ၿပီးခဲ့တဲ့ “သမီးရဲ႕ အေျဖမ်ား” ပုိ႔စ္မွာတုန္းက က်ေနာ္အီးေပါက္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ သမီးက ဟာသ လုပ္သြားပုံကုိ ေရးခဲ့ပါတယ္။ သမီးလုိပဲ မဒမ္ေပါကလည္း ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ဟာသ လုပ္ဖူးပါတယ္။
ဒီလုိပါ.... သိၾကတဲ့အတုိင္း စကၤာပူမွာက မုိးရြာတာနဲ႔ ေနပူတာက လြဲလုိ႔ ရင္ခုန္စရာ ရာသီစက္ေမာင္း အေျပာင္းအလဲမရွိေလေတာ့ ေဆာင္းရာသီလုိမ်ဳိးဆုိရင္ ျမန္မာျပည္က ေဆာင္းတြင္းကုိ အေဝးကေန သတိရ လြမ္းဆြတ္ၾကရတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါလား။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ေဆာင္းရာသီေရာက္လာၿပီဆုိရင္ ေဟမာန္ေဆာင္းနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကုိ အလြမ္းေျပဖြင့္ၿပီး နားေထာင္တတ္တယ္။
တခါက ေဟမာေနဝင္း ျပန္ဆုိထားတဲ့ ေဆာင္းကတၱီပါ (ပဲကတၱီပါ မဟုတ္) သီခ်င္းကုိ နားေထာင္ေနတုန္း မဒမ္ေပါက ေျပာလာတယ္။
“ကုိကုိ... ဒီသီခ်င္းထဲမွာ မင္းအေၾကာင္း ပါတယ္၊ သိလား” တဲ့။
က်ေနာ္လည္း ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ေဆာင္းကတၱီပါ သီခ်င္းထဲမွာ က်ေနာ့္အေၾကာင္း ပါရတာလဲဆုိတာ အေျပးအလႊား စဥ္းစားၾကည့္ရတာေပါ႔။ စဥ္းစားလုိ႔ မရေပါင္။ ဒါနဲ႔ “ဘယ္မွာ ပါလုိ႔လဲ” လုိ႔ ေမးလုိက္ေတာ့ မဒမ္ေပါက ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔....
“ေျမာက္ေလ ေသြးၿပီ ေသြးၿပီ.... ေအးလည္း ေအးေတာ့သည္.... ဆုိတဲ့ အပုိဒ္က မင္းကုိ ေျပာတာေပါ႔” ဆုိေတာ့မွ “ေၾသာ္... ငါ ခံလုိက္ရတာပါကလား” ဆုိတာ ေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္။ ကဲ... ၾကည့္ဦး...။ က်ေနာ့္ဘာသာ အီးေပါက္တာကုိ “ေမ်ာက္ေလေသြး”တယ္လုိ႔ သူေျပာစရာလား။
ဒီတပုိ႔စ္မွာေတာ့ က်ေနာ့္လုိပဲ ေလလည္တတ္လုိ႔ ဒုကၡေရာက္ရသူတဦးအေၾကာင္း ဟာသေလးတပုဒ္ကုိ ျမန္မာလုိ (တုိက္႐ုိက္မဟုတ္)ဘာသာျပန္ၿပီး တင္ဆက္လုိက္ပါတယ္။
“ပဲေလွာ္ႀကဳိက္သူ”
တခါတုန္းက ပဲႀကီးေလွာ္ အင္မတန္ႀကဳိက္တတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးတေယာက္ ရွိသတဲ့။ ပဲႀကီးေလွာ္ ႀကဳိက္တတ္ေပမယ့္ သူမရဲ႕ ျပႆနာကေတာ့ ပဲေလွာ္ စားၿပီးတုိင္းမွာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တားမႏုိင္ဆီးမရ ခ်က္ခ်င္းလက္ငင္း ေလလည္တတ္တာပါပဲတဲ့။
