လူေတာ္တေယာက္ ဆုံး႐ႈံးျခင္း

မခင္ဦးေမ ဘေလာ့ဂ္မွာ ကြယ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းကုိ ေရးထားတာ ဖတ္ရတယ္။

ဒီညကလည္း အိပ္မေပ်ာ္ေသာ ညတညရဲ႕ ညဥ့္လယ္သံသရာမုိ႔ အေတြးေတြထဲမွာ လြန္ခဲ့တဲ့ ရွစ္ႏွစ္ေလာက္က ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ကုိ သတိရမိတယ္။

သူက ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ အီလက္ထေရာနစ္ ေမဂ်ာမွာ တႏွစ္တည္း အတူတူတက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြထဲက စာအေတာ္ဆုံး ေက်ာင္းသားတေယာက္ေပါ႔။ ႏွစ္တုိင္းလုိလုိ ပထမစြဲတယ္။ အဲသည္တုန္းက Roll 1 လုိ႔ ေခၚၾကတာေပါ႔။ ပဥၥမႏွစ္ စာေမးပြဲနီးကာမွ ေဆး႐ုံတက္ရလုိ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ Roll 11 ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေအာင္ေတာ့ Roll 1 ျပန္ျဖစ္သြားတယ္။

က်ေနာ့္ Yearbook ထဲက သူ႕ဓါတ္ပုံ၊ သူ႕နာမည္နဲ႔ စာမ်က္ႏွာမွာ

VI Ec.E 11 (YIT)
အမွတ္ ၁၁၊ ၁၁၁ လမ္း
မဂၤလာေတာင္ၫြန္႔ၿမဳိ႕နယ္၊ ရန္ကုန္။

…….ဆုိၿပီး နံပါတ္ဝမ္းေတြ ေရာႁပြန္းေနတဲ့ သူ႕လိပ္စာကုိ ေဖာ္ျပထားလုိ႔ ေဘးနားမွာ တစုံတေယာက္က “ဝမ္းမ်ားကုိ လက္ကုိင္ထားသူ၊ သိပ္ညစ္ပတ္တာပဲေနာ္” လုိ႔ ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ ခဲတံနဲ႔ ေရးသား ေနာက္ေျပာင္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။

သူ႕ကုိ အားက်လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာျပည္ကြန္ျပဴတာလုပ္ငန္းရွင္မ်ားအသင္းမွာ လူႀကီးေတြဘာေတြ ျဖစ္သြားခဲ့ဘူးတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဟာ စာၾကည့္စားပြဲေဘးမွာ “စာသည္ ပထမ၊ စာသည္ ဒုတိယ၊ စာသည္ တတိယ” လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္သံေဆာင္ပုဒ္ကုိ ကပ္ထားၿပီး သူ႕လုိ Roll-1 ျဖစ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားလုိက္တာ ေအာင္စာရင္းထြက္လာေတာ့ Roll-111 ျဖစ္သြားလုိ႔ အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ၾကားမွာ ဟားစရာ ျဖစ္သြားေသးတယ္။

သူက စာေတာ္႐ုံတင္မက။ စိတ္ထားကလည္း ျပည့္တယ္။ ကူညီတတ္တယ္။ သူ႕ဆီမွာ စာေတြဘာေတြ ေမးရင္လည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ကူညီရွင္းျပေပးတတ္တယ္။ အသင္းအပင္းကိစၥေတြမွာလည္း တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လႈပ္ရွားတတ္တယ္။ သူ႕ကုိ လူခ်စ္လူခင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။

သူက အဆင့္တစ္ဆုိၿပီး ႐ုပ္တည္ႀကီးနဲ႔ ေနတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တယ္။ ဟာသဉာဏ္ကလည္း ရွိတယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစုက ထုတ္ေဝတဲ့ Yearbook မွာ ေလေၾကာင္းစက္မႈဘာသာရပ္က ကုိၾကည္သြင္အတြက္ သူ ေရးထားတာေလးကုိ အခုထိေတာင္ သတိရမိလုိ႔ ၿပဳံးမိေသးတယ္။

“ကိုၾကည္သြင္….. ေကာင္းကင္တမြတ္ ၾကယ္ကုိ ဆြတ္ႏုိင္ပါေစ”….တဲ့။ ေအာက္မွာက်ေတာ့ သူဆြဲထားတဲ့ ကာတြန္းပုံကေလးတပုံ။ ဟုိးအျမင့္မွာ ၾကယ္ကေလးတပြင့္။ ၾကယ္ပြင့္ေအာက္နားဆီမွာ ေလယာဥ္ပ်ံတစင္းဟာ မီးခုိးေတြအူၿပီး ေအာက္ကုိ ထုိးစုိက္ဆင္းသြားတဲ့ ပုံကေလးနဲ႔။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ သူက သိမ္ျဖဴလမ္းမွာ ရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာ ကုမၸဏီတခုမွာ အီလက္ထေရာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ ဝင္လုပ္တယ္။ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ထုိင္းႏုိင္ငံ Asian Institute of Technology (A.I.T) တကၠသုိလ္က သူ႕ကုိ စေကာလားရွစ္ ေပးတဲ့အတြက္ မာစတာဘြဲ႕အတြက္ အဲသည္မွာ ေက်ာင္းသြားတက္တယ္။ သူ႕အလုပ္ေနရာမွာ က်ေနာ့္ကုိ ထည့္ထားေပးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မေလးရွားက အလုပ္တခုက ခန္႔တဲ့အတြက္ အဲသည္အလုပ္မွာ ၾကာၾကာမေနလုိက္ရဘူး။ သူေက်ာင္းတက္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ က်ေနာ္ မေလးရွားမွာ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္နဲ႔ တခ်ိန္တည္းဆုိေတာ့ အီးေမးလ္ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူ႕အေၾကာင္းေတြ အၿမဲလုိလုိ ၾကားေနရတယ္။ အဲဒီတကၠသုိလ္က ျမန္မာေက်ာင္းသား အသင္းအဖြဲ႕မွာလည္း သူက ပါဝင္လႈပ္ရွားလုိက္ေသးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ႏွစ္က အီလက္ထေရာနစ္ေက်ာင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ဆက္သြယ္ၾကဖုိ႔ egroup ေတြ ဘာေတြ သူက လုပ္ေပးလုိက္ေသးတယ္။

ေက်ာင္းၿပီးကာစ ႏုိင္ငံျခားကုိ မထြက္ခင္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကစဥ္က သူ႕ရဲ႕ ပတ္စ္ပုိ႔တ္ ဓါတ္ပုံတပုံ က်ေနာ့္ကုိ ေပးထားဘူးတယ္။ က်ေနာ္က သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ ႐ုပ္ေျပာင္ပုံတူေလးေတြ ဆြဲေပးတတ္ေတာ့ သူ႕ရဲ႕ ယီးယားဘြတ္ခ္မွာ သူ႕ပုံတူ အမွတ္တရ ဆြဲေပးဖုိ႔ က်ေနာ့္ကုိ ပူဆာတာပါ။ က်ေနာ္ကလည္း လူရင္းဆုိေတာ့ ဆြဲေပးမယ္ ဆြဲေပးမယ္နဲ႔ လူခ်င္းသာ ကြဲကြာသြားေရာ…. ဆြဲမေပးလုိက္ရဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္စကၤာပူကုိ ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ သူကလည္း ေအအုိင္တီမွာ ေက်ာင္းၿပီးကာ နီးေနၿပီ။ လူကလည္း က်ေနာ္နဲ႔အၿပဳိင္ ဝလာတယ္။

တရက္မွာ က်ေနာ္႐ုံးမွာ အိမ္သာတက္ရင္း ပုိက္ဆံအိတ္ဖြင့္ၿပီး ဘာရယ္မဟုတ္ လွန္ေလွာေနတုန္းမွာ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလးကုိ ပုိက္ဆံအိတ္ထဲမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူ႕ဓါတ္ပုံကုိ ခဏထုတ္ၾကည့္ၿပီး အိတ္ထဲျပန္ထည့္မယ္ အလုပ္မွာ ဓါတ္ပုံက မေတာ္တဆ ျပဳတ္က်ၿပီး အိမ္သာအုိးထဲအထိ က်သြားတယ္။ ျပန္ေကာက္လုိ႔လည္း မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စိတ္ညစ္ညစ္နဲ႔ ေရဆြဲခ်လုိက္ရတယ္။ အဲသည္ကိစၥ သူ႕ကုိေတာ့ ျပန္မေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေနာက္ တႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ မဒမ္ေပါနဲ႔ လက္ထပ္တယ္။ သူကလည္း စေကာလားရွစ္ ထပ္ရလုိ႔ ကေနဒါႏုိင္ငံမွာ ပီအိတ္ခ်္ဒီ သြားတက္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အဆက္အသြယ္ မျပတ္ဘူး။ သူက က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားကုိ ကေနဒါ ေျပာင္းခဲ့ဖုိ႔ အၿမဲ တုိက္တြန္းတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သမီးကုိေမြးတာ၊ မဒမ္ေပါေက်ာင္းဆက္တက္တာ၊ က်ေနာ္ အခ်ိန္ပုိင္းေက်ာင္းတက္တာ စတာေတြနဲ႔ အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့အေလ်ာက္ သူ႕တုိက္တြန္းခ်က္ကုိ သေဘာက်႐ုံကလြဲလုိ႔ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။

ဒီလုိနဲ႔ တရက္မွာ သူ႕ဆီက စိတ္မေကာင္းစရာ သတင္းကုိ ၾကားရတာပဲ။ သူ႕မွာ ေသြးကင္ဆာ ျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ႐ုိးတြင္းခ်ဥ္ဆီ လွဴဒါန္းသူရွိလုိ႔ အစားထုိးကုသတာ ေအာင္ျမင္တယ္လုိ႔ ဝမ္းသာစရာ ၾကားရတယ္။

အဲဒီအေတာအတြင္းမွာ သူနဲ႔ ဖုန္း မၾကာမၾကာ ေျပာျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္စလုံးနဲ႔ ခင္မင္သူျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ သူက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ ဖုန္းေျပာရတာကုိ ဝမ္းသာပုံရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လင္မယားလည္း အၿမဲလုိလုိ ရႊတ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာတတ္ေတာ့ သူကလည္း ဟီးဟီးဟားဟားနဲ႔ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္မၾကာခင္မွာ မထင္မွတ္တဲ့ အျခားေရာဂါတခုနဲ႔ သူဆုံးသြားတယ္။ စားေသာက္ဆုိင္တခုမွာ ညစာစားၿပီး Wash room ကုိ အသြားမွာ stroke နဲ႔ လဲက်ၿပီး ကြယ္လြန္သြားတယ္တဲ့။

အဲဒီသတင္းၾကားကာစက က်ေနာ္ သူ႕ဓါတ္ပုံကေလး ျပဳတ္က်သြားတာကုိ ျပန္သတိရၿပီး စိတ္ထဲမွာ မသုိးမသန္႔နဲ႔ အျပစ္ရွိသလုိလုိေတာင္ ခံစားမိေသးတယ္။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ လူေတာ္လူေကာင္းတေယာက္၊ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ကုိ ႏွေျမာတသ သတိရမိပါတယ္။

Read more

“နာရီသံေၾကာင့္ပါ ဆုိေနမွ”

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၃ ႏွစ္။

ေက်ာင္းၿပီးကာစ အခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔သူငယ္ခ်င္းတစု အဂၤလိပ္ စကားေျပာသင္တန္းတက္ၾကပါတယ္။ ေျခာက္မုိင္ခြဲမွာေနထုိင္တဲ့ Dorothy လုိ႔ အမည္ရတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးထံမွာ သြားေရာက္ သင္ယူၾကတာပါ။ ဆရာမႀကီးဟာ ငယ္စဥ္က သူနာျပဳဆရာမျဖစ္ခဲ့ၿပီး အဂၤလိပ္စကားကုိ အေတာ္ေျပာႏုိင္ပါတယ္။

သင္တန္းသားက က်ေနာ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း ေျခာက္ေယာက္ခန္႔ပဲဆုိေတာ့ ဆရာမနဲ႔ စားပြဲတ၀ုိင္းထဲ အတူထုိင္ရင္း သင္ယူရတာေပါ႔။ ဆရာမက က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အဂၤလိပ္နာမည္တခုစီ ေရြးခုိင္းၿပီး အဲသည္နာမည္ေတြနဲ႔ပဲ အခ်င္းခ်င္း အဂၤလိပ္လုိ ေျပာၾကရတယ္။ က်ေနာ့္နာမည္ကေတာ့ ကုိေပါနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ Paul လုိ႔ပဲ အလြယ္မွည့္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ဂ်ိမ္းစ္ဘြန္းကားထဲကနာမည္ေတြကုိ အသီးသီး ယူၾကတယ္။ ဂ်ိမ္းစ္၊ ေအာ့ေဂ်ာ့ဘ္ စသျဖင့္ေပါ႔။

တရက္မွာ ဆရာမက ကုိယ္ႀကဳံေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေတြကုိ တေယာက္ခ်င္း တလွည့္စီ ေျပာခုိင္းတယ္။

က်ေနာ့္အလွည့္မွာ ေျပာျဖစ္တာကေတာ့ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္စိန္ရတုမတုိင္မီ တာေမြက သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရဲ႕အိမ္ကုိ လုိက္အိပ္ၿပီး ဗုဒၶဘာသာမိသားစု ဘူးသီးေၾကာ္ဆုိင္အတြက္ ေၾကာ္ျငာပုိစတာေတြ ေရးခဲ့စဥ္က အေၾကာင္းကုိ ေျပာျပျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစု ညေနပုိင္းေလာက္ကစၿပီး ဆြဲလုိက္၊ေရးလုိက္တဲ့ ပုိစတာေတြဟာ ည ၁၁ နာရီေလာက္မွာမွ ၿပီးသြားတာမုိ႔ အားလုံး အဲဒီအိမ္မွာပဲ ညအိပ္ၾကရတယ္။ လူႏွစ္ေယာက္ကုိ ျခင္ေထာင္တခုႏႈန္းနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ခန္း ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ တန္းစီအိပ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္က အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ျခင္ေထာင္တခုထဲမွာ အိပ္ရတယ္။ အိမ္ေရွ႕လမ္းမီးတုိင္က မီးေရာင္ဟာ တ႐ုပ္ကပ္ကတဆင့္ အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲကုိ ျဖာက်ေနတယ္။

က်ေနာ္ဟာ အရြယ္ေရာက္ကတည္းက အိပ္ယာတခုထဲမွာ အဲသည္လုိ ႏွစ္ေယာက္အတူ မအိပ္ဘူးတာကတေၾကာင္း၊ သူမ်ားအိမ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ေၾကာင့္တေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ ပုိဆုိးတာက အဲသည္အိမ္မွာရွိတဲ့ အီလက္ထေရာနစ္ တုိင္ကပ္နာရီက တနာရီျပည့္တုိင္း ေဒါင္ ကနဲ ထထ ျမည္ပါေသးတယ္။ ဒီေတာ့ က်ေနာ့္မွာလည္း တနာရီတခါဆုိသလုိ အိပ္ယာက ႏုိး ႏုိးလာေတာ့တာေပါ႔။ ႏုိးလုိ႔ ၾကည့္လုိက္တုိင္းလည္း ေဘးက ပုဂၢဳိလ္ဟာ တ႐ွဴးရွဴးနဲ႔ အိပ္ေမာက်လ်က္ပါ။ ပုဆုိးကလည္း သူ႕လည္ပင္းမွာ အကြင္းလုိက္ ပတ္ေနၿပီး သူ႕ရဲ႕ ေအာက္ပုိင္းသဘာ၀ အလွကုိ ေဖာေဖာသီသီ ရက္ရက္ေရာေရာႀကီး ခင္းက်င္းျပသထားပါတယ္။

က်ေနာ္ဟာ အဲသည္အေၾကာင္းကုိ အဂၤလိပ္လုိ မေတာက္တေခါက္နဲ႔ စီကာပတ္ကုံး ႀကဳိးစားၿပီး ေျပာျပပါတယ္။ က်ေနာ့္စကားဆုံးေတာ့ ဆရာမ ေမးလုိက္တဲ့ ေမးခြန္းေၾကာင့္ အားလုံး ရယ္ေမာမိၾကပါတယ္။

ဆရာမက…..

“မင္း တနာရီတခါႏုိးတာဟာ တုိင္ကပ္နာရီသံေၾကာင့္လား၊ ဒါမွမဟုတ္ မင္းသူငယ္ခ်င္း ပုဆုိးလည္ပင္းပတ္ေနတာကုိ ထၾကည့္တာလား”…. တဲ့။

(တီတီအယ္လ္ သုိ႔ အမွတ္တရ)

Read more

“၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ျဖစ္ခဲ့သမွ်”

ဒီေန႔က သကၠရာဇ္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးေန႔။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ သတိရေအာက္ေမ့ဖြယ္ရာ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတယ္။ အဲသည္အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲကမွ က်ေနာ့္စိတ္ထဲကုိ ထိခုိက္ေစတဲ့၊ အမွတ္ထင္ထင္လည္း က်န္ရစ္ေနခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္အခ်ဳိ႕ကုိ ဒီပုိ႔စ္မွာ အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး ျပန္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္… ဇန္န၀ါရီလမွာ နာမည္ေက်ာ္ သီးေလးသီးအၿငိမ့္အဖြဲ႕ကုိ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ျပည္ပကုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေခၚယူကျပဖုိ႔ စီစဥ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။ စကၤာပူမွာ ပထမအႀကိမ္ ကျပတဲ့ပြဲမွာ လက္မွတ္ေတြ အကုန္ေရာင္းရတဲ့အျပင္ ထုိင္ခုံေတြပါ တုိးခ်ဲ႕ စီစဥ္ေပးခဲ့ရတယ္။ ရတဲ့အျမတ္ေငြေတြထဲက ၆၀ ရာခုိင္ႏႈန္းနဲ႔ ပရိသတ္က ဆုခ်တဲ့ ဆုေၾကးေတြကုိ သီးေလးသီးအၿငိမ့္အဖြဲ႕သားေတြကုိ ခ်ီးျမႇင့္ဂုဏ္ျပဳႏုိင္ခဲ့သလုိ က်န္ ၄၀ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ ျပည္တြင္းက ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုမ်ားထံ ေပးပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔မွာ ဘေလာ့ဂါ ကုိေနဘုန္းလတ္တေယာက္ စစ္အစုိးရရဲ႕ ဖမ္းဆီးမႈကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ မတရားတဲ့ စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ႐ုံးတင္ခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္အႏွစ္ ၂၀ အထိ ခ်မွတ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာ ဘေလာ့ဂါ ေလာကမွာ ပထမဦးဆုံးအေနနဲ႔ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ျခင္း ခံရသူျဖစ္ပါတယ္။

သိပ္မၾကာပါဘူး။ ရမ္ဘုိအပုိင္းေလး ဇာတ္ကားထြက္လာၿပီး ျမန္မာစစ္တပ္ကုိ ႏွိပ္ကြပ္ထားတဲ့ အဲဒီ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားဟာ ျမန္မာပရိသတ္အၾကားမွာ အေတာ္ေလး ေရပန္းစားခဲ့ပါတယ္။ စကၤာပူမွာလည္း ျပည္ပေရာက္မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ားက ဦးစီးလုိ႔ ႐ုုပ္ရွင္႐ုံႀကီးတ႐ုံလုံးကုိ ဘြတ္ကင္လုပ္ၿပီး ျမန္မာေတြ အတူတကြ ၾကည့္႐ႈခဲ့ၾကပါတယ္။

ေမလဆန္းပုိင္းကုိ ေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသကုိ နာဂစ္အမည္ရွိတဲ့ အင္အားႀကီး ဆုိင္ကလုံးမုန္တုိင္း ၀င္ေမႊသြားတဲ့အတြက္ လူအမ်ားအျပား ေသေၾကပ်က္စီးရၿပီး အုိးအိမ္ၿမဳိ႕ရြာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔အတူ လယ္ယာေျမဧကေပါင္းမ်ားစြာ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးခဲ့ရပါတယ္။

ျပည္တြင္းေနရာအႏွံ႕အျပားနဲ႔ ကမၻာအရပ္ရပ္က ေပးပုိ႔လာတဲ့ အကူအညီေတြကုိ နအဖ စစ္အစုိးရက ပိတ္ပင္႐ုံမွ်မက အခ်ဳိ႕ေသာ ပစၥည္းရိကၡာေတြကုိ ၾကားကျဖတ္ၿပီး အလြဲသုံးစားလုပ္တဲ့အတြက္ ၾကားရသူအေပါင္းအတြက္ ေအာ့ႏွလုံးနာစရာ၊ မသတီစရာကိစၥႀကီး ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ နာဂစ္မုန္တုိင္းၿပီးတာနဲ႔ လူမႈအကူအညီမ်ားအတြက္ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားသူ ကုိဇာဂနာအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးသမား လူငယ္အမ်ားအျပားကုိ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခဲ့ပါတယ္။

ဆုိင္ကလုန္းမုန္တုိင္းေဘးဒဏ္ခံရသူေတြ ထိထိေရာက္ေရာက္ အကူအညီေပးေဖာ္မရတဲ့ နအဖစစ္အစုိးရဟာ သူ႕စိတ္တုိင္းက် ေရးဆြဲထားတဲ့ ေညာင္ႏွစ္ပင္ အေျခခံဥပေဒကုိေတာ့ ေမလအကုန္မွာ လူထုဆႏၵခံယူပြဲအတုအေယာင္က်င္းပေပးၿပီး ေထာက္ခံမဲ ၉၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေက်ာ္ (၉၂.၄% လားမသိ) နဲ႔ အတည္ျပဳေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့တယ္။ စကၤာပူက ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕မွာ ျမန္မာေပါင္း ၂၀၀၀ ေက်ာ္ဟာ “ႏုိး” လုိ႔ ေရးထားတဲ့ အက်ႌအနီနဲ႔ ဦးထုတ္အနီေတြ ၀တ္ဆင္ၿပီး မဲသြားေပးခဲ့တဲ့အျဖစ္အပ်က္ကုိၾကည့္ရင္ ဒီအေျခခံဥပေဒကုိ ျပည္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ ရြံမုန္းသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္အထိ လက္သင့္မခံႏုိင္သလဲ ဆုိတဲ့အခ်က္ကုိ ေဖာ္က်ဴးကာ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သလုိပါပဲ။

ဂန္ဖလားလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဂန္ဘာရီကေတာ့ ၂၀၀၇ နဲ႔ ၂၀၀၈ အတြင္းမွာ ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ခ်ည္သြားခ်ည္ ကူးသန္းေနတယ္။ ပန္းရည္ဘဏ္တုိက္သီခ်င္းအတုိင္းပါပဲ။ “အျပန္..အျပန္..အျပန္လားေဟ့….အသြား အသြား အသြား ပါဗ်ဳိး….ေခါက္တုန္႔လူးလာ…ကူးကာသယ္ဖုိ႔ႀကဳံ…..”

