရွင္ ျပည္သူလူထု၏ မ်က္ႏွာကုိလည္း ဤနည္းအားျဖင့္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အုိးမဲသုတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ယခုအခါ က်ေနာ္တုိ႔တြင္ ကုန္းေကာက္စရာ သိကၡာႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ရန္ပုံေငြပါ တျပားတခ်ပ္မွ်ပင္ မက်န္ရွိေတာ့ပါ။

ထုိမွ်မက အနာဂတ္ျမန္မာႏုိင္ငံသမုိင္းတြင္လည္း က်ေနာ္တုိ႔သည္ သစၥာေဖာက္မ်ား၊ အာဏာရွင္ထံတြင္ ဒူးေထာက္လက္ေျမႇာက္သူမ်ားအျဖစ္ သမုိင္းတြင္ရစ္ဦးမည္ ျဖစ္ပါသည္။

သုိ႔ပါ၍ က်ေနာ္တုိ႔၏ အေထြေထြ မုိက္ျပစ္မ်ားကုိ ညႇာတာသနားေသာအားျဖင့္ ခြင့္လႊတ္ေတာ္မူပါရန္ႏွင့္ က်ေနာ္တုိ႔အား ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပဳိင္ခြင့္ျပဳပါရန္ ေျခသလုံးဖက္၍ ရွိခုိးဦးတင္ အသနားခံလႊာ တင္အပ္ပါသည္။

ထုိ႔ျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ေရြးေကာက္ခံရပါက တပ္မေတာ္ဦးစီးခ်ဳပ္၏ အလုိေတာ္ဆႏၵႏွင့္ ကြဲလြဲေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ား၊ ကြဲလြဲေသာ အဆုိမ်ားကို မည္သည့္အခါမွ် မလုပ္ေဆာင္ပါ မတင္သြင္းပါဟုလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္အထပ္ထပ္ ကတိသစၥာျပဳပါသည္။ (... ဒီလူသားရဲ႕ သစၥာဟာ... ကမၻာတည္သေရြ႕ပါ....)

ပါတီမွတ္ပုံတင္စဥ္က ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအား ေသတပန္သက္တဆုံး ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ပါမည္ဟု ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးတုိ႔ ကတိလက္မွတ္ေရးထုိးၿပီး ျဖစ္ပါသည္။

ဤကတိသစၥာ မတည္ပါက က်ေနာ္တုိ႔အား ခ်ီးကားတုိက္၊ ေႁမြေပြးကုိက္၊ မုိးႀကဳိးပစ္ စသည့္ ေဘးရန္မ်ား ထိပါေစသားဟုလည္း အဖန္တရာမက က်ိန္ဆုိပါသည္။

ပုံ……
သနားစရာအေကာင္းဆုံး ႏုိင္ငံေရးသမားတစု

(အသနားခံစာတင္ရန္ ျပင္ဆင္ေနသူမ်ားအေနျဖင့္ ဤစာကုိ ကၽြႏု္ပ္ထံမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ ေတာင္းခံရန္ မလုိဘဲ အဆင္သင့္ ယူသုံးႏုိင္ပါသည္။)


ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။.............။

(၁) NDF အဖြဲ႔ဝင္တခ်ိဳ႕ကို အသနားခံစာ တင္ခိုင္း
(၂) NDF ေခါင္းေဆာင္ ၄ ေယာက္ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ဖို႔ အသနားခံစာ တင္ရမည္
Read more

ေကာက္စုိက္မ နဲ႔ ၿပဳိင္ဘီး

(အရင္ႏွစ္ ေဖေဖၚဝါရီလထဲက တင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုိ႔စ္တပုဒ္ကုိ နည္းနည္း ျပင္ေရးၿပီး ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။)

ရန္ကုန္မျပန္ခင္တရက္မွာ က်ေနာ့္ ဇာတိရြာကေလးကို အလြမ္းေျပ တေခါက္ေလာက္ သြားလည္ဘုိ႔ ျပင္ရတယ္။ ရြာကုိ စက္ဘီးနဲ႔ သြားမယ္ဆုိရင္ ငါးနာရီေလာက္ၾကာတယ္။ အိမ္က စက္ဘီးေတြကလည္း ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ဆုိေတာ့ တစီးမွ မအားဘူး။ ဒါနဲ႔ ေယာက္ဖ၀မ္းကြဲရဲ႕ ၿပဳိင္ဘီးေလးကုိ ခဏငွားစီးရတယ္။

လယ္ကုိင္းဖက္ကုိ သြားတဲ့ ကားလမ္းမႀကီးအတုိင္းထြက္။ ေရေပးေျမာင္းမႀကီးကုိေရာက္တဲ့အခါ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ ေျမာင္းေဘာင္လမ္းေပၚကုိ အသာခ်ဳိးေကြ႔လုိက္ၿပီး ေက်ာင္းေတာ္ရာဘုရားရွိတဲ့ဖက္ဆီကုိ ဦးတည္လုိ႔ ခပ္သြက္သြက္ စနင္းလုိက္တယ္။

အဲသည္အခါက်မွ ၿပဳိင္ဘီးေလးရဲ႕ အရသာကုိ သိေတာ့တာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္မတုိင္မီက က်ေနာ္တခါမွ ၿပဳိင္ဘီးမစီးဖူးပါဘူး။ ရန္ကုန္မွာ သူမ်ားေတြ စီးေနတာေတာ့ ေတြ႕မိသားေပါ႔။ ၿပဳိင္ဘီးဆုိတာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး သြက္သြက္လက္လက္ စက္ဘီးကေလးပါကလား။ ကုန္းတက္ဆုိရင္ ဂီယာတမ်ဳိး၊ ေျမညီဆုိရင္ ဂီယာတမ်ဳိး။ သက္ေတာင့္သက္သာ ရွိလွပါတကား။ ခါးကုိ ေထာင့္ခ်ဳိးေကြးထားတာမုိ႔ ေလရဲ႕ ခုခံတားဆီးမႈကုိ သိပ္မခံစားရ။ ေရွ႕တူ႐ူက တုိက္ခတ္လာတဲ့ ေလဆန္ကုိ ပူစရာမလုိ။

ဒီလုိနဲ႔ ၿပဳိင္ဘီးေလးနင္းရတဲ့ အရသာကုိ ၾကည္ႏူးရင္း ကုကၠဳိပင္၊ မယ္ဇလီပင္၊ ထေနာင္းပင္၊ ေညာင္ပင္ေတြ အစီအရီေပါက္ေနတဲ့ ေရေျမာင္းတေလွ်ာက္ နင္းလာလုိက္တာ “၀ဲေဒါင့္” ဆုိတဲ့ ရြာနားေရာက္ေတာ့ အရွိန္ကုိ နည္းနည္းေလွ်ာ့ခ်လုိက္ရတယ္။ ေရေျမာင္းေဘးကပ္လ်က္ ေညာင္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ေကာက္စုိက္သမေတြ ထုိင္ေနၾကလုိ႔ပါ။ သူတုိ႔လူအုပ္က အေတာ္ေတာင့္ေတာ့ စက္ဘီးသြားလမ္းေပၚကုိေတာင္ လူေတြ ေရာက္ေနတယ္။

က်ေနာ္စက္ဘီးနင္းလာတာ ျမင္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သူတုိ႔အားလုံးရဲ႕ အာ႐ုံေတြဟာ က်ေနာ့္အေပၚကို စုၿပဳံက်ေရာက္သြားၿပီး နီးလာတာနဲ႔အမွ် သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာၾကတဲ့ စကားသံေတြကုိလည္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စၿပီး က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရတယ္။ သူတုိ႔ကလည္း တုိးတုိးသက္သာ ေျပာၾကတာမ်ဳိးမဟုတ္။ က်ေနာ္မၾကားၾကားေအာင္ တမင္ အသံကုိျမႇင့္ၿပီး ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ ေျပာေနၾကတာမ်ဳိး။

“ၾကည့္စမ္းပါဦးဟယ္။ ကုိယ့္ဒုကၡကုိယ္ရွာလုိ႔”

“ေအးေလ… ကုန္းကုန္းကြကြႀကီး စီးရတယ္လုိ႔။”

“အဲဒီလုိစီးလုိက္တာနဲ႔ သူ႕ကုိယ္သူ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားနဲ႔တူသြားေရာ မွတ္ေနသလားမသိ”

“ငါေတာ့…. ၾကည့္လုိ႔ကုိ မရဘူး။ ဘာစိတ္ကူးနဲ႔မ်ား ဒီစက္ဘီးမ်ဳိး စီးခ်င္ရလဲမသိဘူး”

“ေသာက္႐ူးထတာေပါ႔ေအ....”


တေယာက္တေပါက္ ေျပာေနၾကတဲ့ အဲဒီအသံေတြကုိ မသိက်ဳိးက်င္ျပဳၿပီး သူတုိ႔အနားက အျမန္ ေက်ာ္ျဖတ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရတယ္။ စက္ဘီးလမ္းေပၚထုိင္ေနတဲ့ သူတုိ႔နဲ႔ လြတ္ေအာင္ လမ္းနည္းနည္းၾကမ္းတဲ့ဘက္က ေကြ႕၀ုိက္ ေရွာင္ၿပီး နင္းလုိက္တယ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲသည္မွာ ေညာင္ျမစ္ကုိ တက္နင္းမိတာပါဘဲ။

စက္ဘီးေတာ့ လဲက်မသြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေညာင္ျမစ္က ကန္႔လန္႔ခံေနတာဆုိေတာ့ ေရပုိက္လုံးေပၚ တက္နင္းမိသလုိ ေရွ႕ဘီးနဲ႔ ေနာက္ဘီး တခ်က္ခ်င္းစီ ဒုတ္ကနဲ၊ ဒုတ္ကနဲ ခုန္ၿပီး လမ္းေပၚကုိ အရွိန္နဲ႔ ျပန္က်တာေလာက္ပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာက္စုိက္မ အုပ္စုဆီက သံၿပဳိင္နီးပါး ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံေတြကုိ ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလုိက္ရေသးတယ္။

“ေကာင္းတယ္၊ ၀မ္းသာတယ္၊ လုံး၀ မသနားဘူး။”………..တဲ့။
Read more

ရာဇဝင္ထဲမွာ သူတုိ႔ကုိ ထားရစ္ခဲ့

အခုတေလာ မုိးမခ ဘေလာ့ဂ္မွာ သြားဖတ္ရင္း ကုသိုလ္ပြားႏုိင္တဲ့ ဓါတ္ပုံေလးေတြ အမွတ္ထင္ထင္ ေတြ႕ေတြ႕ေနရတယ္။ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း ကုသုိလ္ဘာဝနာ ပြားမ်ားႏုိင္ေအာင္ ထပ္မံ မွ်ေဝလုိက္ပါတယ္။

(၁) ေလဘာတီ မျမင္ရင္ သီခ်င္းကုိ ဆုိေနမိတယ္...


(ဓာတ္ပုံ - getty images)

“ေသႏုိင္ပါ႐ုိးလား... ေလဘာတီရယ္... ေပတရာဆီေလွ်ာက္ပါလုိ႔... ျမင္သေလာက္ ျပလုိက္ခ်င္ပါသည္....” (ဒီသီခ်င္းကို ညီလင္းဆက္က သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့ဖူးပါတယ္။)

အေပၚပုံက က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ တုိင္းျပည္အုပ္ေရွာင္.... အဲေလ.....ဥေသွ်ာင္ တုိင္းျပည္အႀကီးအကဲလုပ္တဲ့ လူႀကီးနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ဦးေဆာက္ပန္း မိဖုရားေခါင္ႀကီး ႀတိေလာကႀကံသကာေဒဝီ ေဒၚႀကဳိင္ႀကဳိင္တုိ႔ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ဗုဒၶဂါယာကုိ ဘုရားဖူးသြားတဲ့ ဓါတ္ပုံပါတဲ့။ အင္း.... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုလုိ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈျပဳပုံမ်ဳိးနဲ႔ဆုိရင္ေတာ့ ဟုိးေအာက္ဆုံးထပ္မွာ ဂ်ဳိးကပ္မယ့္အေရးကေန အေပၚကပ္လ်က္ တထပ္ဆီကုိ ျပန္တက္ေကာင္း တက္လာႏုိင္ပါေသးတယ္။ “....ခင္ညာ...က်ေနာ္ ဘာေျပာမိလုိ႔လဲ...” ။ စတုမဟာရာဇ္မွာ ဂ်ဳိးကပ္မယ့္အေရးကေန တာဝတႎသာကုိ တဆင့္ျပန္တက္သြားမွာလုိ႔ ေျပာခ်င္တာပါ။ တလြဲေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ မေတြးၾကစမ္းပါနဲ႔ဗ်ာ။

(၂) ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္မ်ား

ေနာက္ထပ္ ဓါတ္ပုံတပုံကေတာ့ ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္မ်ား (Charlie's angels)ျဖစ္ပါသတဲ့။ အေပၚက ဘုရားဒကာႀကီး လက္ခ်က္ေၾကာင့္ ဒုကၡအတိေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ကယ္တင္ဖုိ႔ လႊတ္လုိက္တဲ့ ခ်ာလီရဲ႕ နတ္မိမယ္သုံးေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ အတြင္းမွာေတာ့ အဲဒီနတ္သမီးေတြ ဘယ္ဘုံဗိမာန္မွာ သြားၿပီး စံစားေနၾကသလဲေတာ့မသိပါဘူး။ အခု နတ္စည္ရြမ္းလုိက္သလုိ ေရြးေကာက္ပြဲဆုိတဲ့ အသံၾကားမွ ဘြားကနဲ ကုိယ္ထင္ ထ ျပလုိက္ၾကတာ.... စကၤာပူမွာ ငုိက္မ်ဥ္းေနတဲ့ ျမန္မာဘေလာ့ဂါေတာင္ ႐ုတ္တရက္ လိပ္ျပာလြင့္မတတ္ လန္႔ဖ်တ္သြားမိပါတယ္။


ေဒၚခ်ဳိခ်ဳိေက်ာ္ၿငိမ္း (ဒု ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၏ သမီး)၊ ေဒၚေနရီဗေဆြ၊ (၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဟာင္း ဦးဗေဆြ၏ သမီး)၊ ေဒၚျမသန္းသန္းႏု (၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္းဦးႏု၏ သမီး) တုိ႔ ျဖစ္သည္။ [ဓာတ္ပုံ - Jack Davies]

ခ်ာလီသုေဝရဲ႕ပုံကုိေတာ့ အမ်ားျမင္ဖူးၾကမယ္ထင္လုိ႔ တင္မေပးေတာ့ပါဘူး။ မုိးမခမွာ ဖတ္ရတဲ့သတင္းအရဆုိရင္ ဘိလပ္က ဂါးဒီးယန္း သတင္းစာႀကီးက အဲဒီသူတုိ႔ဓါတ္ပုံကုိ ေဖာ္ျပၿပီး “ႏုိင္ေခ်မရိွသည့္ ေရြးေကာက္ပဲြ အတြက္ ျပင္ဆင္ေနသည့္ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီး ၃ ဦး” လုိ႔ ေခါင္းစဥ္တပ္ထားသတဲ့။ ရွက္ဖြယ္စလိ။

“တေလာကလုံးက ေျပာေနၿပီ...
မင္းကုိေလ... မခံခ်င္ဘူး.... ကုိယ္ဘယ္လုိ ေျပာလုိက္ရမွာလဲ.....” း-)

(၃) ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား



အေပၚက ဓါတ္ပုံထဲက ခန္႔ခန္႔ထည္ထည္ႀကီးဟာ “ရာဝင္အုိးထဲက အဲေလ... ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား” ကုိေရးသားတဲ့ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းပါတဲ့။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ နာမည္ေက်ာ္ “ရာဇဝင္ထဲမွာ ေမာင့္ကုိထားရစ္ခဲ့” ဝတၳဳတုိကုိေရးတဲ့ ဆရာမ ဂ်ဴးရဲ႕နာမည္ကလည္း ေဒါက္တာ တင္တင္ဝင္း လုိ႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။

ရာဇဝင္ထဲမွာ ေဒါက္တာ မတင္ဝင္းကုိ မထားခဲ့ၾကပါနဲ႔။ အေလးခံၿပီး သယ္ၾကေသးတာေပါ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားဘဝက မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းႀကီးက ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသား ကုိ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးေတြ ေရးေနတုန္း... တစ္လမွာ နရသီဟပေတ့မင္းရဲ႕ မိဖုရားငယ္တပါးျဖစ္တဲ့ ေစာလုံ အေၾကာင္းကုိ ေရးတဲ့အခါ ေစာလုံနာမည္ကုိ မသိရွာတဲ့ အေလ်ာက္.... “အမည္ မထင္ရွားတဲ့ မိဖုရားငယ္တပါး” လုိ႔ ရမ္းတုပ္လုိက္တယ္။ အဲဒါကုိ အျခားစာေရးဆရာတေယာက္က အဲဒီ မိဖုရားနာမည္ဟာ မထင္မရွားမဟုတ္၊ ေစာလုံ ျဖစ္တယ္လုိ႔ သြားေထာက္ျပမိတဲ့အတြက္ ရာဇဝင္ထဲက မိန္းမသားတေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေဒါက္တာမတင္ဝင္းႀကီးလည္း ပညာရွိပီသစြာ ယမ္းပုံမီးက် တားမရ ဆီးမႏုိင္ (ဆီးမႏုိင္ဆုိလုိ႔ ရွဴးရွဴးေတြထြက္က်ကုန္တယ္လုိ႔ မထင္ပါနဲ႔) ေဒါသအၿဖဳိင္ၿဖဳိင္ ပြင့္ထြက္တာကုိ မဂၢဇင္းေပၚမွာ ဖတ္လုိက္ရေသးတယ္။ ထုိင္းနဲ႔ျမန္မာ ဆက္ဆံေရးမေျပလည္တဲ့အခ်ိန္တုန္းက သတင္းစာထဲမွာေရးတဲ့ သ႔ူေဆာင္းပါးေတြကုိ က်ေနာ္က ႏုိင္ငံျခားမွာ ေရာက္ေနလုိ႔ မဖတ္လုိက္ရတာ နာတာပဲ။ သတင္းေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေမႊးပါတယ္။

ျဖစ္ႏုိင္လုိ႔ရွိရင္ သူတုိ႔အားလုံးကုိ ရာဇဝင္ထဲမွာ ထားရစ္ခဲ့ခ်င္ပါရဲ႕။
Read more

နားဝင္ပီယံ သူ႕အသံ

ေဟာဒီမွာ အသံဖုိင္ေလးတဖုိင္။ အလြန္ဆုံး မိနစ္ဝက္ (၃၂ စကၠန္႔)စာပဲ ၾကာတာပါ။ မျဖစ္မေန နားဆင္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိပါတယ္။

