ေက်ာင္းတုန္းက အေပါင္းအသင္းေတြအၾကား တခုခုကုိ အသည္းအသန္ ေဆြးေႏြးၾကတဲ့အခါ အျခားတေယာက္ေယာက္ကုိ (ေပ်ာ္ေစပ်က္ေစ) ႏွိပ္ကြပ္ခ်င္ၿပီဆုိရင္ ေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕ လက္သုံးစကားတခုရွိတယ္။
“ေျပာပါေစ… ေျပာပါေစ။ သူ႕ဉာဏ္ေလး ရွိသေလာက္ ေျပာရွာတာ။ လႊတ္ေပးထားလုိက္”
အဲသလုိ ေျပာလုိက္ၿပီဆုိရင္ အေျပာခံရသူကလြဲလုိ႔ အားလုံးက ရယ္လုိက္ၾကတာပဲ။ အေျပာခံရသူမွာေတာ့ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔ နည္းနည္း အခံရခက္တာေပါ႔။
တကယ္ေတာ့…. အဲသည္စကားဟာ ေတာ္ေတာ္မွန္ပါကလားလုိ႔ အခုေတြးမိပါတယ္။ ဘယ္သူမဆုိ သူသိသေလာက္ (သူ႕ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္)သာ ေျပာႏုိင္ၾကတာပါလား။
တထြာေလာက္ပဲ သိတဲ့သူက တေတာင္ေလာက္ ေျပာခ်င္လုိ႔ မရဘူး။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ လက္ေတြ႕စမ္းသပ္လုိ႔ရပါတယ္။ ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥတခုကုိ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပီး စာရြက္ေပၚမွာ ခ်ေရးၾကည့္ပါ။ ဥပမာ… ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း ဆုိပါေတာ့။ ဂ်က္အင္ဂ်င္ အေၾကာင္း နကန္းတလုံးမသိတဲ့လူဟာ စာရြက္ေပၚကုိ စကားလုံးတလုံး ခ်ေရးႏုိင္ဖုိ႔ေတာင္ မလြယ္ပါဘူး။ နည္းနည္းသိတဲ့လူက ႏွစ္ေၾကာင္းသုံးေၾကာင္း ေရးျပႏုိင္မယ္။ မ်ားမ်ားသိတဲ့လူက မ်ားမ်ားေရးႏုိင္မယ္။ ခေရေစ့တြင္းက်သိသူက စာအုပ္စာတမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ေရးထုတ္ႏုိင္မယ္။
ကုိယ္မသိတဲ့ကိစၥကုိ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ၿဖီးျဖန္းၿပီး ေျပာမယ္ဆုိရင္ တခါတေလ စြတ္ရြတ္ မွန္သြားတတ္တာကလြဲလုိ႔ မ်ားေသာအားျဖင့္ မွားတတ္ၾကပါတယ္။ ေရွ႕ေနာက္မညီေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အုိးနင္းခြက္နင္းေတြ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာေတြလည္း ႀကဳံရတတ္တယ္။ တနည္းေျပာရမယ္ဆုိရင္ တကယ္ မသိဘဲနဲ႔ ရမ္းၿဖီးေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း မၾကာခင္မွာဘဲ ေပၚသြားတတ္တယ္။
ဒီေတာ့ အမွားနည္းခ်င္ရင္ ကုိယ္တကယ္မသိတဲ့အေၾကာင္းေတြကုိ သိသလုိလုိ တတ္ေယာင္ကားလုပ္ၿပီး ေျပာတာမ်ဳိးေတာ့ ေရွာင္ၾကဥ္ဖုိ႔ လုိေပမေပါ႔။ ဆုိလုိတာက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ႐ုိးသားဖုိ႔ အဓိက လုိလိမ့္မယ္။
ဒါေပမယ့္ နဂုိကတည္းက အမွားႀကီးကုိပဲ အမွန္ထင္ေနတဲ့အေလ်ာက္ ႐ုိး႐ုိးသားသား မွားေျပာေနမိတာမ်ဳိးေတာ့ သူသူကုိယ္ကုိယ္ ျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ အဲလုိအခါမ်ဳိးမွာ အမွန္ကို သိတဲ့လူက ၾကားသြားရင္ ကုိယ့္မွားကြက္ကုိ လာေထာက္ျပလာပါလိမ့္မယ္။ႏႈတ္ဆိတ္ေနသူအဖုိ႔မွာေတာ့ ဒီအခြင့္အေရးမ်ဳိးကုိ မႀကဳံရဘဲ အမွားႀကီးအတုိင္းပဲ တသက္လုံး ေသရာပါသြားႏုိင္တယ္။