ေနာက္ေတာ့ စကၤာပူက ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားသူေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ စကၤာပူကေန ထြက္ခြာသြားရတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အလုပ္လုပ္ကုိင္ခြင့္ ပါမစ္ေတြ သက္တမ္းကုန္သြားတဲ့အခါမွာ စကၤာပူအစုိးရက သက္တမ္းတုိးမေပးေတာ့တဲ့အတြက္ပါ။ သည္ႏွစ္ထဲမွာ က်ေနာ္အင္မတန္ ရင္းႏွီးၿပီး ေလးစားတဲ့ လူငယ္တေယာက္ ျမန္မာျပည္တြင္းကုိ ျပန္သြားတယ္။ သူနဲ႔ ထိေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ ကာလအတြင္းမွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ယုံၾကည္မႈေတြကုိ အေရာင္တင္ေပးႏုိင္ခဲ့ၿပီး မွန္မွန္ကန္ကန္ေတြးေခၚတတ္ေအာင္ လမ္းျပခဲ့သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ထဲမွာပဲ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ ဦးျမင့္သိန္း စကၤာပူမွာ ေဆး႐ုံလာတက္ရင္း စကၤာပူမွာပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့အတြက္ က်န္ရစ္သူမိသားစုနဲ႔အတူေရာ ျမန္မာျပည္သားတဦးအေနနဲ႔ပါ ဆုံး႐ႈံးမႈအတြက္ ၀မ္းနည္းခဲ့ရပါေသးတယ္။

ေနာက္ေတာ့ ကုိမင္းကုိႏုိင္အပါအ၀င္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြကုိ တခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ (၆၅ ႏွစ္စီ) ခ်မွတ္ၿပီး နယ္စြန္နယ္ဖ်ား ေထာင္ေတြကုိ ပုိ႔လုိက္တယ္။ နအဖ စစ္အစုိးရအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေသြး႐ူးေသြးတမ္းျဖစ္ေနသလဲဆုိတာ သိသာထင္ရွားေစတဲ့ လုပ္ရပ္ပါပဲ။

တဖက္ကၾကည့္ရင္ အားတက္စရာအေနနဲ႔ကေတာ့ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အန္ကယ္လ္ဦး၀င္းတင္၊ ဦးခင္ေမာင္ေဆြနဲ႔ ေဒါက္တာသန္းၿငိမ္းတုိ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ေထာင္က်ေနရာက ျပန္လြတ္လာၾကတယ္။ အျပင္မွာ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ ပုိမုိ အရွိန္ျမင့္တက္လာပါတယ္။

က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေျပာရရင္ က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ တႏွစ္အတြင္း (ဒီပုိ႔စ္အပါအ၀င္) ပုိ႔စ္ေပါင္း ၁၄၉ ခု တင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမ်ားစုက က်ေနာ္ေရးတာျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ပုိ႔စ္ေတြက အျခားစာေရးသူေတြရဲ႕ စာကုိ တုိက္႐ုိက္တင္ေပးတာ၊ ဘာသာျပန္ေပးတာေတြ ပါပါတယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဆုိတာဟာ အတုအေယာင္ကမၻာ (Virtual World) ဆုိေပမယ့္လည္း က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္မွာေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ် က်ေနာ့္ခံစားမႈ၊ အေတြးအျမင္နဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္က အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အမွန္အတုိင္း တင္ျပဖုိ႔ အားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ အားထုတ္တယ္ဆုိတဲ့ စကားထက္ အမွန္အတုိင္း ပြင့္အန္က်ခဲ့တယ္လုိ႔ေျပာရင္ ပုိမွန္မယ္ထင္ပါရဲ႕။

တျခားဘေလာ့ဂ္ေတြမွာလည္း ကြန္မင့္ေတြ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား သြားေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္ ဒဏ္ကုိ အခံရဆုံး ဘေလာ့ဂါေတြကေတာ့ ပန္ဒုိရာ၊ တန္ခူး၊ ကလုိေစးထူး၊ ဂ်စ္တူး၊ တီဇက္ေအ၊ ေမၿငိမ္း နဲ႔ ခင္မင္းေဇာ္ တုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘာေတြပဲ ကြန္မင့္ကြန္မင့္ လြတ္လပ္စြာ ေ၀ဖန္ခြင့္ေပးထားၾကတဲ့သူေတြမုိ႔ (တားရင္ မေကာင္းလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္) ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေျပာလုိက္ပါတယ္။

ေနာက္တခ်က္က အြန္လုိင္းေပၚမွာပဲ ေတြ႕ဆုံရင္းႏွီးခဲ့ရတဲ့ ဘေလာ့ဂါ ကုိဖုိးေဇတေယာက္ ကြယ္လြန္သြားျခင္းပါပဲ။ လူခ်င္းမေတြ႕ဘူးလုိက္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ဘုိ႔အေရး ဆႏၵတူသူတဦးမုိ႔၊ စာေရးသားဖုိ႔ ၀ါသနာထုံၾကသူခ်င္းမုိ႔ စိတ္ထဲမွာ ထိခုိက္ရပါတယ္။

က်ေနာ္အခု လက္ရွိေနထုိင္ရာ စကၤာပူႏုိင္ငံအေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း အမွတ္တရ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဟုိးေလးတေက်ာ္ အျဖစ္ဆုံးကေတာ့ မက္စ္ဆီလာမက္ ဆုိတဲ့ အၾကမ္းဖက္သမားအျဖစ္ စြတ္စြဲခံရသူ အက်ဥ္းသားတေယာက္ လုံၿခဳံေရးအထူးတင္းၾကပ္တဲ့ အက်ဥ္းစခန္းကေန (အစုိးရအဆုိအရ) ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားျခင္းပါ။ အခုထိ ဖမ္းမမိေသးပါဘူး။ ဒုတိယအေနနဲ႔ကေတာ့ အေျမာ္အျမင္ႀကီးတယ္လုိ႔ နာမည္ႀကီးတဲ့ စကၤာပူေခါင္းေဆာင္ လီကြမ္းယူက “ငါတုိ႔ရဲ႕ ေရႊေရာင္၀င္းတဲ့ ေခတ္ကုိ စ ေရာက္လာၿပီ” လုိ႔ ေျပာၿပီး တလ ႏွစ္လေလာက္အတြင္းမွာ စီးပြားပ်က္ကပ္ဆုိက္ေတာ့တာပါပဲ။ တတိယအေနနဲ႔ကေတာ့ ထင္ရွားၿပီး အမ်ားေလးစားတဲ့ အတုိက္အခံေခါင္းေဆာင္ ေဂ်ဘီေဂ် ကြယ္လြန္သြားတာပါပဲ။ အမ်ားစိတ္၀င္တစားနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ခံရတဲ့ကိစၥေတြထဲမွာ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာရွိတဲ့ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ဘဏ္လုပ္ငန္းေတြမွာ စကၤာပူအစုိးရအေနနဲ႔ အမ်ားကန္႔ကြက္ေနတဲ့ၾကားက ေငြေတြ ဘီလီယံနဲ႔ ခ်ီကာ ရင္းႏွီးျမႇဳတ္ႏွံခဲ့ၿပီး ေန႔ခ်င္းညခ်င္းအတြင္းမွာ ရွယ္ယာတန္ဘုိးေတြ ထုိးက်ကာ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြပါ၀င္ပါတယ္။ (ဥပမာ စီးတီးဂ႐ုပ္၊ မာေရးလင့္ခ်္၊ ယူဘီအက္စ္၊ ေအဘီစီ လန္းနင္းစင္တာ စသျဖင့္)။ ဒီမတုိင္မီကလည္း တပ္ဆင္ရွီနာ၀ပ္ပုိင္ခဲ့တဲ့ ထုိင္းက ရွင္ေကာ့ပ္ကုိ တင္းမားဆက္က ၀ယ္ခဲ့မိလုိ႔ ဆုံး႐ႈံးခဲ့ရတာေတြလည္း ရွိခဲ့ပါေသးတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ စကၤာပူအစုိးရအေနနဲ႔ အသဲအသန္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကဳိးစားလုပ္ေဆာင္ေနတာကေတာ့ ေဆာက္လက္စ ကာစီႏုိ (အုိင္အာရ္) ႏွစ္ခု ၿပီးေျမာက္ေရးကုိပါ။ အဲဒီပေရာ့ဂ်က္ေတြဟာ သူ႕ႏုိင္ငံသားေတြ ဆန္႔က်င္တဲ့ၾကားက တဇြတ္ထုိး ေရွ႕တုိးေဆာက္ခဲ့တာဆုိေတာ့ ေဆာက္လုပ္ေပးေနတဲ့ ဗဲဂတ္စ္လင္းဒ္စ္ ဆုိတဲ့ ကုမၸဏီအေနနဲ႔ အခုစီးပြားပ်က္ကပ္အတြင္းမွာ ေဒ၀ါလီခံရၿပီး လုပ္ငန္းရပ္ဆုိင္းလုမတတ္ျဖစ္တာေတာင္ ပီေအပီအစုိးရက အရပ္ဆုိင္းမခံဘဲ ဆက္သြားေနေစတဲ့ ပေရာ့ဂ်က္ေတြပါ။ ၂၀၀၉ နဲ႔ ၂၀၁၀ မွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့အတုိင္း အဲသည္ပေရာ့ဂ်က္ေတြ ၿပီးေအာင္မေဆာက္ႏုိင္ခဲ့ရင္ ၿမဳိ႕လည္ေခါင္မွာ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္နဲ႔ ပီေအပီအစုိးရရဲ႕ မေအာင္ျမင္မႈ ျပယုဂ္အျဖစ္တည္ရွိေနမွာကုိ အစုိးရက လုိလားဟန္ မရွိပါဘူး။ စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ ပေရာ့ဂ်က္ေတြပါ။

မေလးရွားမွာေတာ့ ဒါတြတ္အန္န၀ါအီဗရာဟင္ ဦးေဆာင္တဲ့ ပါတီကယ္ဒီလန္၊ လင္ကစ္ရွန္းဦးေဆာင္တဲ့ ဒီေအပီနဲ႔ အစၥလမၼစ္ပါတီ ပါ႔စ္ တုိ႔က ေရြးေကာက္ပြဲမွာ အမတ္ေနရာ အမ်ားအျပားကုိ တုိးခ်ဲ႕ အႏုိင္ရလုိက္ၿပီး အာဏာရပါတီ (UMNO)ရဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပါလီမန္အတြင္းမွာ အျပတ္အသတ္ အသာစီးရမႈကုိ ပထမဦးအႀကိမ္ ခ်ဳိးဖ်က္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ အက်ဳိးဆက္အေနနဲ႔ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အဗၺဒူလာဘာဒါ၀ီအေနနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ထဲမွာ ဒု၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူ နာဂ်စ္ကုိ အာဏာလႊဲေျပာင္းေပးရင္း ႏုိင္ငံေရးက အနားယူဘုိ႔ ျဖစ္လာပါတယ္။ မေလးရွားဟာ ဒီမုိကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚကုိ ေရာက္ဘုိ႔ တစထက္တစ ပုိနီးလာသလုိပါပဲ။ ေနာက္ပုိင္းမွာ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားမႈေတြကုိ ေလွ်ာ့ခ်သြားႏုိင္ၿပီဆုိရင္ မေလးရွားရဲ႕ စီးပြားေရးအေျခအေန ျမင့္တက္လာဘုိ႔ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာ နာဂစ္မုန္တုိင္းတုိက္ၿပီး ၂ ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ တ႐ုပ္ျပည္ေတာင္ပုိင္း စီခၽြမ္ျပည္နယ္မွာ ငလ်င္လႈပ္ၿပီး လူအမ်ားအျပားေသဆုံးခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကလည္း ကမၻာသတင္းေခါင္းစီးမ်ားမွာ ေနရာယူခဲ့ပါတယ္။ ငလ်င္ကယ္ဆယ္ေရးမွာ တ႐ုပ္အစုိးရရဲ႕ လ်င္ျမန္ၿပီး ပြင့္လင္းမႈရွိတဲ့ ကယ္ဆယ္ေရးကုိ ကမၻာက ခ်ီးမြန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘဂ်င္း အုိလံပစ္ပြဲမတုိင္မီ တိဘက္မွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြနဲ႔ ဆႏၵျပသူေတြကုိ တ႐ုတ္အစုိးရရဲ႕ ကုိင္တြယ္ပုံၾကမ္းတမ္းခဲ့တာမုိ႔ အုိလံပစ္ မီး႐ွဴးတုိင္သယ္ယူတဲ့ ခရီးစဥ္အတြင္း ကမၻာ့အႏွံ႕အျပားမွာ လူအမ်ားအျပားက ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး အုိလံပစ္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနားကုိ နာမည္ႀကီး အႏုပညာရွင္မ်ားနဲ႔ ဧည့္သည္ေတာ္မ်ားက သပိတ္ေမွာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အုိလံပစ္ဖြင့္ပြဲအခမ္းအနား ထုတ္လႊင့္ခ်က္ ဗီဒီယုိမွာေတာင္ အထူးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အင္ထုမိလုိ႔ တကမၻာလုံး အုတ္ေအာ္ေသာင္းတင္းျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဟုိးေလးတေက်ာ္အျဖစ္ဆုံး ျဖစ္ရပ္ကေတာ့ တ႐ုပ္ျပည္က ထုတ္လုပ္တဲ့ ႏုိ႔မႈန္႔နဲ႔ ႏုိ႕ထြက္ပစၥည္းေတြမွာ မယ္လမင္းဓါတ္ေတြ ျမင့္မားစြာ ပါ၀င္ၿပီး ကေလးသူငယ္ေတြကုိ ဥပါဒ္ျဖစ္ေစခဲ့တဲ့ ကိစၥပါပဲ။ တ႐ုတ္ျပည္အမွတ္တံဆိပ္အေနနဲ႔ နာမည္အပ်က္ဆုံးႏွစ္လုိ႔ ဆုိရင္လည္း မမွားပါဘူး။

ကမၻာ့အေရးနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အထူးျခားဆုံး အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့….. အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာ ပထမဦးဆုံးအေနနဲ႔ လူမဲတဦးျဖစ္သူ အုိဘားမား ကုိ သမၼတအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခဲ့ၾကျခင္းပါ။ သူဟာ လာမယ့္ ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာ သမၼတရာထူးကုိ လႊဲေျပာင္းရယူပါေတာ့မယ္။ သူ႔လက္ထက္မွာ ကမၻာ့စီးပြားေရးနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး အခင္းအက်င္းေတြကုိ ေျပာင္းလဲေစႏုိင္မလားဆုိတာကုိ စိတ္၀င္တစား ေစာင့္ၾကည့္သြားရမွာပါ။

ေနာက္တခ်က္က မၾကာခင္ကမွ ဘုံေဘၿမဳိ႕မွာ အၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္ခံရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေနာက္ပုိင္း ကမၻာ့ထိပ္သီးႏုိင္ငံမ်ားအေနနဲ႔ အၾကမ္းဖက္၀ါဒ တုိက္ဖ်က္ေရးကုိ အရင္ကထက္ပုိၿပီး အေရးစုိက္ဘုိ႔ လုိလာပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ အၾကမ္းဖက္သူေတြ ေပၚေပါက္လာရသလဲဆုိတဲ့ အေၾကာင္းရင္းျမစ္ကုိပါ ရွာေဖြၿပီး ေျဖရွင္းရေတာ့မယ့္အခ်ိန္ကုိ ေရာက္လာပါၿပီ။ ဒီအၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္မႈအတြက္ အိႏၵိယနဲ႔ ပါကစၥတန္ ႏွစ္ႏုိင္ငံအၾကား တင္းမာမႈေတြ ျဖစ္လာေသာ္ျငား စစ္မက္ျဖစ္ပြားတဲ့အထိေတာ့ ေရာက္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္မထင္ပါဘူး။

ေလာေလာဆယ္ အသည္းအသန္ျဖစ္ေနတာကေတာ့ အစၥေရးနဲ႔ ပါလက္စတုိင္းအၾကား ေျခာက္လၾကာ အပစ္အခပ္ရပ္စဲေရးရပ္ဆုိင္းသြားၿပီး ပါလက္စတုိင္းက ဟာမာ့စ္ေတြက အစၥေရးကုိ ဒုံးပ်ံအေသးစားေလးေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္တဲ့အတြက္ အစၥေရးက လက္တုန္႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ ေလေၾကာင္းက ဗုံးႀကံတုိက္ခုိက္ခဲ့တာမွာ ဟာမာ့စ္ လုံၿခဳံေရးအေစာင့္ေတြ အပါအ၀င္ လူသုံးရာေက်ာ္ ေသဆုံးခဲ့ရပါတယ္။ အေရွ႕အလယ္ပုိင္းကေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း ေပါက္ကြဲေတာ့မယ့္ ဗုံးတလုံးလုိ အေနအထားမွာ အၿမဲရွိေနပါတယ္။ ဇင္ဘာေဘြအပါအ၀င္ ကမၻာတျခားေဒသေတြမွာလည္း မတည္မၿငိမ္မႈေတြ ျဖစ္ေနေပမယ့္ က်ေနာ္သိပ္စိတ္မ၀င္စားတဲ့အတြက္ ဒီမွာ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး။ ထုိင္းႏုိင္ငံအေၾကာင္းကလည္း ေနာက္ပုိင္းမွ သတ္သတ္ေရးခ်င္တဲ့အတြက္ ဒီပုိ႔စ္မွာ မထည့္ဘဲ ခ်န္ခဲ့ပါဦးမယ္။

အားလုံးကို ထိခုိက္တဲ့ ျပႆနာကေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့ ကမၻာစီးပြားပ်က္ကပ္ပါဘဲ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုက စလာလုိက္တဲ့ စီးပြားက်ဆင္းမႈ ျပႆနာဟာ ယေန႔ ကမၻာ့အႏွ႔ံအျပားကုိ ႐ုိက္ခတ္လာၿပီး ေရွ႕လာမယ့္ႏွစ္မွာ အလုပ္အကုိင္ရွားပါးမႈျပႆနာကုိ လူအေတာ္မ်ားမ်ား ႀကဳံေတြ႕ၾကရကိန္း ရွိပါတယ္။ တ႐ုတ္ျပည္မွာဆုိရင္ ၿမဳိ႕ေပၚတက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသူေတြဟာ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာေၾကာင့္ မိမိဇာတိ ေတာဖက္ကုိ ျပန္ဆင္းေနၾကပါၿပီ။ အခုစီးပြားပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ တခ်ဳိ႕ေသာႏုိင္ငံေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနဟာလည္း တမ်ဳိးတဖုံျဖစ္သြားစရာ အေၾကာင္းရွိပါတယ္။

ဒါေတြဟာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ကိစၥေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ အက်ဥ္းခ်ဳံးေရးျပတာပါ။ သုံးသပ္ခ်က္အေသးစိတ္ မပါေပမယ့္ က်ေနာ့္အျမင္နဲ႔ မွန္းဆခ်က္ကေလးေတြေတာ့ တခ်က္တခ်က္ ပါသြားပါတယ္။

က်ေနာ့္ဘေလာ့ဂ္ကုိ လာေရာက္လည္ပတ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြတုိ႔အားလုံး… လာမယ့္ ၂၀၀၉ ႏွစ္ကစလုိ႔ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာရွိတဲ့ လူသားအားလုံးနဲ႔အတူ က်န္းမာျခင္း၊ လြတ္လပ္ျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကုိ ရၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းေပးလုိက္ပါတယ္။

Read more

“မဟူရာေနာက္ခံ၀ယ္......(၂)”

တုိေတာင္းလွေသာ ကာလေလးအတြင္း ႀကဳံႀကဳိက္လုိက္ရေသာ္လည္း တသက္လုံး အမွတ္ထင္ထင္ သတိရေနမိတတ္ေသာ လူပုဂၢဳိလ္မ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ား ရွိတတ္ေပသည္။

ကုိေက်ာ္စုိးသည္ ထုိသုိ႔ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားမွ တေယာက္ျဖစ္ေလသည္။ သူႏွင့္က်ေနာ္ အျပန္အလွန္သိကၽြမ္းလုိက္ရသည့္ကာလမွာ တႏွစ္မွ်ပင္ မၾကာလုိက္။ ေသခ်ာသည္ကေတာ့ က်ေနာ့္ဘ၀ တေလွ်ာက္လုံး သူ႕အား အမွတ္ထင္ထင္ ရွိေနဦးမည္သာျဖစ္သည္။

---

အႏုပညာကုိ ၀ါသနာပါသူမုိ႔....

အျပင္မွာ သိကၽြမ္းခဲ့သည္က တႏွစ္ဆုိေသာ္လည္း တကယ္တမ္းတြင္မူ သူ႕ကုိ က်ေနာ္စၿပီး သတိထားမိသည္ကေတာ့ လြန္ခဲ့သည့္ သုံးႏွစ္ေလာက္ကတည္းကျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က သူပါ၀င္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေသာ “Who wants to be millionaire” ဆန္ဆန္ “ကံထူးရွင္ေရြးခ်ယ္ပြဲ” ႏွင့္ တီပီျမန္မာ သႀကၤန္ဗီဒီယုိအေခြမွာ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအၾကားတြင္သာမက ျမန္မာျပည္တြင္းသုိ႔တုိင္ အင္မတန္ လူႀကဳိက္မ်ားလွသည္။

ထုိဗီဒီယုိအေခြတြင္ ကုိေက်ာ္စုိး၏ အႏုပညာဗီဇႏွင့္ ဟာသဉာဏ္ရႊင္ပုံကုိ အတုိင္းသား ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ေပသည္။ ကံထူးရွင္ေရြးခ်ယ္အၿပီးတြင္ အေနာက္တုိင္း၀တ္စုံကုိ အက်အန၀တ္ဆင္ထားသည့္ ကုိေက်ာ္စုိးက ျမန္မာသံ႐ုံးတြင္ မိတၱဴကူးစက္မရွိ၍ အျပင္တြင္ အေျပးအလႊား သြားကာ မိတၱဴကူးရပုံ၊ ေခၽြးတရႊဲရႊဲျဖင့္ သံ႐ုံးကုိ ျပန္ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ကား အေမာေျပ ေရေသာက္စရာ ေရေအးစက္မရွိပုံ၊ ေလေအးစက္ဖြင့္ထားမေပးပုံတုိ႔ကုိ ေျပာျပကာ ကံထူးရွင္၏ ဆုေငြထဲမွာ တတိတတိ ျပန္ႏႈတ္ယူေနသည့္အခါ ပြဲၾကည့္ပရိသတ္က လက္ခုပ္တေျဖာင္းေျဖာင္း။

အက်ဳိးဆက္အျဖစ္..... ထုိသႀကၤန္ ကပြဲေနာက္ပုိင္း ျမန္မာသံ႐ုံးတြင္ မိတၱဴကူးစက္ႏွင့္ ေရေအးစက္မ်ားကုိ ထားေပးၿပီး ေလေအးစက္ကုိလည္း ဖြင့္ထားေပးျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ထုိအျဖစ္အပ်က္မွ သင္ခန္းစာ ယူပါသည္။ ကုိယ့္အခြင့္အေရးအတြက္ ကုိယ္တုိင္တုိက္ယူမွ ရသည္ ဆုိေသာ သင္ခန္းစာ။

(တီပီျမန္မာ သႀကၤန္သံခ်ပ္က႑တြင္ ကုိေက်ာ္စုိး သံခ်ပ္ထုိးေနပုံ -ဤဓါတ္ပုံကုိ ယူက်ဳဗီဒီယုိမွ ရယူပါသည္)

---

အိပ္ပ်က္ညမ်ားစြာ.....