အဲဒီ အသံဖုိင္ထဲက ပီယဝါစာ ခ်စ္ဖြယ္ေသာစကားေလးကုိ ေျပာဆုိေနတဲ့ အသံပုိင္ရွင္ေလးဟာ ဘယ္ဒူ ျဖစ္မလဲဆုိတာ ပရိသတ္ႀကီး ကုိယ့္ဘာသာပဲ ခန္႔မွန္းၾကည့္ၾကပါ။ အေနာ္ ကေတာ့ ထုတ္ မေျပာဝံ့ဘူးေနာ္။ သားသားေၾကာက္ေၾကာက္။ (အင္း ထုတ္ မေျပာဘူးလုိ႔ ရည္ရြယ္ေပမယ့္ ပရိသတ္အခ်ဳိ႕ အေတြးေခ်ာ္ၿပီး လင္မယားရန္ျဖစ္တာလုိ႔ ထင္ေနပုံရတဲ့အေလ်ာက္ ေအာက္မွာ ျဖည့္စြက္ခ်က္ ထပ္ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ သားသား ညစ္ညစ္။)



အေပၚမွာ နားေထာင္မရခဲ့ရင္... ေအာက္က ပေလယာ မွာ နားေထာင္ၾကည့္ပါ။



(ဘေလာ့ဂ္ေပၚမွာ နားဆင္ရတာ အဆင္မေျပသူမ်ား ...ဒီလင့္ခ္... မွာ အသံဖုိင္ကုိ ေဒါင္းလုပ္ ယူလုိ႔ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ မရရင္ မီဒီယာဖုိင္ယားမွာ တင္ထားပါတယ္။ ဒီမွာ ေဒါင္းလုပ္ၾကည့္ပါ။ Bandwidth နည္းတဲ့အတြက္ တခါတရံ နားဆင္မရရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။)

ေနာက္ခံဘက္ဂေရာင္းမွာ ပါတဲ့ ေယာက္်ားသံကေတာ့ (စိတ္ထဲက မခံခ်ိမခံသာ ေဒါသထြက္ေနပုံရေပမယ့္လည္း) ပါးစပ္ကေတာ့ မတတ္သာတဲ့အေလ်ာက္ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ဳိး ေအာက္က်ဳိ႕ၿပီး ေျပလည္ရာ ေျပလည္ေၾကာင္း ေျပာေနရရွာတာကုိ ဘဝတူခ်င္း ကုိယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။

ေနာက္တခါ ျပည္သူ႕ဂုဏ္ရည္ဆုေပးၾကရင္ အဲသည္ ခ်ဳိသာေသာ အသံပုိင္ရွင္ကေလးကုိလည္း ျပည္သူ႕ဂုဏ္ရည္ စာရင္းမွာ ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးေစလုိပါတယ္ဗ်ာ။

ေအးေလ.... သူ႕ချမာ အလုပ္ေတြမ်ားလုိ႔ စိတ္တုိေနရွာတာကုိ ရွင္တုိ႔ကလဲ ... အဲေလ... ခင္ညားတုိ႔ကလဲ နားလည္ေပးလုိက္ၾကပါ။ ရွင္တုိ႔ေနာ္...ရွင္တုိ႔....။ အင္း....ရွင္တုိ႔နဲ႔ေတာ့ ခက္ေသးတယ္။

ျဖည့္စြက္ခ်က္။............။ ခ်ဳိသာၾကည္ျမေသာ အသံရွင္ဟာ စကၤာပူမွာ ျမန္မာလူမ်ဳိးမွန္ရင္ ခြင့္ တကူးတက ယူၿပီး မိမိဆႏၵအေလ်ာက္ (သြားခ်င္လြန္းလုိ႔) သြားေရာက္ စုေဝးတတ္ၾကတဲ့၊ မိမိရဲ႕ တႏွစ္စာ စုေဆာင္းထားသမွ် ေခၽြးနည္းစာထဲက အိတ္ထဲမွာ ေျပာင္သေလာက္နီးပါးကုိ (လွဴခ်င္လြန္းလုိ႔ ေလွ်ာက္လႊာေရးတင္ကာ) အလွဴဒါနျပဳလုိက္ၾကရၿပီးတဲ့ေနာက္ တေနကုန္တေနခန္း ထုိင္ေစာင့္ၾကရင္းနဲ႔ ေမတၱာဘာဝနာမ်ား ပြားမ်ားေလ့ရွိၾကတဲ့ မကင္းရာ မကင္းေၾကာင္း ႐ုံးတခုရဲ႕ ေကာင္တာမွာ တာဝန္ယူရတဲ့ မမ ပါတဲ့။ ေယာက္်ားသံကေတာ့ ျမန္မာျပည္သူတဦးပါ။ သူ႕အဆုိအရ အရင္ေန႔က သူ႕ကုိ အျခား ဝန္ထမ္းတေယာက္က ေနာက္တေန႔ညေန ျပန္လာဖုိ႔ ခ်ိန္းလုိက္တဲ့အတြက္ လာတာျဖစ္ပါသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ မမေလးရဲ႕ အဆုိအရ... ေဖာင္ေတြ ထပ္ရတာက မနက္ပုိင္းထပ္ရၿပီး ညေနဖက္မွာ မနက္က ေဖာင္ထပ္တဲ့ထားလူေတြကုိ ျပန္ေပးတာပါတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဟုိလူက အရင္ေန႔က ညေနပုိင္းလာခဲ့ဆုိလုိ႔ အခုလုိ လာရတာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႕မွာလည္း အလုပ္ေတြ ႐ႈပ္ေနတဲ့အတြက္ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ခြင့္ထပ္ယူၿပီး လာဖုိ႔ အခက္အခဲရွိေၾကာင္း၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဒီေန႔မွာ ေဖာင္ကေလးကုိ လက္ခံေပးဖုိ႔ ေတာင္းပန္တုိးလွ်ဳိးတဲ့အတြက္ အထက္ပါအတုိင္း အေကာခံလုိက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသတဲ့။

အဲသည္လုိ အားပါးတရ ေကာၿပီးတဲ့အခါ တံခါးဝနားမွာ ေစာင့္ေလ့ရွိတဲ့ လုံၿခဳံေရးအဖုိးႀကီးကုိ ေခၚၿပီး အဲဒီလူကုိ ဆြဲထုတ္ခုိင္းတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ပါးစပ္ကလည္း “This one. This one. Pull out!" လုိ႔ ေအာ္ပါေသးသတဲ့။

ကဲ.... ဒီေလာက္ရွင္းျပရင္ ရွင္တုိ႔ အားလုံးဇာတ္ရည္လည္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ရွင္တုိ႔ေနာ္...ရွင္တုိ႔....ရွင္တုိ႔နဲ႔ခက္တယ္...ဟြန္း။ ဒုံး။


(အသံဖုိင္ထဲက အသံေတြကုိ နားေထာင္ၿပီးတဲ့အခါ ၾကားရတဲ့အတုိင္း စကားလုံးအတိအက်နဲ႔ ကြန္မင့္က႑မွာ Transcripts သေဘာမ်ဳိး ျပန္ေရးေပးႏုိင္ခဲ့ရင္ ေက်းဇူးတင္မွာ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။)
Read more

ကုိေပါ နဲ႔ မဒမ္ေပါ (အသြင္တူ၏ မတူ၏)

တေန႔သ၌ ကၽြႏု္ပ္သည္ အခ်ိန္မ်ား ျဖဳန္းတီး၍ မကုန္ေအာင္ ပုိလွ်ံေနသျဖင့္ အက်င့္ပါေနသည့္အတုိင္း ဘေလာ့ဂ္မ်ားကို လွည့္လည္ဖတ္႐ႈရာ သက္ေဝ ဆုိသူ၏ ဘေလာ့ဂ္တြင္ ကၽြႏု္ပ္အား “အသြင္တူ၏ မတူ၏” ဟူသည့္ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ပုိ႔စ္တပုဒ္ေရးသားေပးရန္ တုိက္တြန္းထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည့္အခါ သက္ေဝအား ခင္မင္သည့္အေလ်ာက္ သူ၏ တုိက္တြန္းခ်က္ကုိ လက္ခံကာ ဤဇဗၺဴဒိပ္ကၽြန္းတြင္ စံျပလင္မယား ျဖစ္ခဲ့၊ ျဖစ္ဆဲ၊ ျဖစ္လတၱံ႕ေသာ ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ မဒမ္ေပါတည္းဟူသည့္ လင္မယားအေၾကာင္းကုိ ေနာင္လာေနာက္သားမ်ား အတုယူစိမ့္ေသာငွာ က်ားကုတ္က်ားခဲ၊ မဆုတ္မနစ္ေသာ လုံလဥႆဟကုိ ထုတ္၍ ေရးသားလုိက္ပါသည္။ နည္းနမူနာယူကာ အတုယူမွတ္သားၾကပါကုန္။

အင္း… နိဒါန္းနဲ႔တင္ ခဲေတြ၊ ေျပာင္းဖူး႐ုိးေတြ ဝင္လာေတာ့မယ္။ ရီတာေျပာသလုိ လူခ်စ္လူခင္မ်ားေစတဲ့ ဂါထာဆုိတာ ဒါမ်ဳိးပဲျဖစ္ရမယ္။

ေနာက္တာပါဗ်ာ။ သူမ်ားေတြ မသိေသးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေၾကာင္း အခ်ဳိ႕ကုိပဲ နည္းနည္းေလာက္ ေရးသားျပပါ႔မယ္။ ေအာက္ဆုံးမွာလည္း ဘေလာ့ဂါ ပန္ဒုိရာရဲ႕ တခါက ေတာင္းဆုိခ်က္အရ လက္လွမ္းမီသမွ် ဟုိးငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံေတြကစလုိ႔ ယခုအခ်ိန္ထိ ဓါတ္ပုံေတြကုိ တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။ တခါပဲ ေတာင္းဆုိရတယ္။ ႏွစ္ခါေတာင္းဆုိစရာ မလုိတာကုိ သတိျပဳပါ။ က်ေနာ့္ ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ မိဘေတြအိမ္ မီးထဲပါသြားတုန္းက ဆုံး႐ႈံးသြားပါတယ္။ အနာဂတ္ သမုိင္းပညာရွင္ေတြအတြက္ ႀကီးမားတဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈႀကီး ျဖစ္ေတာ့မွာပါပဲ…. သြပ္သြပ္သြပ္။

ကဲ…လာပါၿပီ။ မဒမ္ေပါနဲ႔ မတူတာက စေျပာရမယ္။ က်ေနာ္က သရဲမေၾကာက္တတ္ဘူး။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြမွာ သခ်ဳႋင္းကုန္းနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ေျမပဲခင္းမွာ တေယာက္တည္း ညအိပ္ေစာင့္တတ္တယ္။ က်ေနာ့္မဒမ္ေပါကေတာ့ သရဲေၾကာက္တတ္တယ္ခင္ဗ်။ (အခု သူနဲ႔ေပါင္းၿပီး က်ေနာ္ေတာင္ နည္းနည္း ေၾကာက္တတ္ခ်င္သလုိလုိ ျဖစ္လာတယ္။)

မဒမ္ေပါ သရဲေၾကာက္မွန္းသိေတာ့ က်ေနာ္ေရာ၊ သမီးကပါ မဒမ့္ကုိ အၿမဲလုိလုိ စတတ္ ေနာက္တတ္တယ္ဗ်။ ဥပမာ ညဖက္မွာ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူ႕ေနာက္ကုိ ေျခဖြနင္းသြားၿပီး ေနာက္ကေန အသံမထြက္ဘဲ စိန္းစိန္းႀကီး စုိက္ၾကည့္ေနတာမ်ဳိးေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္အခ်ိန္ေနာက္ေနာက္ အရမ္းစိတ္ဆုိးတတ္တယ္ဗ်။ လူေသအေလာင္းေတြ ဘာေတြဆုိလည္း သူက အရမ္းေၾကာက္တာ။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္ကလည္း မဒမ့္ကုိ တကူးတက မွာရတယ္။ က်ေနာ္ေသရင္ ခ်က္ခ်င္း မီးမသၿဂဳိဟ္ဖုိ႔၊ အိမ္မွာ အနည္းဆုံး သုံးရက္ေလာက္ေတာ့ ဆက္ထားဖုိ႔၊ အဲသည္သုံးရက္အတြင္းမွာလည္း ေနာက္ဆုံးလုိက္ေလ်ာျခင္းအေနနဲ႔ အေလာင္းေဘးနားမွာ အၿမဲ ေစာင့္အိပ္ေပးဖုိ႔၊ မဟုတ္ရင္ အေလာင္းအေနနဲ႔ အထီးက်န္ အားငယ္မွာကုိ စုိးရိမ္မိတဲ့အေၾကာင္းေတြ ညဖက္ေတြမွာ ေရြးၿပီး တဖြဖြ မွာၾကားရပါတယ္။ မဒမ္က ျပန္ေျပာတယ္။ “မင္း… ဒီေလာက္ဝေနတာ။ ဝတဲ့လူေတြက ေသရင္ အပုပ္ျမန္တယ္။ ဒီေတာ့ ေန႔မကူးဘဲ ခ်က္ခ်င္း သၿဂဳိဟ္မယ္”တဲ့။ ရက္စက္ပုံက။ နည္းနည္းမွ မၾကင္နာဘူး။

ဒီေလာက္ အေလာင္းေၾကာက္တဲ့ မဒမ္ေပါအတြက္ စိတ္မသက္သာစရာ ကုိးလုိ႔ကန္႔လန္႔ အျဖစ္တခု ႀကဳံရပါေသးတယ္။ ဒီလုိပါ…. တခါက ႏုိင္ငံျခားသား အသိတေယာက္ရဲ႕ ညီဝမ္းကြဲေလး ဆုံးသြားတယ္။ ျမန္မာလုိဆုိရင္ အစိမ္းေသ ေသတယ္ပဲ ဆုိပါစုိ႔ရဲ႕။ ေသသူဟာ တခါမွ မသိမျမင္ခဲ့ဘူးတဲ့ တစိမ္းတေယာက္ ျဖစ္ေနေပမယ့္ မိတ္ေဆြရဲ႕ ညီဝမ္းကြဲဆုိေတာ့ အိပ္ခ်္ဒီဘီ တုိက္ေအာက္မွာ လုပ္တဲ့ အဲဒီ အသုဘကုိ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ သြားၾကပါတယ္။ ပထမေတာ့ ေအာက္မွာ ေနၾကာစိစား၊ အေအးေသာက္၊ ထုံးစံအတုိင္း တျခား သိတဲ့လူေတြနဲ႔ ေတာ္ကီေလးေတြ ပြားရတာေပါ႔ေလ။

ခဏေနေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အသိက အားလုံးကုိ တုိက္တြန္းတယ္။ တုိက္အေပၚထပ္မွာ ေသဆုံးသူရဲ႕ မိခင္ (သူ႕အေဒၚ) ရွိတယ္။ တသုတ္ခ်င္း အေပၚကုိ တက္သြားၿပီး အားေပးလုိက္ၾကရေအာင္တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ႔။ လုပ္သင့္တာေပါ႔။ လုပ္ရမွာေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္က ေရွ႕ဆုံးကေန ဦးေဆာင္တက္ခဲ့တယ္။ မဒမ္က ေနာက္နားမွာ တျခားသူေတြနဲ႔ စကားေျပာရင္း လုိက္ပါလာတယ္။ အိမ္ထဲဝင္ကာနီး ေကာ္ရစ္ဒါမွာ ဆုိဖာေတြ၊ ထုိင္ခုံေတြ အျပင္ထုတ္ထားတာကိုေတြ႕ေတာ့ က်ေနာ္လည္း သံသယရွိလုိ႔ ေကာ္ရစ္ဒါကေန ဟထားတဲ့ တ႐ုပ္ကပ္ကတဆင့္ ဧည့္ခန္းထဲကုိ လွမ္းလည္း ၾကည့္လုိက္ေရာ… လားလား… အေလာင္းကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အစန္႔သား ခင္းက်င္း ခ်ထားတာေတြ႕ရတယ္။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္က မဒမ့္ကုိ လွမ္း သတိေပးရတယ္။ “ခ်စ္ေလးေရ… အခန္းထဲမွာ အေလာင္းရွိေနတယ္ေနာ္။ လန္႔မသြားနဲ႔ဦး” လုိ႔။ မဒမ္က ေနာက္မွာ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္နဲ႔ စကားေဖာင္ေနေတာ့ က်ေနာ္ေျပာတာကုိ မၾကားဘူးဗ်။

ေရွ႕ဆုံးကေန အိမ္ထဲဝင္လုိက္ေတာ့ တံခါးေသာ့ကို ပူးခ်ည္ထားတဲ့ သံႀကဳိးစနဲ႔ ျခစ္မိၿပီး က်ေနာ့္လက္မွာ ေသြးနည္းနည္းစုိ႔သြားလုိ႔ အယူမသည္းဘူးဆုိတဲ့လူလည္း ထိတ္ကနဲျဖစ္ၿပီး နည္းနည္းေတာ့ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

ထင္တဲ့အတုိင္း မဒမ္က ဝင္ဝင္ခ်င္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ အေလာင္းႀကီးကုိ ဘြားကနဲျမင္လုိက္ေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာဟာ သရဲအေျခာက္ခံလုိက္ရသူလုိ ျဖဴဖတ္ျဖဴေလ်ာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျခာက္ျခားသြားပုံရတယ္။ ဒါေပမယ့္ နာမည္က ဟန္သူ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဟန္မပ်က္ေပါ႔ေလ။ မာန္တင္းၿပီး က်ေနာ့္ေဘးမွာ လာရပ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။ အေလာင္းပတ္ပတ္လည္မွာ ဝုိင္းၿပီး မတ္တတ္ရပ္ရင္း အသုဘ ႐ႈၾကတယ္ေပါ႔။

ပန္းနဲ႔ အေမႊးတုိင္နံ႔ေတြက အခန္းတခုလုံးကုိ စူးစူးရွရွ လႊမ္းၿခဳံထားတယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚက အေလာင္းမွာ မ်က္ႏွာ၊ လည္ပင္းနဲ႔႔ လက္ကေလးေတြသာ ေဖာ္ထားၿပီး က်န္တာကေတာ့ ပိတ္ျဖဴနဲ႔ ပတ္၊ ကုိယ္ေပၚမွာ ပန္းေတြ က်ဳိးတုိ႔က်ဲတဲ လႊမ္းထားတယ္။ မ်က္ႏွာက ျပင္ထားေပမယ့္ နည္းနည္းေလး ျပာခ်င္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ဘာသာစကားနဲ႔ ဘုရားစာလုိ႔ ထင္ရတဲ့ မႏၱာန္တပုိဒ္ကုိ ကက္ဆက္ကေန ထပ္ဖန္တလဲလဲ ရြတ္ေနတယ္။ “ဥဳံ…..ကြိစိနံကြ တကြမ္ကြ” ဆုိတာမ်ဳိးေပါ႔။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြက တေယာက္ခ်င္း အေလာင္းရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ခ်ေပးထားတဲ့ ခြက္ထဲက ပန္းပြင့္ေလးေတြကုိ ယူၿပီး အေလာင္းေပၚမွာ ႀကဲျဖန္႔ ခ်ေပးရတယ္။