တေန႔က်ေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးဟာ လူတေယာက္နဲ႔ ခ်စ္ႀကဳိက္သြားၿပီး လက္ထပ္ေတာ့မယ္ အလုပ္မွာ သူမ ဘာသာေတြးသတဲ့။ “ငါ႔ေယာက္်ားဟာ အင္မတန္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ႏူးညံ့ၿပီး လူႀကီးလူေကာင္းဆန္တယ္။ ငါ႔ရဲ႕ အီးေပါက္တတ္တဲ့အက်င့္ကုိ သူ႕အေနနဲ႔ ႏွစ္သက္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး” လုိ႔ေတြးမိၿပီး ပဲႀကီးေလွာ္စားတဲ့အက်င့္ကုိ အနစ္နာခံ စြန္႔လႊတ္လုိက္သတဲ့။
ဒီလုိနဲ႔ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာလာခဲ့ၿပီး တရက္ အလုပ္ကေန အိမ္အျပန္ လမ္းမွာ သူမရဲ႕ ကားပ်က္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ အိမ္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာရမွာမုိ႔ ေနာက္က်မယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ခင္ပြန္းသည္ကုိ ႀကဳိတင္ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားထားလုိက္တယ္။
အိမ္ကုိ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာေနတုန္းမွာ လမ္းမွာ ပဲႀကီးေလွာ္သည္နဲ႔ ပက္ပင္းတုိးေရာတဲ့။ ပဲႀကီးေလွာ္ကုိ ျမင္ေတာ့ စားခ်င္စိတ္က တေက်ာ့ျပန္ၿပီး ထႂကြေသာင္းက်န္းလာျပန္ေတာ့တာေပါ႔။
အိမ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး လွမ္းေသးေတာ့ “အခုေန စားသြားလုိက္ရင္ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ေလာက္ဆုိ အီးေပါက္တာလည္း ၿပီးသြားေလာက္ေရာေပါ႔”လုိ႔ ေတြးၿပီး စိတ္မထိန္းႏုိင္ဘဲ ပဲႀကီးေလွာ္ေတြ ဝယ္စားမိေရာတဲ့။
ဒီလုိနဲ႔ တလမ္းလုံး အီးေတြ တဘြတ္ဘြတ္ ေပါက္ရင္း ျပန္လာခဲ့တယ္။ အိမ္နားေရာက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အေတာ္ေလးကုိ ေနသာထုိင္သာရွိသြားၿပီး သူမဘာသာလည္း ထိန္းခ်ဳပ္ ေအာင့္အီးသြားႏုိင္ၿပီလုိ႔ တြက္ဆမိသတဲ့။
အိမ္ေပါက္ဝမွာ ေစာင့္ေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ဟာ သူမကုိျမင္လုိက္ရတဲ့အခါ အင္မတန္ စိတ္လႈပ္ရွားဟန္နဲ႔ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ ဆီးေျပာတယ္။
“အခ်စ္ေရ.... ညစာအတြက္ အံ့အားသင့္စရာတခု ကုိယ္စီစဥ္ထားတယ္၊ သိလား”
အဲဒီလုိ ေျပာၿပီးတာနဲ႔ သူမ မ်က္ႏွာ(မ်က္စိ)ကုိ အဝတ္စည္းလုိ႔ ထမင္းစားခန္းထဲကုိ တန္းေခၚသြားတယ္။ ထမင္းစား စားပြဲက ကုလားထုိင္မွာ ထုိင္ခုိင္းတယ္။ ထုိင္ၿပီးၿပီးခ်င္း သူမမ်က္ႏွာမွာစည္းထားတဲ့ အဝတ္ကုိ ျဖည္ေပးမယ္အလုပ္ ဧည့္ခန္းထဲက တယ္လီဖုန္းက ျမည္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္က မ်က္ႏွာစည္းထားတဲ့ အဝတ္ကုိ သူျပန္မလာခင္ ျဖည္မၾကည့္ဘုိ႔ ကတိေတာင္းၿပီးမွ တယ္လီဖုန္းကုိ သြားကုိင္တယ္။