ေဟာ....သူ႕ကုိ လူကုိယ္တုိင္ စျမင္ဖူးေတာ့ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးအတြင္း တုိပါး႐ုိးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း၌ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲ က်င္းပခဲ့သည့္ ၀တ္ျပဳဆုေတာင္းပြဲေတြမွာ။ သုိ႔ေသာ္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး စကားမဆုိျဖစ္။

သည့္ေနာက္ပုိင္း အမ်ဳိးသားစာၾကည့္တုိက္တြင္ ျပဳလုပ္ေသာ အစည္းအေ၀းမ်ားမွာ စတင္စကားေျပာျဖစ္လာသည္။ သူသည္ ဗီဒီယုိထဲတြင္သာမက အျပင္မွာလည္း ပြဲက်ေအာင္ ေျပာႏုိင္သူ၊ ဟာသဉာဏ္ရွိသူတဦးအျဖစ္ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲတြင္ အသိအမွတ္ျပဳမိပါသည္။

အာဆီယံထိပ္သီးအစည္းအေ၀းအတြင္း ေအာခ်ာ့ဒ္လမ္းမေပၚမွာ ဆႏၵျပၾကေတာ့ စီတန္းကာ ရပ္ေနၾကေသာ ဆႏၵျပသူေတြ၏ ေဘးမွ ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ကာ စနစ္တက်ျဖစ္ေစရန္ စီစဥ္ေပးေနခဲ့သည့္ သူ႕ပုံရိပ္ကုိ သတိရမိသည္။

စကၤာပူမွာ ရမ္ဘုိအပုိင္း(၄)ကုိ ႐ုံတင္ေသာအခါ ကိုေက်ာ္စုိးနဲ႔ အုိဘီပီအဖြဲ႕ ႐ုပ္ရွင္႐ုံႀကီးတ႐ုံလုံး ဘြတ္ကင္လုပ္ကာ ျမန္မာေတြ အတူတကြ ၾကည့္လုိ႔ရေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ့တာကိုလည္း ေမ့လုိ႔မရ။ ေနာက္ ႐ုပ္ရွင္အၿပီးမွာ အားလုံးမတ္တပ္ရပ္ၿပီး အားေပးခဲ့တာ၊ အားလုံးကမၻာမေၾကဆုိၿပီး သူက ေရွ႕ကေန ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ တုိင္ေပးတာေတြလည္း ခ်န္ထားလုိ႔မရ။ အဲဒီေန႔က သူေျပာတဲ့ စကားေတြထဲမွာ က်ေနာ္မွတ္မိေသးတာက “႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ရမ္ဘုိပစ္သတ္တာက လက္နက္မဲ့ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ ျပည္သူေတြ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကုိ မဟုတ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း။

သည့္ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ လႈပ္ရွားမႈေပါင္းမ်ားစြာ၊ အစည္းအေ၀းေပါင္းမ်ားစြာမွာ ကုိေက်ာ္စုိးႏွင့္ အတူလက္တြဲလႈပ္ရွားရင္း လွ်င္ျမန္စြာရင္းႏွီးလာခဲ့သည္။ က်ေနာ္တုိ႔အတူတြဲ လုပ္ခဲ့ၾကေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားအနက္ ေအာ့ခ်ာ့ဒ္ဆႏၵျပပြဲႏွင့္ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ျပဳလုပ္သည့္ ကန္႔ကြက္မဲေပးေရးလႈပ္ရွားမႈမွာ လူသိအမ်ားဆုံးႏွင့္ အေအာင္ျမင္ဆုံးျဖစ္သည္။

ကန္႔ကြက္မဲေပးေရးလႈပ္ရွားမႈအတြက္ ကုိေက်ာ္စုိးႏွင့္ အုိဘီပီအဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ား ေနထုိင္ရာ အလုပ္သမားအိမ္ယာမ်ား၊ အလုပ္ခြင္မ်ားသုိ႔ ညႀကီးမင္းႀကီး စည္း႐ုံးေရးခရီး ဆင္းခဲ့ၾကသည္။ ထုိစည္း႐ုံးေရးခရီးစဥ္မ်ား၏ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ မဲေပးမည့္ေန႔က ျမန္မာလူမ်ဳိး ၂၀၀၀ ေက်ာ္ အက်ႌအနီ၊ ဦးထုပ္အနီမ်ား ၀တ္ဆင္ကာ ကန္႔ကြက္ဆႏၵမဲလာေပးခဲ့ရာ ျမန္မာသံ႐ုံးတည္႐ွိရာ စိန္႔မာတင္ဒ႐ုိက္လမ္းသာမက တန္လင္လမ္းမေပၚအထိပါ အနီေရာင္လူတန္းႀကီး လွ်ံက်သြားခဲ့ပါသည္။

(ျမန္မာလုပ္သားမ်ားအၾကား ကြင္းဆင္းစည္း႐ုံးေနပုံ- ဤဓါတ္ပုံမ်ားကုိ လင္းလက္ၾကယ္စင္ ဘေလာ့ဂ္မွ ယူပါသည္။)

---

ပရိတ္သတ္ကို ထိန္းႏုိင္သူ....

သူအခမ္းအနားမွဴးလုပ္ေသာ ပြဲမ်ားကုိလည္း က်ေနာ္တက္ေရာက္ဖူးပါေသးသည္။ ပထမဦးဆုံး အိပ္ဆဲစီးယား ဟုိတယ္တြင္ က်င္းပေသာ ပရိတ္သတ္ ၇၀၀ ခန္႔ တက္ေရာက္ေသာ အခမ္းအနားတြင္ ကုိေက်ာ္စုိးတေယာက္ အရႊန္းအေသာမ်ားျဖင့္ ပရိတ္သတ္ကုိ ထိန္းသြားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။

သည့္ေနာက္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ျပဳလုပ္ေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေမြးေန႕ပြဲမွာ အခမ္းအနားမွဴးလုပ္သည္။ ပုိ၍ အမွတ္တရျဖစ္ေစသည္ကေတာ့ ျမန္မာ့လူ႕အခြင့္အေရးေန႔ (ဖုန္းေမာ္ေန႔)အခမ္းအနားတြင္ ကုိေက်ာ္စုိး ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ ရြတ္ဆုိျခင္းျဖစ္သည္။ ကဗ်ာကလည္း ေကာင္း၊ ကုိေက်ာ္စုိး ရြတ္ဆုိသည့္ အသံေနအသံထား မွင္ေမာင္းကလည္း ေကာင္းသျဖင့္ ပရိသတ္မွာ ကိုေက်ာ္စုိး၏ ဖမ္းစားမႈတြင္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္စြာ ေမ်ာပါေနခဲ့သည္။

(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၆၃ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔အခမ္းအနားတြင္ ကုိေက်ာ္စုိး အခမ္းအနားမွဴးျပဳလုပ္ေနပုံ)

---

သတုိ႔သားေလာင္းႀကီးေလလား....

ယခင္ႏွစ္က တီပီျမန္မာ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ သႀကၤန္ပြဲတြင္ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး လက္မွတ္၀ယ္ကာ သြားေရာက္အားေပးၾကသည္။ အဲဒီပြဲမွာ စီစဥ္သူေတြထဲက ညီငယ္ညီမငယ္အခ်ဳိ႕ကုိ က်ေနာ္တုိ႔သိကၽြမ္းခင္မင္ေနသျဖင့္ အားေပးလုိျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မင္းသားႀကီး ကုိေက်ာ္စုိးလည္း ပါ၀င္ကျပမည္ မဟုတ္ပါလား။

ပြဲမစခင္ ပရိသတ္မ်ား ေနရာယူေနၾကစဥ္ နံသာေရာင္တုိက္ပုံ၊ ပုိးသားပုဆုိးတုိ႔ျဖင့္ ခန္႔ျငားေတာက္ေျပာင္ေနေသာ ကုိေက်ာ္စုိးသည္ ပြဲၾကည့္စင္ခုံတန္းမ်ားအၾကား လူသြားလမ္းမွ အမ်ဳိးသမီးတဦးႏွင့္ တြဲကာ ေလွ်ာက္သြားေနသည္ကုိ က်ေနာ္တုိ႔ ျမင္ၾကရေလသည္။ အမ်ဳိးသမီးသည္ ပြဲလမ္းသဘင္တုိင္းတြင္ တက္ၿပီး က တတ္သူ ပြဲတုိင္းေက်ာ္ျဖစ္သည္။ ကုိေက်ာ္စုိးက ေရွ႕ဆုံးတန္းရွိ သူမ၏ ထုိင္ခုံေနရာကုိ လုိက္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ကုိေက်ာ္စုိး၏ အ၀တ္အစားႏွင့္ ေလွ်ာက္သြားပုံမွာ မဂၤလာအခမ္းအနားတြင္ သတုိ႕သားႏွင့္ သတုိ႔သမီးသည္ ပရိတ္သတ္အလယ္ ေကာ္ေဇာ္ေပၚက ေလွ်ာက္သြားသည္ႏွင့္ တူရကား က်ေနာ္တုိ႔မွာ အခ်င္းခ်င္း လက္တုိ႔ျပရင္း ရယ္ေမာခဲ့ၾကရပါသည္။

ထုိေန႔က တင္ဆက္သည့္ ျပဇာတ္တခုတြင္ ကုိေက်ာ္စုိးသည္ အင္မတန္ ျမင္ျပင္းကပ္ဖြယ္ လက္နက္အားကုိးျဖင့္ အဓမၼ အႏုိင္ယူလုိေသာ စစ္သူႀကီးေနရာတြင္ ေျပာင္ေျမာက္စြာ သ႐ုပ္ေဆာင္သြားေလသည္။

---

ေလေအးစက္ခန္းမမွ ျမက္ခင္းျပင္ထက္သုိ႔....

ေနာက္ပုိင္းတြင္ ေငြကုိ ေခၽြတာလုိသည္ကတေၾကာင္း၊ စကၤာပူအစုိးရ၏ ေထာက္လွမ္းေရးကုိ မ်က္ေျချဖတ္လုိသည္ကတေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ ယခင္က ေလေအးစက္တပ္ လုိင္ဘရီရွိအစည္းအေ၀းခန္းမမ်ားတြင္ စမတ္က်က် ေဆြးေႏြးသည့္အဆင့္မွ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ လုိင္ဘရီေအာက္က အုတ္ခုံတြင္လည္းေကာင္း၊ လမ္းေဘးတြင္လည္းေကာင္း၊ ေနာက္ဆုံး ေဘာလုံးကြင္းျမက္ခင္းေပၚတြင္လည္းေကာင္း ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကုိ လုပ္ရသည့္ အေျခအေနသုိ႔ဆုိက္သြားေလေတာ့သည္။

ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားသူမ်ားအေပၚတြင္ စကၤာပူအစုိးရ၏ ဖိႏွိပ္အေရးယူမႈအခ်ဳိ႕ေၾကာင့္ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားသူမ်ားအေရအတြက္မွာ တျဖည္းျဖည္း ေလ်ာ့နည္းလာေသာ္လည္း က်န္ရစ္သူမ်ားမွာ ပိုမုိစည္းလုံးလာၿပီး ယုံၾကည္ခ်က္မွာလည္း ပုိ၍ ခုိင္မာလာသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ထုိအမာခံလူစုထဲတြင္ ကုိေက်ာ္စုိးသည္ တေယာက္အပါအ၀င္ျဖစ္ေလသည္။

(အမ်ဳိးသားစာၾကည့္တုိက္ေအာက္ အုတ္ခုံေပၚက ညဦးပုိင္းအစည္းအေ၀းတခု)

(ကုိေက်ာ္စုိးႏွင့္က်ေနာ္)

---

မ်က္ႏွာဖုံးတပ္ စကၤာပူအစုိးရ....

စကၤာပူအစုိးရသည္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး အရွိန္အဟုန္ျမင့္တက္ေနစဥ္ကာလတြင္ ျပည္ပေရာက္မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားကုိ အစြမ္းကုန္ ပစားေပးထားခဲ့သည္။ အိတ္ဆဲစီးယားဟုိတယ္တြင္ျပဳလုပ္ေသာ အခမ္းအနားမ်ားအတြက္ ကုန္က်စားရိတ္ကုိ ကူညီ က်ခံေပးခဲ့ၿပီး ဘုန္ႀကီးေက်ာင္းႏွင့္ ၿမဳိ႕ထဲ အသြားအျပန္ခရီးမ်ားအတြကလည္း ဘတ္စ္ကားႀကီးမ်ားကုိ စီစဥ္ေပးခဲ့သည္။

ထုိအခ်ိန္က အတုိက္အခံ စကၤာပူဒီမုိကရက္ပါတီမွ ေဒါက္တာခ်ီဆြန္းဂၽြမ္သည္ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕တြင္ မီးထြန္းဆုေတာင္းပြဲလုပ္ျခင္း၊ ျမန္မာအစုိးရ၏ လုပ္ရပ္အေပၚ ကန္႔ကြက္သည့္စာအေပၚ လက္မွတ္ေကာက္ယူျခင္း၊ စကၤာပူအစုိးရမွ ျမန္မာအစုိးရသုိ႔ လက္နက္မ်ားေရာင္းခ်ေနျခင္းကုိ ကန္႔ကြက္ဆႏၵျပျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့ေသာ စကၤာပူအစုိးရ၏ ပံ့ပုိးမႈမ်ားမွာ ေဒါက္တာခ်ီး၏ လုပ္ရပ္ကုိ မွိန္သြားေစရန္ ႀကဳိးပမ္းမႈတစိတ္တေဒသဟု ယူဆမိပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးေနာက္ပုိင္းတြင္ စကၤာပူတြင္လည္း ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ား အရွိန္ျမင့္တက္လာသည္။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးႏွင့္ စကၤာပူေရာက္ ျမန္မာတုိ႔၏ တက္ႂကြမႈမ်ားကုိ အားက်ကာ စကၤာပူႏုိင္ငံသား တက္ႂကြသူမ်ားမွလည္း ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈအဖြဲ႕ကေလးမွာ ဖြဲ႕လာၾကသည္။ Sghuman Rights အဖြဲ႕ ေပၚလာသည္။ လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ စတင္လႈပ္ရွားလာၾကသည္။

စက္တင္ဘာေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးကုိ နအဖ စစ္အစုိးရမွ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိမ္နင္းၿပီးသြားေသာအခါ စကၤာပူအစုိးရ၏ ဟန္ေဆာင္မ်က္ႏွာဖုံး ျပဳတ္က်ေလေတာ့သည္။ ျပည္ပေရာက္ မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ားအဖြဲ႕မွ အဖြဲ႕၀င္မ်ားကုိ ရဲစခန္းသုိ႔ မၾကာခဏ ေခၚယူစစ္ေမးျခင္း၊ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္လာခဲ့သည္။

---

မဆုိေလာက္ဖြယ္ အျပစ္ငယ္ကုိ.....

“ငါ၏ ကုိယ္၌၊ မဆုိေလာက္ဖြယ္ အျပစ္ငယ္ကုိ၊ ႀကီးက်ယ္၀တၳဳ ရန္ၿငိႇဳးျပဳ၍” ဟူေသာ ဦးပုည၏ ဆဒၵန္ဆင္မင္း၀တၳဳမွ စာတေၾကာင္းကုိ သတိရမိသည္။

စကၤာပူအစုိးရသည္ အုိဘီပီ အင္အားႀကီးထြားလာျခင္းကုိ သူတုိ႔အာဏာတည္ၿမဲေရးအတြက္ သြယ္၀ုိက္ေသာ ႏုိင္ငံေရးၿခိမ္းေျခာက္မႈအႏၱရာယ္ဟု ျမင္လာသည္။ မည္သည့္ျပႆနာမဆုိ အၫြန္႔အဖူး ဘ၀ကတည္းက အျပတ္ ျဖတ္တတ္သည့္ စကၤာပူအစုိးရ၏ လုပ္ထုံးလုပ္နည္းအတုိင္း အုိဘီပီ လႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ်အား မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္၍ ၾကည့္လာသည္။

စကၤာပူအစုိးရအေနျဖင့္ ကုိေက်ာ္စုိးသည္ အုိဘီပီ၏ ေမာင္းႏွင္အားဟု ထင္ျမင္ယူဆသည္။ စကၤာပူတြင္ ပုိလီေက်ာင္းဆင္း၍ အလုပ္လုပ္ကာ ပီအာရ္က်ေနၿပီးေသာ ကုိေက်ာ္စုိး၏ ေနာက္ေၾကာင္းကုိ ေျမလွန္ရွာသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အတိတ္က ၿငိစြန္းဖူးသည့္ (အုိဗာစေတး) အျပစ္တခုကုိ ယခုအခါတြင္မွ အေလာသုံးဆယ္ ျပန္ေဖာ္ကာ တရားစြဲကာ ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္သည္။

ထုံးစံမွာ စကၤာပူပီအာရ္တေယာက္သည္ အေသးစားဥပေဒ ၿငိစြန္းမႈတခုေၾကာင့္ အျပစ္ဒဏ္ကုိက်ခံရပါက ပီအာရ္ကုိ ပယ္ဖ်က္ခံရျခင္း မရွိေခ်။ စကၤာပူအစုိးရသည္ ကုိေက်ာ္စုိးအား သူ၏ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင့္ စကၤာပူမွ ေမာင္းထုတ္လုိသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူ၏ အၿမဲတမ္းေနထုိင္ခြင့္(ပီအာရ္)ကုိ တရား၀င္ ေပၚေပၚထင္ထင္ ႐ုပ္သိမ္းျခင္းအား မျပဳရဲေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ထုိလုပ္ရပ္သည္ ႏုိင္ငံတကာမ်က္ႏွာစာတြင္ အစုိးရအား အင္မတန္ အက်ည္းတန္၊ အ႐ုပ္ဆုိးေစမည္ျဖစ္သည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စကၤာပူအစုိးရသည္ ကုိေက်ာ္စုိးအား စကၤာပူမွ သူ႕အလုိအေလ်ာက္ ထြက္ခြာသြားေစရန္ နည္းမ်ဳိးစုံျဖင့္ ဖိအားေပးသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ စကၤာပူတြင္ ဆက္လက္ေနထုိင္ ရပ္တည္ရန္ မည္သုိ႔မွ် မျဖစ္ႏုိင္ေသာေၾကာင့္ ကိုေက်ာ္စုိးသည္ သူ၏ ပီအာရ္ကို ပယ္ဖ်က္ကာ ျပည္ပသုိ႔ ထြက္ခြာသြားရေပသည္။

(သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲအၿပီး အဖြဲ႕သားအခ်ဳိ႕ႏွင့္အတူ။)

---

To sin by silence.....

လူတေယာက္သည္ သူ႕သမုိင္းကုိ အနာဂတ္မွ ေရးလုိက္မည္ဟု အားခဲေန၍ မရ။ သူ႔သမုိင္းကုိ သူယခု လက္ရွိလုပ္ေဆာင္ေနေသာ လုပ္ရပ္မ်ားကသာ ဖန္တီးသည္။

ကုိေက်ာ္စုိး စကၤာပူတြင္ ရွိစဥ္က လုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားသည္ ယေန႔အခါ သူ႕သမုိင္းျဖစ္လာသလုိ စကၤာပူရွိ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားသမုိင္း၏ တစိတ္တေဒသလည္း ျဖစ္လာျပန္သည္။

ကုိေက်ာ္စုိးႏွင့္က်ေနာ္ႏွင့္အၾကားတြင္ အခါခပ္သိမ္း အယူအဆ တူညီသည္ေတာ့ မဟုတ္။ တူသည့္အခါတူသလုိ ကြဲလြဲသည့္အခါလည္း ကြဲလြဲသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္တုိ႔အတူတကြ လက္တြဲအလုပ္လုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္။

To sin by silence when we should protest makes cowards out of men."

-Ella Wheeler Wilcox

ကုိေက်ာ္စုိးသည္ ဆႏၵျပဖုိ႔ လုိအပ္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ ေနာက္ခ်န္ကာ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနတတ္သူမ်ဳိး မဟုတ္ခဲ့တာကေတာ့ ေသခ်ာသည္။

(ကုိေက်ာ္စုိးႏွင့္ စကားလက္ဆုံ...)

ပူးတဲြ ဖတ္႐ႈရန္မ်ား။

(၁) ေလွခြက္ခ်ည္းက်န္ အလံမလွဲ

(၂) “မဟူရာေနာက္ခံ၀ယ္…….(၁)”

ဒီပုိ႔စ္မွာ မွတ္ခ်က္ေပးသြားၾကတဲ့အထဲက “တီပီ ခ်စ္သူမ်ား” ရဲ႕ မွတ္ခ်က္ကုိ ပုိ႔စ္အတြင္းမွာ ေကာက္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီမွတ္ခ်က္ဟာ ကုိေက်ာ္စုိးရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ ပုိမုိျပည့္စုံသြားေစပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

Ko Ko yay.. We miss you dearly. We knew how you love your people and motherland. Throughout your TP days, we knew that and appreciate how you Lead, contribute and work hard together with your TP Myanmar brothers and sisters to achieve what TP Myanmar today. We passionately call you Ko Ko (Big Brother) not only just as name it come with respect, love and admiration. We will never ever forget your protection, your care and help whenever we need you and always ready for your brothers and sisters you try your best and find time even you are busy with handling many things. That’s why everybody comes to you for advice and listens to you for their affairs. I still vividly remember that how you bravely protect your student brother in Singapore and Myanmar football match (if I am not wrong in 2005 right). A group of Singapore fans punch the TP student and you jump to his protection and fight back to many and let him escape. Lucky that SG police and TP Myanmar students saw and come to rescue. After the event your face look like over ripen prune with blue and black and we made joke about it. You still laugh off and said Hey..One can win many only in movie lah..that was close man!… And you control crowd and negotiate with authority to get us safety from unreasonable mob of Singapore fan. Thank you Ko Ko yay…I am crying now. Without you we are feeling that same kind of feeling like elder missing in family. Although we are feel down we will carry on with your determination. When you said in one of motivational speeches in our gathering... As long as Temasek Polytechnic exist, as long as Myanmar students exist in TP, TP Myanmar must exist and carry on.. Once you are TP Myanmar, forever you are… When we listening to you we feel the bliss and togetherness with goose pump and hit to our heart with sense of belonging…..yes Ko Ko we will carry on with your direction with shoulder to shoulder ,generation by generation to carry out unity and fly our TP Myanmar flag high. You believe in and hold onto our motto and truly committed to that. We are family, discrimination; prejudice and rivalry are alien to us. We TP Myanmar Students are symbol of unity. (You explained to us this is derived from your senior brother Leo and others senior right.) You established TP Myanmar tradition and shown case to us how to build the unity. You leading us by example showing how you respect and value to your seniors and as well as how you concern and treasure to your juniors. You are a true symbol of unity Ko Ko, a proud son of TP Myanmar. We don’t know about detail of all OBP movements although we participate and help in the movements and events that you lead, we knew that one thing for sure is you truly committed and you have lost everything for the OBP movement. We even heard that you refuse to give in to SG authority when they force you to reveal about OBP and not accept offer of exchange status and personal gain with your believe. People use to say that OBP and you, you and OBP are inseparable. Not only that Ko Ko you and TP Myanmar, TP Myanmar and you are inseparable too. You made us proud and take pride as TP Myanmar Students as well as Burmese in Singapore. We all wish to for the best and strongly believe and confidence that you will rise up again for your beloved people and country. We will definitely meet again someday, some when and somewhere Ko Ko. Wish you all the success our big brother!!! Thank you very much to Ko Paw for the Blog and your post open flood gate of our emotion. TP Chittu myar

Read more

“ကုိေပါ အလိမ္ခံရျခင္း”

“အလိမ္ခံရျခင္း” ဆုိလုိ႔ မဒမ္ေပါက ဗုိက္ေခါက္လိမ္ဆြဲတတ္သလားလုိ႔ ေပါက္ကရ ေလွ်ာက္မေမးနဲ႔ေနာ္။ မဒမ္က က်ေနာ့္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ဗုိက္ေခါက္မလိမ္ဘူး။ ဘယ္လိမ္ပါ႔မလဲ..... က်ေနာ့္ဗုိက္ေခါက္က လိမ္လုိ႔ရတဲ့အဆင့္ကုိ ေက်ာ္သြားၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇ ႏွစ္ေလာက္က လူလိမ္ခံခဲ့ရပုံကုိ ေရးျပမလုိ႔ပါ။

ေမာင္ေက်ာ္သာ...
ေပၚမလာ ဆရာေပ်ာက္လုိ႔
စိတ္ေကာက္ေနလား။

ေက်ာင္းအပိတ္
ေျမာင္းထိပ္မွာ ကုိယ္ထုိင္လုိ႔
တဆုိင္စာ ဖရဲအေပါင္းကုိ
ေရာင္း၀ယ္လုိ႔စား။

သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ဆီကုိ ထုိစဥ္တုန္းက က်ေနာ္ေရးပုိ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာအတုိင္းပါဘဲ။

က်ေနာ္တုိ႔ ပထမႏွစ္ တက္ေနတုန္းမွာဘဲ ေက်းဇူးရွင္ နအဖ အစုိးရက ေက်ာင္းေတြကုိ အကန္႔အသတ္မရွိ ပိတ္လုိက္ျပန္တဲ့အတြက္..... ဆယ္တန္းတုန္းက က်ဴရွင္အတူတက္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ဖရဲသီးဆုိင္ဖြင့္လွစ္ေရာင္းဖုိ႔ လာေခၚတဲ့အခါ ေတာင္ဥကၠလာ ျမင္သာဘုရားနားက ေစ်းကေလးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ လမ္းေဘး ကနဖ်င္းေလးေဆာက္ၿပီး ခရမ္းသုံးခြ ဖက္က ဖရဲသီးေတြကုိ ေရာင္းခ်ခဲ့ပါတယ္။

ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဗန္းကေလးနဲ႔ လွည့္ေရာင္းတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကုိ ဗန္းစိတ္ကေလးေတြ စိတ္ေပးၿပီး လွည့္ေရာင္းခုိင္း။ သူတုိ႔ ျပန္လာေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ အျမတ္ခ်န္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔က အရင္းကုိ ျပန္ယူရတာေပါ႔။ ဖရဲသီးတလုံး ၁၅ က်ပ္ေလာက္ဆုိရင္ တစ္က်ပ္တန္ အစိတ္ကေလးေတြ အစိတ္ ၂၀၊ ၂၅ စိတ္ စိတ္လုိ႔ရတာမ်ဳိးဆုိေတာ့ သူတုိ႔လည္း တေခါက္လည္ေရာင္းလုိက္ရင္ ငါးက်ပ္ တဆယ္ အျမတ္က်န္တာေပါ႔ဗ်ာ။