အသိကေတာ့ သူ႕ညီဝမ္းကြဲကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ပုံရတယ္။ ေသသူရဲ႕ ပါးကေလးကုိ စမ္းၾကည့္လုိက္။ ဆံစေလးကုိ သပ္ေပးလုိက္။ လက္ကေလးကုိ ကုိင္လုိက္နဲ႔ေပါ႔ေလ။ ၿပီးေတာ့ မဒမ္နဲ႔ က်ေနာ့္ဖက္ကုိ လွည့္ၿပီး “လာလာ…. ေအာင္နဲ႔ ဟန္။ လာကုိင္ၾကည့္လွည့္။ ဘယ္လုိမွ သေဘာမထားဘူး။ ထိလုိ႔ရတယ္။ ကုိင္လုိ႔ရတယ္” ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိ သုံးႀကိမ္ထက္မနည္း လွည့္ေခၚၿပီး တုိက္တြန္းပါတယ္။ က်ေနာ္ကလည္း ေစာေစာက ျခစ္မိလုိ႔ ေသြးစုိ႔ေနတဲ့လက္နဲ႔ သြားထိရမွာကို ဝန္ေလးေနတယ္။ မဒမ္ေပါ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရတာလည္း ၿပဳိေတာ့မယ့္ မုိးလုိပါပဲ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အႀကံအုိက္ေနၾကတယ္။ ျငင္းရမွာလည္း အားနာစရာႀကီးးမုိ႔လား။ က်န္တဲ့ လူေတြကလည္း ဘယ္သူမွေတာ့ သြားကုိင္မၾကည့္ၾကပါဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ေသဆုံးသူရဲ႕ အေမျဖစ္ဟန္တူသူ မီးဖုိထဲက ထြက္လာတာေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ဝမ္းနည္းေၾကာင္း သြားၿပီး စကားေျပာၾကတယ္။ ခဏေနေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ျပန္လာခဲ့ၾကတယ္။ မဒမ္ေပါ ၾကည့္ရတာ တကၠစီေပၚေရာက္မွ အသက္ဝဝ ရွဴႏုိင္ပုံပဲ။

ညဖက္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္က အိပ္ယာေပၚမွာ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္ စန္႔စန္႔ႀကီးလွဲၿပီး မဒမ့္ကုိ “လာ…. ဟန္။ ထိၾကည့္၊ ကုိင္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္” ဆုိတဲ့ ေန႔လည္က မိတ္ေဆြရဲ႕ အသံမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာမိလုိ႔ အဲဒီညက မဒမ္ေပါ စိတ္ဆုိးတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္။ (စကားစပ္မိလုိ႔ ေျပာရရင္ မုိးမခ ဝက္ဆုိက္က ဆရာသမားမ်ားဟာ အသုဘအခမ္းအနားေတြအေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့အခါတုိင္းမွာ လူေသအေလာင္းေတြကုိ မေမ့မေလ်ာ့ မ်က္ႏွာအနီးကပ္ ေဖာ္ျပရတတ္ၾကတာကုိ ေတြ႕ရတယ္။)

ဒါကေတာ့ မဒမ္ေပါနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ အသြင္မတူပုံေတြထဲက တခ်က္ေပါ႔။

တကယ္ေတာ့ အစအေနာက္ သန္ပုံမွာ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံး အသြင္တူပါတယ္။ မဒမ္ေပါဆုိရင္ က်ေနာ္တခါက ေလနဲ႔ဝမ္း မကြဲတာေလးေတာင္ ခ်မ္းသာမေပးဘူး။ ေအာက္ပါအတုိင္း ကဗ်ာစပ္ၿပီး က်ေနာ့္ကုိ ေနာက္လုိက္ေသးတယ္။ သူမ်ားကုိ ေနာက္ဖုိ႔အေရး… မစင္ ေနရာက ဝင္ၿပီး ခံစားေရးတာ။

" သြားခြင့္ျပဳပါ....သခင္ "

* သခင့္အပါး
အစိုင္အခဲဘဝနဲ႕ ကိုယ့္ရပ္တည္မႈဟာ
မေန႔ကစလို႔ ပ်က္သုဥ္း
အရည္ဘဝ လံုးလံုးေရာက္ခဲ့ၿပီ....။

* သခင္နာက်င္မယ္မွန္းသိေပမယ့္
မဆင္မျခင္ ထြက္ေပါက္႐ွာ
'ေလ'အလာကို ေစာင့္မိခဲ့တဲ့ကိုယ့္ကို
ခြင့္လႊတ္ပါ....သခင္။

* ဒီလိုနဲ႔ေစာင့္ေနတုန္း...
ေဟာဟိုက 'ေလ'တလံုး
ျဗဳန္းကနဲဆို..ေပၚအလာ
ပုန္းခိုကာ လိုက္လို႔သြား
အျပင္ဘက္နားအေရာက္မွာေတာ့
တုန္ခါေနတဲ့ သခင့္အသံ
မပီမသ ၾကားလိုက္မိတာက...
"ဟာ...ထြက္ကုန္ပဟ"...တဲ့"

မဒမ္ေပါ
23 Nov 2007

ကဲ... ဘယ္ေလာက္ဆုိးတဲ့ မဒမ္ေပါလဲဆုိတာ။

႐ုပ္ရည္အားျဖင့္ေရာ…။

က်ေနာ္က အညာသား။ အသားအေရာင္လွတယ္။ အေနာက္တုိင္းသားလူျဖဴေတြဆုိ က်ေနာ့္လုိ အသားအေရာင္မ်ဳိးကုိ လုိခ်င္လြန္းလုိ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ တေနကုန္တေနခန္းဆင္းၿပီး ေနလွန္းၾကပ္တင္တာေတာင္ လုိက္မမွီတဲ့ အသားအေရာင္မ်ဳိး။ ေၾကးနီေရာင္ အသားအေရာင္္ေပါ႔။ အဲ…အဲ ျပည့္စုံေအာင္ ေျပာရရင္ ေၾကးနီေရာင္မွာမွ ခဲမျဖဴတုိ႔ အၿဖဳိက္နက္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးေရာစြက္တဲ့ ေၾကးနီေရာင္မ်ဳိး။

႐ုပ္ရည္ကေတာ့ “ကုိေပါက ဗမာေခ်ာ ေခ်ာၿပီး ၾကည့္ေကာင္းတယ္” တဲ့။ တခါက ကုိယ့္ကုိ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး အဲသလုိ ေပၚတင္ႀကီး လာေျပာခ်လုိက္တာ မ်က္ႏွာမထားတတ္ေအာင္ပဲ ရွက္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ အဲသည္လုိ ေျဗာင္လာေျပာတာ ဘယ္သူမွတ္လုိ႔လဲ။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ မွန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ လူေပါ႔။ ဟြန္း… မုန္းစရာႀကီး။ ကဲကုိ ကဲတယ္။

မဒမ္ေပါကေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္ရဲ႕ Queen ေလ။ က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္မျမင္ေက်ာင္း တက္ခဲ့ေလသလားလုိ႔ေတာ့ မိတ္ေဆြတုိ႔ ေက်းဇူးျပဳ၍ မေတြးၾကပါနဲ႔ေပါ႔။ မဒမ္ေပါရဲ႕ ေက်ာင္းတုန္းက ဆံပင္ပုံက ကုိေလးပြ ပုံနဲ႔။ ကင္တင္းမွာ ဆင္းၿပီး ေကသာကုိ တခ်က္ဝဲလုိက္ရင္ အားလုံး ေႂကြသြားတယ္။ ကင္တင္းမွာ ဝဲပ်ံေနတဲ့ ယင္ေကာင္ေတြကုိ ေျပာတာပါ။ ဆံပင္နဲ႔ ယမ္းမိလုိ႔။

ဘေလာ့ဂါ မသီတာ ေျပာသလုိ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ တမုိးတည္းေအာက္မွာ အတူေနၿပီး စားတဲ့ အာဟာရကလည္းတူေတာ့ ဥတုေတြ၊ အာဟာရေတြကပဲ ျပဳျပင္သလားမသိ။ ဒီေလာက္ အျဖဴအမဲ သဲကြဲေနတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွံကုိ တူတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့လူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။

ညားကာစက မဒမ္ေပါက ေျပာဖူးတယ္။ “ကိုကုိ… ခ်စ္ေလးက သူမ်ားမိန္းမေတြလုိ စိန္ေတြ၊ ေရႊေတြ၊ အဝတ္အစား၊ အသုံးအေဆာင္၊ အလွအပ ပစၥည္းေတြ စိတ္မဝင္စားဘူး။ အစားအေသာက္ကေလးပဲ တခုပဲ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားေနရရင္ ေက်နပ္ပါၿပီ၊ အဲဒါေလးတခုေတာ့ လုိက္ေလ်ာပါ”….လုိ႔ ကတိေတာင္းဖူးတယ္။

အဲဒီစကားၾကားရေတာ့ ေမာင္ေပါတုိ႔ ပုိက္ဆံေတြ အပီ စုမိေတာ့မယ္၊ မိန္းမ အရေတာ္ေလစြဆုိၿပီး ပီတိေတြ လႈိင္လႈိင္ျဖာခဲ့ဖူးတယ္။ အစားအေသာက္ေတာ့ ဘာကုန္မွာလဲ။ ဒီေတာ့ လုိက္ေလ်ာပါ႔မယ္။ ကတိေပးပါတယ္ကြယ္ေပါ႔။ အစားမွာ ေမာ္လၿမဳိင္ဆုိတဲ့အတုိင္း ေမာ္လၿမဳိင္သူဆုိေတာ့ ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိေပမေပါ႔လုိ႔လည္း ေျဖေတြး ေတြးခဲ့သဗ်။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္ေတာ့မွ သိရတာ။ မဒမ္ေပါတုိ႔ အမ်ဳိးက ႏွယ္ႏွယ္ရရ အမ်ဳိးမဟုတ္ဘူး။ “စားၿပီး ေဆးေသာက္တဲ့ အမ်ဳိး”တဲ့။ စာဖတ္သူမ်ား မရွင္းမွာ စုိးလုိ႔ နည္းနည္း ထပ္ေျပာျပပါမယ္။ သူတုိ႔အမ်ဳိးမွာ မတည့္တဲ့အစာ၊ ေရွာင္တဲ့အစာဆုိတာ ဘာဆုိ ဘာမွ မရွိဘူးတဲ့ ခင္ဗ်။ အစာမေၾကမယ့္ အစာဆုိလည္း စားၿပီး အစာေၾကေဆးေသာက္လုိက္တယ္။ ေသြးတက္မယ့္ အစာမ်ဳိးဆုိရင္လည္း စားၿပီး ေသြးက်ေဆးကုိ မွီဝဲလုိက္တယ္။ အိမ္မွာ အဲသည္လုိေသာက္ဖုိ႔ ေဆးမ်ဳိးစုံလည္း စုေဆာင္းထားတယ္။ ေကာင္းၾကပါေလေရာ။

ေမာင္ေပါရဲ႕ ဦးေႏွာက္ ပ႐ုိဆက္ဆာ က ေႏွးေတာ့ လက္ထပ္ၿပီး ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ သေဘာေပါက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ စိန္ေတြ ေရႊေတြ ဆုိတာက တခါတရံမွ ဝယ္တတ္ၾကတာျဖစ္လုိ႔ တခါတရံမွ ကုန္တတ္တာမ်ဳိးကလား။ အစားအေသာက္ကေတာ့ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ်ဆုိေတာ့….. က်ေနာ့္ချမာမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ထိရွာပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေမာင္ေပါ မဒမ့္ကုိ တခါတေလ အစားအေသာက္လုိင္းကေန စိန္ေရႊ၊ အဝတ္အစားလုိင္းကုိ အေျပာင္းအလဲေလးျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းၾကည့္ပါလားလုိ႔ ဖ်ားေယာင္းတုိက္တြန္းၾကည့္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မဒမ္က “ဟင့္အင္း…ရတယ္။ မေျပာင္းေတာ့ပါဘူး။ စိန္ေတြ၊ ေရႊေတြက ကုိယ္ေသရင္ ကုိယ့္ေနာက္ပါမွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္မိန္းမ ေကာင္းစားဖုိ႔ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္” လုိ႔ ျပန္ေျပာတဲ့အတြက္ က်ေနာ့္မွာ အႀကံအုိက္ေနပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ပဲ က်ေနာ္လည္း အ႐ႈံးမရွိရေအာင္ သူနဲ႔အတူ ဘာမဆုိလုိက္စားရတယ္။ အရင္က ဒူးရင္းသီးဆုိ အနံ႕မခံႏုိင္တဲ့အညာသားဟာ အခု ဒူးရင္းသီးကုိေတာင္ က်ိတ္မွိတ္ၿပီး စားတယ္။ မဒမ္ရဲ႕ လက္သုံးစကားရွိတယ္။ “စားႏုိင္တုန္း ေကၽြးထားေနာ္။ ေနာင္ အိပ္ယာထဲလဲၿပီး မစားႏုိင္ေတာ့မွ ငါမေကၽြးလုိက္ရေလျခင္း ဆုိၿပီးေတာ့ ေနာင္တရေနမယ္”တဲ့။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း ျပန္ေျပာရပါတယ္။ “မင္း…. အခုေတာင္ တန္ေနၿပီပါကြာ” လုိ႔။

ဒီလုိနဲ႔ အစားမွာ တူလုိက္တာ အေသာက္တူတာမွာပါ ဂိတ္ဆုံးသြားတယ္။ ပထမေတာ့ မဒမ္ေပါကုိ ဘီယာအတူေသာက္ဖုိ႔ ဆြယ္လုိက္တယ္။ သူကလည္း ပါရမီရင့္သန္တဲ့အေလ်ာက္ ပထမ ဘီယာ၊ ေနာက္ေတာ့ ဝုိင္၊ ေနာက္ေတာ့ မာတီနီ၊ ေနာက္ေတာ့ ေကာ့ညက္၊ ေနာက္ေတာ့ ဝီစကီ (ဂ်က္ဒယ္နီယယ္၊ ခ်ီးဗတ္စ္၊ ဘလက္၊ ဘလူးေလဘယ္) စသျဖင့္ က်ေနာ့္ကုိေတာင္ ေက်ာ္တက္ခ်င္လုိ႔ မနည္း လမ္းပိတ္ထားရတယ္။ သူ႕အႀကဳိက္ဆုံးက ဘလူးေလဘယ္လ္ပါတဲ့။

အခုေတာ့ က်ေနာ့္အသည္းမေကာင္းလုိ႔ သိပ္မေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ မဒမ္ေပါအတြက္ေတာ့ ေၾကကြဲမုိးတိမ္ေပါ႔။ ဦးပုညစကားနဲ႔ ေျပာရမယ္ဆုိရင္….

“ဘဝေဟာင္းက၊ ငယ္ေပါင္းပီပီ၊ လည္ခ်င္းမွီ၍၊ တုိက္ဂါးပေညာင္၊ ဘီယာေခ်ာင္မွာ၊ ေဆြေမာင္နဲ႔မယ္၊ က်ီစယ္သမႈ၊ အျမည္းလု၍၊ ကယုကယင္၊ ခ်စ္တုန္႔တင္လ်က္၊ က်င္က်င္လည္လည္၊ ေပ်ာ္ခဲ့ဘူးသည္မ်ားကုိ၊ ႀကံစည္ေစ့ေစ့၊ တစိမ့္စိမ့္ေအာက္ေမ့၍၊ တေငြ႕ေငြ႕ဆင္ျခင္၊ ပူစကုိ ငင္မိလွ်င္၊ ပူပင္လယ္ေရ၊ လႈိင္းေဘာင္ဘင္ေဝေသာေၾကာင့္၊ မေျဖႏုိင္ မဆည္ႏုိင္၊ သည္းဆုိင္ေလာင္ျခစ္၊ က်မ်က္ရည္ ေခ်ာင္းျဖစ္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္၍ငုိဆဲတြင္၊ နဂုိေသာက္ၿမဲ၊ ေမာင္ေပါရဲ႕လည္ဆြဲဟာ၊ ရင္ကြဲနာနဲ႔ တခါတရံမွ်သာ ေသာက္ရရွာေလသည္” လုိ႔ စပ္ရမလားမသိဘူး။

အဲဒါကေတာ့ လူမသိေသးတဲ့ ေမာင္ေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါရဲ႕ အသြင္တူျခင္း မတူျခင္းေတြပါ။ ေအာက္မွာ မဒမ္ေပါနဲ႔ က်ေနာ္ရဲ႕ ငယ္ႏုစဥ္က (အခုလည္း ငယ္ပါတယ္) ႐ုပ္ပုံေလးေတြကုိ မျမင္ဘူးသူမ်ား ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ အမွတ္တရ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။

ဘေလာ့ဂါသက္ေဝ က်ပ္ေန… အဲေလ….ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ (မသက္ေဝ ၾကည့္ရတာ စကားလိမ္ေတြကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္တာ မကၽြမ္းက်င္ဘူးထင္တယ္… ဟိဟိ။ ဟုိ စကားလိမ္ပုိ႔စ္တုန္းက က်ေနာ့္ကုိ ေက်းဇူးေတာင္ တင္လုိက္ေသးတယ္။ ဟီဟီဟီ။)

မဒမ္ေပါ ငယ္ငယ္ကပုံ (၁) မဒမ္ေပါ ငယ္ငယ္ကပုံ (၂)
အေပၚကပုံႏွစ္ပုံက မဒမ္ေပါ ငယ္ငယ္က ပုံေလးေတြေလ။ မ်က္လုံးနက္နက္ကေလးနဲ႔ ခ်စ္စရာမေကာင္းဘူးလား။ သူ႕အေမ(က်ေနာ့္ေယာကၡမ)ကေတာ့ အဲဒါ ဓါတ္ပုံဆရာ ခဲထုိးထားလုိ႔ပါဆုိၿပီး အားေပးရွာတယ္။

ကုိေပါ ငယ္ငယ္ကပုံ (၁)
က်ေနာ္ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပုံဆရာ ရြာကုိလာတုန္း အစ္မႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ရြာထိပ္က လယ္ကြင္းေတြနားမွာ ႐ုိက္ထားတာ။ ဓါတ္ပုံအျဖဴအမဲ ေခတ္ကေပါ႔။ ဝတ္ထားတဲ့အက်ႌေတြက “မယ္ရက္ခုိး”ဆင္တ့ဲ။ အထက္မင္းလွၿမဳိ႕နယ္ထဲက စမ္းမႀကီး ဆုိတဲ့ ရြာကထြက္တာ။ ေဆာင္းတြင္းမွာ ဝတ္ရင္ ေႏြးတယ္။