တကယ္ေတာ့ သူမ စားလာတဲ့ ပဲႀကီးေလွာ္ဟာ အဲသည္အခ်ိန္အထိ အရွိန္မေသေသးဘူး။ ခဏအတြင္းမွာပဲ ဗုိက္ထဲမွာ ေလေတြ တင္းလာၿပီး ထိန္းမထားႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ဖုန္းေျပာေနတာကုိ အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး သူ မရွိတုန္း ခါးကေလးကုိ အသာလိမ္၊ တင္ကေလးတဖက္ အသာႂကြၿပီး အီးတလုံးကုိ အားပါးတရ လႊတ္ထည့္လုိက္တယ္။ အဲဒီအီးဟာ အသံက်ယ္႐ုံတင္မကဘူး၊ အနံ႕ကလည္း ေျမေဆြးကားႀကီးတစီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသလုိပဲတဲ့။
ၿပီးေတာ့မွ သူမေပါင္ေပၚမွာ ျဖန္႔တင္ေပးထားတဲ့ လက္သုတ္ပုဝါကုိ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ အသာျဖန္႔ကုိင္လုိက္ၿပီး ေလထဲက အနံ႔ေတြ ေပ်ာက္သြားေအာင္ လက္သုတ္ပုဝါနဲ႔ အသည္းအသန္ ယပ္ခတ္ၿပီး ထုတ္လုိက္တယ္။ ခဏေနျပန္ေတာ့ ေနာက္ထပ္တင္ပါးေလးတဖက္ကုိ ႂကြလုိက္ျပန္ၿပီး အီးသုံးလုံး ဆက္တုိက္ ေပါက္ထုတ္လုိက္ျပန္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ အမႈိက္ကားႀကီး ျဖတ္ေမာင္းသြားသလုိပါပဲတဲ့။
ဒီလုိနဲ႔ ဧည့္ခန္းထဲက ေယာက္်ားဖုန္းေျပာေနတဲ့အသံကုိ တဖက္က နားစြင့္ရင္း ေနာက္ထပ္ဆယ္မိနစ္ေလာက္အတြင္းမွာ သူမဟာ တင္ပါးေလးႏွစ္ဖက္ကုိ တလွည့္စီႂကြၿပီး အီးေတြ ဆက္တုိက္လႊတ္ေနခဲ့သတဲ့။ ဧည့္ခန္းထဲက ခင္ပြန္းသည္ တယ္လီဖုန္းခ်ေတာ့မလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနသံ ၾကားတဲ့အခ်ိန္က်မွ သူမဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ ေလထုထဲက အနံ႔ေတြေပ်ာက္ေအာင္ လက္သုတ္ပုဝါနဲ႔ ကဗ်ာကယာ ယပ္ထုတ္လုိက္ၿပီး လက္သုတ္ပုဝါကုိ ေပါင္ေပၚမွာ ျပန္ျဖန္႔တင္၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကုိ အသာယွက္လုိ႔ ေက်နပ္ႏွစ္သိမ့္တဲ့အၿပဳံးေလးနဲ႔ ခင္ပြန္းသည္အလာကုိ ေစာင့္စားေနလုိက္တယ္။
ခင္ပြန္းသည္ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ သူမဟာ ပီဘိ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့ ဇနီးသည္ကေလးတေယာက္ပုံမ်ဳိး ဖမ္းေနေတာ့တာေပါ႔။ ခင္ပြန္းဟာ ဖုန္းေျပာတာ အခ်ိန္ၾကာသြားတဲ့အတြက္ သူမကုိ ေတာင္းပန္လုိက္ၿပီး သူမသိေအာင္ အဝတ္စည္းထားတဲ့ေအာက္က ေခ်ာင္းၾကည့္ေသးသလားလုိ႔ ေမးတယ္။ သူမကလည္း ဟင့္အင္း၊ ေခ်ာင္းမၾကည့္ပါဘူးလုိ႔ ေျဖလုိက္တယ္။
အဲသည္ေတာ့မွ ခင္ပြန္းသည္က သူမ မ်က္ႏွာမွာ စည္းထားတဲ့ အဝတ္ကုိ အသာအယာ ဖယ္ေပးလုိက္တယ္။ သူမ အႀကီးအက်ယ္ အံ့အားသင့္သြားတယ္။
ထမင္းစားပြဲ ပတ္ပတ္လည္မွာ ဧည့္သည္ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ဟာ သူမကုိ “ဟက္ပီးဘတ္သ္ေဒး” ေျပာဖုိ႔ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရသတဲ့။
ပူးတြဲဖတ္႐ႈရန္။............။ Baked Beans
.jpg)