ဆုိင္စဖြင့္တဲ့ေန႔ကဆုိရင္...၀ယ္သူကလည္း မလာ၊ အဲသည္ ဗန္းစိတ္နဲ႔ လက္လီေရာင္းတဲ့ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ကလည္း မခ်ိတ္ဆက္မိေသးဆုိေတာ့ က်ေနာ့္ဘာသာ လင္ပန္းထဲမွာ ဖရဲသီးစိတ္ေတြ စိတ္ထည့္ၿပီး ေတာင္ဥကၠလာ ရပ္ကြက္ေတြက လမ္းေတြထဲမွာ ေလွ်ာက္ၿပီး ဖရဲသီးစိတ္ေအာ္ေရာင္းဘူးတယ္။

မဆုိးဘူးဗ်။ သိပ္ၾကာၾကာမေလွ်ာက္လုိက္ရဘူး။ ခဏေလးနဲ႔ တဗန္းကုန္တာဘဲ။ မွတ္မွတ္ရရ အပ်ဳိႀကီးေတြ (အပ်ဳိႀကီးေတြလုိ႔ ထင္ရတာဘဲ)၊ ေကာင္မေလးေတြ ဆယ္ေယာက္ေလာက္ စကားစုေျပာေနတဲ့ အိမ္တအိမ္မွာ တ၀က္ေလာက္ ေရာင္းလုိက္ရတာကုိ သတိရမိတယ္။ အပ်ဳိႀကီးေတြကလည္း ေရမ်ားေရႏုိင္၊ မီးမ်ားမီးႏုိင္ဆုိသလုိ ဖရဲသီးသည္ေလးဟာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအရြယ္၊ ႐ုပ္ရည္သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ (ကုိယ့္ဟာကုိယ္ထင္တာပါ) ေကာင္ေလးတေယာက္ လာေရာင္းတယ္ဆုိေတာ့ စိတ္၀င္တစား၊ အေႏွာင့္အသြားမလြတ္ စကားေလးေတြနဲ႔ စၿပီးေနာက္ၿပီး အားေပးတာေပါ႔ဗ်ာ။

ေနာက္ပုိင္းေတာ့ လက္လီေရာင္းေပးမယ့္ ေကာင္မေလးေတြ ေပၚလာေတာ့ က်ေနာ္ ေျခေညာင္းသက္သာသြားပါတယ္။ ၂ ရက္ ၃ ရက္ေလာက္ေနေတာ့ ဆုိင္မွာ ဖရဲသီး အလုံးလုိက္ ၀ယ္ယူအားေပးတဲ့ လူအေရအတြက္ တစတစ မ်ားလာပါတယ္။ ဆုိင္မွာ က်ေနာ္နဲ႔အတူ အျခားသူငယ္ခ်င္းတေယာက္ အၿမဲလုိလုိရွိတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က အင္းစိန္ေစ်းေရွ႕မွာလည္း ဆုိင္ခြဲတခု ဖြင့္ထားေသးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ႏွစ္ဆုိင္မွ်ၿပီး ထုိင္ၾကရတယ္။

အဲသလုိနဲ႔ ဖရဲသီးေတြ ေရာင္းခ်လာလုိက္တာ တရက္မွာ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းအျပင္ကုိ ခဏသြားတဲ့အတြက္ က်ေနာ္တေယာက္တည္းဆုိင္မွာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။

ခဏေနေတာ့ ဖရဲသီး၀ယ္သူေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီး ၆ ေယာက္ေလာက္ ရွိမယ္။ တေယာက္က ဖရဲသီးတလုံးကုိ ေရြးခိုင္းၿပီး သူစိတ္ႀကဳိက္ေတြ႕ေတာ့ တလုံး ၀ယ္တယ္။ ဖရဲသီးတန္ဘုိး ၂၀ ေလာက္ပဲ က်တာမွာ ပုိက္ဆံ ႏွစ္ရာတန္ အရြက္ႀကီး ထုတ္ေပးတယ္။ က်န္တဲ့ မိန္းမ ၅ ေယာက္က ေရြးေနၾကတုန္း။ က်ေနာ္လည္း ႏွစ္ရာတန္ကုိ ယူၿပီး ပုိတဲ့ေငြကုိ ျပန္အမ္းေပးလုိက္တယ္။

ဖရဲသီးေရြးေနတဲ့ မိန္းမေတြကလည္း တေယာက္တေပါက္နဲ႔.... “အကုိႀကီး၊ ဒီဖရဲသီးဆုိရင္ ဘယ္ေစ်းလဲ” “ေမာင္ေလး၊ ဒီဘက္က အလုံးေတြကေရာ ဘယ္ေလာက္လဲ” စသျဖင့္ ေအာ္ေမးေနၾကတယ္။

အဲသည္အခ်ိန္မွာ ခုနက ဖရဲသီး၀ယ္တဲ့မိန္းမက က်ေနာ္အမ္းတဲ့ ေငြစကၠဴေတြထဲက တရြက္ကုိ နည္းနည္း စုတ္ေနတယ္ဆုိၿပီး ျပန္လဲခုိင္းတယ္။ က်ေနာ္ လဲေပးမလုိ႔ ပုိက္ဆံကုိ ရွာေနတုန္းမွာ....
“ေနေတာ့ ေနေတာ့။ က်မကုိ ႏွစ္ရာတန္ျပန္ေပး။ က်မမွာ ပုိက္ဆံျပည့္ေလာက္မယ္ထင္တာပဲ။ အရြက္အေသးပဲ ေပးေတာ့မယ္” လုိ႔ဆုိလာတယ္။

အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူ႕ပုိက္ဆံ ၂၀၀ တန္ကုိ ျပန္ေပးၿပီး သူ႕ဆီက ဖရဲသီးဖုိးကုိ ေစာင့္တယ္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ဟုိ ဖရဲသီးေရြးတဲ့ မိန္းမေတြကလည္း ေရြးလုိ႔ ေမးလုိ႔ မၿပီးႏုိင္ဘူး။ သူတုိ႔ကုိ လွမ္းလွမ္းေျဖရေသးတယ္။

ခဏေနေတာ့ ပုိက္ဆံရွာေနတဲ့မိန္းမက “ဟာ...က်မမွာ ပုိက္ဆံမျပည့္ဘူး၊ ၂၀၀ တန္ပဲ ယူေတာ့။ ျပန္အမ္းပါဦး” ဆုိေတာ့ က်ေနာ့္မွာ အမ္းရျပန္ေရာ။ ေဟာ...အမ္းၿပီး႐ုံပဲ ရွိေသးတယ္။ က်ေနာ္အမ္းေပးတဲ့ ေငြစကၠဴေတြထဲမွာ တရြက္က စုတ္ေနျပန္သတဲ့။ ထပ္လဲခုိင္းျပန္တယ္။ က်ေနာ္လည္း ပုိက္ဆံကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဟုတ္တယ္၊ အနားသတ္မွာ အေတာ္ေလး စုတ္ေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ပုိက္ဆံလဲဘုိ႔ လုပ္ရျပန္တယ္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ဟုိ ၀ယ္သူ မိန္းမ ငါးေယာက္က တေယာက္တေပါက္ ေစ်းဆစ္ေနတာကုိလည္း လွမ္းေျဖရေသးတယ္။

အဲသည္လုိ ပုိက္ဆံအလဲအလွယ္ သုံးႀကိမ္ေလာက္ ႐ႈံ႕ခ်ီႏွပ္ခ်ီ လုပ္ၿပီးေတာ့မွ မယ္မင္းႀကီးမက စိတ္တုိင္းက်ၿပီး ထြက္သြားေတာ့တယ္။

ဒီေတာ့မွ က်ေနာ္လည္း ဟုိ ဖရဲသီးေရြးေနတဲ့ မိန္းမငါးေယာက္ဆီကုိ အျပည့္အ၀ အာ႐ုံစုိက္ႏုိင္ေတာ့တယ္။ သူတုိ႔လည္း ဟုိေမးဒီေမးနဲ႔ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ မ၀ယ္ျဖစ္ပါဘူး။ သုံးမိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ဆုိင္ထဲက ထြက္သြားတယ္။

သူတုိ႔ထြက္သြားတာနဲ႔ တၿပဳိင္နက္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ တခုခုမွားယြင္းေနသလုိ ခံစားရၿပီး က်ေနာ့္အိတ္ထဲက ပုိက္ဆံကုိ အျမန္ ျပန္ေရတြက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လား...လား.....ေငြေလးရာေလာက္ ေလ်ာ့ေနၿပီ။

က်ေနာ္ နားလည္သြားၿပီ။ ဟုိ....ဖရဲသီး၀ယ္တဲ့ မိန္းမက က်ေနာ္ ေငြျပန္အမ္းလုိက္တုိင္း ပုိက္ဆံေတြထဲက တရြက္ကုိ အသာဆုတ္ၿဖဲၿပီး ျပန္လဲခုိင္းတာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ အမ္းမေလာက္ျဖစ္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ေငြစကၠဴအရြက္အေသးပဲ ေပးေတာ့မယ္ဆုိၿပီး ၂၀၀ တန္ကုိ ျပန္ေတာင္းတယ္။ ႏွစ္ရာတန္ကုိ ျပန္ေပးလုိက္ေပမယ့္ အဲသည္အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္အမ္းထားတဲ့အထဲက (သူဆုတ္ၿဖဲထားတဲ့ ေငြစကၠဴကလြဲလုိ႔) က်န္တဲ့ ပုိက္ဆံေတြကုိ က်ေနာ့္ကုိ ျပန္မေပးဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ဟုိဖရဲသီးေရြးေနတဲ့ မိန္းမေတြကုိ လွမ္းေျဖရင္းနဲ႔ စိတ္မအားေတာ့ အဲသည္အခ်က္ကုိ သတိမထားလုိက္မိဘူး။

အဲသည္နည္းနဲ႔ သုံးႀကိမ္ေလာက္ ကစားျပလုိက္ေတာ့ ေနာက္ဆုံး က်ေနာ့္အိတ္ထဲက ေငြ ၄၀၀ ေလာက္ ထြက္သြားေလသတည္းေပါ႔ေလ။

က်ေနာ့္ဆီက ေငြလိမ္သြားတာကုိ သိလုိက္တာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ေဘးက ခင္ေနတဲ့ ဆုိင္နီးခ်င္းဆီမွာ ဆုိင္ကုိ ခဏအပ္ၿပီး အဲသည္ ေငြလိမ္တဲ့ မိန္းမေနာက္ကုိ အေျပးလုိက္သြားခဲ့တယ္။ ေစ်းထိပ္လမ္းဆုံနားေရာက္ကာနီးေတာ့ ဟုိမိန္းမ ငါးေယာက္ကုိ မီလာတယ္။ (ဟုိမိန္းမနဲ႔ သူတုိ႔ငါးေယာက္ဟာ တက်ိတ္တည္း တဉာဏ္တည္းမွန္း အဲဒီ အခ်ိန္ထိ လူအ ႀကီး က်ေနာ္က သေဘာမေပါက္ေသးဘူး)။ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ္က ေမးတယ္။ “အစ္မတုိ႔.....က်ေနာ့္ဆီမွာ ခုနက ဖရဲသီး၀ယ္တဲ့ မိန္းမကုိ ျမင္လုိက္မိသလား” ေပါ႔။

သူတုိ႔က...“ျမင္တယ္။ ျမင္တယ္။ အခုဘဲ အဲဒီ ျမင္သာေစ်းထဲ ၀င္သြားတာေတြ႕လုိက္တယ္” ဆုိေတာ့ က်ေနာ္လည္း ျမင္သာေစ်းထဲ အေျပးလုိက္တာေပါ႔ဗ်ာ။ အရိပ္အေယာင္ေတာင္ မေတြ႕ရေတာ့ဘူးခင္ဗ်။

ဘယ္ေတြ႕မလဲ.... ငနဲမေတြက တမင္ လမ္းလႊဲၿပီးေျပာလုိက္တာကုိး။ ဟုိမိန္းမက တကယ္ေတာ့ ျမင္သာေစ်းဖက္မသြားဘဲ တဖက္က နံပါတ္ ၃၇ ကားဂိတ္မွာသြားၿပီး ကားစီးၿပီးလစ္တာ ျဖစ္မယ္ခင္ဗ်။ က်ေနာ္ ကုိေပါ အေကာင္းစားကေလးမွာသာ “ယုန္ေတာင္ေျပး သူေဌးေျမာက္လုိက္” ဆုိတာလုိ ျဖစ္ေနေတာ့တာေပါ႔ခင္ဗ်ာ။

အင္း....အဲသည္မိန္းမေတြကေတာ့ က်ေနာ့္ျဖစ္ပုံကုိ အူႏွိပ္ၿပီး ရယ္ေနၾကမွာ ေသခ်ာတယ္။ အံမယ္ေလး....အခုမွ ျပန္ေတြးၿပီးေတာ့ ရွက္လုိက္တာေနာ္။

အဲ..အဲ....အဲသည္ မိန္းမပဲျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္စိန္ရတုပြဲမွာ စက္မႈတကၠသုိလ္ ဗုဒၶဘာသာမိသားစုက ရန္ပုံေငြ ဘူးသီးေၾကာ္ေရာင္းေတာ့ ဆုိင္မွာ ပုိက္ဆံသိမ္းတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္ဆီမွာ အဲဒီနည္းအတုိင္းပဲ လာလိမ္သြားတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ညဘက္ဆုိင္အသိမ္းမွာ က်ေနာ္သိရေတာ့ က်ေနာ္ကုိယ္ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကုိ အားလုံးကုိ ေျပာျပၿပီး ေနာက္တေန႔ ေကာင္တာထုိင္မယ့္ သူေတြအားလုံးကုိ ႀကဳိတင္သတိေပးထားရတယ္။

ေနာက္တရက္မွာ အဲဒီ မယ္မင္းႀကီးမေပၚလာၿပီး ပုိက္ဆံသိမ္းတဲ့ ေနာက္ထပ္ေက်ာင္းသူတေယာက္ဆီမွာ အဲဒီအခ်ဳိးခ်ဳိးဖုိ႔ ႀကံေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္ေန႔က အလိမ္ခံလုိက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသူက ဆုိင္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနရင္း သူ႕ကုိ လွမ္းျမင္လုိက္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တုိ႔ကုိ အေၾကာင္းၾကားလုိ႔ အဲသည္မိန္းမလည္း အေျခအေနမဟန္ဘဲ လစ္ေျပးဖုိ႔ ႀကံတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔မွာလည္း လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ သက္ေသျပစရာမရွိတဲ့အတြက္ “ေနာက္တခါ ဒီလုိလုပ္ဖုိ႔ ႀကဳိးစားရင္ ဖမ္းၿပီး ရဲလက္အပ္ရမယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း” ေျပာၿပီး လႊတ္ေပးလုိက္ရပါတယ္။

အဲဒါကေတာ့ က်ေနာ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀က မအူမလည္နဲ႔ လူလိမ္ခံခဲ့ရပုံပါဗ်ဳိး။

Read more

“စက္မႈတကၠသိုလ္ေဘာလုံးပြဲမ်ား.....(၃) (နိဂုံး)”

ဒီလုိနဲ႔ အီလက္ထေရာနစ္အင္ဂ်င္နီယာအသင္းနဲ႔ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာအသင္းႏွစ္သင္းရဲ႕ ေဘာလုံးဗုိလ္လုပြဲေန႔ကုိ ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ေက်ာင္းကေန ကားႀကီးကားငယ္အသြယ္သြယ္နဲ႔ ေမဂ်ာႏွစ္ခုက ေက်ာင္းသားေတြေရာ တျခားေမဂ်ာက မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းေတြပါ သထုံကြင္းအထိ လာေရာက္အားေပးလုိက္ၾကတာ ပြဲၾကည့္စင္ႏွစ္ခုလုံး ျပည့္လွ်ံသြားေရာ။ ဆရာဆရာမေတြက ရန္ပြဲေတြကုိ ကာကြယ္ႏုိင္ဘုိ႔ Mechanical ေက်ာင္းသားေတြကုိ ပြဲၾကည့္စင္တခုသတ္သတ္၊ အီလက္ထေရာနစ္က ေက်ာင္းသားေတြကုိ ပြဲၾကည့္စင္တခုသတ္သတ္ ခြဲျခားထုိင္ခုိင္းတယ္။

ပြဲမစခင္ ႏွစ္ဖက္အသင္းက ေက်ာင္းသူအလွပေဂးေတြက ေဘာလုံးသမားေတြကုိ တေယာက္ခ်င္းဆီ အေအးဘူးနဲ႔ မ်က္ႏွာသုတ္ပု၀ါေလးေတြ ကမ္းရတယ္။ (တခ်ဳိ႕ မာနႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူေတြကုိ အဲသည္လုိလုပ္ေပးဘုိ႔ မနည္းတုိက္တြန္းလုိက္ရတာပါ။) အဲ… အီလက္ထေရာနစ္ေက်ာင္းသူေတြ ကမ္းရတဲ့အထဲမွာ ဂ်ီေဟာသူေတြက ေဗဒင္၊ ယၾတာ၊ မႏၱာန္ ေတြနဲ႔ စီရင္လာတဲ့ အပ္ခ်ည္ႀကဳိးနဲ႔ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အေဆာင္လက္ဖြဲ႕ေလးေတြလည္း ပါတယ္။ အဲဒါေလးေတြကုိ ေဘာလုံးသမားေတြ လက္မွာ ပတ္ရတယ္။ က်ေနာ္မွတ္မိေသးတယ္။ အဲသည္ကိစၥမ်ဳိးေတြမွာ ဂ်ီေဟာသူေတြျဖစ္တဲ့ ေဆြမာတုိ႔ လဲ့ႏွင္းဇင္တုိ႔ အရမ္းအားကုိးရတယ္။

စက္မႈတကၠသုိလ္ေဘာလုံးပြဲမွာ ေဗဒင္ယၾတာေတြပါတယ္ဆုိလုိ႔ မအံ့ၾသၾကပါနဲ႔ဦး။ အဲဒါက ထုံးတမ္းစဥ္လာလုိျဖစ္ေနတာ။ ကုိယ့္ေက်ာင္းကြင္းမွာ ကန္ၾကတုန္းကဆုိရင္ ေဘာလုံးပြဲမစခင္မွာ တရက္ႀကဳိတင္ၿပီး ဂ်ီေဟာသူေတြ ဂုိးတုိင္ေနာက္မွာ သြားၿပီး သူတုိ႔ စီမံအပ္တဲ့ အင္းအုိင္ခလွဲ႕ လက္ဖြဲ႕ေတြကုိ ေျမျမႇဳတ္တန္သင့္တာျမႇဳတ္၊ မီး႐ႈိ႕တန္သင့္တာ႐ႈိ႕၊ ျပာခ်တန္သင့္တာ ျပာခ်။ အင္မတန္ ကိစၥမ်ားေျမာင္ၾကတာကလား။ ဘယ္လုိစီရင္ၾကသလဲဆုိတဲ့ အေသးစိတ္ကုိေတာ့ ဂ်ီေဟာသူေတြမွဘဲ သိလိမ့္မယ္။

သထုံကြင္းမွာေတာ့ ကြင္းကုိ သံတုိင္ေတြ ပတ္ပတ္လည္ကာထားေတာ့ အဲသည္လုိ လုပ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ ဒါေတာင္မွ ယၾတာကိစၥေၾကာင့္ အႀကဳိဗုိလ္လုပြဲေန႔က စက္မႈအသင္းနဲ႔ ၿမဳိ႕ျပအင္ဂ်င္နီယာအသင္း ကြင္းထဲမွာ ခ်ေတာ့မလုိျဖစ္ေသးတယ္။ ျဖစ္ပုံက ဒီလုိ။ ၿမဳိ႕ျပအသင္းက ေက်ာင္းသူေတြ စီမံေပးလုိက္တဲ့ ယၾတာပန္းစည္းေလးကုိ ေဘာလုံးသမားတေယာက္က သူတုိ႔ဘက္ျခမ္းက ေထာင့္ကန္ေဘာအလံတုိင္ကေလးထိပ္မွာ သြားခ်ိတ္ထားရတယ္။ ေဘာလုံးပြဲစလုိ႔ မၾကာခင္မွာ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာအသင္း အရံေဘာလုံးသမားတေယာက္က အဲသည္ဂုိးတုိင္ဘက္ဆီကုိ တေယာက္တည္း ေဘးစည္းအျပင္ကေန ေျပးလာတယ္။ ပရိတ္သတ္ကေတာ့ ေသြးပူေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရင္း ေျပးလာတာလုိ႔ ထင္ၾကတာေပါ႔။ ဘယ္ဟုတ္လုိ႔လဲ….ပုဂၢဳိလ္က ေထာင့္ကန္ေဘာအလံတုိင္နားေရာက္ေတာ့ အဲသည္မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ပန္းစည္းကုိ ဆြဲျဖဳတ္၊ ေျမႀကီးေပၚကုိ ပစ္ခ်၊ ၿပီးေတာ့မွ ပန္းစည္းေပၚမွာ အားရပါးရ တက္ခုန္ေတာ့တာကုိး။

ပရိတ္သတ္က ၀ုိင္းေအာ္ေတာ့ Civil အသင္းက ေဘာလုံးသမားေတြပါ သိသြားၿပီး ကန္ေနတာရပ္ၿပီး အဲသည္အေကာင္ေနာက္ကုိ ထုိးဘုိ႔ ေဘာလုံးကြင္းထဲမွာ ၀ုိင္းလုိက္တာ။ ဟုိေကာင္က ကြင္းစပ္မွာ ေဘာလုံးကြင္းကုိ ပတ္ေျပးရတယ္။ ဆရာေတြ ဖ်န္ေျဖတာျမန္လုိ႔ ရန္ပြဲအဆင့္အထိ မေရာက္လုိက္ဘူး။

အဲ….. အီလက္ထေရာနစ္အသင္းကုိ အဲသည္အခ်ိန္က ေလ့က်င့္ေပးတာက ျမန္မာ့လက္ေရြးစင္အသင္းမွာ ေတာင္ပံကေန ကစားတဲ့ေက်ာ္မင္း။ စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာအသင္းကုိ ေလ့က်င့္ေပးတာေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ သန္းတုိးေအာင္။ အီလက္ထေရာနစ္အသင္းက ဂုိးသမားက အဲသည္ႏွစ္ ေဘာလီေဘာၿပဳိင္ပြဲမွာလည္း ဒုိင္းရေအာင္ ယူေပးႏုိင္ခဲ့တဲ့ ရခုိင္သား ေစာမင္းႏုိင္။ သူ႔အရပ္က အရွည္ႀကီးဘဲ။ အခု ဒီေကာင္လည္း စကၤာပူမွာ။ အိမ္ခ်င္းလည္း မေ၀းဘူး။ သူ႕သားနဲ႔ က်ေနာ့္သမီးနဲ႔ မူလတန္း တေက်ာင္းတည္းတက္တယ္။ ဒီေကာင္က ေဘာလီေဘာေရာ ဂုိးဖမ္းပါ ေတာ္တယ္။

ကစားၾကေတာ့..... အီလက္ထေရာနစ္က ဂုိးတဂုိးစရတယ္။ အငယ္တန္းက တ႐ုတ္ဆုိတဲ့ ေကာင္ေလးသြင္းလုိက္တာ။ တ႐ုတ္က ပြဲတုိင္းမွာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသည္ဗုိလ္လုပြဲမွာ ေျခမေပၚဘူး။ အဲဒါနဲ႔ တ႐ုတ္ကုိ လူလဲမယ္ဆုိၿပီး ဒုိင္ကုိ ေျပာထားၿပီးသြားၿပီ။ ဒုိင္က ေခၚထုတ္ဘုိ႔ ေစာင့္ေနတုန္းမွာ တ႐ုတ္က ဂုိးသြင္းလုိက္တာ။ သူ႕ချမာ ၀မ္းသာအားရ အကႌ်ေလး လွန္ၿပီး ပြဲၾကည့္စင္ဘက္ကုိ ေျပးလာ႐ုံရွိေသး စည္းၾကပ္ဒုိင္နဲ႔ကြင္းေဘးဒုိင္က သူ႕နံပါတ္ကုိ ေျမႇာက္ျပၿပီး လူလဲလုိက္ေတာ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ဘုမသိဘမသိ ထြက္ေပးလုိက္ရတယ္။ ဟတ္ေကာ့ ႀကီးျဖစ္သြားေတာ့တာေပါ႔။

ဂုိးလည္း ဂုိးေရာ က်ေနာ္နဲ႔ ဟန္သက္ေအာင္ နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား အီးစီအသင္းဘန္နာႀကီးကုိ ေရွ႕တေယာက္ ေနာက္တေယာက္ ကုိင္၊ ခုန္ေပါက္ၿပီး စက္မႈအင္ဂ်င္နီယာအသင္းပြဲၾကည့္စင္ေရွ႕ကုိ ေျပးေအာ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ကုိယ့္စင္ဘက္ကုိ ျပန္ေျပးလာရတယ္။ စင္ေပၚကေန ေရသန္႔ဗူးအလြတ္ေတြနဲ႔ ၀ုိင္းေပါက္ၾကလုိ႔။