ကုိေပါ ငယ္ငယ္ကပုံ (၂)
ကုိေပါ ငယ္ငယ္တုန္းက ေတာ္ရွာပါတယ္ေတာ္ေရ႕...ေတာ္ရွာပါတယ္ေအ့...... ခုနစ္တန္း လူရည္ခၽြန္။ ငပလီ ေရႊဝါခ်ိဳင္စခန္းမွာ ႐ုိက္ထားတာ။ အဲသည္ကတည္းက လူက နည္းနည္းေတာ့ ႏြဲ႕ခ်င္သား။ ၾကည့္ပါလားလုိ႔.... ပုံကုိ။

မဒမ္ေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၁)
မဒမ္ေပါ၊ သန္းသန္း၊ စန္းသီတာဦး(ရိေမ).......ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ႐ုိက္ထားတာ။

ကုိေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၁)
စက္မႈတကၠသုိလ္ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ။
(သိန္းေဆာင္၊ ေဇယ်ာသင္း၊ ကုိေပါ၊ ဝင္းေဇာ္ႏုိင္၊ ျမင့္လြင္ (ဝူးဝါး)၊ မ်ဳိးထြန္း၊ ေမာင္ေမာင္သန္႔၊ မုိးေဇာ္လြင္ (ပုံထဲတြင္ ရင္ေခါင္းအထိ ေျမမ်ဳိခံေနရသူ)၊ ရဲမုိးထြန္း၊ ဝင္းေမာင္ဦး)

မဒမ္ေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၂)

မဒမ္ေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၃)
မဒမ္ေပါ Extreme Makeover

ကုိေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၂)
အဲသည္တုန္းက လူေကာင္းေလး ကုိေပါ။ ဘုရားဒကာ ကုိေပါ။ ေသရည္ေသရက္ကုိ လွ်ာဖ်ားမွ်မတင္ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သူ။ အခုေတာ့ လွ်ာမထိ အာမထိ ေမာ့တယ္။ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲမွာ ကန္ေတာ့ခ်ဳိး တုိင္ေပးေနပုံပါ။
(ဝင္းေမာင္ဦး၊ ဟန္သက္ေအာင္၊ ေဇယ်ာသင္း(ကြယ္လြန္)၊ ကုိေပါ၊ ဝင္းသိန္း၊ ေက်ာ္ေဌးႀကီး)

ကုိေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၃)
အီလက္ထရြန္းနစ္ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ စက္မႈျပပြဲတြင္။ (ေက်ာ္မုိးလတ္၊ ဦးၾကင္စုိး (ပါေမာကၡခ်ဳပ္)၊ ေဒါက္တာစန္းတင့္ (ဌာနမွဴး)၊ ဦးမ်ဳိးၾကည္(ကထိက)၊ ကုိေပါ၊ ေဒၚျမင့္ျမင့္(ဌာနမွဴး)၊ ဦးညီလွငယ္ (ဒု-ပါခ်ဳပ္)၊ ဦးသာလႈိင္ (အၿငိမ္းစား ဌာနမွဴး)၊ သိန္းေအာင္)

ကုိေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ (၄)
စက္မႈတကၠသုိလ္ ပင္မအေဆာက္အဦးႀကီးအတြင္း ၾသဘာလမ္းထိပ္မွာ (မ်ဳိးထြန္း၊ ေဇယ်ာသင္း၊ မုိးေဇာ္လြင္၊ ျမင့္လြင္ (ဝူးဝါး)၊ ေဇာ္ႏုိင္၊ ရဲမုိးထြန္း၊ ကုိေပါ၊ ေမာင္ေမာင္သန္႔၊ ဝင္းေဇာ္ႏုိင္၊ ဝင္းေမာင္ဦး)

ကုိေပါ၊ မဒမ္ေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ
ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစု ရန္ပုံေငြအတြက္ စပါကလင္ ေရာင္းေနေသာ ကုိေပါႏွင့္ မဒမ္ေပါ။ မဒမ္ေပါရဲ႕ ထုိစဥ္က ေကသာမွာ ခ်ဳပ္ညရီတြင္ ျဖဳတ္ခ်ည္းျမင္သည္ လူပင္ေလေလာ၊ တေစၦေလာ ဆုိသည့္ ကုိေလးပြ ဆံပင္မ်ဳိးေပါ႔။

ကုိေပါ၊ မဒမ္ေပါ ေက်ာင္းတုန္းကပုံ
ဂ်ီေဟာသူ မဒမ္ေပါရဲ႕ မထင္မွတ္ဘဲ ဟာသ ေျမာက္တဲ့ ဓါတ္ပုံတပုံ။ မ်က္ႏွာေပၚက ၾကယ္သီးေလးႏွစ္လုံးနဲ႔ အက်ႌေပၚက ၾကယ္သီးေတြ အလွခ်င္းၿပဳိင္ေနပုံေပါ႔... ဟီးဟီး.... ဆံပင္ပုံကေတာ့ အတန္းထဲမွာ စကၠဴျမႇားနဲ႔ပစ္ရင္ ဘယ္ေတာ့မွမလြဲတဲ့ ဆံပင္ပုံမ်ဳိးေပါ႔။

မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္စဥ္က
မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ခဲ့စဥ္က ပီနန္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေရွ႕မွာ အမွတ္တရ (ေအာင္ခ်ဳိဦး၊ ကုိဉာဏ္စုိး၊ ညီညီေဇာ္မင္းနဲ႔ ကုိေပါ)

ေက်ာင္းဆရာမ မဒမ္ေပါ
မဂၤလာပါ ခ်ရာမ။ မဒမ္ေပါ ဆရာမလုပ္စဥ္က။ ဘေလာ့ဂါ တီတီဆြိတုိ႔လုိေပါ႔။ အဲသည္တုန္းက ဘုန္းႀကီးမ်က္မွန္လုိလုိ ေရႊကုိင္းမ်က္မွန္ကုိ မဒမ္ေပါ တပ္လုိက္ေသးတယ္။ ခ်င္က်ားပူေရာက္မွ လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္လြန္လြန္းလုိ႔ မ်က္မွန္လဲလုိက္ရတယ္။

ကုိေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါ(၁)
စကၤာပူကုိ ေရာက္လာၿပီ။ MRT ေပၚမွာ။ အဲသည္ေခတ္က ရထားဆုိတာ အဲသည္လုိ ေခ်ာင္တာကြဲ႕။

ကုိေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါ(၂)
ဒီလုိ အမွတ္တရ ေလးေတြ။

ကုိေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါ(၃)
ဒီလုိ ခ်ိန္းဝိုင္းေလးေတြနဲ႔လည္း ဘဝကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္။ အခုေတာ့ သူမ်ားေတြ ဂ်က္အေၾကာင္းေရးရင္ သြားၿပီး သြားရည္က်႐ုံပဲ တတ္ႏုိင္ေတာ့တယ္။

ကုိေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါ(၃)
ယခုလုိ က်ိက်ိတက္မခ်မ္းသာခင္ ဟုိးယခင္ဘဝက။ (Bird Park မွာ)

ကုိေပါနဲ႔ မဒမ္ေပါ(၃)
ဒါက ဖလင္ကင္မရာအသစ္ ဝယ္လာကာစက ညဖက္ႀကီး စမ္းထားတဲ့ပုံ။ အဲဒီအခ်ိန္က မဒမ္ေပါ စိတ္ေကာက္ေနပါတယ္။ အိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္ရပဲ ကင္မရာအသစ္ကုိ မၿပီးႏုိင္ မစီးႏုိင္ ကလိ ေနလုိ႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ခံ ဘက္ဂေရာင္းအတြက္ တအိမ္လုံးမွာ ေနရာလုိက္ရွာတာ... ဘယ္ေနရာမွ ရွာမေတြဘူး။ ေနာက္ဆုံး အခန္းထဲက အိမ္သာတံခါးကို ဆြဲေစ့လုိက္ၿပီး ဒီေရွ႕မွာ လာရပ္ ဆုိေတာ့မွ... စိတ္ဆုိးေနတဲ့မဒမ္ေပါလည္း ဘက္ဂေရာင္းကုိၾကည့္ၿပီး မေအာင့္ႏုိင္ဘဲ တဟီးဟီး ရယ္ပါေတာ့တယ္။
Read more

လူေတာ္တေယာက္ ဆုံး႐ႈံးျခင္း

မခင္ဦးေမ ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိ ေရးထားတာ ဖတ္ရတယ္။

ဒီညကလည္း အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတညရဲ႕ ညဥ့္လယ္သံသရာမုိ႔ အေတြးေတြထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ သတိရမိတယ္။

သူက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ အီလက္ထေရာနစ္ ေမဂ်ာမွာ တႏွစ္တည္း အတူတူတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲက စာအေတာ္ဆုံး ေက်ာင္းသားတေယာက္ေပါ႔။ ႏွစ္တုိင္းလုိလုိ ပထမစြဲတယ္။ အဲသည္တုန္းက Roll 1 လုိ႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ ပဥၥမႏွစ္ စာေမးပြဲနီးကာမွ ေဆး႐ုံတက္ရလုိ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ Roll 11 ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေအာင္ေတာ့ Roll 1 ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။

က်ေနာ့္ Yearbook ထဲက သူ႕ဓါတ္ပုံ၊ သူ႕နာမည္နဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ

VI Ec.E 11 (YIT)
အမွတ္ ၁၁၊ ၁၁၁ လမ္း
မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမဳိ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။

…….ဆုိၿပီး နံပါတ္ဝမ္းေတြ ေရာႁပြန္းေနတဲ့ သူ႕လိပ္စာကုိ ေဖာ္ျပထားလုိ႔ ေဘးနားမွာ တစုံတေယာက္က “ဝမ္းမ်ားကုိ လက္ကုိင္ထားသူ၊ သိပ္ညစ္ပတ္တာပဲေနာ္” လုိ႔ ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ ခဲတံနဲ႔ ေရးသား ေနာက္ေျပာင္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။

သူ႕ကုိ အားက်လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ကြန္ျပဴတာလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းမွာ လူႀကီးေတြဘာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ဘူးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဟာ စာၾကည့္စားပြဲေဘးမွာ “စာသည္ ပထမ၊ စာသည္ ဒုတိယ၊ စာသည္ တတိယ” လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္သံေဆာင္ပုဒ္ကုိ ကပ္ထားၿပီး သူ႕လုိ Roll-1 ျဖစ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားလုိက္တာ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ Roll-111 ျဖစ္သြားလုိ႔ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ၾကားမွာ ဟားစရာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

သူက စာေတာ္႐ုံတင္မက။ စိတ္ထားကလည္း ျပည့္တယ္။ ကူညီတတ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ စာေတြဘာေတြ ေမးရင္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကူညီရွင္းျပေပးတတ္တယ္။ အသင္းအပင္းကိစၥေတြမွာလည္း တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားတတ္တယ္။ သူ႕ကုိ လူခ်စ္လူခင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။

သူက အဆင့္တစ္ဆုိၿပီး ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ေနတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဟာသဉာဏ္ကလည္း ရွိတယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစုက ထုတ္ေဝတဲ့ Yearbook မွာ ေလေၾကာင္းစက္မႈဘာသာရပ္က ကုိၾကည္သြင္အတြက္ သူ ေရးထားတာေလးကုိ အခုထိေတာင္ သတိရမိလုိ႔ ၿပဳံးမိေသးတယ္။

“ကိုၾကည္သြင္….. ေကာင္းကင္တမြတ္ ၾကယ္ကုိ ဆြတ္ႏုိင္ပါေစ”….တဲ့။ ေအာက္မွာက်ေတာ့ သူဆြဲထားတဲ့ ကာတြန္းပုံကေလးတပုံ။ ဟုိးအျမင့္မွာ ၾကယ္ကေလးတပြင့္။ ၾကယ္ပြင့္ေအာက္နားဆီမွာ ေလယာဥ္ပ်ံတစင္းဟာ မီးခုိးေတြအူၿပီး ေအာက္ကုိ ထုိးစုိက္ဆင္းသြားတဲ့ ပုံကေလးနဲ႔။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူက သိမ္ျဖဴလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာ ကုမၸဏီတခုမွာ အီလက္ထေရာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ ဝင္လုပ္တယ္။ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ Asian Institute of Technology (A.I.T) တကၠသုိလ္က သူ႕ကုိ စေကာလားရွစ္ ေပးတဲ့အတြက္ မာစတာဘြဲ႕အတြက္ အဲသည္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ သူ႕အလုပ္ေနရာမွာ က်ေနာ့္ကုိ ထည့္ထားေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မေလးရွားက အလုပ္တခုက ခန္႔တဲ့အတြက္ အဲသည္အလုပ္မွာ ၾကာၾကာမေနလုိက္ရဘူး။ သူေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္နဲ႔ တခ်ိန္တည္းဆုိေတာ့ အီးေမးလ္ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူ႕အေၾကာင္းေတြ အၿမဲလုိလုိ ၾကားေနရတယ္။ အဲဒီတကၠသုိလ္က ျမန္မာေက်ာင္းသား အသင္းအဖြဲ႕မွာလည္း သူက ပါဝင္လႈပ္ရွားလုိက္ေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္က အီလက္ထေရာနစ္ေက်ာင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္ၾကဖုိ႔ egroup ေတြ ဘာေတြ သူက လုပ္ေပးလုိက္ေသးတယ္။

ေက်ာင္းၿပီးကာစ ႏုိင္ငံျခားကုိ မထြက္ခင္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကစဥ္က သူ႕ရဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႔တ္ ဓါတ္ပုံတပုံ က်ေနာ့္ကုိ ေပးထားဘူးတယ္။ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ႐ုပ္ေျပာင္ပုံတူေလးေတြ ဆြဲေပးတတ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ယီးယားဘြတ္ခ္မွာ သူ႕ပုံတူ အမွတ္တရ ဆြဲေပးဖုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ပူဆာတာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း လူရင္းဆုိေတာ့ ဆြဲေပးမယ္ ဆြဲေပးမယ္နဲ႔ လူခ်င္းသာ ကြဲကြာသြားေရာ…. ဆြဲမေပးလုိက္ရဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္စကၤာပူကုိ ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကလည္း ေအအုိင္တီမွာ ေက်ာင္းၿပီးကာ နီးေနၿပီ။ လူကလည္း က်ေနာ္နဲ႔အၿပဳိင္ ဝလာတယ္။

တရက္မွာ က်ေနာ္႐ုံးမွာ အိမ္သာတက္ရင္း ပုိက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ လွန္ေလွာေနတုန္းမွာ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလးကုိ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူ႕ဓါတ္ပုံကုိ ခဏထုတ္ၾကည့္ၿပီး အိတ္ထဲျပန္ထည့္မယ္ အလုပ္မွာ ဓါတ္ပုံက မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ၿပီး အိမ္သာအုိးထဲအထိ က်သြားတယ္။ ျပန္ေကာက္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေရဆြဲခ်လုိက္ရတယ္။ အဲသည္ကိစၥ သူ႕ကုိေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ မဒမ္ေပါနဲ႔ လက္ထပ္တယ္။ သူကလည္း စေကာလားရွစ္ ထပ္ရလုိ႔ ကေနဒါႏုိင္ငံမွာ ပီအိတ္ခ်္ဒီ သြားတက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူက က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားကုိ ကေနဒါ ေျပာင္းခဲ့ဖုိ႔ အၿမဲ တုိက္တြန္းတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သမီးကုိေမြးတာ၊ မဒမ္ေပါေက်ာင္းဆက္တက္တာ၊ က်ေနာ္ အခ်ိန္ပုိင္းေက်ာင္းတက္တာ စတာေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့အေလ်ာက္ သူ႕တုိက္တြန္းခ်က္ကုိ သေဘာက်႐ုံကလြဲလုိ႔ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ တရက္မွာ သူ႕ဆီက စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းကုိ ၾကားရတာပဲ။ သူ႕မွာ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ႐ုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လွဴဒါန္းသူရွိလုိ႔ အစားထုိးကုသတာ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ ဝမ္းသာစရာ ၾကားရတယ္။

အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ သူနဲ႔ ဖုန္း မၾကာမၾကာ ေျပာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံးနဲ႔ ခင္မင္သူျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ သူက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာကုိ ဝမ္းသာပုံရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားလည္း အၿမဲလုိလုိ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာတတ္ေတာ့ သူကလည္း ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္မၾကာခင္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ အျခားေရာဂါတခုနဲ႔ သူဆုံးသြားတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္တခုမွာ ညစာစားၿပီး Wash room ကုိ အသြားမွာ stroke နဲ႔ လဲက်ၿပီး ကြယ္လြန္သြားတယ္တဲ့။

အဲဒီသတင္းၾကားကာစက က်ေနာ္ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလး ျပဳတ္က်သြားတာကုိ ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ မသုိးမသန္႔နဲ႔ အျပစ္ရွိသလုိလုိေတာင္ ခံစားမိေသးတယ္။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတေယာက္၊ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ကုိ ႏွေျမာတသ သတိရမိပါတယ္။
Read more

တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက

ေက်ာင္းတုန္းက အေပါင္းအသင္းေတြအၾကား တခုခုကုိ အသည္းအသန္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ အျခားတေယာက္ေယာက္ကုိ (ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ) ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ၿပီဆုိရင္ ေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ လက္သုံးစကားတခုရွိတယ္။

“ေျပာပါေစ… ေျပာပါေစ။ သူ႕ဉာဏ္ေလး ရွိသေလာက္ ေျပာရွာတာ။ လႊတ္ေပးထားလုိက္”

အဲသလုိ ေျပာလုိက္ၿပီဆုိရင္ အေျပာခံရသူကလြဲလုိ႔ အားလုံးက ရယ္လုိက္ၾကတာပဲ။ အေျပာခံရသူမွာေတာ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ နည္းနည္း အခံရခက္တာေပါ႔။

တကယ္ေတာ့…. အဲသည္စကားဟာ ေတာ္ေတာ္မွန္ပါကလားလုိ႔ အခုေတြးမိပါတယ္။ ဘယ္သူမဆုိ သူသိသေလာက္ (သူ႕ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္)သာ ေျပာႏုိင္ၾကတာပါလား။

တထြာေလာက္ပဲ သိတဲ့သူက တေတာင္ေလာက္ ေျပာခ်င္လုိ႔ မရဘူး။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္လုိ႔ရပါတယ္။ ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥတခုကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးၾကည့္ပါ။ ဥပမာ… ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း ဆုိပါေတာ့။ ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း နကန္းတလုံးမသိတဲ့လူဟာ စာရြက္ေပၚကုိ စကားလုံးတလုံး ခ်ေရးႏုိင္ဖုိ႔ေတာင္ မလြယ္ပါဘူး။ နည္းနည္းသိတဲ့လူက ႏွစ္ေၾကာင္းသုံးေၾကာင္း ေရးျပႏုိင္မယ္။ မ်ားမ်ားသိတဲ့လူက မ်ားမ်ားေရးႏုိင္မယ္။ ခေရေစ့တြင္းက်သိသူက စာအုပ္စာတမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ေရးထုတ္ႏုိင္မယ္။

ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥကုိ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ၿဖီးျဖန္းၿပီး ေျပာမယ္ဆုိရင္ တခါတေလ စြတ္ရြတ္ မွန္သြားတတ္တာကလြဲလုိ႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ မွားတတ္ၾကပါတယ္။ ေရွ႕ေနာက္မညီေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အုိးနင္းခြက္နင္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာေတြလည္း ႀကဳံရတတ္တယ္။ တနည္းေျပာရမယ္ဆုိရင္ တကယ္ မသိဘဲနဲ႔ ရမ္းၿဖီးေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မၾကာခင္မွာဘဲ ေပၚသြားတတ္တယ္။

ဒီေတာ့ အမွားနည္းခ်င္ရင္ ကုိယ္တကယ္မသိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ သိသလုိလုိ တတ္ေယာင္ကားလုပ္ၿပီး ေျပာတာမ်ဳိးေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ဖုိ႔ လုိေပမေပါ႔။ ဆုိလုိတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႐ုိးသားဖုိ႔ အဓိက လုိလိမ့္မယ္။

ဒါေပမယ့္ နဂုိကတည္းက အမွားႀကီးကုိပဲ အမွန္ထင္ေနတဲ့အေလ်ာက္ ႐ုိး႐ုိးသားသား မွားေျပာေနမိတာမ်ဳိးေတာ့ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိအခါမ်ဳိးမွာ အမွန္ကို သိတဲ့လူက ၾကားသြားရင္ ကုိယ့္မွားကြက္ကုိ လာေထာက္ျပလာပါလိမ့္မယ္။ႏႈတ္ဆိတ္ေနသူအဖုိ႔မွာေတာ့ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဳိးကုိ မႀကဳံရဘဲ အမွားႀကီးအတုိင္းပဲ တသက္လုံး ေသရာပါသြားႏုိင္တယ္။

ခံယူသူရဲ႕ ဉာဏ္အတိမ္အနက္၊ ခံယူသူရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြအေပၚမူတည္လုိ႔ ေအာက္ပါအတုိင္း တုံ႕ျပန္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္လာတတ္ၾကတယ္။

(၁) အမွားကုိ ေျပာေနရာက ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ အမွန္ကုိ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာက္ျပမႈကုိ လက္ခံတယ္။ ေထာက္ျပသူကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိးက ရွားတယ္။

(၂) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ (လူ႕သဘာဝ တလြဲမာနေၾကာင့္) ေထာက္ျပမႈကုိ ခ်က္ခ်င္း တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ဝန္ေလးေနတတ္တယ္။ ေသြးေအးသြားတဲ့အခါက်မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကုိေတာ့ အလြယ္တကူ မနာယူတတ္သူေတြလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးက သူသူကုိယ္ကုိယ္ အမ်ားစု ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့သေဘာ။

(၃) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္မွားပါတယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဝန္မခံလုိတဲ့အတြက္ (မဟုတ္တဲ့ဘက္မွာ မာန္မခ်ခ်င္တဲ့အေလ်ာက္) မူလ အျမင္မွားကုိပဲ ေသတပန္ သက္တဆုံး တြယ္ဖက္ၿပီး သြားတတ္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ယုံၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္တယ္လုိ႔ နာမည္တပ္ခ်င္လည္း တပ္လုိ႔ရေပမယ့္ ဒီလူမ်ဳိးေတြကိုေတာ့ အသိေခါက္ခက္ အဝင္နက္တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။

(၄) ေထာက္ျပေပမယ့္လည္း ဉာဏ္တိမ္တဲ့အေလ်ာက္ အမွန္ကုိ မျမင္ႏုိင္ေသးဘူး။ အမွန္ကုိ မျမင္တဲ့အေလ်ာက္ အမွားကိုပဲ ဆက္လက္စြဲကုိင္ထားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ အေရအတြက္ အမ်ားဆုံးပဲ။ ေမာဟဖုံးတယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အမွန္ကုိ ျမင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့အထိ ဉာဏ္ရည္ျမင့္တက္လာၿပီးဆုိရင္ အမွန္ကုိ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။

ဒါေတြက မွားကြက္ကုိ ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ တုန္႔ျပန္ပုံ အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ (က်ေနာ့္ ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္ း-) ေတြးၾကည့္ၿပီး ေျပာျပတာပါ။

ျမန္မာစကားမွာ “အသံေၾကာင့္ဖားေသ” ဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။ မူလကေတာ့ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ သုံးစြဲဖုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ စကားပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အဲဒီစကားႀကီးကုိ ေနရာတကာမွာ တလြဲသုံးေနၾကတာကုိ ျမင္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာပါ။ အသံမထြက္တဲ့ ခ႐ုေတြလည္း တက္နင္းခံရလုိ႔ ေဖာင္းကနဲကြဲေၾကၿပီး ေသၾကရတာ အမ်ားအျပားပါ။ ဒီေတာ့ “တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက” ဆုိတဲ့ စကားပုံလည္း ျမန္မာစကားမွာ အသစ္ထြင္သင့္ၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။

“ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိရင္ မေျပာနဲ႔” ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ မွားယြင္းေနတယ္။ လူတုိင္းဟာ အလုံးစုံကုိ သိျမင္ႏုိ္င္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားၾကတာမဟုတ္။ ဒီေတာ့ သိသေလာက္ကုိ သိတဲ့အတုိင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိေစတဲ့ အေလ့အထကုိ ေမြးျမဴသင့္ၿပီ၊ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳသင့္ၿပီလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ စာမတတ္ရင္ လမ္းမွာဖတ္ ဆုိသလုိ ပုိသိတဲ့လူက ေထာက္ျပၾကေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေထာက္ျပတဲ့ေနရာမွာ ငါေထာက္ျပတာမွ အမွန္ပဲ၊ ငါေျပာတာကုိပဲ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံရမယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼ လက္မခံခုိင္းၾကနဲ႔။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလုိ လူေတြဟာ အမွန္ကုိ ျမင္သြားရင္ေတာင္မွ တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းၾကတယ္။ အတင္းအဓမၼလက္ခံခုိင္းသူေတြဟာ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပခ်င္တဲ့ေစတနာထက္ ကုိယ့္ဆႏၵကို ေရွ႕တန္းတင္တာ မ်ားေနပါတယ္။ သတိခ်ပ္သင့္တာက ေထာက္ျပသူကုိယ္တုိင္လည္း မွားႏုိင္ပါေသးတယ္။

ေနာက္စကားတခုက “လည္လြန္းတဲ့ဘီး ေခ်းနင္းတတ္တယ္” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ ရပ္ေနတဲ့ဘီးေတြလည္း ေခြးေသးပန္းတာကုိ ခံရတတ္ပါတယ္။ ယုတ္မာတဲ့စိတ္နဲ႔ မယွဥ္ဘူးဆုိရင္ လည္လည္ပတ္ပတ္ရွိတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ “႐ုိးတယ္” ဆုိတဲ့စကားမွာ “႐ုိးသား”တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ ေကာင္းတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး “႐ုိးအ” တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ပါတယ္။

ေနာက္ဆုံးတခုက “ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ မူလဇစ္ျမစ္ကေတာ့ မေကာင္းမႈျပဳရမွာကုိ ေၾကာက္တတ္ဖုိ႔ ဆုံးမခ်င္တဲ့ စကားျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကိစၥမဆုိ ေၾကာက္တတ္ရင္ပဲ ေဘးရန္ကင္းေဝးၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနၾကရတယ္လုိ႔ အမ်ားစုက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေနၾကဟန္တူတယ္။ အဲဒီ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိမႈ လြဲမွားေနတာကုိ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ အာဏာရွင္ေတြ ျပဳသမွ်ႏုေနရတဲ့အျဖစ္၊ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရတဲ့အျဖစ္၊ ကပ္ႀကီး သုံးပါးစလုံး ဆုိက္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ထင္ရွားလာပါတယ္။

ငွက္ကုလားအုပ္ေတြဟာ အႏၱရာယ္နဲ႔ ပက္ပင္းႀကဳံတဲ့အခါ သဲထဲကုိ ေခါင္းထုိးဝွက္ၾကသတဲ့။ ရန္သူကုိ သူတုိ႔မျမင္ရဘူးဆုိရင္ ရန္သူကလည္း သူတုိ႔ကုိ မျမင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ယူဆတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြ တကယ္အဲသည္လုိ လုပ္မလုပ္ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာတရပ္ကုိ ရင္ဆုိင္ရမွာ၊ ေျဖရွင္းရမွာ ေၾကာက္လုိ႔ ေရွာင္ပုန္းေနတတ္သူေတြကုိ သဲထဲ ေခါင္းထုိးဝွက္ထားတဲ့ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြနဲ႔ ႏႈိင္းတာေတာ့ သေဘာက်မိပါတယ္။

ဒီေတာ့ ကုိယ့္အျမင္ကုိ ကုိယ္သိသလုိ ႐ုိး႐ုိးရွင္းရွင္းပဲ ေျပာၾကဆုိၾကရေအာင္။ မွားသြားေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ။ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပလာလုိ႔ ကုိယ္ကလည္း ျမင္ႏုိင္တဲ့ ဉာဏ္အဆင့္အတန္းေရာက္ေနရင္ လက္ခံလုိက္တာေပါ႔။ မာနေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း လက္မခံႏုိင္ရင္လည္း အသာၿငိမ္ေနလုိက္။ ေနာက္ေတာ့ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ခံတာေပါ႔။ ကုိယ့္ကုိ မွားပါတယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼဝန္ခံခုိင္းလာတဲ့လူေတြရွိရင္ သူတုိ႔ (ေဒါသ)ကုိ ဆြခ်င္တဲ့အခါ ဝန္မခံနဲ႔။ အသာ ၿငိမ္ေနလုိက္။ ကုိယ့္အမွားကုိ ေခ်ာင္ပိတ္ဖမ္းမယ့္လူေတြရွိလာရင္ (သူတုိ႔ကုိ မေခ်ပႏုိင္တဲ့အခါ) တခ်ဳိ႕ကြန္မင့္ေရးသူေတြလုပ္သလုိ ေရွာင္ေျပးလုိက္။ ေဝေဝဝါးဝါး လုပ္ပစ္လုိက္။ ကုိယ္မေျဖႏုိင္တဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေမးလာရင္ မေျဖနဲ႔ေပါ႔။ ၿငိမ္ေနလုိက္။ (ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ ႐ုိးသားတာက အေကာင္းဆုံးပါ။)

ဒါေပမယ့္ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ မေျပာႏုိင္လုိ႔ အသားလြတ္ဆဲေရးတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္မိေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် သတိထားရမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အသားလြတ္ ဆဲဆုိျခင္းဆုိတာ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ေျပာႏုိင္တဲ့ အစြမ္းအစ မရွိေတာ့လုိ႔ “က်ေနာ္(က်မ)ေတာ့ျဖင့္ ပက္ပက္စက္စက္ႀကီးကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားပါၿပီ”ဆုိတဲ့အေၾကာင္း တေလာကလုံးသိေအာင္ ေအာက္တန္းက်စြာ ေၾကညာလုိက္တဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။

မွားမွားမွန္မွန္ တဖက္သားကုိ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ေပးတဲ့၊ သူတပါးရဲ႕ ေခ်ပခြင့္ကို မပိတ္ပင္တဲ့ အေလ့အထေလးကုိ ဘယ္သူမေမြးေမြး ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကုိယ့္ဘာသာ ေမြးျမဴမယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားပါတယ္။
Read more

ပဲပုံအသာဟစ္သံ

(၁) ပဲျပဳတ္နဲ႔နံျပား

“ႀကဳိင္ေရ…. ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားေလး စားခ်င္လုိက္တာ”

ေနာင္အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္ၾကာလုိ႔ ၾကပ္ေျပးက ဗုိလ္သန္းေရႊရဲ႕ ေနအိမ္မွာ သြားရွာၾကည့္ၾကရင္ ဗိုလ္သန္းေရႊရဲ႕ အလုပ္စားပြဲမွာ ဒီလုိ စာတုိမ်ဳိးေလး မေတြ႕ရဘူးလုိ႔ ဘယ္သူေျပာႏုိင္မလဲ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ အေကာင္းစားေတြကုိ တနင့္တပုိး စားေနရတယ္ဆုိဆုိ…. သူလည္းေလ ေလာကီသားေပမုိ႔ တခါတေလ ပဲျပဳတ္နဲ႔ နံျပားေလး ေတာင့္တခ်င္လည္း ေတာင့္တေပမေပါ႔။ (ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။.............။ Hero (Rita) )

(၂) ပုံေသ စြဲမွတ္သူမ်ား

လူဆုိးဆုိရင္ အၿမဲတမ္း ဆုိးတာေတြကုိ ျပဳေနသူလုိ႔ ထင္မွတ္တတ္ၾကၿပီး လူေကာင္းဆုိရင္လည္း တေလွ်ာက္လုံး ေကာင္းတာေတြခ်ည္း ျပဳေနတတ္သူ၊ ေျခာက္ျပစ္ကင္း သဲလဲစင္ကေလးေတြလုိ႔ ထင္မွတ္တတ္ၾကျပန္တယ္။ တသက္လုံး ေကာင္းလာတဲ့လူေပမယ့္လည္း တဒဂၤအခုိက္အတန္႔ေလးမွာ စိတ္လုိက္မာန္ပါ (သို႔မဟုတ္) အမွတ္မထင္ လုပ္လုိက္မိတာေလးတခုေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ အမွားႀကီးတခုကို က်ဴးလြန္မိသြားတာလည္း ရွိႏုိင္သလုိ တသက္လုံး ဆုိးယုတ္တာေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့သူေပမယ့္လည္း တခါတရံမွာ စိတ္ေစတနာအရင္းခံနဲ႔ ေကာင္းတဲ့လုပ္ရပ္ကုိ ျပဳမူလုိက္တာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ပါေသးတယ္။

(၃) အႏုိင္လုိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူမ်ား

လူတဖက္သားကုိ အတင္းအၾကပ္ ဖိအားေပးၿပီး ေတာင္းပန္ခုိင္းခ်င္တာမ်ဳိးေတြကုိလည္း ေတြ႕ေနရတယ္။ လူဆုိတာ သူ႕ဘာသာ အမွားကုိ သိလုိ႔ သူ႕ဆႏၵအေလ်ာက္ ေတာင္းပန္မွ အဓိပၸါယ္ရွိမွာေပါ႔။ အၾကပ္ကုိင္လြန္းလုိ႔ မလႊဲသာမေရွာင္သာ ဝန္ခ်ေတာင္းပန္တာကုိ လုိခ်င္ေနသူေတြဟာ ႐ူးႏွမ္းေနသူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုိင္လုိခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူေတြပဲ လားလုိ႔ ေတြးေတာ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီလူစားမ်ဳိးေတြဟာ တဖက္က ဝန္ခ်ေတာင္းပန္လာသည့္တုိင္ေအာင္ အမွန္တကယ္ ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္သူေတြ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။

(၄) သာသနာ့သူရဲေကာင္းႀကီးမ်ား

အြန္လုိင္းေပၚမွာ ငါတုိ႔ ကုိးကြယ္တဲ့ ဘာသာတရားကို လာမထိနဲ႔ေဟ့လုိ႔…ဆုိၿပီး ေဒါနဲ႔ေမာနဲ႔ အသည္းအသန္ ျငင္းခုံ ကာကြယ္ေနတဲ့ သာသနာ့ သူရဲေကာင္းႀကီးေတြကုိ စိတ္ပ်က္စဖြယ္ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒီ သူရဲေကာင္းႀကီးေတြအေနနဲ႔ ဘာသာတရားရဲ႕ အဆုံးအမကုိ ကုိယ္တုိင္လုိက္နာက်င့္ႀကံၿပီး ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟေတြ ေလွ်ာ့ႏုိင္ၾကပါေစလုိ႔ ဆႏၵျပဳမိပါတယ္။

(၅) ဟစ္တက္တဲ့ပုိ႔စ္ေတြ

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဖတ္ပရိသတ္ဟာ အျငင္းပြားဖြယ္ရွိတဲ့ပုိ႔စ္ (Controversial posts)ေတြကုိ သည္းေျခႀကဳိက္ေၾကာင္း Site meter ကတဆင့္ သတိထားမိပါတယ္။ ဘေလာ့ဂ္မွာ ဟစ္တက္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ျဖင့္ အျငင္းပြားရမယ့္ ပုိ႔စ္ေတြသာ ဖိေရးေပေတာ့လုိ႔ တုိက္တြန္းရမလုိ ျဖစ္ေနတယ္။

(၆) သံတူေၾကာင္းကြဲ (ဗုိင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိမ်ား မဖတ္ရ)

ျမန္မာျပည္က လင္မယားႏွစ္ေယာက္ဟာ မအိပ္ခင္ ဖုိမ ဆက္ဆံၾကတဲ့အခါ မိန္းမျဖစ္သူက ငွက္ေပ်ာတုံးႀကီးလုိ ၿငိမ္သက္ေနေတာ့ ေယာက္်ားျဖစ္သူဟာ စိတ္အလုိမက်လုိ႔ ကာမဆႏၵ ျပည့္ဝရွာပုံလည္း မေပၚဘူးေပါ႔။ အဲဒါနဲ႔ ေယာက္်ားျဖစ္သူက သူ႕မိန္းမကုိ ဒီလုိ ေျပာသတဲ့။

“မိန္းမရယ္… ေနာက္တခါက်ရင္ ၿငိမ္မေနပါနဲ႔။ ပါးစပ္ကလည္း ညည္းစမ္းပါ”….. လုိ႔ ေတာင္းဆုိသတဲ့။ ဘုိလုိ ေျပာရရင္ေတာ့ Please moan… လုိ႔ ေျပာတာ ေနမွေပါ႔ေနာ္။

မိန္းမျဖစ္သူကလည္း ေနာက္တခါလည္းက်ေရာ သူ႕ေယာက္်ားအလုိအတုိင္း ေဟာသည္လုိ ေအာ္ညည္းရွာပါသတဲ့။

“ဆန္အုိးထဲမွာလည္း ဆန္မရွိေတာ့ဘူးေတာ့္။ ဆီကလည္း ကုန္ေတာ့မယ္။ ပုိက္ဆံကလည္း တျပားမွ မက်န္ေတာ့ဘူး။ ”……… တဲ့။