ခံယူသူရဲ႕ ဉာဏ္အတိမ္အနက္၊ ခံယူသူရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္၊ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြအေပၚမူတည္လုိ႔ ေအာက္ပါအတုိင္း တုံ႕ျပန္ပုံေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိး ျဖစ္လာတတ္ၾကတယ္။
(၁) အမွားကုိ ေျပာေနရာက ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ အမွန္ကုိ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေထာက္ျပမႈကုိ လက္ခံတယ္။ ေထာက္ျပသူကုိ သိပ္ေက်းဇူးတင္တယ္။ ဒီလူမ်ဳိးက ရွားတယ္။
(၂) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ (လူ႕သဘာဝ တလြဲမာနေၾကာင့္) ေထာက္ျပမႈကုိ ခ်က္ခ်င္း တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ဝန္ေလးေနတတ္တယ္။ ေသြးေအးသြားတဲ့အခါက်မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကုိေတာ့ အလြယ္တကူ မနာယူတတ္သူေတြလုိ႔ သတ္မွတ္လုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါမ်ဳိးက သူသူကုိယ္ကုိယ္ အမ်ားစု ျဖစ္တတ္ၾကတဲ့သေဘာ။
(၃) အမွန္ကုိေတာ့ ျမင္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ္မွားပါတယ္ဆုိတာကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဝန္မခံလုိတဲ့အတြက္ (မဟုတ္တဲ့ဘက္မွာ မာန္မခ်ခ်င္တဲ့အေလ်ာက္) မူလ အျမင္မွားကုိပဲ ေသတပန္ သက္တဆုံး တြယ္ဖက္ၿပီး သြားတတ္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ယုံၾကည္ခ်က္ ျပင္းထန္တယ္လုိ႔ နာမည္တပ္ခ်င္လည္း တပ္လုိ႔ရေပမယ့္ ဒီလူမ်ဳိးေတြကိုေတာ့ အသိေခါက္ခက္ အဝင္နက္တယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
(၄) ေထာက္ျပေပမယ့္လည္း ဉာဏ္တိမ္တဲ့အေလ်ာက္ အမွန္ကုိ မျမင္ႏုိင္ေသးဘူး။ အမွန္ကုိ မျမင္တဲ့အေလ်ာက္ အမွားကိုပဲ ဆက္လက္စြဲကုိင္ထားတတ္ၾကတယ္။ ဒီလူမ်ဳိးေတြကေတာ့ အေရအတြက္ အမ်ားဆုံးပဲ။ ေမာဟဖုံးတယ္ဆုိတာ ဒါမ်ဳိးျဖစ္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အမွန္ကုိ ျမင္ႏုိင္ေလာက္တဲ့အထိ ဉာဏ္ရည္ျမင့္တက္လာၿပီးဆုိရင္ အမွန္ကုိ လက္ခံသြားတတ္ၾကတယ္။
ဒါေတြက မွားကြက္ကုိ ေထာက္ျပလာတဲ့အခါ တုန္႔ျပန္ပုံ အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ (က်ေနာ့္ ဉာဏ္ေလးရွိသေလာက္ း-) ေတြးၾကည့္ၿပီး ေျပာျပတာပါ။
ျမန္မာစကားမွာ “အသံေၾကာင့္ဖားေသ” ဆုိတဲ့ စကားရွိတယ္။ မူလကေတာ့ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ သုံးစြဲဖုိ႔ ျဖစ္လာတဲ့ စကားပါ။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အဲဒီစကားႀကီးကုိ ေနရာတကာမွာ တလြဲသုံးေနၾကတာကုိ ျမင္ရတာ စိတ္ပ်က္စရာပါ။ အသံမထြက္တဲ့ ခ႐ုေတြလည္း တက္နင္းခံရလုိ႔ ေဖာင္းကနဲကြဲေၾကၿပီး ေသၾကရတာ အမ်ားအျပားပါ။ ဒီေတာ့ “တိတ္ဆိတ္ျခင္းေၾကာင့္ ခ႐ုေၾက” ဆုိတဲ့ စကားပုံလည္း ျမန္မာစကားမွာ အသစ္ထြင္သင့္ၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။