ေနာက္ခဏအၾကာမွာဘဲ Mechanical က ဂုိးျပန္သြင္းတယ္။ အဲသည္မွာ သူတုိ႔အသင္းဘက္ကလည္း ႂကြၾကေအာ္ၾကေတာ့တာေပါ႔။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က ဘယ္ေကာင့္လက္ခ်က္လဲေတာ့ မသိဘူး။ ေရအျပည့္နဲ႔ ေရသန္႔ဘူးတဘူး ေလထဲကုိ ပ်ံ၀ဲသြားၿပီး စက္မႈအသင္းရဲ႕ ပြဲၾကည့္စင္ဘက္သြားက်တယ္။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ၊ ရာဇ၀တ္အုိးကုိ တုတ္နဲ႔ သြားထုိးမိတယ္ဆုိတဲ့ အတုိင္းပါဘဲ။ Mechanical ကေကာင္ေတြ တအုပ္ႀကီး က်ေနာ္တုိ႔စင္ဘက္ကုိ ထုိးဘုိ႔ ႀကိတ္ဘုိ႔ ေျပးလာၾကတယ္။ ေရွ႕ဆုံးမွာ ဦးေဆာင္လာတာက က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ အင္မတန္ခင္တဲ့ ကုိသက္ထြန္းတုိ႔အုပ္စုေပါ႔။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွာ ထုိင္ေနတဲ့ဆရာမေတြက ေက်ာင္းသူေတြအားလုံးကုိ ထရပ္ခုိင္းလုိက္တယ္။ ေရွ႕ဆုံးတန္းမွာ ေက်ာင္းသူေတြတန္းစီေနတုိ႔ တက္လုိ႔မရတာနဲ႔ သူတုိ႔ ျပန္လွည့္သြားရတယ္။ ဒါေတာင္မွ စင္ေဘးကေန ေရသန္႔ဘူးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ ပစ္လုိက္ၾကေသးတယ္။

အဲသည္လုိနဲ႔ တဖက္တဂုိးစီနဲ႔ ကန္လုိက္ၾကတာ ဒုတိယပုိင္း ၿပီးကာနီးေလးမွာ အလယ္တန္းလူ မုံရြာသား မုိးဟိန္းက ကြင္းတ၀က္မက်တက်ကေန လွမ္းၿပီး ကန္သြင္းလုိက္တာ၊ ကန္ခ်က္က ေတာ္ေတာ္လည္း ျပင္းတယ္၊ ဂုိးေထာင့္ထဲကုိ တန္းေနတာဘဲ။ အဲသည္လုိနဲ႔ အီးစီအသင္းက ဗုိလ္စြဲသြားေတာ့တယ္။ အဲသည္တုန္းက အားကစားသတင္းဂ်ာနယ္ေတြမွာေတာင္ ေက်ာ္မင္းသင္ျပေပးတဲ့အသင္းက သန္းတုိးေအာင္ သင္ျပေပးတဲ့အသင္းကို ႏုိင္သြားၿပီဆုိတာ ပါလုိက္ေသးတယ္။

မုိးဟိန္းလည္း ပြဲၿပီးတာနဲ႔ ရင္ဘတ္ကေလးေကာ့ၿပီး ကြင္းျပင္ကုိထြက္လာတုန္း က်ေနာ္တုိ႔ အီလက္ထရြန္းနစ္က ဆရာဦးေမာင္ေမာင္လတ္က ၀မ္းသာအားရ ဆီးႀကဳိၿပီးေမးလုိက္တယ္။

“ေဟ့ေကာင္…မုိးဟိန္း၊ မင္း…ရမ္းသန္းကန္ထည့္လုိက္တာ မဟုတ္လား” တဲ့။

အဲ...အဲ.... ေရးရင္းေမ့ေတာ့မလုိ႔။ ပြဲၿပီးလုိ႔ အျပင္ထြက္လာၾကေတာ့ အီးပီက ဘုရားဒကာ ေဇာ္မ်ဳိးလႈိင္ (ဗုဒၶဘာသာမိသာစုမွာ အတြင္းေရးမွဴးျဖစ္ခဲ့ဘူးသူ) က အာေခ်ာင္တယ္။ အီးစီက ပထမ ဂုိးက လူကၽြံေဘာႀကီးပါကြာတဲ့။ အဲဒါကုိ တ႐ုတ္က ၾကားသြားတယ္။ အစကတည္းက ဂုိးသြင္းၿပီးစမွာ ဘုမသိ၊ ဘမသိ ထြက္လုိက္ရလုိ႔ စိတ္တုိေနတဲ့ တ႐ုတ္ဟာ ေရေရလည္လည္ ေဒါသထြက္သြားတယ္။ “အကုိက စည္းၾကပ္ဒုိင္မုိ႔လား” လုိ႔ ျပန္ဘုေတာတယ္။ အဲဒါကုိ ဘုရားဒကာက “ငါကေတာ့ ဒုိင္မဟုတ္ဘူး၊ ဒုိင္က မင္းအေဖ” လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိ႔ တ႐ုတ္က ထုိးမယ္ႀကိတ္မယ္ လုပ္ေတာ့တာဘဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားကေန မနည္းဆြဲရတယ္။

အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ဒုိင္းႀကီးကုိ တီအီး ၂၀၀၀ ကားေပၚမွာ တင္ၿပီး ေရွ႕ခန္းမွာက ဆရာ ဦးေမာင္ေမာင္လတ္ရယ္၊ ကုိမင္းလြင္ ရယ္ထုိင္ၾကတယ္။ ကုိမင္းလြင္က အီလက္ထေရာနစ္နဲ႔ ဘြဲ႕ရၿပီးသား ေက်ာင္းသားေဟာင္းတေယာက္။ သူ႕ေက်ာင္းသားဘ၀က အီးစီအသင္း ကက္ပတိန္ေပါ႔။ အသင္းသံေယာဇဥ္နဲ႔ အလုပ္ကေန ခြင့္ယူၿပီး တကူးတကျပန္လာအားေပးရွာတာ။ ကုိမင္းလြင္တုိ႔ (အခုစကၤာပူမွာေရာက္ေနတဲ့)ကုိလွမင္းတုိ႔လည္း ေဘာလုံးကန္အရမ္းေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေခတ္က အီးစီအသင္းက ကံမလုိက္ဘူးေျပာရမယ္။ တခါမွေတာ့ ဒုိင္းမရခဲ့ဘူး။

အဲသည္ကားတန္းႀကီးနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ပထမ အင္းေလးေဆာင္ေတြဘက္ကုိ လွည့္ပတ္ေမာင္းၾကတယ္။ သီခ်င္းေတြဆုိ သံခ်ပ္ေတြ ဆုိၾကေပါ႔ဗ်ာ။ သံခ်ပ္တခုထဲမွာ….

“မုိးဟိန္းသြင္းတဲ့ ေဘာလုံးဟာ……..ပုိက္ေကာင္းလုိ႔သာ ေတာ္ပါေပရဲ႕…” တဲ့။

ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဒုိင္းရတာဆုိေတာ့ အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ၾကတာေပါ႔။ ႂကြားကလည္း ႂကြားခ်င္ၾကေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆုိးခ်င္ေတာ့ အဲသည္ေနာက္ေန႔ကစၿပီး ပိတ္ရက္ေတြျဖစ္ေနလုိ႔ အင္းေလးေဆာင္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ မက်န္ၾကေတာ့ဘူး။ အိမ္ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔ သိပ္မႂကြားလုိက္ရေတာ့ဘူး။

အဲဒါနဲ႔ ဂ်ီေဟာကုိဘဲ ေမာင္းရေတာ့တယ္။ ဂ်ီေဟာေရာက္ေတာ့ ေဆြမာတုိ႔က အေဆာင္ေပၚက က။ က်ေနာ္တုိ႔က ကားေပၚက က။

ဂ်ီေဟာမွာ အီလက္ထေရာနစ္နဲ႔ စက္မႈဘာသာရပ္ တခန္းတည္းတြဲလ်က္က်တဲ့အခန္းေဖာ္ေက်ာင္းသူေတြ တခ်ဳိ႕ဆုိရင္ ေနာက္ထပ္တပတ္ေလာက္အထိ အခ်င္းခ်င္းစကားမေျပာၾကေတာ့ဘူးတဲ့။

ေနာက္ေတာ့ အဲသည္ ဒုိင္းႀကီးကုိ ႀကဳိ႕ကုန္းေဆာင္က ဖုိးေမာင္တုိ႔ အခန္းထဲမွာ ခဏ ၀င္ထားခဲ့ရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔အႀကံက ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္လုိ႔ လူစုံကာမွ အေဆာင္က ဒုိင္းကုိ လူေတြၾကားမွာ အခမ္းအနားနဲ႔ သုိက္သုိက္ၿမဳိက္ၿမဳိက္ႀကီး အသင္းခန္းကုိ သယ္ယူမယ္ေပါ႔။ (ႂကြားခ်င္တာ၊ ႂကြားခ်င္တာ)။

ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ေတာ့ တကၠသုိလ္စိန္ရတုပြဲေစ်းေရာင္းပြဲမွာ ဆုိင္ခန္းကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အသင္းေတြ တခုနဲ႔တခုအၾကား အၿပဳိင္အဆုိင္ေတြရွိ၊ တင္းမာမႈေတြ ရွိလာလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ မူလအႀကံအစီျဖစ္တဲ့ လူအျမင္ကတ္ေအာင္ လူစုလူေ၀းနဲ႔ ဒုိင္းသယ္ပြဲအစီအစဥ္ကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိက္ရေတာ့တယ္။

အဲသည္ တကၠသိုလ္စိန္ရတုေစ်းေရာင္းပြဲမွာ ပင္နီအက်ႌနဲ႔ ေယာပုဆုိး၊ ေယာထမီ တူညီ၀တ္စုံကုိ ၀တ္ဆင္ေရာင္းခ်မိလုိ႔ တီဗီသတင္းမွာ ႐ုိက္ျပျခင္းမခံခဲ့ရတဲ့ စက္မႈတကၠသုိလ္ဗုဒၶဘာသာမိသားစုရဲ႕ ဘူးသီးေၾကာ္ဆုိင္အေၾကာင္းကုိ ေနာက္မွ သတ္သတ္ေရးျပရဦးမယ္။ အဲသည္တုန္းက ဗုဒၶဘာသာမိသားစု အတြင္းေရးမွဴးကေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ နအဖရဲ႕လက္က ေရွာင္တိမ္းရင္း ပုန္ေအာင္းလႈပ္ရွားေနရတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကုိစုိးထြန္းေပါ႔။

(ျပင္ဆင္ခ်က္။ ။ေနာက္ဆုံးအပုိဒ္မွာ က်ေနာ္လြဲသြားပါတယ္။ အဲသည္ႏွစ္က ဗုဒၶဘာသာမိသာစုအတြင္းေရးမွဴးက အီးပီက ဘုရားဒကာ ကုိေဇာ္မ်ဳိးလွဳိင္ပါ။ ေနာက္တႏွစ္မွာ (က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားခ်ိန္မွာမွ) အတြင္းေရးမွဴးက ကုိသူရိန္ထြန္းျဖစ္လာၿပီး ကိုစုိးထြန္းက ျပန္ၾကားေရးမွဴးအျဖစ္တာ၀န္ယူခဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြန္မင့္မွာ ေထာက္ျပလာတဲ့ “Once upon a time” ကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

Read more

“စက္မႈတကၠသုိလ္ေဘာလုံးပြဲမ်ား………(၂)”

က်ေနာ္တုိ႔အီလက္ထေရာနစ္ေမဂ်ာက ဗုိလ္စြဲခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ ဗုိလ္လုပြဲအေၾကာင္းမေရးခင္ တကၠသုိလ္ေပါင္းစုံ ၾကက္ေတာင္႐ုိက္ၿပဳိင္ပြဲအေၾကာင္းကုိ ေရးျပခ်င္ေသးတယ္။

သထုံလမ္းက အားကစား႐ုံမွာလုပ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေတာင္႐ုိက္ၿပဳိင္ပြဲကုိ က်ေနာ္သြားအားေပးတယ္။ အဲသည္အခ်ိန္က (အခု နာမည္ေက်ာ္ဘေလာ့ဂါ)တန္ခူးတုိ႔က ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးေတြ ထုတ္ၿပီးေရာင္းၾကတဲ့အခ်ိန္။ က်ေနာ္က သူတုိ႔ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြ သယ္သြားၿပီး တျခားေမဂ်ာကလူေတြေရာ၊ တျခားတကၠသုိလ္က ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြၾကားမွာပါ ကူညီေရာင္းခ်ေပးခ်ိန္ေပါ႔။

ၾကက္ေတာင္႐ုိက္ၿပဳိင္ပြဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ စက္မႈတကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ားက အုိးစည္၊ ဒုိးပတ္ေတြနဲ႔ လာအားေပးတာခင္ဗ်။ သံခ်ပ္ေတြ ၿပဳိင္တူဆုိၾကတယ္။ တျခားေက်ာင္းက ေကာင္မေလးေတြကုိ မခံခ်င္ေအာင္ စပ္ဆုိထားတဲ့ သံခ်ပ္ေတြေပါ႔။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့….

“ကေတာ္ဆယ္ပါး တပါးအ၀င္
အင္ဂ်င္နီယာကုိ ရေအာင္ပုိးၾက…… အင္ဂ်င္နီယာကုိ ရေအာင္ပုိးၾက”

ကြန္ျပဴတာတကၠသုိ္လ္က ေက်ာင္းသူေတြကုိေတာ့….

“လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ တီဗီဟာ
ေပါင္းစပ္လုိက္ရင္ ကြန္ျပဴတာဘဲ……..ေပါင္းစပ္လုိက္ရင္ ကြန္ျပဴတာဘဲ”

စတဲ့ ခပ္ႏွိမ္ႏွိမ္ေလး ေရးစပ္ထားတဲ့ သံခ်ပ္မ်ဳိးေတြေပါ႔။ အဲသည္သံခ်ပ္ေတြကုိ အုိးစည္ဒုိးပတ္ေတြနဲ႔ ၿမဳိင္ေနေအာင္ သံၿပဳိင္ေအာ္လုိက္ၾကေတာ့ တျခားေက်ာင္းက ေကာင္မေလးေတြဆုိတာ ၀ုိင္အုိင္တီေက်ာင္းသားေတြကုိ စိစိညက္ညက္ေၾကတဲ့အထိ အမႈန္႔ေခ်ပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ ေဒါသေတြ အလိပ္လုိက္ထြက္ေနတာေပါ႔။

အဲဒါကုိ က်ေနာ္က အမွတ္မရွိဘဲ အီကုိ က ေကာင္မေလးေတြကုိ ကဗ်ာစာအုပ္သြားေရာင္းတယ္။ က်ေနာ္က ၀ုိင္အုိင္တီကမွန္းသိေတာ့ “မ၀ယ္ခ်င္ပါဘူး၊ သူတုိ႔ ၀ုိင္အုိင္တီက ေယာက္်ားေလးေတြက ေယာက္်ားမဆန္ဘူး။ အရမ္းမိန္းမဆန္တယ္” လုိ႔ ေျပာလႊတ္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မ်က္ႏွာေျပာင္စြာျဖင့္ “အုိ….ဒီလုိေတာ့ မေျပာပါနဲ႔လားဗ်ာ။ က်ေနာ္ကေတာ့ေလ…တကယ္ဘဲ….ဟုိ...ဟုိေလ…ကုိယ္က...ေယာက္….ေယာက္်ား…ဆန္ပါတယ္ဗ်ာ…အန္…အန္…အန္” လုိ႔ ၀င္ဦးေလသံကုိ တုေျပာေတာ့ သူတုိ႔ မရယ္ဘဲ မေနႏုိင္ဘူး။

အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းက ေကာင္ေတြကလည္း ေျပာရရင္ ေတာ္ေတာ့္ကုိ လြန္တယ္။

အမ်ဳိးသမီးၾကက္ေတာင္ တေယာက္ခ်င္းၿပဳိင္ပြဲတခုမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းဘက္က မိန္းကေလးက အေရးနိမ့္ေနတယ္။ တဖက္က ေရေရလည္လည္ေကာင္းတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲသည္တဖက္ေက်ာင္းက ေကာင္မေလးက ႐ုိက္ေနရင္းတန္းလန္းနဲ႔ တုိင္းမ္ေအာက္တ္ လုပ္ၿပီး အိမ္သာခဏ၀င္တယ္။ ဟာ…အဲသည္မွာ ကမၻာပ်က္ေတာ့တာဘဲ။

“ေၾကာက္ေသး…ေၾကာက္ေသး.ေၾကာက္ေသး” နဲ႔ မနားတမ္း ေအာ္ၾကေရာ။ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းက ႐ူပေဗဒဆရာ ဆရာဦးေဇာ္ေ၀က “ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ မင္းတုိ႔မွာ မေအ၊ႏွမ မရွိဘူးလား” လုိ႔ လာမန္မဲတာလည္း ခဏဘဲ ၿငိမ္တယ္။ ဆရာဟုိဘက္လွည့္သြားတာနဲ႔ ေအာ္ၾကျပန္ေရာ။

ပုိဆုိးသြားတာက…. မယ္မင္းႀကီးမက အိမ္သာက ျပန္ထြက္လာေတာ့ အားကစား ေဘာင္းဘီတုိကုိ ေရွ႕ေနာက္ ေျပာင္းျပန္မွား၀တ္လာတယ္။ ဟာ…ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။

“ေဘာင္းဘီ ေျပာင္းျပန္ႀကီးေဟ့….. ေဘာင္းဘီ ေျပာင္းျပန္ႀကီး” နဲ႔ သံၿပဳိင္ ကုန္းေအာ္ၾကတာ သူမချမာ လက္ရည္သာပါလ်က္နဲ႔ အကြက္ေတြမွားကုန္ၿပီး ေနာက္ဆုံး ႐ႈံးပါ႐ႈံးေတာ့တာဘဲ။ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ ေတာ္ေတာ္အက်င့္မေကာင္းတာဘဲ။ ၿပဳိင္ပြဲဆုိေပမယ့္ တကယ္ဆုိ မိန္းကေလးတေယာက္ကုိ ကာယိေႁႏၵပ်က္ေအာင္ သည္ေလာက္ထိေတာ့ မေအာ္သင့္ဘူးေပါ႔။

ေနာက္ပုိ႔စ္ထဲက်မွ က်ေနာ္တုိ႔ အီလက္ထေရာနစ္ေတြ ဗုိလ္စြဲခဲ့တဲ့ သထုံကြင္းကေဘာလုံးပြဲအေၾကာင္းကုိ ဆက္ပါဦးမယ္။

Read more

စက္မႈတကၠသုိလ္ေဘာလုံးပြဲမ်ား……(၁)

အခုတေလာ နဗန ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ကုိဘဲ အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ သြားဖတ္ေနမိေတာ့တယ္။ ပုဂၢဳိလ္က စာေရးေကာင္းၿပီး ဘ၀ကလည္း စုံသလားမေမးနဲ႔။ ဆရာေသာ္တာေဆြနဲ႔ နင္လားငါလားဘဲ။

နဗန ဆုိတာ က်ေနာ္နဲ႔ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္မွာ စတုတၳႏွစ္ကေန ေနာက္ဆုံးႏွစ္အထိ တတန္းထဲ အတူတက္ခဲ့ရတဲ့ မႏၱေလးစက္မႈတကၠသုိ္လ္ေက်ာင္းသားတေယာက္။ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ေရာက္ေတာ့ အီလက္ထေရာနစ္ အင္ဂ်င္နီယာ ေဘာလုံးအသင္းရဲ႕ ကက္ပတိန္ေပါ႔။ ေက်ာင္းတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္က နဗန နဲ႔ သိပ္မခင္ဘူး။ ဟန္သက္ေအာင္၊ မုံရြာသား မုိးဟိန္းစတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြနဲ႔ ပုိရင္းႏွီးတယ္။

မႏၱေလးစက္မႈတကၠသုိလ္က ေျပာင္းလာၾကတဲ့အထဲမွာ နဗနတုိ႔ မုိးဟိန္းတုိ႔လုိ ေဘာလုံးကန္ေကာင္းတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြ အမ်ားႀကီးပါလာတဲ့အတြက္ (အငယ္တန္းက တ႐ုတ္တုိ႔လုိ ၀ုိင္အုိင္တီေက်ာင္းသားေတြ ေကာင္းတာလည္း ပါတယ္။)က်ေနာ္တုိ႔ေနာက္ဆုံး ႏွစ္လည္းေရာက္ေရာ စက္မႈတကၠသုိလ္ ေမဂ်ာေပါင္းစုံေဘာလုံးပြဲမွာ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဒုိင္းႀကီးကုိ က်ေနာ္တုိ႔ အီလက္ထေရာနစ္က ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဆြတ္ခူးႏုိင္ခဲ့တယ္။ ခါတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ေယာက္်ားအင္အားေတာင့္တဲ့ စက္မႈတုိ႔၊ ၿမဳိ႕ျပတုိ႔ကဘဲ ဗုိလ္စြဲေလ့ရွိတယ္။ အီလက္ထေရာနစ္မွာရွိတဲ့ ေယာက္်ားေလးအေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း စာဂ်ပုိးလုိလုိ ဘာလုိလိုက မ်ားတာကုိး။

မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ ဗုိလ္စြဲတဲ့ႏွစ္က ဗုိလ္လုပြဲကုိ သထုံကြင္းမွာ သြားကန္ရတယ္။ ရန္ကုန္စက္မႈတကၠသုိလ္၀င္းထဲမွာ ေဘာလုံးကြင္းရွိပါလ်က္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ေ၀းေ၀းလံလံ သထုံကြင္းမွာ ဗုိလ္လုပြဲသြားလုပ္ရသလဲလုိ႔ ေမးစရာရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေက်ာင္းက ေဘာလုံးပြဲေတြမွာ အၿမဲရန္ျဖစ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ ရန္ျဖစ္ၿပီဆုိရင္ ကြင္းအျပင္ကေကာင္ေတြ ကြင္းထဲ၀င္ေျပးလာၿပီး ထုိးဟယ္ႀကိတ္ဟယ္နဲ႔ ေဘာလုံးပြဲကုိ ခဏခဏ နားရတယ္။ အဲသည္ထုိးၾကႀကိတ္ၾကတဲ့ေကာင္ေတြကလည္း တျခားေကာင္ေတြမဟုတ္ဘူး။ အေဆာင္မွာေတာ့ အခ်င္းခ်င္းလည္ပင္းဖက္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ႀကီးေတြဘဲ။ အဲသည္ရန္ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေသာ ဘာေသာ နားမလည္ဘူး။ ေမဂ်ာမတူရင္ တြယ္ထည့္လုိက္တာဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ေဘာပြဲၿပီးသြားတာနဲ႔ လည္ပင္းျပန္ဖက္ၾကေရာ။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္ေနၾကတာဘဲ။

အဲသည္ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ ေဘာလုံးပြဲေတြထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ပဥၥမႏွစ္ ဗုိလ္လုပြဲမွာ ျဖစ္တဲ့ ရန္ပြဲက အႀကီးက်ယ္ဆုံးဘဲ။ စက္မႈအသင္းနဲ႔ ၿမဳိ႕ျပအသင္း ရဲ႕ ဗုိလ္လုပြဲေပါ႔။ အီလက္ထေရာနစ္ေက်ာင္းသားက်ေနာ္က ငုိစားရယ္စား မဆီမဆုိင္ သြားအားေပးတယ္။