အင္း…. ဗမာစကား၊ ဗမာစကား… သံတူေၾကာင္းကြဲေတြနဲ႔ေတာ့ ခက္ေသးတယ္။

(မွတ္ခ်က္။...........။ ပုိ႔စ္ေခါင္းစဥ္က ဘာႀကီးလဲလုိ႔ ေခါင္းေျခာက္ခံမေနပါနဲ႔။ ကဗ်ာဆရာ ကုိေစာေဝ (အာဏာ႐ူးႀကီးမွဴးႀကီးသန္းေရႊ ကဗ်ာဆရာ) ရဲ႕ စတုိင္လ္ကုိ အားက်လုိ႔ ေခါင္းစဥ္ငယ္ေျခာက္ခုက ေရွ႕ဆုံးစာလုံးေတြကုိ စဥ္ထားတာ။)
Read more

ရင္ကုိ လာမွန္ေသာ ဗေလာင္းဗလဲ ေျခာက္ခု

ပိတ္ရက္မွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြးနဲ႔ စိတ္ထဲဝင္လာတဲ့ ဗေလာင္းဗလဲ ျဖစ္ရပ္ ေျခာက္ခုကုိ နံပါတ္စဥ္အလုိက္ ေရးျပခ်င္ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ဗေလာင္းဗလဲျဖစ္ရပ္မ်ားဟာ လူအမ်ားရဲ႕ ဘဝကုိ ထိခုိက္ေစၿပီး တခ်ဳိ႕ဗေလာင္းဗလဲကေတာ့ က်ေနာ့္တေယာက္တည္းရဲ႕ စိတ္ကုိ ထိခုိက္ေစ႐ုံမွ်သာ တတ္ႏုိင္ပါတယ္။

(၁) နအဖရဲ႕ အာဏာလႊဲေပးမယ္ဆုိတဲ့ ကတိ

က်ေနာ့္ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ေပ်ာက္လုိ႔ ရမွာမဟုတ္တဲ့ ႀကဳံဖူးသမွ် အႀကီးမားဆုံးေသာ ဗေလာင္းဗလဲႀကီး တခုပါ။ (၈ ရက္ ၈ လ ၁၉၈၈) ရွစ္ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံႀကီးကုိ လက္နက္အင္အားသုံး ေသြးထြက္သံယုိ အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းၿပီး အာဏာသိမ္းခဲ့တဲ့ စစ္အစုိးရဟာ ပါတီစုံဒီမုိကေရစီေရြးေကာက္ပြဲကုိ ေခၚေပးမယ္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးတာနဲ႔ အႏုိင္ရတဲ့ ပါတီကုိ အာဏာလႊဲေပးၿပီး စစ္တန္းလ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္းျပန္သြားမွာျဖစ္ေၾကာင္း ကတိကဝတ္ေတြ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တတုိင္းျပည္လုံးေထာက္ခံမႈနဲ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရတဲ့အခါ စစ္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားဟာ သူရဲေဘာေၾကာင္စြာ ကုိယ့္တံေတြးကုိယ္ျပန္မ်ဳိၿပီး အာဏာလႊဲေပးဖုိ႔ ျငင္းဆန္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီဗေလာင္းဗလဲေၾကာင့္ လူေပါင္းမ်ားစြာရဲ႕ ဘဝေတြကုိ ဆုိးဝါးတဲ့ အက်ဳိးသက္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆုိတာ အထူးေျပာစရာလုိမယ္မထင္ပါဘူး။

(၂) ကုိေပါ ကန္႔ကြက္မဲေပးျခင္း

နံပါတ္ႏွစ္ကေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲပါ။

အဲဒီဗေလာင္းဗလဲအတြက္ အခုထက္ထိ စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိတုိင္း မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ရပါတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ နအဖ စစ္အစုိးရရဲ႕ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံအတည္ျပဳေရးအတြက္ လူထုဆႏၵခံယူပြဲလုပ္တဲ့အခါ က်ေနာ့္ရဲ႕ မူလဆႏၵက အဲဒီဆႏၵခံယူပြဲကုိ သပိတ္ေမွာက္ဖုိ႔ ဆႏၵပါ။ ကုိယ္တုိင္လည္း မဲသြားမေပးဘူး။ သူမ်ားေတြကုိလည္း မဲမေပးၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းမယ္ေပါ႔။ သပိတ္ေမွာက္ဖုိ႔ ဆႏၵျဖစ္ရျခင္းရဲ႕ အေၾကာင္းေတြထဲမွာ မဲသြားေပးျခင္းအားျဖင့္ နအဖအစုိးရရဲ႕ လမ္းျပေျမပုံုကုိ တရားဝင္ေအာင္ လုပ္ေပးရာ က်သြားမွာကုိ စုိးရိမ္မိတာကတေၾကာင္း၊ သူတုိ႔ ရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပုံကုိ လုံးဝမေထာက္ခံႏုိင္တာကတေၾကာင္း၊ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ႔ ဒီဆႏၵခံယူပြဲဟာ ပြင့္လင္းျမင္သာရွိမႈနဲ႔ တရားမွ်တမႈ လုံးဝရွိမွာ မဟုတ္တာကုိ သိေနတာကတေၾကာင္း စတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆႏၵခံယူပြဲ နီးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က သြားေရာက္ ကန္႔ကြက္မဲ ထည့္ၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလာတဲ့အခါ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ မူဝါဒကုိ ဝန္းရံရမယ္ဆုိတဲ့အသိနဲ႔ ကုိယ့္ရဲ႕ မူလဆႏၵနဲ႔ၾကားမွာ မျပတ္မသား လြန္ဆြဲေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကန္႔ကြက္မဲသြားထည့္မိပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေနာင္တရမိၿပီး စိတ္ထဲမွာ အင္မတန္လည္း မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ရပါတယ္။ မိမိရဲ႕ မျပတ္သားမႈအတြက္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ လက္ၫႇဳိးထုိးတာမဟုတ္ပါ။ လူတြင္ပါလုိ႔ ႏြားက်ားကုိက္ဆုိသလုိ မိမိဘာသာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ မျပတ္သားခဲ့ဘဲ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ခဲ့မိတာကုိ ဆုိလုိျခင္းမွ်သာပါ။ ေနာင္ဆုိရင္ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ ကုိယ့္ဆႏၵအတုိင္းပဲ ကုိယ္လုပ္ဖုိ႔ အားခဲထားပါတယ္။ က်ေနာ့္ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ရပ္ရဲ႕ အက်ဳိးဆက္အတြက္ တျခားသူေတြကုိ ထိခုိက္ေကာင္း ထိခုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုအေျခအေနမွာေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ျပန္လည္ထိခုိက္ေစျခင္းက ပုိပါတယ္။

(၃) ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္း၊ ဦးစိန္လွဦးနဲ႔ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္း

ဧရာဝတီအြန္လုိင္းမဂၢဇင္းက အင္တာဗ်ဴးမွာ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းက ေျပာတယ္။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းဆုိတာ တကယ္ေတာ့ သူရယ္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြရယ္၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဦးစိန္လွဦးရယ္ အဓိက ေရးဆြဲခဲ့တာပါတဲ့။ အဲဒီအဆုိ ဟုတ္မဟုတ္ကုိေတာ့ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က တာဝန္ရွိသူေတြကပဲ အတည္ျပဳႏုိင္မွာပါ။ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းမွာ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကုိ နအဖအေနနဲ႔ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္တကြ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံးကုိ ျပန္လႊတ္ေပးဖုိ႔၊ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပုံမွာပါတဲ့ ဒီမုိကေရစီနဲ႔မညီတဲ့ အခ်က္ေတြကုိ ျပန္လည္ေဆြးေႏြးညႇိႏႈိင္းၿပီး ျပင္ဆင္ေပးဖုိ႔၊ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္းမွာ ျပည္တြင္းျပည္ပက လြတ္လပ္တဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသူမ်ားကုိ ခြင့္ျပဳဖုိ႔ စတဲ့ ေတာင္းဆုိခ်က္ေတြကုိ လုိက္ေလ်ာပါမွ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ဖုိ႔ စဥ္းစားမယ္လုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ အခုအဲဒီအခ်က္ေတြအားလုံးကုိ နအဖက ဘာတခုမွ် မလုိက္ေလ်ာတဲ့အျပင္ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြထုတ္ၿပီး ထပ္မံဖိႏွိပ္လာတဲ့အတြက္ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္မၿပဳိင္ဖုိ႔၊ တရားဝင္ပါတီအျဖစ္ မွတ္ပုံမတင္ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းကုိ သူတုိ႔ေရးခဲ့တာပါလုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ေနတဲ့ ဦးခင္ေမာင္ေဆြ၊ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းနဲ႔ ဦးစိန္လွဦးတုိ႔က “ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိး” ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္စြာနဲ႔ ပါတီအသစ္ေထာင္ကာ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖုိ႔ စုိင္းျပင္းေနပါၿပီ။ စကားမစပ္ႀကဳံလုိ႔ေျပာရရင္ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက က်ေနာ္မဲေပးခဲ့တဲ့ အင္းစိန္မဲဆႏၵနယ္ အမွတ္(၂)က ဒီခ်ဳပ္ ကုိယ္စားလွယ္က ဦးစိန္လွဦးပါခင္ဗ်ား။ အဲဒီတုန္းက အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳတဲ့ သူ႕ကုိမဲေပးခဲ့ရတာ က်ေနာ့္ေထာက္ခံမဲ “သန” တယ္လုိ႔ အခုေတာ့ ခံစားေနရပါတယ္။

ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းကလည္း ဧရာဝတီအင္တာဗ်ဴးထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ဗေလာင္းဗလဲ ေျပာသလဲဆုိေတာ့… ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္းက ဒီအခ်က္ ဒီအခ်က္ေတြကုိ လုိက္ေလ်ာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္ဖုိ႔ စဥ္းစားမယ္လုိ႔ပဲေျပာခဲ့တာ…တဲ့။ ဒီအခ်က္ေတြကုိ မလုိက္ေလ်ာရင္ ေရြးေကာက္ပြဲ မဝင္ဘူးလုိ႔ မေျပာထားဘူး….တဲ့။ မွားပါတယ္ ေဒါက္တာရယ္...ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီး ေသသင့္ပါတယ္လုိ႔သာ ေျပာရမလားမသိ။ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ယုံၾကည္စရာမေကာင္းတဲ့၊ မ႐ုိးသားတဲ့၊ ခုတမ်ဳိး ေတာ္ၾကာတမ်ဳိးေျပာတတ္တဲ့ အတုိက္အခံႏုိင္ငံေရးသမားဆုိတာရွိရင္ ဒီလုိလူမ်ဳိးပါလားလုိ႔ေတာင္ မွတ္သားႏုိင္ဖြယ္ပါ။ သူတုိ႔ရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးမွာ ဆုိးက်ဳိးေတြ အေျမာက္အျမား ျဖစ္ေပၚေစဦးမွာေတာ့ အေသအခ်ာပါ။

(၄) စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ ပီအာရ္ ေပၚလစီ

လြန္ခဲ့တဲ့ ၈ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ အခ်ိန္ကအထိ စကၤာပူမွာ ပီအာရ္ (အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္) က်ဖုိ႔ဆုိတာ အေတာ္အတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ပီအာရ္က်ဖုိ႔ အရည္အခ်င္းသတ္မွတ္ခ်က္ေတြကုိ တရားဝင္ထုတ္ျပန္ေၾကညာထားတာမ်ဳိးမရွိေပမယ့္ စကၤာပူမွာ ေနထုိင္တဲ့ လုပ္သက္ကလည္း အတန္အသင့္ရွိရမယ္။ ဝင္ေငြအဆင့္အတန္းကလည္း မဆုိးရဘူး။ စကၤာပူက ဘြဲ႕၊ ဒီပလုိမာ လက္မွတ္တခုခုကုိ ပုိင္ဆုိင္ရမယ္။ ေရွးတုန္းက အဲသလုိ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၿပီးခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ စကၤာပူအစုိးရက ပီအာရ္ေတြကုိ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း ခ်ေပးခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြအၾကားမွာ ဟာသ တခုေတာင္ေပၚလာတယ္။ “အုိင္စီေအ(လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၊ လဝက)အေဆာက္အဦးေရွ႕က လမ္းေတာင္ ျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲဘူး။ လက္ကုိ ဖမ္းဆြဲၿပီး ပီအာရ္ခ်ေပးလုိက္မွာ စုိးလုိ႔” ဆုိတာမ်ဳိးေပါ႔။ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ စကၤာပူမွာ လူဦးေရ အဆမတန္ တုိးတက္လာၿပီး ဘတ္စ္ကား၊ မီးရထား၊ စားေသာက္ဆုိင္၊ အုိးအိမ္ စတာေတြအားလုံးမွာ လူေတြ ၾကပ္ညပ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ဒီၾကားထဲ စီးပြားပ်က္ကပ္ကလည္း ဆုိက္လုိက္ေသးေတာ့ အလုပ္လက္မဲ့ႏႈန္းထားျမင့္တက္လာတဲ့အခါ ေဒသခံ စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ သူတုိ႔အစုိးရရဲ႕ ႏုိင္ငံျခားသားအလုပ္သမားငွားရမ္းမႈ မူဝါဒကုိ ေဝဖန္စရာ၊ ကန္႔ကြက္စရာ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔။ အဲသည္မွာတင္ပဲ စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ လဝက ေပၚလစီဟာ ခ်က္ခ်င္း ဂ ငယ္ေကြ႕ေကြ႕ၿပီး ပီအာရ္ခ်ထားမႈကုိ တင္းၾကပ္လာေတာ့တာပါပဲ။ ဒီအထိကေတာ့ သူ႕ႏုိင္ငံ၊ သူ႕လုိအပ္မႈအရ ေပၚလစီေျပာင္းရတာဆုိေတာ့ ကုိယ္က ႏုိင္ငံျခားသားလည္း ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ ေဝဖန္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြထဲမွာ၊ အသိေတြထဲမွာ ပီအာရ္မိဘႏွစ္ပါးကေန (စကၤာပူမွာ)ေမြးလာတဲ့ ကေလးကုိ ပီအာရ္ခ်မေပးတဲ့အတြက္ မၾကာခဏဆုိသလုိ အုိင္စီေအကုိ သြားၿပီး ကေလးအတြက္ Social Visit pass သက္တမ္းတုိးေနရတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဒုကၡကုိ ျမင္ရတဲ့အခါမွာေတာ့ စကၤာပူအစုိးရရဲ႕ လဝက ေပၚလစီ ဗေလာင္းဗလဲကုိ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ေပၚလာပါတယ္။ ပီအာရ္ခ်တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တင္းၾကပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္….လုပ္ခ်င္သလုိ လုပ္ၾကပါ။ ဒါေပမယ့္ ပီအာရ္မိဘႏွစ္ပါးက (စကၤာပူမွာ)ေမြးလာတဲ့ ကေလးကုိ ပီအာရ္ခ်မေပးတာကေတာ့ လူေတြကုိ အလုပ္မ႐ႈပ္႐ႈပ္ေအာင္ သက္သက္ ညစ္ရာက်ေနပါတယ္လုိ႔သာ ေျပာခ်င္ပါေတာ့တယ္။

(၅) သီးေလးသီးနဲ႔ ဗေလာင္းဗလဲ

နံပါတ္ ၅ အေနနဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ သီးေလးသီးရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲကုိ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတုိင္း သီးေလးသီး ျမန္မာျပည္ကထြက္လာေတာ့ စကၤာပူမွာ အရင္ဆုံးလာ ကျပ တာမုိ႔လား။ သူတုိ႔ရဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႔၊ ေလယာဥ္လက္မွတ္ စတာေတြအားလုံးအတြက္ စကၤာပူက စီစဥ္သူေတြ အိပ္ကပ္ထဲက အရင္းစုိက္ထုတ္ၿပီး ေခၚၾကတာပါ။ ဒီေရာက္ေတာ့ ေခၚတဲ့လူေတြမွာ တာဝန္ရွိတဲ့အေလ်ာက္ သူတုိ႔ သေဘာထားကုိ အတိအလင္း ေဆြးေႏြးရပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲကုိ ျပန္ဝင္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိမရွိ၊ ဒုကၡသည္ခံဖုိ႔၊ ႏုိင္ငံေရးခုိလႈံခြင့္ေလွ်ာက္ဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိမရွိ ေပါ႔။ ဒီေမးခြန္းေတြကုိ ေမးရတာက အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ တကယ္လုိ႔ ျမန္မာျပည္ထဲကုိ ျပန္ဝင္ဖုိ႔ ဆႏၵရွိတယ္ဆုိရင္ ျပက္လုံးျပက္တဲ့ေနရာမွာ သတိထားျပက္ဖုိ႔အတြက္ရယ္၊ မီဒီယာေတြနဲ႔ အင္တာဗ်ဴးတဲ့ေနရာမွာ စကားအေျပာအဆုိ သတိထားဖုိ႔ရယ္အတြက္ပါ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာ့ သူတုိ႔ ျပန္သြားဖုိ႔ရည္ရြယ္ထားတယ္ဆုိရင္ ျပည္ပက စီစဥ္သူေတြကေတာ့ ျပည္ပမွာ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ က်န္ရစ္မယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ပရိသတ္အႀကဳိက္ လုိက္ျပက္ၿပီး ေထာင္ထဲဝင္သြားရတယ္ဆုိတာမ်ဳိး မျဖစ္ေစလုိတဲ့အတြက္ ႀကဳိတင္ၿပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေမးျမန္းေဆြးေႏြးရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္က ျပန္မယ့္ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာတဲ့အေလ်ာက္ စီစဥ္သူေတြကလည္း အဲဒီအခ်က္ကုိ ထည့္စဥ္းစားၿပီး ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ မီဒီယာေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံရာမွာပါ ဂ႐ုတစုိက္ စီစဥ္ခဲ့့ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္း ျပည္ပပြဲစဥ္ခရီးေတြအတြင္း သီးေလးသီးဟာ မီဒီယာအင္တာဗ်ဴးေတြအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ “သူတို႔ဟာ အမ်ားထင္သလုိ ျပည္ပမွာ ခုိလႈံခြင့္ ေတာင္းၿပီး ေနမယ့္လူေတြမဟုတ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ၿပီး ျမန္မာျပည္သူေတြကုိ ေဖ်ာ္ေျဖမွာျဖစ္ေၾကာင္း” တေလွ်ာက္လုံး ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒီစကားကုိ ၾကားကာစကေတာ့ သီးေလးသီးရဲ႕ သတၱိကုိ ေလးစားမိပါတယ္။ ျပည္တြင္းျပည္ပက ျမန္မာျပည္သူေတြအေနနဲ႔ သီးေလးသီးရဲဲ႕ သတၱိကုိ အတုယူသင့္တယ္ေပါ႔ေလ။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၀၈ ႏွစ္ဦးပုိင္းကတည္းက ထြက္လာလုိက္တဲ့ သီးေလးသီးဟာ အခုအခ်ိန္အထိ ျပည္ပမွာပဲ ရွိေနပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ၿပီး ျမန္မာျပည္သူလူထုကုိ ေဖ်ာ္ေျဖမယ္ဆုိတဲ့ သူတုိ႔စကားဟာလည္း ေလလႈိင္းထဲကလာၿပီး ေလလႈိင္းထဲမွာပဲ ေပ်ာက္ပ်က္သြားပုံရပါတယ္။ အမွန္ကေတာ့ ဘာမွ မေျပာခဲ့ဘဲ ျပည္ပမွာ ဆက္လက္ေနထုိင္တယ္ဆုိရင္လည္း သူတုိ႔ကုိ ဘယ္သူကမွ ဘာမွ ေျပာမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္ျပန္ဖုိ႔ ဆႏၵလည္း မရွိဘဲ ဘာေၾကာင့္ အဲသည္လုိ ပါးစပ္ကေန ဗလြတ္ရႊတ္တြ ေျပာထြက္ခဲ့သလဲဆုိတာ သီးေလးသီးကုိယ္တုိင္မွအပ အျခားသူကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ သိႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