“ထဲထဲဝင္ဝင္ မသိရင္ မေျပာနဲ႔” ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ မွားယြင္းေနတယ္။ လူတုိင္းဟာ အလုံးစုံကုိ သိျမင္ႏုိ္င္တဲ့ ဉာဏ္ေတာ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ထားၾကတာမဟုတ္။ ဒီေတာ့ သိသေလာက္ကုိ သိတဲ့အတုိင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာဆုိေစတဲ့ အေလ့အထကုိ ေမြးျမဴသင့္ၿပီ၊ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳသင့္ၿပီလုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ စာမတတ္ရင္ လမ္းမွာဖတ္ ဆုိသလုိ ပုိသိတဲ့လူက ေထာက္ျပၾကေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေထာက္ျပတဲ့ေနရာမွာ ငါေထာက္ျပတာမွ အမွန္ပဲ၊ ငါေျပာတာကုိပဲ ခ်က္ခ်င္းလက္ခံရမယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼ လက္မခံခုိင္းၾကနဲ႔။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလုိ လူေတြဟာ အမွန္ကုိ ျမင္သြားရင္ေတာင္မွ တထုိင္တည္းနဲ႔ လက္ခံလုိက္ဖုိ႔ ခဲယဥ္းၾကတယ္။ အတင္းအဓမၼလက္ခံခုိင္းသူေတြဟာ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပခ်င္တဲ့ေစတနာထက္ ကုိယ့္ဆႏၵကို ေရွ႕တန္းတင္တာ မ်ားေနပါတယ္။ သတိခ်ပ္သင့္တာက ေထာက္ျပသူကုိယ္တုိင္လည္း မွားႏုိင္ပါေသးတယ္။
ေနာက္စကားတခုက “လည္လြန္းတဲ့ဘီး ေခ်းနင္းတတ္တယ္” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ ရပ္ေနတဲ့ဘီးေတြလည္း ေခြးေသးပန္းတာကုိ ခံရတတ္ပါတယ္။ ယုတ္မာတဲ့စိတ္နဲ႔ မယွဥ္ဘူးဆုိရင္ လည္လည္ပတ္ပတ္ရွိတာဟာ ေကာင္းပါတယ္။ “႐ုိးတယ္” ဆုိတဲ့စကားမွာ “႐ုိးသား”တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ ေကာင္းတဲ့ဂုဏ္ပုဒ္ျဖစ္ၿပီး “႐ုိးအ” တာကုိ ဆုိလုိတာဆုိရင္ေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ပါတယ္။
ေနာက္ဆုံးတခုက “ေၾကာက္တတ္ ရန္ကင္း” ဆုိတဲ့ စကားပါ။ မူလဇစ္ျမစ္ကေတာ့ မေကာင္းမႈျပဳရမွာကုိ ေၾကာက္တတ္ဖုိ႔ ဆုံးမခ်င္တဲ့ စကားျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ကိစၥမဆုိ ေၾကာက္တတ္ရင္ပဲ ေဘးရန္ကင္းေဝးၿပီး ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ေနၾကရတယ္လုိ႔ အမ်ားစုက အဓိပၸါယ္ဖြင့္ေနၾကဟန္တူတယ္။ အဲဒီ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆုိမႈ လြဲမွားေနတာကုိ အေၾကာက္တရားႀကီးစုိးတဲ့ လူ႕အဖြဲ႕အစည္းေတြမွာ အာဏာရွင္ေတြ ျပဳသမွ်ႏုေနရတဲ့အျဖစ္၊ ရန္သူမ်ဳိးငါးပါးရဲ႕ ႏွိပ္စက္မႈဒဏ္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ ခံစားရတဲ့အျဖစ္၊ ကပ္ႀကီး သုံးပါးစလုံး ဆုိက္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ၾကည့္ရင္း ထင္ရွားလာပါတယ္။