ပထမပုိင္းမွာကတည္းက ခ်လုိက္၊ ၿငိလုိက္၊ ကြင္းျပင္ကေက်ာင္းသားေတြ ကြင္းထဲ၀င္ေျပးလုိက္နဲ႔ ျဖစ္ေနလုိက္တဲ့ ရန္ပြဲ။ တခ်ီမွာ ေတာ္ေတာ့္ကုိ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္လုိ႔ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးၾကင္စုိး၊ ဒု-ပါခ်ဳပ္ ဦးညီလွငယ္နဲ႔ ဆရာေတြ လာေျဖရွင္းရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆရာေတြကလည္း ရန္ျဖစ္ၾကလြန္းလုိ႔ ပြဲရပ္ေစခ်င္ၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဦးၾကင္စုိးကေျပာတယ္။ သူ႕လက္ထက္မွာ ရန္ျဖစ္လုိ႔ ပြဲရပ္ရတယ္ဆုိတာ မျဖစ္ေစရဘူး။ ၿပီးေအာင္ဆက္ကစားဆုိၿပီး သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ ေဘာလုံးပြဲမွာ ေစာင့္ၾကပ္ရတယ္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဒုတိယပုိင္း အခ်ိန္သာေစ့သြားေရာ သေရျဖစ္ေနတုန္းဘဲ။ အဲဒါနဲ႔ အခ်ိန္ပုိ ဆက္ကစားရတယ္။ ၾကားထဲမွာ ရန္ကလည္း မၾကာခဏျဖစ္ေတာ့ ဆရာေတြ ထထ တားရတယ္။ အခ်ိန္ပုိ ကစားၿပီးေတာ့လည္း သေရက်ေနတုန္းဘဲ။ အဲဒါနဲ႔ ထုံးစံအတုိင္း ပင္နယ္တီ ငါးလုံးစီ ကန္ဘုိ႔လုပ္ရတယ္။ ရန္ျဖစ္ထားတဲ့အရွိန္ေတြ၊ ကုိယ့္ေမဂ်ာအႏုိင္ရခ်င္ေဇာေတြနဲ႔ အားေပးသူေတြဟာ ပင္နယ္တီကန္မယ့္ ဂုိးတုိင္တ၀ုိက္မွာ လူေတြ စုၿပဳံတုိးေနၾကေတာ့တယ္။ လူေတြက ပင္နယ္တီ ကန္မယ့္ေနရာကေန ဂုိးတုိင္ႏွစ္တုိင္စီအထိ ကေတာ့ပုံ တန္းစီၿပီး အုံရပ္ေနၾကတာ။ ေနာက္ကုိ ထပ္ဆုပ္ခုိင္းလုိ႔လည္း မရေတာ့ဘူး။

ပင္နယ္တီကန္ရမယ့္ ေကာင္ေတြချမာလည္း အင္မတန္ ပရက္ရွာ မ်ားေနေတာ့ေပါ႔။ အႏုိင္အ႐ႈံးက သူတုိ႔ ပုခံုးေပၚ လုံးလုံးက်လာၿပီကုိး။ အမွန္ေတာ့ လူတန္းႀကီးက ဒီေလာက္ အမွတ္အသားေပးထားတာ။ လူတန္းႏွစ္တန္းၾကားထဲက အသာလွိမ့္ကန္ရင္ေတာင္ အသာေလးဂုိး၀င္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက စိတ္ အရမ္းလႈပ္ရွားေနၾကေတာ့ ကန္လုိက္ၾကတာ ေတာင္တလုံး၊ ေျမာက္တလုံး။ ေဘးမွာ တန္းစီရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ လူအုပ္ေပၚကေတာင္ ေက်ာ္ၿပီးထြက္သြားတယ္။ ေဘးကန္မိတဲ့ေကာင္ေတြလည္း ကန္ၿပီးတာနဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားလြန္းၿပီး မူးေမ့လဲက်သြားတာဘဲ။ လူအုပ္ထဲကေန တေယာက္ၿပီး တေယာက္ထမ္းထုတ္ရတယ္။

အရမ္းစိတ္လႈပ္ရွားဘို႔ေကာင္းတာက ငါးလုံးစီကန္ၿပီးေတာ့လည္း သေရက်ေနတုန္းဘဲ။ ေနာက္ တလုံးစီ ထပ္ကန္ရျပန္တယ္။ သေရဘဲက်သဗ်ဳိး။ ေနာက္ထပ္ တလုံးစီထပ္ကန္ခုိင္းတယ္။ ပရိတ္သတ္ကလည္း ဆူလွၿပီ။ ေမွာင္စကလည္း ပ်ဳိးလာၿပီ။ ေဘာသမားေတြလည္း တငုိငုိ တရယ္ရယ္ျဖစ္ကုန္ၿပီ။ သေရထပ္က်ျပန္တယ္။

၇ လုံးစီကန္ၿပီးတာေတာင္ တဖက္နဲ႔တဖက္ သေရက်ေနေတာ့ ပါခ်ဳပ္က ဌာနမွဴးေတြနဲ႔ တုိးတုိးက်ိတ္က်ိတ္ လွည့္တုိင္ပင္ၿပီး ေနာက္ဆုံး ေၾကညာလုိက္တယ္။ စက္မႈနဲ႔ၿမဳိ႕ျပ အင္ဂ်င္နီယာအသင္းႏွစ္သင္းဟာ ပူးတြဲဗုိလ္စြဲသြားပါၿပီ၊ ဒုိင္းကုိ စာသင္ႏွစ္တ၀က္စီ တလွည့္စီ လက္၀ယ္ထားခြင့္ရမယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိေပါ႔။ ေက်ာင္းသားေတြ အားလုံး ဟာကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ့္ႏွယ္… ဒီေလာက္အကန္ႀကီး ကန္လာၿပီးမွ အႏုိင္အ႐ႈံးမရွိဘဲ ပူးတြဲဗုိလ္ ေပးရသလားေပါ႔။ အဲဒီေန႔ညက ေဘာကြင္းကေနျပန္လာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ေတြ သံခ်ပ္တုိင္ၿပီး ျပန္လာၾကတယ္။

“ပင္နယ္တီကန္ၿပီး သေရက်တာ
၀ုိင္အုိင္တီဟာ ပထမဆုံးပါဘဲ… ၀ုိင္အုိင္တီဟာ ပထမဆုံးပါဘဲ”

အဲသည္လုိနဲ႔ဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္လည္းေရာက္ေရာ ဆီမီးဖုိင္နယ္ကစလုိ႔ ေဘာပြဲေတြကုိ ေက်ာင္းကြင္းမွာ မက်င္းပရဲေတာ့ဘဲ ပြဲၾကည့္စင္နဲ႔ ေဘာလုံးကြင္းအၾကား သံတုိင္ေတြျခားထားတဲ့ သထုံကြင္းမွာ သြားကန္ၾကရတယ္။

ေနာက္ပုိ႔စ္ထဲမွာက်မွ သထုံကြင္းမွာ ကန္ခဲ့တဲ့ ေဘာလုံးပြဲနဲ႔ ပြဲၾကည့္စင္က ရန္ပြဲေတြအေၾကာင္း ေရးျပရဦးမယ္။

---

နဗန ဘေလာ့ဂ္ကုိ ဖတ္႐ႈလုိလွ်င္ ဒီမွာ သြားဖတ္ပါ။

---

Read more

“မဟူရာေနာက္ခံ၀ယ္…….(၁)”

There is not enough darkness in all the world to put out the light of even one small candle.

--Robert Alden.

ၿပီးခဲ့တဲ့ သီတင္းပတ္ေတြတုန္းက အလုပ္ပိတ္ရက္ေတြမွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ကုိ ေရာက္သြားတုိင္း မသိစိတ္က ေစစားတဲ့အေလ်ာက္ က်ေနာ္မ်က္လုံးမ်ားက တစုံတေယာက္ကုိ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ လုိက္ရွာေနမိခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ရွာေနသူကုိ ေတြ႕ရမွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ သိစိတ္၀င္သြားတဲ့အခ်ိန္တုိင္းမွာ နင့္ကနဲ လြမ္းေမာစိတ္နဲ႔ ရင္ထဲမွာ ဟာၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။

ဟုတ္ပါရဲ႕။ လမ္းျပၾကယ္ကုိေရာက္တုိင္း “ေနေန”တေယာက္ကုိ က်ေနာ့္မသိစိတ္က လုိက္ရွာေနမိတာပါလား။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္လုံးလုံး လမ္းျပၾကယ္ကုိ ေရာက္တုိင္း အဲသည္က စာအုပ္ငွားတဲ့ ေကာင္တာမွာ၊ ဒါမွမဟုတ္ လမ္းျပၾကယ္ေရွ႕မွာ ေနေန႔ ကုိ အၿမဲလုိလုိ ေတြ႕ရေလ့ရွိတာကုိး။ ေနေနနဲ႔အတူ သူမရဲ႕အေမ “အန္တီ”ကိုလည္း အၿမဲလုိလုိ ေတြ႕ရတယ္ေလ။ သူမရဲ႕ ရယ္သံ၊ စကားေျပာသံေတြနဲ႔ အၿမဲလုိလုိ အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနခဲ့တဲ့ စာၾကည့္တုိက္ကေလး။ အခုေတာ့…

…….ဒီအခ်ိန္ဆုိရင္ ေနေနဟာ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔ မုိင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေ၀းတဲ့ ကမၻာတဖက္ျခမ္းမွာ။ လမ္းျပၾကယ္နဲ႔အတူ စကၤာပူမွာ ေနာက္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ရတဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ လြမ္းဆြတ္ သတိရေနေပလိမ့္မယ္။

---

လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ေလာက္က သူမကုိ က်ေနာ္တုိ႔ စသိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က အုိးေ၀(စကၤာပူ)ဆုိၿပီး စကၤာပူမွာ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ျမႇင့္တင္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ လႈံ႕ေဆာ္မႈေတြ၊ ျပည္တြင္းအင္အားစုေထာက္ကူေရးေတြကုိ အားသြန္ခြန္စုိက္ စတင္လုပ္ေဆာင္စဥ္ကာလ။ သူမက တျခားမိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းတေယာက္နဲ႔အတူ ဘားမားအက္ရွင္(စကၤာပူ)ဆုိၿပီး အဖြဲ႕ငယ္ေလးတခုဖြဲ႕ၿပီး ျမန္မာ့အေရးကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားေနခ်ိန္ေပါ႔။

ေဟာ…က်ေနာ္တုိ႔ေတြ အခ်င္းခ်င္းေတြ႕ၿပီး သိပ္မၾကာပါဘူး….ဘယ္လႈပ္ရွားမႈမွာမဆုိ အတူတူဘဲ စုစုစည္းစည္းနဲ႔ လႈပ္ရွားျဖစ္ၾကေတာ့တယ္။

အထိမ္းအမွတ္ပြဲေတြအတြက္ ပုိစတာထုတ္တာေတြ၊ ေစ်းႏႈန္းေမးျမန္းစုံစမ္းတာေတြ၊ အခန္းငွားတာေတြ၊ လက္ကမ္းစာေစာင္ထုတ္တာေတြမွာ ဘားမားအက္ရွင္(စကၤာပူ)က အင္မတန္ အားကုိးရတယ္။ လက္သြက္ေျခသြက္ရွိတယ္။ အေသးစိတ္ကအစ အကြက္ေစ့ၿပီး အပင္ပန္းလည္း ခံႏုိင္တယ္။ အစစ သူတုိ႔ခ်ည္း ဒုိင္ခံလုပ္လြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ပင္ပန္းတာကုိ ျမင္ရေတာ့ က်ေနာ္က သူတုိ႔ကုိေျပာရတယ္။ ဘားမားအက္ရွင္ဆုိတဲ့ အမည္ေၾကာင့္ ပညတ္သြားရာ ဓါတ္သက္ပါၿပီး မနားတမ္းလုပ္ေနရတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းကုိေလ။

ေနာက္မၾကာခင္မွာဘဲ ေစတနာရွင္ ျမန္မာလူႀကီးအခ်ိဳ႕ရဲ႕ သဒၵါတရားနဲ႔ လူငယ္ေတြရဲ႕ တက္ႂကြမႈ၊ ထက္သန္မႈေတြ ေပါင္းစပ္လုိက္တဲ့အခါ စကၤာပူမွာ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္အျဖစ္ ျမန္မာေတြအခ်င္းခ်င္းအၾကား ဗဟုသုတေတြ၊ နားလည္မႈေတြ၊ ထက္သန္မႈေတြ၊ အျပန္အလွန္ စီးကူးပ်ံ႕ႏွံ႕ကာ အယူအဆေတြ၊ အိပ္မက္ေတြကုိ ေပါင္းကူးေပးႏုိင္မယ့္ “လမ္းျပၾကယ္” ဆုိတဲ့ ျမန္မာစာၾကည့္တုိက္ကေလးတခု ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။

ေနေနအပါအ၀င္ လမ္းျပၾကယ္အဖြဲ႕၀င္ လူငယ္ေတြရဲ႕ ဖန္တီးတတ္တဲ့ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေလးေတြေအာက္မွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ဟာ ျမန္မာစာေပ၊ ျမန္မာ့လူမႈအဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ ျမန္မာ့အေရးကိစၥတုိင္းအတြက္ အဖုိးမျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ဘူမိနက္သန္ေလးတခုအျဖစ္ ႐ုပ္လုံးေပၚလာခဲ့တယ္။

ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းမွာ၊ နာဂစ္မုန္တုိင္းအတြင္းမွာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ဟာ စကၤာပူေရာက္ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အေရးႀကီးလုိ႔ ေသြးနီးစရာ အခ်က္အခ်ာ ေနရာတခုအျဖစ္ သမုိင္းတာ၀န္ေက်ပြန္ခဲ့တယ္။

အဲသည္အခ်ိန္ေတြတုန္းက တႏွစ္ေလာက္သာ သက္တမ္းႏုႏုေလးဘဲ ရွိေသးတဲ့ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္အေနနဲ႔ ဒီေလာက္ ႀကီးမားရင့္က်က္တဲ့ တာ၀န္ေတြကုိ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့တာဟာ ေနေနတုိ႔လုိ ႏုိင္ငံေရးအသိစိတ္ရွိတဲ့၊ သမုိင္းေပးတာ၀န္ကုိ ၀ံ့၀ံ့စားစား ထမ္းေဆာင္ရဲတဲ့၊ တာ၀န္သိတဲ့ လူငယ္ေတြေၾကာင့္ပါ။

ဒီလုိပါဘဲ။ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕က မီးထြန္းဆုေတာင္းပြဲ၊ အာဆီယံထိပ္သီးညီလာခံအတြင္း ေအာခ်ာ့ဒ္လမ္းမက ဆႏၵျပပြဲ၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ေမလက ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕ျပဳလုပ္တဲ့ ကန္႔ကြက္မဲေပးပြဲ စတဲ့လႈပ္ရွားမႈေတြမွာလည္း ေနေန တုိ႔ မိန္းကေလးဆုိၿပီး ေနာက္ခ်န္မေနခဲ့ပါဘူး။

လက္တြဲလုပ္ခဲ့သမွ်ပြဲေတြအနက္ အမွတ္တရ အရွိဆုံးကေတာ့ “သီးေလးသီးေဆးေရာင္စုံအၿငိမ့္”ကုိ ျပည္ပမွာ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ပြဲထုတ္တဲ့ စကၤာပူက ရံပုံေငြပြဲပါဘဲ။ အဲသည္ပြဲက ရလာတဲ့ အျမတ္အစြန္းေတြအနက္က ၆၀ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိ အၿငိမ့္အဖြဲ႕သားမ်ားအတြက္ ထုိက္ထုိက္တန္တန္ ခ်ီးျမႇင့္ႏုိင္ခဲ့သလုိ က်န္ ၄၀ ရာခုိင္ႏႈန္းကုိလည္း ျမန္မာျပည္တြင္းက ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြအတြက္၊ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြအတြက္ အက်ဳိးရွိရွိ ေပးပုိ႔ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

အဲသည္ပြဲ ျဖစ္ေျမာက္ဘုိ႔အတြက္ ေနေန တုိ႔ အပင္ပန္းခံႏုိင္ပုံကုိ က်ေနာ္တုိ႔မွာ လက္ဖ်ားခါယူရၿပီး တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ “ေတာ္ၿပီ၊ မလုပ္နဲ႔ေတာ့” လုိ႔ေတာင္ တားယူရပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ေလ…. ခန္းမငွားရမ္းတာ၊ လက္မွတ္ေတြ ႐ုိက္ႏွိပ္ရာမွာ၊ လက္မွတ္ေတြ ေရာင္းခ်ရာမွာ၊ ထုိင္ခုံေနရာခ်ထားတဲ့ေနရာမွာ တာ၀န္ယူမႈေတြကအစ၊ ေနာက္ခံစာလုံးတာ၀န္ေတြအျပင္ သီးေလးသီးအဖြဲ႕သားေတြကုိ သူ႕အိမ္မွာ တင္ထားၿပီး စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္တဲ့တာ၀န္ကုိပါ ယူရတာကုိး။ ပြဲလည္းၿပီးေရာ ေနေန တုိ႔ ဖလက္ျပသြားေတာ့တာပါဘဲ။ ပြဲကအၿပီးေနာက္တေန႔မွာ သီးေလးသီးအဖြဲ႕သားေတြ စားဘုိ႔ ဘဲကင္ေတြ ၀ယ္ၿပီး သူမအိမ္ကုိ သြားပုိ႔ေတာ့ ေနေနတုိ႔ အိပ္ေနလုိက္တာ၊ က်ေနာ္တုိ႔ လင္မယား လာလည္သြားတာကုိေတာင္ မသိလုိက္ေတာ့ဘူး။

---

ေနေန နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔မွာ မေမ့ႏုိင္စရာ အမွတ္တရေတြက အမ်ားႀကီးပါ။ သူက ကေလးဆန္တယ္။ တခါတေလ ကေလးလုိဘဲ မ်က္ရည္ေတြ ပုိးပုိးေပါက္ေပါက္ က်ၿပီး ႐ုတ္တရက္ႀကီး ငုိခ်ရင္ ငုိခ်လုိက္တာမ်ဳိး။ စိတ္ကလည္း ေကာက္တတ္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခဏဘဲ။ ၾကာၾကာ စိတ္မဆုိးတတ္ဘူး။ ခဏေနရင္ သူ႕အသံ စာစာ စာစာ နဲ႔ ျပန္ၾကားရၿပီ။

အဲသည္လုိ ကေလးဆန္တဲ့ က်ေနာ့္ ညီမေလးအရြယ္ေလာက္သာရွိတဲ့မိန္းကေလးဟာ မုိးထဲေရထဲ လုိအပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမရဲ႕စိတ္ဓါတ္ဟာ သံမဏိလုိခုိင္မာတာကုိ ေလးစားစဖြယ္ေတြ႕ရပါတယ္။

ဒီလုိပါ၊ စကၤာပူအစုိးရဟာ လမ္းျပၾကယ္စာၾကည့္တုိက္ရဲ႕ လုပ္ငန္းေတြ၊ အတြင္းေရးေတြကုိ အေသးစိတ္ သိခ်င္ပါတယ္။ အဲသည္အတြက္ ေနေနရဲ႕ ပီအာရ္ ရီအင္ထရီပါမစ္ သက္တမ္းတုိးတဲ့အခါမွာ ခ်က္ခ်င္းတုိးမေပးဘဲ အခ်ိန္ဆြဲၿပီး ေနေနကုိ အင္တာဗ်ဴးသီးသန္႔ေခၚပါတယ္။ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေမးျမန္းတာက ရီအင္ထရီပါမစ္သက္တမ္းတုိးျခင္းနဲ႔ ဘယ္လုိမွ မဆက္စပ္တဲ့ လမ္းျပၾကယ္အေၾကာင္းကို အေသးစိတ္ေမးျမန္းပါတယ္။ သူတုိ႔ေမးတုိင္း ေနေနက မေျဖေတာ့ သူတုိ႔ အၾကပ္ေတြ႕ပါတယ္။ သူတုိ႔သိလုိတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကုိမေပးရင္ ေနေနရဲ႕ ရီအင္ထရီသက္တမ္းတုိးမေပးဘူးဆုိတဲ့အေၾကာင္း၊ သူမအေနနဲ႔ သူတုိ႔ရဲ႕ သတင္းေပးလုပ္ရင္ သူမရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္မႈအေပၚမွာ ၾကည့္ၿပီး သက္ညႇာစြာ ဆုံးျဖတ္မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေျပာျပကာ ဆက္သြယ္ရန္ ဖုန္းနံပါတ္တခုေပးလုိက္ပါတယ္။ စကၤာပူအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ လုပ္ပုံကုိင္ပုံကုိ သုံးသပ္ရတာ မိန္းကေလးတေယာက္ကုိ သည္လုိ အခက္အခဲေတြနဲ႔ အၾကပ္ကုိင္ၿခိမ္းေျခာက္လုိက္ရင္ အလြယ္တကူ သူတုိ႔ခုိင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္လာလိမ့္မယ္လုိ႔ ေလွ်ာ့တြက္ထားပုံရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနေန ဟာ သူ႕ရဲ႕ သက္ေတာင့္သက္သာရွိမႈအတြက္၊ ဘ၀လုံၿခဳံမႈအတြက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြအေပၚမွာ သစၥာေဖာက္တဲ့ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာ၊ သူမရဲ႕ သိကၡာနဲ႔ သစၥာေစာင့္သိမႈကုိ ေရာင္းစားတတ္တဲ့ မိန္းကေလးမ်ဳိးမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိ စကၤာပူက အာဏာပုိင္ေတြ သိထားခဲ့ဟန္ မတူပါဘူး။

သူမရဲ႕ ရီအင္ထရီသက္တမ္းကို တုိးမေပးတဲ့အတြက္ ၾသစေတးလ်မွာ ေက်ာင္းပေရာ့ဂ်က္သြားလုပ္ရမယ့္ အခြင့္အေရးတခုလုံးကုိ စြန္႔လႊတ္လုိက္ရတယ္။ စကၤာပူအာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ မတရားလုပ္ရပ္မႈေၾကာင့္ သူမအေနနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္လာတဲ့ ဒီဂရီ တခုကုိ ၿပီးကာနီးမွ လက္လႊတ္လုိက္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနေန တုိ႔ ဒူးမေထာက္ခဲ့ဘူး။ ယုံၾကည္မႈကုိ ဆုပ္ကုိင္ထားႏုိင္ဘုိ႔ ေနေန႔ဘက္က ေပးဆပ္လုိက္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးပါ။

တခ်ဳိ႕ေတြေတာင္မွ ေယာကၤ်ားရင့္မႀကီးေတြတန္မယ့္ စကၤာပူအစုိးရက ပီအာရ္ ခ်ေပးမယ္၊ စီတီဇင္ျဖစ္ဘုိ႔အခြင့္အေရးေပးမယ္ဆုိတဲ့ မက္လုံးေတြအတြက္ တမ်ဳိးသားလုံးအေရးကုိ ေစ်းေပါေပါနဲ႔ လဲလွယ္ေရာင္းစားခဲ့တဲ့လူေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ရီအင္ထရီပါမစ္သက္တမ္းကေလး တႏွစ္ေလာက္တုိးဘုိ႔အတြက္ စကၤာပူအစုိးရဆီမွာ အေျပးဒူးေထာက္ကာ ေျခသလုံးကုိ ဖက္လုိက္တဲ့လူေတြလည္း ရွိပါတယ္။

အဲသည္လုိ လူစားမ်ဳိးေတြထဲမွာ ေနေန မပါ၀င္ခဲ့ဘူး။ တကယ့္ ေရထဲမုိးထဲက်မွ ဘယ္သူဟာ သတၱိရွိသလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သတၱိေၾကာင္သလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သစၥာရွိသူလဲ၊ ဘယ္သူဟာ သစၥာေဖာက္လဲဆုိတာ အလြယ္တကူ ခြဲျခားလုိ႔ ရႏုိင္တာကလား။

---

ေနေနေရ…. တုိ႔တေတြ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့ကာလဟာ အလြန္ဆုံးရွိလွရင္ သုံးႏွစ္ေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ ယုံၾကည္ရာ စိတ္ထားခ်င္း ဖလွယ္ခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေတြမုိ႔ တသက္တာလုံး သိကၽြမ္းခဲ့ရတဲ့သူေတြထက္ေတာင္ တုိ႔တေတြ ပုိနီးခဲ့ၾကပါတယ္။ တုိ႔တေတြ ပုိရင္းခဲ့ၾကပါတယ္။

မုိင္ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာဆုိတဲ့ ခရီးတာအကြာအေ၀းက တုိ႔တေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလုံးသားအခ်င္းခ်င္း ေသြးစည္းေနမႈ၊ ေသြးနီးေနမႈကုိ မတားဆီးႏုိင္ပါဘူး။ တုိ႔ေတြဟာ တူညီတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္တခုနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းတခုတည္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္ေနၾကသူေတြေပါ႔၊ တုိက္ပြဲ၀င္ေဖာ္ ရဲမက္ေတြေပါ႔။

ကမၻာရဲ႕ ဘယ္ေထာင့္ ဘယ္ေနရာကုိဘဲေရာက္ေရာက္ တုိ႔တေတြ ယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ခုိင္ခုိင္ၿမဲၿမဲ စြဲကုိင္လုိ႔ လြတ္လပ္ျခင္းဆုိတဲ့ တုိ႔ရဲ႕ ဘုံအိပ္မက္ကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားၾကမယ္။