(၆) ေမၿငိမ္းရဲ႕ ဗေလာင္းဗလဲ

ေမၿငိမ္းဆုိတာက စာေရးဆရာမ၊ တကၠသိုလ္ဆရာမေဟာင္း၊ ဘေလာ့ဂါ ေဒၚေမၿငိမ္းပါ။ ဆရာမေမၿငိမ္း ဘေလာ့ဂ္ေရးခဲ့တဲ့ တေလွ်ာက္လုံးမွာေရာ၊ ျပည္ပက အင္တာနက္မဂၢဇင္းေတြမွာ ေရးတဲ့ စာေတြကုိ ဖတ္မိသမွ်လုိလုိကုိ အခုအခ်ိန္အထိ က်ေနာ္ႏွစ္ၿခဳိက္ခဲ့တာေတြခ်ည္းပါ။ (သူကုိယ္တုိင္က သူ႕ကုိယ့္သူႏုိင္ငံေရးသမားလုိ႔ မခံယူေပမယ့္) သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံအေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူ႕ခံစားခ်က္၊ သူ႕အယူအဆ၊ သူ႕အျမင္ေတြကုိ ေရးတဲ့အခါတုိင္း က်ေနာ္နဲ႔ ထပ္တူက်လြန္းလုိ႔၊ ႏွစ္သက္လြန္းလုိ႔ ကြန္မင့္က႑မွာ မၾကာခဏဆုိသလုိ သြားေရာက္ေထာက္ခံေရးသားေလ့ရွိပါတယ္။ အဲသည္လုိ ေထာက္ခံလြန္းလုိ႔ နအဖ ဘက္ေတာ္သားျဖစ္ဟန္တူတဲ့ သူမ်ားနဲ႔ ေမၿငိမ္းကုိလည္း မုန္းတီးဟန္တူတဲ့ သူမ်ားက “ကုိေပါ… ခင္ဗ်ား သူ႕ကုိ ဘလုိင္းႀကီး ပင့္မေနနဲ႔” ဆုိတဲ့ ကြန္မင့္မ်ဳိး အေရးခံရတဲ့အထိပါပဲ။

ဒါေပမယ့္ ဆရာမေမၿငိမ္း ဘေလာ့ဂ္မွာ က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ထိခုိက္ေစတဲ့ ဗေလာင္းဗလဲတခု ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲသည္ ဗေလာင္းဗလဲက တျခားသူေတြကုိေတာ့ ထိခုိက္ခ်င္မွ ထိခုိက္မွာပါ။ အေသးအမႊားကိစၥေလးလုိ႔လည္း ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ကုိေတာ့ ႀကီးႀကီးမားမား ထိခုိက္ေစပါတယ္။

ဘာလဲဆုိေတာ့….. အဲသည္တေလာက ညီလင္းဆက္နဲ႔ ေမၿငိမ္းတုိ႔ “ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ” ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက အစျပဳလုိ႔ ၿငိၾကတယ္ဆုိပါေတာ့။ က်ေနာ္က ေဖ့စ္ဘုတ္ေတြ ဘာေတြအထိ တက္မဖတ္လုိ႔ အေၾကာင္းစုံ မသိရေပမယ့္… အဲဒီအခ်ိန္က ေဖ့စ္ဘုတ္သုံးသူ မဒမ္ေပါအေျပာနဲ႔ ကုိယ္ဖတ္မိတာေတြ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္မိတဲ့အခါ အဲသည္ကိစၥမွာ က်ေနာ္က ေမၿငိမ္းမွန္တယ္ယူဆတဲ့အေလ်ာက္ ေမၿငိမ္းဖက္မွာ ရပ္ပါတယ္။ ညီလင္းဆက္ကုိ က်ေနာ္ႀကဳိက္တာမွန္ေပမယ့္ အရာတုိင္းမွာေတာ့ ညီလင္းဆက္နဲ႔ က်ေနာ္ကလည္း ထပ္တူက်တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲသည္လုိ ညီလင္းဆက္ကိစၥက အစျပဳလုိ႔ ေမၿငိမ္းေရးတဲ့ ပုိ႔စ္ေတြတုိင္းမွာ ေမၿငိမ္းကုိ မလုိလားသူမ်ားက ကြန္မင့္ေတြနဲ႔ အႀကီးအက်ယ္ လာေရာက္တုိက္ခုိက္တာကုိလည္း က်ေနာ္သတိထားမိပါတယ္။ အရင္ကလည္း နအဖ ဘက္ေတာ္သားေတြ ဒီလုိပဲ လာေရာက္တုိက္ခုိက္ေနၾကမုိ႔ ဆရာမေမၿငိမ္းက လုံးဝ ၿဖဳံမွာမဟုတ္ဘူးလုိ႔လည္း က်ေနာ္တြက္ဆထားၿပီးသားပါ။ ဒီၾကားထဲမွာ ေမၿငိမ္းက “ေပးသူယူသူ ေနာက္ဆက္တြဲ” ဆုိတဲ့ ပုိ႔စ္မွာ ကြန္မင့္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သူမရဲ႕ သေဘာထားကုိ ေျပာရာမွာ...

“ေနာက္တခုက ေလာက္ေလာက္လားလား ေဝဖန္တာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ၾကေလေတာ့ မွတ္သားစရာလည္း မရွိ...။ ဒီေတာ့ Blog စည္တယ္လုိ႔ပဲ သေဘာထားလုိက္ေတာ့တယ္..။ ..................................................................... ....................................................................................... .......................................................... ကဲ... Comment ခ်င္ၾကေသးသူမ်ား... ႀကဳိဆုိပါတယ္ဗ်ားးးး” လုိ႔ ေရးထားတာေတြ႕ရေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ကုိ အေလးထားသူတေယာက္အေနနဲ႔ ဆရာမရဲ႕ သေဘာထားကုိေရာ၊ အေဝဖန္ခံႏုိင္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ကုိပါ ပုိၿပီး သေဘာက်မိပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ မၾကာလုိက္ပါဘူး။ ဝမ္းနည္းစရာေကာင္းတာက ဆရာမဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္ထားတာ ေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ။ က်ေနာ္သုံးတဲ့ ကြန္ျပဴတာေတြမွာ ကြန္မင့္ဖတ္မရတာေၾကာင့္ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ဘူးလုိ႔ တြက္ဆရတာပဲ။

ဒီကိစၥကလည္း ေျပာရရင္ သီးေလးသီး အျဖစ္တုန္းကလုိပဲ။ ဘေလာ့ဂါ တေယာက္အေနနဲ႔ သူ႕ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္ျခင္း၊ မပိတ္ျခင္းက သူ႕လြတ္လပ္ခြင့္ပဲ။ ဆရာမေမၿငိမ္းမွာလည္း သူ႔ပုိ႔စ္ထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးတဲ့အတုိင္း သူ႕ဘေလာ့ဂ္ကုိ နည္းပညာအရ ကူညီေပးေနတဲ့ တပည့္သားခ်င္း၊ မိတ္ေဆြေတြရဲ႕ ဆႏၵကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္လုိ႔ ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္လုိက္ရတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလုိေတြးရင္လည္း ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီဗေလာင္းဗလဲက က်ေနာ့္စိတ္ကုိ ဘာေၾကာင့္ထိခုိက္ေစသလဲဆုိေတာ့…. ဆရာမေမၿငိမ္းဟာ ျမန္မာျပည္မွာ နာမည္ႀကီး စာေရးဆရာတေယာက္ျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ စာေပစိစစ္ေရးရဲ႕ ဆုိးရြားမႈကုိ သာမန္ဘေလာ့ဂါေတြထက္ ပိုသိသူျဖစ္တာက တခ်က္၊ ေနာက္လြတ္လပ္စြာေျပာဆုိပုိင္ခြင့္ကုိ အေလးထားသူျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိ က်ေနာ္ယုံၾကည္တာက တခ်က္၊ ေနာက္ၿပီး ေဝဖန္မႈကုိ မေၾကာက္ရြံ႕သူ၊ စိတ္ထဲရွိတဲ့အတုိင္း အမွန္ကုိ မေၾကာက္မရြံ႕ေျပာရဲသူျဖစ္တယ္ဆုိတာ အတိတ္က သူမရဲ႕ အျပဳအမူအေျပာအဆုိ လုပ္ရပ္ေတြကတဆင့္ သိႏုိင္တယ္ဆုိတဲ့အခ်က္… စတဲ့အခ်က္ေတြကုိ က်ေနာ္သိထားေတာ့ ဒီကိစၥမွာ သာမန္ဘေလာ့ဂါတေယာက္က ကြန္မင့္ေတြကုိ ပိတ္လုိက္ရင္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ ေနမွာမဟုတ္ေပမယ့္ ဆရာမေမၿငိမ္းက ပိတ္လုိက္တဲ့အခါ က်ေနာ့္အ႐ႈိက္ကုိ လက္သီးနဲ႔ထုိးလုိက္သလုိ၊ စစ္ေျမျပင္မွာ ကုိယ့္ရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး တုိက္ေဖာ္ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ဆုံးသြားသလုိ ရင္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ေအာင့္ၿပီး ႏွေျမာသတလည္း ျဖစ္မိပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ႐ုံးပိတ္ရက္မွာ ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္စဥ္းစားရင္း ရင္ကုိလာမွန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲ ဗေလာင္းဗလဲ ေျခာက္ခု အေၾကာင္း ေရးျပလုိက္တာပါ။
Read more

ပုစဥ္းရင္ကြဲ

ေတာဖက္မွာ ေနဖူးသူေတြအဖုိ႔ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံေတြကုိလည္း ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံက ေအာ္ေနတုန္းေတာ့ ဆူညံေနမွန္းမသိရဘူး။ ဒါေပမယ့္ တခ်ီတခ်ီမွာ ႐ုတ္ခ်ည္းဆုိသလုိ တၿပဳိင္တည္း အေအာ္ရပ္သြားတတ္ၾကတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ညဥ့္ယံတခုလုံး တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနတာကုိ အာ႐ုံျပဳမိၿပီး သူတုိ႔ တခ်ိန္လုံးဆူညံေနခဲ့တာကုိပါ တဆက္တည္း သတိထားမိသြားတတ္တာမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလုိ ၿငိမ္က်သြားတာကလည္း ခဏတျဖဳတ္ပါ။ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေနရင္ ျပန္ေအာ္ၾကတာပါပဲ။

၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ႏွစ္တဝက္က်ဳိးလုိ႔ စစ္အစုိးရရဲ႕ တတုိင္းျပည္လုံးကုိ စစ္ကၽြန္ျပဳေရး ဖြဲ႕စည္းပုံ အတည္ျပဳမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးလည္း နီးသထက္ နီးကပ္လာပါေခ်ၿပီ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပုစဥ္းရင္ကြဲေအာ္သံေတြလုိ ေတာက္ေလွ်ာက္ေအာ္လာတဲ့ အသံေတြတခ်ဳိ႕ ျဗဳန္းစားႀကီး တိတ္ဆိတ္သြားတာကုိ သတိထားမိတယ္။ ေမာသြားတာလား။ တကယ္ပဲ ရင္ကြဲသြားေလသလားေတာ့ မေျပာတတ္။ ဘယ္အသံေတြလဲဆုိေတာ့ “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ” ဆုိတဲ့ အသံေတြပါ။ အထူးသျဖင့္ ၂၀၁၀ ကုိ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ျဖစ္ရမယ္လုိ႔ ေအာ္ေနၾကသူေတြ အခုတေလာ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အသံတိတ္သြားတာကုိ သတိထားမိလုိ႔ပါ။

ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ဆုိတဲ့ အသုံးအႏႈန္းက တခါတရံ သုံးတာဆုိရင္ေတာ့ အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူးေပါ႔။ လူဆုိတာ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတုိင္ထားၿပီး အလုပ္လုပ္တတ္ၾကတာ သဘာဝမုိ႔ ပန္းတုိင္မရွိတာနဲ႔ စာရင္ ေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ တႏွစ္တခါဆုိသလုိ ဒီႏွစ္ထဲမွာ “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ” ဆင္ႏႊဲမယ္လုိ႔ အခ်ိန္မွန္မွန္ႀကီး ေျပာလာခဲ့ၾကတာေတြကုိ ေတြ႕ရေတာ့့ ႏွစ္ေတြၾကာလာတဲ့အခါ အဲဒီစကားမ်ဳိးဟာ ေျပာဖန္မ်ားေလ အႏွစ္သာရ ကင္းမဲ့ေလ ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ႔။ တကယ္လုိ႔သာ တႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရးရေစရမယ္ဆုိတဲ့စကားကုိ ဂ်ပန္ေတြနဲ႔အတူ ျပန္ဝင္လာစဥ္ကတည္းက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွစ္တုိင္းေျပာလာခဲ့ရင္ ဘယ္သူမွ အဲဒီစကားကုိ အယုံအၾကည္ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဆုိခဲေစ ၿမဲေစ ဆုိတဲ့ စကားကုိ သတိရမိပါတယ္။ ဒါက “ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ”ဆုိတာကုိ တႏွစ္တခါ ေႂကြးေၾကာ္ၿပီး တုိက္ေနသူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေရးျပခ်င္တာပါ။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ “အခုေတာ့ မပါေသးဘူး။ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲက်ရင္ေတာ့ ဝင္ပါၿပီကြာ…” ဆုိၿပီး တခ်ိန္လုံး လက္ေမာင္းပင့္ေနတဲ့ လူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ဖုိ႔ ေသခ်ာေနၿပီဆုိေတာ့မွ ဝင္ပူးေပါင္းတာမ်ဳိးက်ေတာ့ ဘာလုပ္ေတာ့မလဲ။ သူဝင္မပါလည္း ႏုိင္ဖုိ႔က က်ိန္းေသေနၿပီကုိး။ ႏုိင္မွ ဝင္ပါတာမ်ဳိးက ေဘာလုံးပြဲ အ႐ႈံးအႏုိင္ အေျဖထြက္ၿပီးမွ ေလာင္းေၾကးထပ္ခ်င္တဲ့လူလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ တကယ္လုိအပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အုတ္တခ်ပ္သဲတပြင့္လုိ ဝင္ပူးေပါင္းၿပီး ပါဝင္တာက ႏုိင္မယ္ေသခ်ာမွ ဝင္ပူးေပါင္းပါဝင္တာထက္ ပုိၿပီး တန္ဘုိးရွိပါတယ္။ အဲဒီ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ေျပာတာမဟုတ္ျပန္ရင္လည္း…. “အာလိန္ငါးဆင့္၊ နဂါးႏွင့္ဂဠဳန္အရံ၊ ဂုဏၻန္ယကၡ၊ စတုဇ္မဟာရာဇာ မခံႏုိင္ျငားမွ သိၾကားထြက္တဲ့အခါ” ဆုိတဲ့ သီခ်င္း စာသားလုိ… “မင္းတုိ႔ တုိက္ထားႏွင့္ၾကကြာ။ မင္းတုိ႔ မႏုိင္ကာမွ ေနာက္ဆုံးမွာ ငါဝင္ပါမယ္…” လုိ႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ႏုိင္ပါေသးတယ္။

အဲဒီ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ ဆုိတဲ့ အသံေတြကုိ ထပ္ဖန္တလဲလဲ ၾကားရေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက အဂၤလိပ္နန္းရင္းဝန္ ခ်ာခ်ီ ေျပာခဲ့တာကုိ သတိရမိတယ္။

“Now this is not the end. It is not even the beginning of the end. But it is, perhaps, the end of the beginning.”
Sir Winston Churchill, Speech in November 1942


ခ်ာခ်ီကလည္း ဒီစကားကုိ (သူ႕ႏုိင္ငံသားေတြက) ပြဲသိမ္းေရာက္ကာနီးၿပီလုိ႔ လႈိင္လႈိင္ႀကီး ေျပာလာၾကတဲ့အတြက္ နားကေလာဟန္နဲ႔ ေျပာခဲ့တာလုိ႔ တေနရာမွာ မွတ္သားခဲ့ရဖူးပါတယ္။

အခုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ျမန္မာ့အေရးမွာ ပြဲသိမ္းလုိ႔ မဆုိႏုိင္ေသးပါဘူး။ ပြဲက စ႐ုံပဲ ရွိပါေသးတယ္။ အဲဒီအေနအထားမွာ ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲလုိ႔ တစာစာ ေအာ္ေနၾကရင္ ပြဲမစခင္က ဇာတ္သိမ္းသြားႏုိင္တဲ့အတြက္… တခါက ဒီလုိ ကဗ်ာနဲ႔ ကာတြန္း ပုိ႔စ္ေလးတခုကုိ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

“ပြဲသိမ္းငုိခ်င္း”



ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
ပြဲသိမ္းတုိက္ပြဲ….
အာေတြလည္း ၿပဲခဲ့ေပါ႔
အေသႏႊဲမယ့္ သ႑ာန္လုိ
ေလထဲက ရမ္ဘုိေတြေၾကာင့္
အံမယ္ေလး….. အရပ္ကတုိ႔ရဲ႕
ပြဲမစခင္က ဇာတ္သိမ္းရပါေပါ႔လား…..