ငွက္ကုလားအုပ္ေတြဟာ အႏၱရာယ္နဲ႔ ပက္ပင္းႀကဳံတဲ့အခါ သဲထဲကုိ ေခါင္းထုိးဝွက္ၾကသတဲ့။ ရန္သူကုိ သူတုိ႔မျမင္ရဘူးဆုိရင္ ရန္သူကလည္း သူတုိ႔ကုိ မျမင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ယူဆတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ပါတဲ့။ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြ တကယ္အဲသည္လုိ လုပ္မလုပ္ က်ေနာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာတရပ္ကုိ ရင္ဆုိင္ရမွာ၊ ေျဖရွင္းရမွာ ေၾကာက္လုိ႔ ေရွာင္ပုန္းေနတတ္သူေတြကုိ သဲထဲ ေခါင္းထုိးဝွက္ထားတဲ့ ငွက္ကုလားအုပ္ေတြနဲ႔ ႏႈိင္းတာေတာ့ သေဘာက်မိပါတယ္။
ဒီေတာ့ ကုိယ့္အျမင္ကုိ ကုိယ္သိသလုိ ႐ုိး႐ုိးရွင္းရွင္းပဲ ေျပာၾကဆုိၾကရေအာင္။ မွားသြားေတာ့လည္း ဘာအေရးလဲ။ အမွန္ကုိ ေထာက္ျပလာလုိ႔ ကုိယ္ကလည္း ျမင္ႏုိင္တဲ့ ဉာဏ္အဆင့္အတန္းေရာက္ေနရင္ လက္ခံလုိက္တာေပါ႔။ မာနေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း လက္မခံႏုိင္ရင္လည္း အသာၿငိမ္ေနလုိက္။ ေနာက္ေတာ့ ေသြးေအးသြားေတာ့မွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း လက္ခံတာေပါ႔။ ကုိယ့္ကုိ မွားပါတယ္လုိ႔ အတင္းအဓမၼဝန္ခံခုိင္းလာတဲ့လူေတြရွိရင္ သူတုိ႔ (ေဒါသ)ကုိ ဆြခ်င္တဲ့အခါ ဝန္မခံနဲ႔။ အသာ ၿငိမ္ေနလုိက္။ ကုိယ့္အမွားကုိ ေခ်ာင္ပိတ္ဖမ္းမယ့္လူေတြရွိလာရင္ (သူတုိ႔ကုိ မေခ်ပႏုိင္တဲ့အခါ) တခ်ဳိ႕ကြန္မင့္ေရးသူေတြလုပ္သလုိ ေရွာင္ေျပးလုိက္။ ေဝေဝဝါးဝါး လုပ္ပစ္လုိက္။ ကုိယ္မေျဖႏုိင္တဲ့ ေမးခြန္းကုိ ေမးလာရင္ မေျဖနဲ႔ေပါ႔။ ၿငိမ္ေနလုိက္။ (ေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေကာင္းတဲ့အက်င့္ကေတာ့ ႐ုိးသားတာက အေကာင္းဆုံးပါ။)
ဒါေပမယ့္ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ မေျပာႏုိင္လုိ႔ အသားလြတ္ဆဲေရးတာမ်ဳိးေတာ့ မလုပ္မိေအာင္ တတ္ႏုိင္သမွ် သတိထားရမယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ အသားလြတ္ ဆဲဆုိျခင္းဆုိတာ အက်ဳိးသင့္အေၾကာင္းသင့္ ေျပာႏုိင္တဲ့ အစြမ္းအစ မရွိေတာ့လုိ႔ “က်ေနာ္(က်မ)ေတာ့ျဖင့္ ပက္ပက္စက္စက္ႀကီးကုိ ႐ႈံးနိမ့္သြားပါၿပီ”ဆုိတဲ့အေၾကာင္း တေလာကလုံးသိေအာင္ ေအာက္တန္းက်စြာ ေၾကညာလုိက္တဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ဳိး ျဖစ္ေနလုိ႔ပါပဲ။
မွားမွားမွန္မွန္ တဖက္သားကုိ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ေပးတဲ့၊ သူတပါးရဲ႕ ေခ်ပခြင့္ကို မပိတ္ပင္တဲ့ အေလ့အထေလးကုိ ဘယ္သူမေမြးေမြး ကုိယ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ကုိယ့္ဘာသာ ေမြးျမဴမယ္လုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ထားပါတယ္။
Read more