စနစ္တခုကို ေျပာင္းလဲဘုိ႔ ႀကဳိးစားရာမွာ ပါ၀င္တဲ့သူေတြအဘုိ႔ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ရမႈေတြ အသီးသီးရွိၾကတာ အေသအခ်ာပါဘဲ။ ကုိယ့္ယုံၾကည္ခ်က္အတြက္ ဘာမဆုိ ေပးဆပ္စြန္႔လႊတ္ဘုိ႔ အသင့္ရွိတဲ့လူေတြ တစထက္တစ မ်ားျပားတဲ့အခ်ိန္ဟာ အဲသည္စနစ္ကုိ တုိ႔တေတြ ေအာင္ျမင္စြာ ထူေထာင္ႏုိင္တဲ့အခ်ိန္ေပါ႔။

မဟူရာည ေနာက္ခံမွာ ၿပဳိးျပက္လက္ေနတဲ့ ေငြၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ားရဲ႕ လင္းလက္မႈကုိ ဘယ္လုိအေမွာင္ထုမ်ဳိးကမွ ခ်ဳိးဖ်က္လုိ႔ မရႏုိင္သလုိ တကမၻာလုံးကုိ လႊမ္းမုိးရစ္ၿခဳံထားတဲ့ အေမွာင္ထုႀကီးေတာင္မွ ေသးငယ္တဲ့ ဖေယာင္းတုိင္ေလးရဲ႕ အလင္းေရာင္ကုိ လုံး၀ေပ်ာက္ျပယ္သြားေအာင္ မတတ္စြမ္းႏုိင္ပါဘူး။

ပတ္၀န္းက်င္မွာ ေၾကာက္ရြံ႕စုိးထိတ္ျခင္းဆုိတဲ့ ပိန္းပိတ္တဲ့ အေမွာင္ထုႀကီး ဘယ္လုိပင္ႀကီးစုိးေနပါေစ ရင္ထဲက ႏွလုံးအိမ္မွာ လြတ္လပ္ျခင္း ဆုိတဲ့ ဖန္မီးအိမ္ကုိ အခုလုိဘဲ ထိန္ေနေအာင္ အစဥ္အၿမဲဆက္လက္ထြန္းညႇိထားႏုိင္ဘုိ႔ ဆႏၵျပဳရင္း………………

Read more

“ပ်ဳိေမရွင္ကုိ အလုိလုိက္ရလိမ့္မယ္”

အဆုိေတာ္ႀကီး ေဒၚေမရွင္ ဆုံးၿပီဆုိေသာ သတင္းကုိ ဧရာ၀တီ သတင္းစာမ်က္ႏွာမွာ (၀ီရွီမီ ဘေလာ့ဂ္က တဆင့္) ဖတ္လုိက္ရသည္။

ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ေရဒီယုိမရွိသျဖင့္ ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းက႑တြင္ ေမရွင္သီခ်င္းလာတုိင္း သူမ်ားအိမ္ၿခံစည္း႐ုိးနားမွာ တေမ့တေမာကပ္ နားေထာင္ခဲ့ရသည္ကုိ သတိရမိသည္။ ျပည္လွေဖနဲ႔ ေမရွင္တုိ႔ စုံတြဲသီဆုိေသာ “ေရွးေရစက္” သီခ်င္းက နာမည္ႀကီးလွသည္။ ေဟမာေန၀င္းတုိ႔လုိဘဲ အဲဒီသီခ်င္းမွာ သီဆုိသူ ေဒၚေမရွင့္နာမည္ကေလးက သီခ်င္းစာသားထဲမွာ ပါေသးသည္။ ေဟမာကေတာ့ “သေဘာေကာင္းလြန္းတဲ့ကိုကုိမုိ႔ေလ….ေဟမာဆုိးမိတာပါ” ေပါ႔။

ပထမဦးဆုံးႀကဳိက္တဲ့ သီခ်င္းေတြက ခ်စ္ေရစင္၊ ေက်းေစတမန္၊ ေအာင္ျခင္းရွစ္ပါး၊ ေရႊေျပာင္ေျပာင္…. စသျဖင့္။ ေနာက္ပုိင္းၿမဳိ႕ေပၚေက်ာင္းလာတက္ေတာ့ ေမရွင္လက္ေရြးစင္သီခ်င္းအေခြေတြကုိ လက္လွမ္းမီလာသည္။

“ေမႊးတုန္းေတာ့ကြယ္…ပန္ဆင္ျပန္တယ္…နံရင္ပစ္ပယ္….ခ်စ္လက္စမဆုံးခင္….ေရွာင္ၾကဥ္မုန္းရက္တယ္”………..တဲ့။ ခ်စ္ေရစင္သီခ်င္းဟာ ေဒၚေမရွင့္အသံကေလးနဲ႔ နားေထာင္ရရင္ ဂ႐ုဏာသက္စရာသီခ်င္းေလးေပါ႔။

အလားတူပါဘဲ….“ျမေသြးျဖာတဲ့….ေက်းတမာ…..ေပါက္လဲ၀ါ..ခုိင္ေရႊၫႇာက…..မယ္စက္ရာ….ေရႊသဥၨာသုိ႔….ယူငင္လာ…...။ မယ္မွာစမ္းမယ္ပ….လြမ္းသူရဲ႕…..သ၀ဏ္ကုိယူကာ…. စစ္ေျမတလင္းေလ…..ခ်စ္ေနရင္းသူကေလးသုိ႔သာ…..ေပးပါေတာ့…..ျမေသြး…ငွက္ေက်း….ေစတမန္…..။” ေက်းေစတမန္ထဲက အဆုံးသတ္ကေလးေလ။ က်ေနာ္ငယ္ငယ္က စစ္ဗုိလ္ေရာဂါထရတဲ့အေၾကာင္းရင္းထဲမွာ ေဒၚေမရွင္ရဲ႕ ေက်းေစတမန္ သီခ်င္းရဲ႕ ပေယာဂလည္း ပါပါလိမ့္မယ္။ ေခတ္ေဟာင္းေတးက႑မွာသာမက စစ္သည္အတြက္ ေတးလက္ေဆာင္အခန္းမွာပါ ဒီသီခ်င္းေလးကုိ ၾကားရတတ္တယ္ေလ။

မဲဇာၿမဳိင္၊ ကိုယ္ပုိင္ေမတၱာ၊ ျမေကခုိင္…စသျဖင့္ အေခြထဲမွာ ပါသမွ်သီခ်င္းေတြကုိ ႀကဳိက္မိေတာ့သည္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူပ်ဳိေပါက္ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ အခ်စ္သီခ်င္းေတြထဲမွာ “ဖူးစာပုိင္” သီခ်င္းလုိမ်ဳိးကုိ ႀကဳိက္ႏွစ္သက္လာသည္။ တီးလုံးတီးကြက္ကလည္း ခပ္ဆန္းဆန္း။ ဖူးစာပုိင္သီခ်င္းကုိ နားမေထာင္ဖူးသူမ်ားကုိ နားေထာင္ေစခ်င္စမ္းသည္။

“တူၿပဳိင္…ျမတ္ဘုရားရွင္ေရွ႕ဂူလႈိဏ္…လွစ္က်ဴးႁမြက္ရွက္မေနႏုိင္….မွန္သေရြ႕…ဖန္ေစ့ေရလည္….ပုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္ သစၥာထူးတုိင္……..ၿမဲခုိင္ခုိင္…ဖူးေရႊစာပုိင္…. တူမေသြႏုိင္ပါေစမယ္ႏွင့္သာ…ေလွ်ာက္ထားခဲ့ခ်က္ပုိင္….အခ်စ္ကုိျမင့္မုိရ္လုံးေျမစုိင္….ေလးဒီပါသီတာေရေျမ…ဆုံးတုိင္မမုန္းႏုိင္…ပ်ဳိ႕ဖူးစာပုိင္”

ၾကည့္စမ္း…..ဖူးစာပုိင္သီခ်င္းထဲက စာသားေလးေတြ။ တခ်ိန္တုန္းက အေနာက္နန္းမေတာ္မျမကေလးကုိ သူ႕လင္ေတာ္ေမာင္ သာယာ၀တီမင္း အထင္လြဲၿပီး ကြပ္မ်က္ဘုိ႔ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားခဲ့တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မိဖုရားမျမကေလးက သာယာ၀တီမင္းဟာ မျမကေလးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ ေသြမပ်က္ပါဘူးဆုိၿပီး တခ်ိန္တုန္းက ဘုရားေရွ႕မွာ သစၥာဆုိခဲ့ပုံ၊ အခုေတာ့ သစၥာမတည္ပုံ၊ ဒါေပမယ့္ သူမဘက္ကေတာ့ အခ်စ္ေတြကုိ ကၽြန္းႀကီးေလးကၽြန္းေရာ၊ ျမင့္မုိရ္ေတာင္ေရာ၊ သီတာေရေျမအကုန္ေပါင္းေတာင္ သူ႕အခ်စ္ကသာဦးမယ့္အေၾကာင္းကုိိ “ခ်စ္သမွ်ကုိ” ပတ္ပ်ဳိးမွာ သည္လုိဘဲ ဖြဲ႕ႏြဲ႕ခဲ့တာ။ေဟာ….ေဒၚေမရွင္တုိ႔ေခတ္ေရာက္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကုိဘဲ ျမဴးျမဴးႂကြႂကြ ေခတ္မီမီ သံစဥ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ဖြဲ႕ဆုိခဲ့တာ သီခ်င္းေရးဆရာကိုလည္း ခ်ီးမြမ္းစရာပါဘဲ။

ဧရာ၀တီမွာ ေရးသလိုပါဘဲ၊ ေဒၚေမရွင္အသံကေလးက ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္နဲ႔ တိမ္တိမ္ေလးပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ၊ အဲသည္အသံေလးကုိက စြဲမက္ခ်င္စရာျဖစ္ေနသည္။ ေဒၚေမရွင္သီခ်င္းေတြကုိ အသံမွီတဲ့ ေနာက္ပုိင္းနာမည္ႀကီးအဆုိေတာ္ေတြ ျပန္ဆုိေတာ့ သူ႕နည္းသူ႕ဟန္နဲ႔ ေကာင္းၾကေပမင့္ ေဒၚေမရွင္ရဲ႕ မူရင္းကုိ မမွီဘူးရယ္လုိ႔ဘဲ က်ေနာ့္စိတ္က စြဲထင္ေနသည္။ က်ေနာ္ကဘဲ ပုဂၢဳိလ္စြဲ ႀကီးေလေရာ့သလား။ ဥပမာ ၀င္းဦးဆုိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေတြကုိ သုေမာင္တုိ႔ ျပန္ဆုိေတာ့ မႀကဳိက္ႏွစ္သက္သလုိဘဲ ျဖစ္ေနသည္။

ေၾသာ္…ေမရွင္ကုိ ႐ုပ္ရွင္ထဲမွာ ျမင္ဘူးတာကေတာ့ ဇာတ္ကားနံမည္က “ခ်စ္ေရစင္” ထင္ပါရဲ႕။ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားက ျပန္လႊင့္ေပးတာကုိ ၾကည့္ရေတာ့ ႐ုပ္ရည္ကလည္း ေမတၱာရွိခ်င္စရာ။ သ႐ုပ္ေဆာင္ပုံကလည္း ႏွစ္သက္စဖြယ္။ ၾကည့္ရတာ ေမတၱာမ်က္စိႏွင့္ၾကည့္ေတာ့ ဘာဘဲလုပ္လုပ္ အျပစ္မျမင္၊ အခ်စ္၀င္ေနပုံရသည္။

အဆုိေတာ္ေတြထဲမွာ က်ေနာ္ ဒီလုိ သီခ်င္းတုိင္းလုိလုိကုိ ႏွစ္သက္မိတာ “ေဒၚေမရွင္” “၀င္းဦး” နဲ႔ ႏုိင္ငံျခားအဆုိေတာ္ေတြထဲက “ကာပင္တားစ္” ဘဲ ရွိသည္။ က်ေနာ့္အစ္မတေယာက္ဟာ ေဒၚေမရွင္ကုိ ဘယ္ေလာက္ႀကဳိက္သလဲဆုိလွ်င္ မႏၱေလးေရာက္ခုိက္ ေဒၚေမရွင္အိမ္သုိ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ လက္ေဆာင္မ်ား၀ယ္ယူကာ သြားေရာက္ေတြ႕ဆုံတတ္သည္။

ေဒၚေမရွင္ဆုိတဲ့အထဲမွာ “……..ျမစ္ဧရာ…တဖက္ကမ္း…လွမ္းလုိ႔ျမင္ရသည္…ပ်ဳိလြမ္းသည္…။ စစ္ကုိင္းေခ်ာင္..ေတာင္ထိပ္ဆီ….ျမင့္ျမင့္ေမာက္ေမာက္…အံ့ေလာက္စရာအတည္…ပုညရွင္က ေစတီေစတီ..ၾကည္ႏူးဘြယ္တလီ”……..ဆုိတဲ့ “ေရႊအင္း၀” သီခ်င္းကလည္း တမ်ဳိးၾကည္ႏူးစရာေလးပါ။ က်ေနာ့္လုိ အညာသားျဖစ္ၿပီး မႏၱေလး၊စစ္ကုိင္း၊ အင္း၀ ေတြဘက္ တခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ သနားစရာလူေတာင္ အဲဒီဘက္က ႐ႈခင္းေတြကို ျမင္ေယာင္မိတဲ့၊ အဲဒီၿမဳိ႕ေတြဆီကုိ သြားလည္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေစတဲ့ သီခ်င္းပါဘဲ။

တကယ္ေတာ့ ေဒၚေမရွင္ဆုိတာ က်ေနာ့္အဖြားေလာက္ရွိမွာေပါ႔။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အႏုပညာက ႏုပ်ဳိၿပီး က်န္ရစ္တယ္။ သူ႕ေျမးေလာက္အရြယ္က်ေနာ္က သူ႕သီခ်င္းေတြကုိ နားေထာင္တုိင္း ရင္ခုန္ရတုန္း။ က်ေနာ့္ကုိ ဖမ္းစားႏုိင္တုန္း။ လူေသေပမယ့္ အႏုပညာကေတာ့ မေသဘူးဆုိတာ ဒါမ်ဳိးဘဲေနမွာ။

ေဒၚေမရွင္ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။

Read more

“ဆရာ”

“ကုိေပါ၊ ႏုိးၿပီးလား။ လာကြ၊ မီးလႈံရင္း ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္လွည့္ဦး။”

က်ေနာ္အိပ္ယာမွ ႏုိးထလာသည္ႏွင့္ လွမ္းေခၚလုိက္ေသာ ဆရာ့အသံ။ အခ်ိန္က မနက္ ၄ ေလးနာရီ။ အေစာႀကီးရွိေသးသည္။

အသံလာရာကို လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖး မန္က်ည္းပင္ေအာက္က အုတ္ခဲသုံးလုံး ဖုိခေနာက္ဆုိင္မီးဖုိမွာ ထမင္းအုိးတည္ရင္း မီးလႈံကာ မီးဖုိမွ မီးအလင္းေရာင္ျဖင့္ စာဖတ္လ်က္ရွိေသာ ဆရာ့ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ဆရာကုိယ္ေပၚမွာ ေစာင္တထည္ပတ္လ်က္။ ေခါင္းမွာကလည္း သုိးေမႊးဦးထုတ္ကုိ နားရြက္ပါဖုံးေအာင္ စြပ္လ်က္။

က်ေနာ္လည္း အိပ္ယာမွ ကပ်ာကယာ လူးလဲထ။ သြားတုိက္ မ်က္ႏွာသစ္ၿပီး မီးဖုိအနီးမွာ သြားထုိင္သည္။ က်ေနာ္လက္ထဲမွာလည္း စာအုပ္တအုပ္သယ္သြားရသည္။ ဆရာက စာဖတ္ရင္း ေရေႏြးၾကမ္းေသာက္လုိက္၊ မီးဖုိထဲ ထင္းထည့္လုိက္။ က်ေနာ္ကလည္း အသာၿငိမ္ၿပီး စာအုပ္ဖတ္ရသည္။

က်ေနာ့္ဆရာမွာ အဲသည္အခ်ိန္က သားသမီး ဘုစုခ႐ု သုံးေယာက္ရွိသည္။ ဆရာ့ဇနီးမွာ အလြန္ေခ်ာ၏။ ဆရာက သူ႕ဇနီးႏွင့္ သားသမီးေတြကုိ အရမ္းခ်စ္သည္။ က်ေနာ္သူ႕အိမ္မွာ သြားေနစဥ္အတြင္း ဆရာသည္ မနက္တုိင္းအေစာႀကီးထကာ ေရေႏြးအုိးတည္၊ ထမင္းခ်က္ထားႏွင့္ရင္း စာဖတ္ေနတတ္သည္။ ဇနီးႏွင့္ကေလးေတြ ႏုိးလာရင္ ထမင္းပူပူေႏြးေႏြးကုိ ရြာထိပ္အေၾကာ္ဖုိက မုိးလင္းကာနီး ဆရာသြား၀ယ္လာေသာ အေၾကာ္မ်ဳိးစုံႏွင့္ နံနက္စာ အဆင္သင့္စား႐ုံပါဘဲ။ အဲသည္ကတည္းက က်ေနာ္က ဆရာ့ကုိ အားက်၍ တေန႔ငါမိန္းမယူလွ်င္ ဆရာထက္မနည္း မိန္းမကုိ ခ်စ္မည္၊ ျပဳစုမည္ဟု စိတ္ကူးခဲ့ဘူးသည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႕တြင္ေတာ့ ဆရာ့ေျခဖ်ားကုိေတာင္ မမွီခဲ့ပါ။

အဲသည္တုန္းက က်ေနာ္က ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္။ လူရည္ခၽြန္ေျဖရန္အတြက္ ဆရာ့အိမ္မွာ သြားအိပ္ရင္း ဗဟုသုတအတြက္ စာအုပ္မ်ား၊ သတင္းစာမ်ားကုိ ဖတ္႐ႈေလ့လာရသည္။ အားကစားအတြက္ ေလ့က်င့္ရသည္။ ေလ့လာရသည္။ ဆရာက ေက်ာင္းမွာ ဘာသာရပ္ဆရာအျဖစ္သာမက အားကစားအတြက္ပါ တာ၀န္တြဲဖက္ယူရေပသကုိး။

က်ေနာ့္ဘ၀ကုိ ထုဆစ္ေသာလူမ်ားထဲတြင္ ဆရာသည္လည္း တေယာက္အပါအ၀င္။

က်ေနာ္ေျခာက္တန္းမွာ တစ္ႏွစ္ က်ၿပီးသည့္အခါ ေနာက္တႏွစ္တြင္ အတန္းထဲမွာ သူမ်ားထက္ အစစ တပန္းသာေနသည္။ ကိုယ္က စာေတြကုိ သူမ်ားအရင္ တႏွစ္ေစာၿပီး သင္ခဲ့ဘူးၿပီးသားကုိး။

ဒါေပမယ့္ ဆရာက က်ေနာ့္ကုိယ္က်ေနာ္ ယုံၾကည္မႈေတြ တုိးတက္လာေအာင္ အမ်ားႀကီး စြမ္းေဆာင္ႏုိင္သည္။ က်ေနာ္သည္ ႏွစ္က်တေယာက္ျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ တကယ္အရည္အခ်င္းရွိသည့္အတြက္သာ အတန္းထဲတြင္ ထိပ္ဆုံးက ေရာက္ေနသည္ဟု က်ေနာ့္ဘာသာ ယုံၾကည္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေပးႏုိင္စြမ္းရွိသည္။ သူလုပ္ပုံလုပ္နည္းမွာ က်ေနာ္အစမ္းစာေမးပြဲမ်ားတြင္ အမွတ္အမ်ားဆုံးရေနပါက အတန္းထဲတြင္ ႏႈတ္က ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးမြမ္းယုံမက ေက်ာင္း၀န္းအတြင္း သူႏွင့္ အျခားဆရာမ်ား စကားေျပာေနၾကသည့္ေနရာအနီးမွ က်ေနာ္ျဖတ္သြားလွ်င္လည္း က်ေနာ့္ကုိ သူတုိ႔အနီးသုိ႔ ေခၚ၍....“ဒါ က်ေနာ့္အတန္းက ကုိေပါေလ။ ဒီေကာင္ေတာ္တယ္။ အရည္အခ်င္းရွိတယ္” စသျဖင့္ တျခားဆရာေတြကုိ ေျပာျပတတ္သည္။ ထုိအျဖစ္အပ်က္သည္ အေသးအဖြဲဟု ထင္ရေသာ္လည္း သခ်ာၤမေျဖႏုိင္သျဖင့္ ၆ တန္းတြင္ တႏွစ္က်႐ႈံးဘူးေသာ က်ေနာ့္အား စိတ္ဓါတ္ကုိ က်ဆင္းမသြားေစဘဲ အျမင့္ဆုံးကို ျမွင့္တင္ေပးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။ ရလာဒ္မွာ က်ေနာ္သည္ ထုိအလယ္တန္းေက်ာင္းတြင္ ေနစဥ္တေလွ်ာက္လုံး အၿမဲတေစ နံပါတ္ တစ္ ေနရာမွ တျပားသားမွ် မဆင္းေတာ့ခ်င္းျဖစ္သည္။

ဆရာက ေက်ာင္းစာကုိသာ က်ေနာ့္ကုိ ေလ့က်င့္ေပးသည္မဟုတ္။ အက်င့္စာရိတၱကုိလည္း ျပဳျပင္ေပးသည္။ တခါက မေကြးၿမဳိ႕တြင္ျပဳလုပ္ေသာ ၿမဳိ႕နယ္ေက်ာင္းေပါင္းစုံ အားကစားၿပဳိင္ပြဲသုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ၿမိဳ႕နယ္ကလည္း သြားၿပဳိင္ၾကသည္။ မင္းဘူးမွ မေကြးဘက္သုိ႔ ျမစ္အကူးတြင္ လက္ေထာက္ၿမဳိ႕နယ္ပညာေရးမွဴး (က်ေနာ့္ေယာက္ဖ) ၏ စက္ဘီးကုိ က်ေနာ္က မ်က္ႏွာလုိအားရျဖင့္ စက္ေလွေပၚမွ ထမ္း၍ ခ်ေပးလုိက္သည္။

ဆရာက အသာၾကည့္ေနကာ...ညဘက္ ထမင္းစားခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့မွ....“ေဟ့၊ ကုိေပါ။ လက္ေထာက္ပညာေရးမွဴးစက္ဘီးကို ထမ္းခ်ေပးတဲ့ လုပ္ရပ္က တကယ္ေတာ့ မလုိအပ္ပါဘူးကြ။ မင္းက သူ႔အခုိင္းအေစလည္း မဟုတ္ဘူး။ သူက မင္းထက္ လူေကာင္ႀကီးၿပီး သန္လည္း သန္မာပါတယ္။ မစြမ္းမသန္တဲ့ လူကုိ ကူညီတာဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းတာေပါ႔ကြာ။ ဒီကိစၥမွာေတာ့ မင္းက မလုိအပ္ဘဲ ေအာက္က်ဳိ႕လြန္းတယ္လုိ႔ ဆရာ ထင္တယ္။ မင္းက်ဳိ႕တာက ကိစၥမရွိဘူး။ ဟုိပုဂၢဳိလ္က မင္းေအာက္က်ဳိ႕ဆက္ဆံတာကုိ အရသာေတြ႕ၿပီး ေနာက္လူေတြဆီက အဲသည္လုိ ဆက္ဆံမႈမ်ဳိးကုိ ေမွ်ာ္လင့္လာရင္ တျခားလူေတြအတြက္ ကိစၥရွိတယ္ကြ။ ” ....။

က်ေနာ့္ဆရာက အဲသည္လုိ။

က်ေနာ္ေတြ႕ဘူးသမွ်တြင္ ဆရာသည္ ေက်ာင္းသားေတြကုိ ေက်ာင္းစာႏွင့္ မသက္ဆုိင္ေသာ ပုံျပင္ေတြ၊ သမုိင္းေတြ အေၾကာင္းကုိ အေျပာဆုံးဆရာတဦးျဖစ္သည္။

အာဇာနည္ေန႔ ေဟာေျပာပြဲလုိမ်ဳိးမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တုိ႔ အလုပ္ႀကံခံရပုံကုိ တဆင့္ခ်င္း၊ တကြက္ခ်င္း ေလယူေလသိမ္းျဖင့္ ဆရာမုိ႔ ေဟာေျပာၿပီဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းသားေတြေရာ၊ ဆရာေတြပါ ၿငိမ္သက္ၿပီး နားေထာင္ရေလာက္ေအာင္ ဆရာက အေျပာလည္းေကာင္းသည္။