ကုိေပါ။
July 03, 2010
Read more

“မ်ဳိးေစ့ ပါလာေသာ”

အာဏာရွင္စနစ္ဟာ Self-destructive တဲ့။ စကတည္းက သူ႕ကုိယ္သူ ျပန္ဖ်က္ဆီးမယ့္ မ်ဳိးေစ့ပါလာသတဲ့။

ဘယ္ေလာက္ခုိင္ခံ့တဲ့ အာဏာရွင္စနစ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တခ်ိန္မွာေတာ့ က်ဆုံးရတာကုိ သမုိင္းေတြထဲမွာ ေတြ႕ေနျမင္ေနရတယ္။

ျမန္မာျပည္က အာဏာရွင္စနစ္ဟာ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က စၿပီး ေရတြက္ရင္ ရာစုႏွစ္ဝက္ေလာက္ ၾကာခဲ့ၿပီဆုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်က္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္တဲ့လူေတြလည္း ထင္ၾကမယ္။ စနစ္ကသာ မပ်က္ေသးတာ။ အာဏာရွင္ေတြေတာ့ တေယာက္ၿပီး တေယာက္ ေသမင္းေခၚရာေနာက္ကုိ လုိက္သြားၾကကုန္ၿပီ။ လက္ရွိ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အာဏာရွင္ ဦးသန္းေရႊလည္း အသက္အရြယ္အရ ေနရလြန္းလွ ေနာက္ထပ္ ဆယ္ႏွစ္ေပါ႔။

စနစ္ဆုိတာမ်ဳိးကလည္း တခ်ိန္လုံးေတာ့ တည္တံ့ေနႏုိင္တာမဟုတ္။ လူထုက ၾကည္ျဖဴတဲ့စနစ္၊ လက္ခံတဲ့စနစ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာရွည္ခံ ေကာင္းခံမယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုလက္ရွိစနစ္ကုိ လူအနည္းစုကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူမွ မႏွစ္သက္ၾကဘူး။ လူေတြ မလွန္ရဲဘူးဆုိတာ အေၾကာက္တရားနဲ႔ မလွန္ရဲေအာင္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ထားလုိ႔သာျဖစ္တယ္။ အခြင့္သာတာနဲ႔ လွန္ၾကဖုိ႔ ႀကဳိးစားၾကဦးမွာပဲ။

ေနာက္တခ်က္က ဒီအာဏာရွင္စနစ္က ေခတ္နဲ႔ တကယ္အံမဝင္ဘူး။ အရင္ ျမန္မာရွင္ဘုရင္ေတြေခတ္ကလုိ ကုန္းတြင္းပုိင္းမွာ မင္းေနျပည္ေတာ္ တည္ေထာင္ၿပီး အျပင္ေလာက ကမၻာႀကီးနဲ႔ အဆက္အသြယ္ျပတ္ေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ျပည္သူျပည္သားေတြလည္း ျပင္ပကမၻာနဲ႔ ထိေတြ႕မႈနည္းတဲ့အေလ်ာက္ တသီးတျခား မတုိးတက္ဘဲ က်န္ရစ္ေနႏုိင္ေကာင္းရဲ႕။ ဒါေတာင္မွ ဘာသာေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈဆုိတာမ်ဳိးေတြ သမုိင္းတေလွ်ာက္မွာ စိမ့္ဝင္ထုိးေဖာက္တာကုိေတာ့ ခံရေသးတာပါပဲ။

အခုေခတ္မွာေတာ့ ကမၻာတဖက္ျခမ္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ တျခားတဖက္က ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သိႏုိင္ၾကားႏုိင္ျမင္ႏုိင္ၾကတဲ့ေခတ္။ ႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း ကူးသန္းသြားလာမႈကလည္း ဘယ္တုန္းကနဲ႔မွ မတူညီေအာင္ လြယ္ကူျမန္ဆန္တဲ့ေခတ္။

ဒီေခတ္ႀကီးထဲမွာ ရွင္ဘုရင္ေခတ္တုန္းကလုိ လူေတြဟာ မ်က္စိပိတ္၊ နားပိတ္မဟုတ္ၾကေတာ့ဘူး။ လူေတြကုိ ဝါဒျဖန္႔မႈိင္းေတြ အရင္ကလုိ တုိက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ လူေတြက ျမန္မာ့အလင္းနဲ႔ ျမန္မာ့အသံေလာက္ပဲ ဖတ္ၾက၊ နားေထာင္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ လႈိင္းတုိေရဒီယုိေတြကတဆင့္ ျပည္ပက လြတ္လပ္တဲ့ အသံလႊင့္ခ်က္ေတြကုိ ဖမ္းယူနားေထာင္ၾကတယ္။ ၿဂဳိဟ္တုစေလာင္းေတြ ၾကည့္လာၾကတယ္။ ႏုိင္ငံျခားနဲ႔ ဥဒဟုိ သြားလာေနၾကတယ္။

႐ုပ္ရွင္၊ ဂီတ၊ ဖက္ရွင္ စတာေတြကတဆင့္လည္း ကမၻာတလႊားက ျဖစ္ေပၚေျပာင္းလဲ တုိးတက္မႈေတြကုိ သိျမင္လာၾကတယ္။ ေခတ္ေရစီးေၾကာင္းအလုိက္ အနည္းနဲ႔အမ်ား ေျပာင္းလဲ လက္ခံလာၾကတယ္။ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈကအစ ေျပာင္းလာတယ္။ ရန္ကုန္ဓါတ္ပုံေတြထဲမွာ ေဘာင္းဘီဝတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ၊ အမ်ဳိးသားေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတာကုိ ေတြ႕ရလုိ႔ သေဘာက်မိတယ္။ အဝတ္အစားတြင္မက ေတြးေခၚပုံေတြပါ ေျပာင္းလဲလာတယ္။ ေနာက္ပုိင္း လူငယ္ေတြဆုိရင္ ေတြးေခၚပုံေတြမွာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္က လူႀကီးေျပာတာဆုိရင္ မ်က္စိမွိတ္ ယုံလုိက္တာပဲ။ ဒီေခတ္လူငယ္ေတြက ပုိၿပီး လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚတတ္လာၾကတယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္။

စစ္အစုိးရကုိယ္တုိင္ကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ စနစ္ႀကီးဟာ အလုပ္မျဖစ္ဘူး၊ မမွန္ကန္ဘူးဆုိတာ သိတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ဒီမုိကေရစီစနစ္ကုိ သြားဖုိ႔လုပ္ေနပါတယ္လုိ႔ (လူၾကားေကာင္း႐ုံျဖစ္ေစ) ေအာ္ျပေနရတယ္။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ျဖစ္ေစ အေပၚယံေတြ လုပ္ျပေနတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ လုံၿခဳံေရးအတြက္၊ အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ အခ်ိန္ဆြဲတဲ့နည္း၊ မ်က္လွည့္ျပတဲ့နည္းေတြကုိ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ႀကံဆ သုံးစြဲေနၾကရတယ္။ သူတုိ႔မွာလည္း စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾကစိတ္က မေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ဆြဲဆြဲ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ လွည့္ဖ်ားဖုိ႔ ႀကဳိးစားႀကဳိးစား တခ်ိန္မွာေတာ့ ဗုန္းဗုန္းလဲရမွာပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူ႕ဘာသူ လဲက်ပ်က္သုဥ္းတဲ့အခ်ိန္အထိ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကာႏုိင္ေသးတယ္။ ကုိယ္တုိင္အတြက္၊ ကုိယ့္မ်ဳိးဆက္ေတြအတြက္ လြတ္လပ္တဲ့ ပစၥဳပၸာန္နဲ႔ အနာဂတ္ကုိ တမ္းတသူ၊ ဆႏၵျပင္းျပသူမ်ားကေတာ့ ထုိင္မေစာင့္ဘဲ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ပ်က္သုဥ္းေရးကုိ အစဥ္သျဖင့္ ႀကဳိးပမ္းေနၾကတယ္။ ဒီလုိ ႀကဳိးစားသူမ်ားလာေလေလ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ဖုိ႔ ျမန္ေလေလပါပဲ။ မႀကဳိးစားဘဲ ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူ မ်ားရင္လည္း ေဘးထုိင္ေနတဲ့လူေတြအပါအဝင္ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြဟာ အာဏာရွင္စနစ္ရဲ႕ ဒုကၡေတြကုိ ပုိၿပီးၾကာၾကာ ခံၾကရဦးမွာပဲ။ ကုိယ့္လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ကုိယ္ထူကုိယ္ထပဲ ႀကဳိးစားၾကရမွာပါ။ သူမ်ားကယ္တာ ထုိင္ေစာင့္ေနလုိ႔ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အနည္းဆုံး… လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚျခင္း၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ျခင္းေတြကုိ မိသားစုအတြင္းမွာ၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းအသုိင္းအဝိုင္းမွာ၊ ကုိယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ စတင္က်င့္သုံးလာၾကရင္ တုိင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးအတြက္ တဖက္တလမ္းက အေထာက္အကူျဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆမိပါတယ္။
Read more

ေဖာင္ခ်ဳိး တုိက္ပြဲ

ျမစ္တဖက္ကမ္း၌ ေဖာင္မ်ား ဆုိက္ကပ္လုိက္သည့္အခ်ိန္မွာပင္ ေနမင္းသည္ ႐ုိးမေတာင္တန္းေနာက္ကြယ္သုိ႔ လုံးလုံးလ်ားလ်ား ငုပ္လွ်ဳိးသြားေခ်ၿပီ။

ျမစ္ကမ္းနဖူးရွိ ေတာတန္းထက္မွ အိပ္တန္းျပန္ ငွက္ေက်းတုိ႔၏ က်ီက်ီက်ာက်ာ ေအာ္ျမည္သံမ်ားကုိ ၾကားရပါ၏။ ျမစ္တဖက္ကမ္းဆီမွာေတာ့ ခရီးတေထာက္ နားခုိခဲ့ရာ ေညာင္ႏွစ္ပင္စခန္းကုိ ဆည္းဆာရိပ္တြင္ ခပ္ပ်ပ် လွမ္းျမင္ေနရေသးသည္။

“ကဲကဲ…. လူေတြ စုံမစုံ စစ္ၾကေဟ့။ လက္နက္နဲ႔ ရိကၡာေတြ ကမ္းေပၚကုိ ခ်ၾက”

မုိးခ်ဳန္းသံပမာ က်ယ္ေလာင္လွေသာ တပ္မွဴးႀကီး၏ အမိန္႔သံကုိ နာခံကာ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ တာဝန္ေတြကုိ တက္ညီလက္ညီ ေဆာင္ရြက္ၾကရသည္ပ။ သည္အခုိက္မွာပင္ ကမ္းနဖူးဆီသုိ႔ ျမင္းဒုန္းစုိင္းစီးလာသူ တဦးကုိ ျမင္လုိက္ၾကရသည္။

“ဟာ…. ကင္းေထာက္ တပ္မွဴးေလး ေပြးလြင္ ပါလားေဟ့၊ စစ္သတင္းထူးမ်ား ပါသလား”

တပ္မွဴးေလးေပြးလြင္သည္ ျမင္းေပၚမွ ဖုတ္ကနဲ ခုန္ဆင္းကာ တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ ၏ ေရွ႕တြင္ ကပ်ာကယာ ဒူးေထာက္ခစားလုိက္ရင္း…

“မွန္ပါ။ ဗိုလ္သန္းေရႊတုိ႔၊ ဗုိလ္သိန္းစိန္တုိ႔သည္ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္၊ လားတပ္ တပ္မႀကီး သုံးခုႏွင့္ မ်က္ႏွာတူ႐ူ ကုန္းေၾကာင္းက စစ္ကုန္ဖြင့္၍ ခ်ီလာေၾကာင္းပါ။ ႀကံဖြံ႕၊ စြမ္းအားရွင္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးေရးရာ စစ္သည္အင္အား စုစုေပါင္းလုိက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီးတုိ႔ အင္အားထက္ အဆေပါင္း သိန္းနဲ႔ခ်ီ၍ မ်ားျပားလွေၾကာင္းပါ”

တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြလည္း တပ္မွဴးေလးေပြးလြင္၏ စစ္သတင္းစကားကုိ လည္လည္ထပ္ထပ္ နားေထာင္သုံးသပ္ၿပီးလတ္ေသာ္……

“အိမ္း၊ တခ်ီတေမာင္းေတာ့ ေတြ႕ၾကေသးတာပ။ ကဲဲ…. တပ္မွဴးတို႔… ငါတုိ႔ စီးနင္းလာခဲ့တဲ့ “ေရႊဂုံတုိင္ေၾကညာစာတမ္း” ေဖာင္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ “၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္” ေဖာင္ေတာ္ႀကီးေတြကုိ အခုခ်က္ခ်င္း ဖ်က္ၾက”

တပ္မင္းအမိန္႔ကုိ ၾကားေသာအခါ “တပ္မွဴး ဗညားသန္းထိန္း” က စိတ္မသက္မသာျဖင့္ ေအာက္ပါအတုိင္း အတြန္႔တက္လုိက္သည္။

“တပ္မွဴးႀကီး… ေဖာင္ေတြ ဖ်က္လုိ႔ ေကာင္းပါ႔မလား။ ကုိယ့္အင္အားက နည္းပါးေနေတာ့ မေတာ္တဆ အေရးအရာ နိမ့္ပါးခဲ့လွ်င္ ျပန္ဆုတ္ရန္အတြက္ ေဖာင္ေတြျပင္ ဖုိ႔ အခ်ိန္မရရင္ မခက္ပါလား”

ဤစကားကုိ ၾကားေသာ္ တပ္မွဴးႀကီး ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြလည္း နည္းနည္းေတာ့ တင္းသြားေလသည္။ အင္း….အေရးထဲ ဗုိလ္သန္းေရႊေရွ႕မွာ ေဖာင္ျပင္ ခ်င္တဲ့ ပုဂၢဳိလ္ကလည္း ရွိေသးသကုိး။ သုိ႔ေသာ္ အႀကီးအကဲပီသစြာ ေဒါသစိတ္ကုိ ခၽြန္းနဲ႔ ထိန္းအုပ္လုိက္ၿပီး ေအာင္ျမင္ခန္႔ျငားေသာ အသံဝါႀကီးျဖင့္ ဤသုိ႔ မိန္႔ၾကားေလသည္။

“အစ္ကုိတုိ႔ စိတ္ႏွစ္ခြ မျဖစ္ၾကလင့္။ ေသလွ်င္ေရေဝး ရွင္လွ်င္ၾကပ္ေျပး ဆုိတဲ့အတုိင္း စြန္႔စြန္႔စားစား တုိက္ၾကမွသာ ေတာ္ကာက်မည္။ စစ္တုိ႔မည္သည္မွာ အင္အားအနည္းအမ်ားသည္ ပဓာနမက်။ ေလေၾကာင္းအသာစီးရမႈ…အဲအဲ.. လုပ္ရည္ကုိင္ရည္ႏွင့္ ရဲစြမ္းသတၱိသာလွ်င္ အဓိက ျဖစ္ေပသည္”

ဤေနရာတြင္ တပ္မွဴးေလး စိန္လွျပဴး ကလည္း မ်က္ႏွာလုိအားရျဖင့္ ကပ်ာကယာ….

“တပ္မွဴးႀကီးေျပာတာ မွန္ေၾကာင္းပါ။ ေသနဂၤဗ်ဴဟာသာလွ်င္ အေရးအႀကီးဆုံးပါ။ ဟုိသီခ်င္းထဲမွာလည္း ပါတယ္မဟုတ္လား။ ဘာတဲ့… ေသနဂၤဗ်ဴဟာ ဆိတ္၏အဂၤါ…တဲ့။ ရန္သူအင္အားႀကီးတယ္ဆုိရင္လည္း ဘာမႈစရာလုိလဲ။ ဆိတ္ဟုိဒင္းဗ်ဴဟာသုံးၿပီး ေျပးဝင္ ပူးေပါင္းလုိက္တာေပါ႔” ......... ဟု ဝင္ေရာက္ ေျပာဆုိေလရာ ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ လည္း သူ႕လူမ်ားအား စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးျဖင့္ ဟန္႔တားရေလသည္။

“ေဟ့… အားလုံး အတြန္႔မတက္ၾကနဲ႔။ ၾကားဖူးတယ္မုိ႔လား။ ေခၚမင္ေနာင္ရေဆြ တဲ့။ တေဆြပဲ ရွိတယ္။ ေဖာင္ေတြဖ်က္လုိက္ၾက။ မနက္ျဖန္ ၂၀း၁၀ နာရီမွာ တုိက္ပြဲစမယ္။ ဘယ္ေတာင္ပံမွာ ဗုိလ္သမိန္ေသဝုနဲ႔ အအုိေတာ္ယိမ္းတသုိက္က တာဝန္ယူၾက။ ညာေတာင္ပံမွာ ဗညားသန္းထိန္းနဲ႔ အဖြဲ႕ ။ ငါက အလည္ေၾကာင္းက ခ်ီေတာ္မူမည္။ ငါတုိ႔၏ ဆုံရပ္သည္ ၾကပ္ေျပးလႊတ္ေတာ္။ သေဘာမတူတာ၊ မရွင္းလင္းတာရွိရင္ ဗဟုိေကာ္မတီအစည္းအေဝး အဲ…ခုကတည္းက ထေျပာၾက။ ေနာက္မွ ေတာင္ေျပာေျမာက္ေျပာ ေလွ်ာက္မေျပာၾကနဲ႔။ အဲဒါ ငါလုပ္ေနက် အထာေတြကြ… ႐ုိး….ဟုိး…ဟုိး…ေနၿပီ… ဝူးထြား…ဟား….ဟား။”

တပ္မွဴးမ်ားလည္း တပ္မွဴးႀကီး၏ စကားကုိ မလွန္ဝံ့သျဖင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရန္… အဲေလ ေဖာင္ေတြကုိ ခ်ဳိးဖ်က္၍ တုိက္ပြဲဝင္ရန္ ျပင္ဆင္ၾကရေလသည္။

(ကားလိပ္ခ်)

ဤသမုိင္းေနာက္ခံဝတၳဳႀကီးမွာ အခ်ိန္ႏွင့္ တေျပးညီတည္း ေရးသားစီရင္ေနရသည္ျဖစ္၍ နိဂုံးအထိ တထုိင္တည္းေရးသားရန္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မျဖစ္ႏုိင္သည့္အေလ်ာက္ ဤမွာပင္ တခန္းရပ္ပါဦးမည္။ ဤဝတၳဳကုိ ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ကူးလုိသူမ်ား အျမန္ကမ္းလွမ္းႏုိင္ပါသည္။

အဲ…အဲ… ဘေလာ့ဂ္ဖတ္သူမ်ားအေနနဲ႔လည္း တခ်ိန္တြင္ လုိအပ္လာႏုိင္သည့္အေလ်ာက္ ဆိတ္ေသနဂၤဗ်ဴဟာမ်ားကုိ ေက်ေက်ညက္ညက္ ေလ့လာထားၾကဖုိ႔ တုိက္တြန္းလုိက္ရပါသည္။
Read more
မိတ္ေဆြ…. စကၤာပူႏုိင္ငံသား ခံယူဖုိ႔ စိတ္ကူးေနသလား။ ဒီစာကုိ အရင္ဖတ္ၾကည့္ဖုိ႔ တုိက္တြန္းပါရေစ။



စကၤာပူႏုိင္ငံေရး တေစ့တေစာင္း သိေကာင္းစရာ...
Websites
Blogs