အမ်ဳိးသားေန႔ အႀကဳိေဟာေျပာပြဲမ်ဳိးဆုိရင္ လက္ေရြးစင္ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕ကုိ ေရြးထုတ္ကာ “တေကာင္းအဘိရာဇာ ဒုိ႔ဗမာ သာကီမ်ဳိးဟာ...မညႇဳိးဂုဏ္ေတဇာ” အစခ်ီတဲ့ သခင္ဘေသာင္းေရးတဲ့ ဒုိ႔ဗမာ သီခ်င္းကုိ အက်အန သင္ေပးကာ “မီးဒုတ္ မီးဒုတ္ ႐ႈိ႕႐ႈိ႔....သခင္မ်ဳိးေဟ့ ဒုိ႔ဗမာ” စတဲ့ သီခ်င္းေတြ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကုိ ၾကက္သီးေမြးညႇင္းထေလာက္ေအာင္ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္း ရြတ္ဆုိေစခဲ့ေသာ၊ မာန္ပါပါနဲ႔ ေဟာေျပာႏုိင္ခဲ့ေသာ ဆရာ။

သူ႔အိမ္မွာ အဂၤလိပ္လုိနဲ႔ ျမန္မာလုိ ပူးတြဲပါေသာ ဂါးဒီယန္းစာအုပ္ေတြ တထပ္ႀကီးခ်ေပးကာ အဂၤလိပ္စာ ဖတ္အားေကာင္းေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးပုံေတြ၊ က်ေနာ္ အားကစားအတြက္ ေဘာလုံးကြင္းကုိ ပတ္ေျပးေနေတာ့ နာရီတလုံးနဲ႔ စံခ်ိန္မွတ္ေပးေနပုံေတြ၊ က်ေနာ္ လူရည္ခၽြန္ရလုိ႔ ေႏြရာသီအပန္းေျဖစခန္းကအျပန္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ေတြ ဆရာ့ဘုိ႔ ၀ယ္သြားေပးေတာ့ သူ႔တပည့္အတြက္ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ပီတိျဖစ္ေနပုံေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားငယ္ေတြနဲ႔အတူ ျခင္းတ၀ုိင္းထဲ ခတ္ကာ “မဟာဒူး၊ ဖ၀ါး၊ ဖေနာင့္၊ စလြယ္” စတဲ့ ခတ္ပုံခတ္နည္းေတြကုိ လွလွပပ ခတ္ျပခဲ့တာေတြ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။

က်ေနာ္ ဘြဲ႔ရအၿပီး မေလးရွားက အလုပ္တခုမွ အေရြးခ်ယ္ခံရ၍ ႏုိင္ငံျခားသုိ႔ မထြက္မီ မိဘေတြရွိတဲ့ ေမြးရပ္ေျမကုိ ခဏျပန္ေတာ့ လမ္းခုလပ္ ၿမဳိ႕ကေလးတခုက ထမင္းဆုိင္မွာ ဆရာနဲ႔ ဆရာကေတာ္ကုိ ျဗဳန္းကနဲ သြားေတြ႕သည္။ ဆရာက အဲသည္ၿမဳိ႕ကေလးမွာ အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ေနသည္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာပုံက ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး။ က်ေနာ္ကလည္း ထုိစဥ္တုန္းက ဘုိင္ေကာင္ပီပီ ဆရာကို လက္အုပ္ခ်ီကာ (လက္ခ်ည္းသက္သက္) ထုိင္ကန္ေတာ့ခဲ့ရသည္။ ဆရာ၏ ဆုေပးသံမွာ တုန္ခါေနၿပီး တခ်ိန္တည္းမွာ သူ႕တပည့္ႏုိင္ငံျခားထြက္ေတာ့မွာ၊ ႀကီးပြားေတာ့မွာကုိ ၀မ္းသာအားရျဖစ္ေနပုံရသည္။ ၿပီးေတာ့ တခုမွာလုိက္ေသးသည္။ “ငါတပည့္၊ မင္း ႏုိင္ငံျခားသူနဲ႔ေတာ့ အိမ္ေထာင္မျပဳပါနဲ႔ကြာ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးနဲ႔ဘဲ အိမ္ေထာင္ျပဳပါ” တဲ့။ ဆရာ ဘာရည္ရြက္ခ်က္နဲ႔ ေျပာသလဲေတာ့ က်ေနာ္ ေမးမၾကည့္ခဲ့ေတာ့ပါ။

တေန႔က အစ္မနဲ႔ ဖုန္းေျပာရင္း ဆရာ့ကုိ အထူးသတိရ၍ က်ေနာ္ ပုိ႔ေပးထားသည့္ေငြျဖင့္ က်ေနာ့္ကုိယ္စား ဆရာ့ကုိ သြားကန္ေတာ့ေပးပါဟုေျပာေတာ့....အစ္မက “ဆရာ ေလျဖတ္ထား၍ အိပ္ယာထဲ လဲေနေၾကာင္း၊ တခါတရံ တခ်ဳိ႕လူေတြကုိ သတိမရေတာ့ေၾကာင္း၊ က်ေနာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမတေတြကုိေတာ့ မွတ္မိေနေသးေၾကာင္း၊ ဆက္ဆက္ သြားကန္ေတာ့ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း”ေတြ ေျပာျပသည္။ သည္အေၾကာင္းသိရေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ထဲမေကာင္း။ ဒါေပမယ့္ ဆရာ့သားသမီးေတြ လိမၼာၿပီး မိဘအေပၚသိတတ္ေၾကာင္း ၾကားရေတာ့ ဆရာ့အတြက္ ၀မ္းသာမိသည္။

ဆရာသည္ က်ေနာ့္ဘ၀ကုိ ျမႇင့္တင္ေပးခဲ့သူ၊ က်ေနာ့္စာရိတၱကုိ ျပဳျပင္ေပးခဲ့သူ၊ က်ေနာ့္ကုိယ္က်ေနာ္ ယုံၾကည္မႈ ရွိလာေအာင္ ေျမေတာင္ေျမႇာက္ေပးခဲ့သူ။

က်ေနာ့္ဘ၀၀ယ္ အေကာင္းဘက္သုိ႔ေရာက္ေအာင္ တြန္းပုိ႔ေပးသူမ်ားအေၾကာင္းကုိ စဥ္းစားလုိက္တုိင္း က်ေနာ့္၏ အလယ္တန္းျပဆရာကုိ သတိရမိေတာ့သည္။

Read more

"ကြၽန္းေပၚမွာေရးတဲ့မွတ္တမ္း"

ကိုလႈိင္မုိး။

“ASEAN summit မွာဆႏၵျပၾကတုန္းက လူေတြကုိ စီတန္းလုိက္ၿပီး လက္ခ်င္းယွက္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္က အကုိ႔ နံေဘးမွာေလ”

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေလာက္က တညခ်မ္းမွာ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ ၀ုိင္းဖြဲ႕ထုိင္ရင္း စကားေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ ကိုလႈိင္မုိးက က်ေနာ့္ကုိ ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။ က်ေနာ္က မွတ္ဉာဏ္မေကာင္းလွေတာ့ လူနဲ႔ နာမည္နဲ႔ တြဲမသိခဲ့သျဖင့္ ဇေ၀ဇ၀ါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေအာ့ခ်ာ့ဒ္ဆႏၵျပပြဲ ေနာက္ပုိင္းမွာ သူနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ လႈပ္ရွားမႈေပါင္းမ်ားစြာမွာ အတူတြဲလုပ္လာ၍ မ်က္ႏွာက်က္မိေနတာ ၾကာခဲ့ၿပီ။

ဒီေန႔ေတာ့ SDP ၀က္ဘ္ဆုိက္မွာ တင္ထားတဲ့ ဓါတ္ပုံကုိၾကည့္ေတာ့မွ ဟုတ္ပါရဲ႕....အဲဒီတုန္းက သူနဲ႔ က်ေနာ္က ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ လက္တြဲထားတာမုိ႔လား။

အခုေတာ့ ကုိလႈိင္မုိးဟာ သူ႕ရဲ႕ S-pass ကုိ သက္တမ္းတုိးမရေတာ့ၿပီ ျဖစ္လုိ႔ စကၤာပူက ထြက္ခြာသြားခဲ့ေလၿပီ။ အထြက္မွာ သူ႔ကုိ အဖြဲ႕သားမ်ားက လုိက္လံပုိ႔ေဆာင္ၾကေတာ့ ဘေလာ့ဂါ အမ်ဳိးသမီးငယ္က ႐ုတ္တရက္ ၀မ္းပန္းတနည္း ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိခ်လုိက္သည္။ အားလုံးရင္ထဲမွာ ရဲေဘာ္တေယာက္နဲ႔ ေ၀းကြာရျခင္းအတြက္ ေၾကကြဲမႈကုိယ္စီႏွင့္။

------------------------------

ကိုမ်ဳိးထြန္း။

ကုိမ်ဳိးထြန္းကုိက်ေတာ့ နာမည္နဲ႔ လူပါ တြဲမွတ္မိေနသည္။

စကၤာပူျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕က Vote No campaign မွာ ေရဘူးေတြ၊ အေအးဘူးေတြ၊ သစ္သီးေတြ မ ယူသယ္ေဆာင္လာပုံ၊ အက်ႌအနီေတြ ေ၀ငွေပးေနပုံ၊ ေရဘူး၊ အေအးဘူးေတြ လုိက္ေ၀ေနပုံ၊ ေသာက္ၿပီး ဗူးခြံမ်ားကုိ ပလပ္စတစ္အိတ္အမဲႀကီးနဲ႔ လုိက္လံ သိမ္းဆည္းေပးေနပုံ။ “ႏုိး” အဖြဲ႕ အဆုိေတာ္မေလးမ်ားပုံပါေသာ ႏိုး စတစ္ကာေလးေတြကုိ လက္သိပ္ထုိး ေ၀ငွေပးေနပုံ။

ေဟာ...ျမန္မာျပည္မွာ နာဂစ္ဆုိင္ကလုံး တုိက္ခတ္သြားျပန္ေတာ့ မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ားအဖြဲ႕ အလွဴေငြ ေကာက္ခံေနတဲ့ေနရာမွာ သူ႕ကုိ အစဥ္လုိလုိ ေတြ႕ေနရပုံ၊ ဧရာ၀တီတုိင္း လပြတၱာဘက္မွာ သြားေရာက္ကူညီကယ္ဆယ္ရာက ျပန္ေရာက္လာေတာ့ သူ႕အေတြ႕အႀကဳံေတြကုိ စကၤာပူႏုိင္ငံ အမ်ဳိးသား စာၾကည့္တုိက္ေအာက္က အုတ္ခုံမွာ ၀ုိင္းထုိင္ရင္း စိတ္၀င္စားဘြယ္ ေျပာျပေနပုံ။

အျဖစ္အပ်က္ေတြက မေန႔တေန႔ကလုိပင္ က်ေနာ့္အေတြးထဲတြင္ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ရွိေနေသးသည္။ ယခုေတာ့ ကုိမ်ဳိးထြန္းသည္လည္း သူ႕ WP ကုိ အလုပ္က သက္တမ္းတုိးေပးေသာ္ျငား စကၤာပူအစုိးရက သက္တမ္းတုိးမေပးေတာ့၍ စကၤာပူက ထြက္ခြာသြားခဲ့ေလၿပီ။

-------------------------------------------

စုိးသီဟ။

က်ေနာ့္ကုိ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးေတာ့ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္ေဘးမွာ စုိးသီဟလည္း ပါသည္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးက အီၾကာေကြးလုိ တပူးပူးတတြဲတြဲ။ မ်ဳိးျမင့္ေမာင္က ႏႈတ္သြက္သေလာက္ စုိးသီဟက စကားနည္းသည္။ လူပုံက အရပ္ရွည္ရွည္၊ ပိန္ပိန္ပါးပါး။ အၿမဲလုိလုိ ကတုံးဆံပင္လုိ ဆံပင္တုိတုိ ႏွင့္။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလမ္းထိပ္က ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ၊ ကလင္မင္းတီးက ေကာ္ဖီဆုိင္မွာ ည ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီ ထုိးတဲ့အထိ စကား၀ုိင္းေတြ ဖြဲ႕ခဲ့တာေတြကုိ သတိရမိသည္။ သူနဲ႔ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ေတြ႕ခဲ့တုန္းက သူ စကၤာပူကေန သည္ေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ထြက္ခြာသြားရမည္ဆုိတာကုိ မရိပ္မိခဲ့ၾကေသး။ SMU ေအာက္က ခုံတန္းရွည္ေတြမွာ သူကထုိင္လ်က္ က်ေနာ္က မုိးတုိးမတ္တတ္ စကားေျပာခဲ့ပုံကုိ သတိရမိသည္။ အဲသည္ညက ညဥ့္က အေတာ္နက္ေနၿပီ။ သူတုိ႔အဖြဲ႕မွာ နာဂစ္အလွဴေငြခံရာက ရလာသည့္ ေငြအေႂကြဘူးေတြကုိ သြန္ခ်ၿပီး ေရတြက္ေနခဲ့ၾကသည္။ က်ေနာ္က “အခ်ိန္ကုန္ပင္ပန္းလုိက္တာကြာ၊ အေႂကြေရတြက္တဲ့ စက္မွာ သြားေရတြက္ပါေတာ့လား” ဟုေျပာေတာ့ “အဲဒါက ပုိက္ဆံေပးရတယ္ အကုိရ၊ က်ေနာ္တုိ႔က အပုိမကုန္ေစခ်င္လုိ႔ လူအားနဲ႔ ေရတြက္လုိက္တာပါ” လုိ႔ ျပန္ေျပာသည္။

တကယ္က သူသည္ ႏုိင္ငံေရးထက္ လူမႈေရးကိစၥမ်ားကုိ အားသန္သူ။ နာဂစ္မုန္တုိင္းအတြင္းမွာ စကၤာပူရွိ တကၠသိုလ္မွ ျမန္မာေက်ာင္းသားေပါင္းစုံကုိ စုစည္း၍ “ပေရာ့ဂ်က္ နာဂစ္” ကုိ တက္တက္ႂကြႂကြ ဦးေဆာင္လႈပ္ရွားခဲ့သူထဲက တဦး ျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ သုံးႏွစ္... ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အသက္ ၆၀ ျပည့္ေမြးေန႔မွာ တီရွပ္ေတြ (ပင္နင္ဆူးလား ဆုိင္တဆုိင္မွ တဆင့္) အလကားေ၀သည္မွာ သူတုိ႔သူငယ္ခ်င္းတစု၏ အားထုတ္မႈျဖစ္သည္။ စက္တင္ဘာေတာ္လွန္ေရးအၿပီး ျမန္မာေတြ စကၤာပူမွာ အ၀တ္မ်ားလာတဲ့ တီရွပ္မွာ လက္ခ်င္းဆက္ထားေသာ ပုံေတြကလည္း သူ႔တုိ႔သူငယ္ခ်င္းတစုရဲ႕ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔ ေရးဆြဲခဲ့ေသာ ဒီဇုိင္းျဖစ္ေၾကာင္းသိရသည္။

ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္ေတာ့ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ဖေယာင္းတုိင္မီးထြန္းဆုေတာင္းပြဲကုိလည္း တကၠသုိလ္၀င္းအတြင္း က်င္းပခြင့္ရေအာင္ အာဏာပုိင္ေတြ တားဆီးသည့္ၾကားက ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ သူဘဲ ႀကိဳးစားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

တကၠသုိလ္က အင္ဂ်င္နီယာ ဘြဲ႕ရၿပီး အလုပ္ရွာေတာ့ ပေရာ့ဂ်က္မန္ေနဂ်ာ ရာထူးကုိ လစာေကာင္းေကာင္းျဖင့္ ရသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ အီးပီ ေလွ်ာက္ေတာ့ Pending ျဖစ္ေနသည္။ သူ႕အတြက္ ေနထုိင္ခြင့္ကုိ တုိးမေပး၍ စကၤာပူကေန ကေမၻာဒီးယားကုိ ထြက္ခြာဘုိ႔လုပ္ရသည္။

သူ႔ဗီဇာ သက္တမ္းကုန္ဆုံးသည့္ေန႔တြင္ ေလဆိပ္ကုိ သြားေတာ့ စကၤာပူလူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးမွာ သူ႔ပတ္စ္ပုိ႔တ္ကုိ စစ္ေဆးၿပီး ေဘးဘက္ရွိ အထူးေနရာကုိ ေခၚသြားကာ အရာရွိက တေနရာကို ဖုန္းဆက္သည္။ တဖက္မွ ေျပာသည့္အတုိင္း လုိက္နာေဆာင္ရြက္ေနရဟန္ရွိသည္။ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ ၾကန္႔ၾကာေနသည္ကုိလည္း ရွင္းမျပ။ တမင္သက္သက္ အခ်ိန္ဆြဲကာ ေႏွာက္ယွက္သည္ဟုသာ ယူဆစရာရွိသည္။ သည္လုိႏွင့္ မိနစ္မ်ားစြာ ၾကာလာၿပီး ေလယာဥ္ထြက္ခ်ိန္နီးလာ၍ ေလေၾကာင္းလုိင္းက ေလယာဥ္ေပၚတက္ဘုိ႔ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ ေၾကညာလာသည္။ စုိးသီဟက လူ၀င္မႈ အရာရွိကုိ ေျပာျပေတာ့ ထုိသူက တာ၀န္ခံကုိ ဖုန္းဆက္ေပးမည္ဆုိကာ တေနရာသုိ႔ ဖုန္းဆက္သည္။

သုိ႔ႏွင့္ ေနာက္ဆုံး ပတ္စ္ပုိ႔တ္ကုိ ျပန္ေပးလုိက္သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ေလယာဥ္ပ်ံက ထြက္ခြာသြားေခ်ၿပီ။ စုိးသီဟသည္ ေလယာဥ္လက္မွတ္ခ ျပန္အအမ္းယူရာတြင္ ေထာက္ခံခ်က္လုိသည့္အတြက္ လူ၀င္မႈအရာရွိကုိ ေထာက္ခံစာေပးဘုိ႔ ေျပာေတာ့ ဘယ္သူမွ တာ၀န္မခံ။ စုိးသီဟ၏ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္မွာ မည္သည့္ျပႆနာမွ် မရွိပါဘဲ အင္မီဂေရးရွင္းမွ သက္သက္ အခ်ိန္ဆြဲသည့္အတြက္ ေလယာဥ္လြတ္သြားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း စုိးသီဟက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ေျပာပါမွာ မတတ္သာ၍ အထူးေနထုိင္ခြင့္ျဖင့္ ေနာက္ထပ္ေနထုိင္ခြင့္ တရက္သက္တမ္းထပ္တုိးေပးသည္။ သုိ႔ေသာ္ေလယာဥ္လက္မွတ္တေစာင္ဖုိးေတာ့ အေၾကာင္းမဲ့ ဆုံး႐ႈံးသြားရေခ်ၿပီျဖစ္သည္။ ေနာက္တရက္တြင္ ေလယာဥ္လက္မွတ္တေစာင္ အသစ္၀ယ္၍ သြားရသည္။

ရာဇ၀တ္မႈ က်ဴးလြန္ထားဘူးျခင္းမရွိေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္တေယာက္အား ေနထုိင္ခြင့္သက္တမ္းတုိးမေပးျခင္းမွာ ထူးဆန္းသည့္ကိစၥျဖစ္ေသာ္လည္း အင္မီဂေရးရွင္းတြင္ ထုိသုိ႔ ဆုံးျဖတ္ႏုိင္ေသာ အခြင့္အာဏာရွိ၍ တုိးမေပးျခင္းကား ရွိေစေတာ့။ သုိ႔ေသာ္ ထုိဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ မဖီဆန္ဘဲ ႏုိင္ငံမွ ထြက္ခြာသြားသည့္ အျပစ္မဲ့ လူငယ္တေယာက္အား တမင္သက္သက္ ဒုကၡပုိေစရန္ ေလယာဥ္လြတ္သြားသည္အထိ အေၾကာင္းျပခ်က္မယ္မယ္ရရ မေပးဘဲ ဟန္႔တားျခင္းကုိ ၾကားသိရသည့္အခါ ပထမတန္းစားႏုိင္ငံတခုဟု ေႂကြးေၾကာ္ထားေသာ စကၤာပူအာဏာပုိင္တုိ႔၏ လုပ္ရပ္မွာ ျမန္မာစစ္အစုိးရ၏ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် တူညီေနပုံကုိ အံ့ၾသမကုန္ေအာင္ ျဖစ္ရပါသည္။

---------------------------------

က်ေနာ္ႏွင့္ သူတုိ႔တေတြ သိကၽြမ္းခဲ့ရသည့္ ကာလမွာ တႏွစ္ပင္ မၾကာလုိက္။ သူတုိ႔ဘ၀၊ သူတုိ႔ အလုပ္အကုိင္အေၾကာင္းေတြလည္း က်ေနာ္ ထဲထဲ၀င္၀င္မသိလွ။ တခ်ဳိ႕ဆုိလွ်င္ လူႏွင့္ နာမည္ႏွင့္ တြဲ၍ မွတ္မိသည္မွာလည္း မၾကာေသး။

သုိ႔ေသာ္ သူတုိ႔ကုိ က်ေနာ့္ ႏွလုံးသားက ေမ့ႏုိင္မည္မထင္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္....သူတုိ႔သည္ မိမိအက်ဳိးစီးပြားကုိ ထိခုိက္လာမည္ကုိ သိသိႏွင့္ပင္ မိမိတုိင္းျပည္ ေကာင္းစားေစလုိေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ မိမိယုံၾကည္ခ်က္ကုိ ခုိင္ခုိင္မာမာ ကုိင္စဲြလ်က္ မည္သူမွ် မတုိက္တြန္းရဘဲ မွန္ကန္သည္ထင္ေသာအမႈကုိ ရဲ၀ံ့စြာ တစုိက္မတ္မတ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။

သူတုိ႔သည္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီအေရးတြင္ လူသိမ်ားျခင္းမရွိ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားျခင္းမရွိသည့္တုိင္ က်ေနာ္၏ အသည္းႏွလုံးတြင္ေတာ့ ေမ့ေပ်ာက္၍ မရႏုိင္ေတာ့ေသာ သူရဲေကာင္းမ်ားအျဖစ္ ရာသက္ပန္ စြဲထင္က်န္ရစ္ေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္။

(ေအာက္တြင္ သူတုိ႔ကုိ ဂုဏ္ျပဳသည့္အေနျဖင့္ က်ေနာ့္ဇနီးေရးဖြဲ႕ထားေသာ ကဗ်ာေလးကုိ တင္ေပးလုိက္ပါသည္။)

"ကြၽန္းေပၚမွာေရးတဲ့မွတ္တမ္း"

ဘယ္သူရယ္ ဘယ္ဝါရယ္လို႔

နာမည္ေတြေတာင္တြဲမသိ၊

သူဘယ္သူလဲ..ဘာလုပ္သလဲလို႔

စကားေတြလဲမစပ္မိ..၊

ဒါေပမယ့္....

သူ..ဘာယံုၾကည္သလဲ..

ငါ..ဘာယံုၾကည္သလဲေတာ့

ဖြင့္ေျပာစရာမလိုဘဲသိခဲ့ၾကတယ္..။

ေရစက္လို႔ဘဲဆိုဆို

ကာလတိုတိုအတြင္း

ေသြးသားအရင္းေတြလိုနီးခဲ့ၾက၊

မတူတဲ့အျမင္ေတြၾကား

လက္ခ်င္း ဆက္တြဲထားခ်င္လို႔

အေျဖ႐ွာခဲ့ရတဲ့ညမ်ား၊

တခ်ိန္မွာေတာ့...

ကေလးေတြကိုျပန္ေျပာဖို႔

အိပ္ရာဝင္ပံုျပင္ျဖစ္ေလမလား...၊

ဘာေတြဘဲျဖစ္ျဖစ္

စိတ္တူကိုယ္တူ
ဒီလမ္းကို ယံုၾကည္စြာေရြးခဲ့သူေတြခ်င္းမို႔...

အေျခအေနမေပး

တေနရာစီေဝးလည္း

ဆံုမွတ္ေရာက္တဲ့အထိ..တို႔ဆက္ေလၽွာက္ၾကမယ္..။

-ထေနာင္း

ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သတင္းကုိ ဒီမွာ ဖတ္ပါ။

Read more